Το σ�μα μου �χει μν�μη. Κι η μν�μη μου, απ�κτησε πλ�ον σ�μα. Απ� παιδ� αγαπο�σα τα συρτ�ρια. Τα παλι�, φθαρμ�να απ� την αλμ�ρα των καιρ�ν περισσ�τερο. Κι εκε�να που μυρ�ζουν το βρεγμ�νο ξ�λο. Μερικ� δε, που �χουν κ�ποιες ακ�δες και γδ�ρνουν τα δ�χτυλα, ε�ναι η αδυναμ�α μου. Σαν την �ποια αδυναμ�α, εσωτερικ� και βαθι� ψυχολογικ�, μπορε� να �χει στολισμ�νη στην ψυχ� του ο καθ�νας μας. Ε�χα που λες, μεγ�λη αδυναμ�α στα συρτ�ρια. Και π�ντα ε�χα υλικ� να τα γεμ�ζω. Ασφυκτικ� να στιβ�ζω υλικ� χρ�σιμο αλλ� και �χρηστο μ�σα τους. Και π�ντα να τα αφ�νω εκε�, να πολυκαιρ�ζουν, να σαπ�ζουν, να ξεχνιο�νται...
Και τ�ρα, ζ�τημα συρταρι�ν ε�ναι κι αυτ�. Ξεχ�στηκε, καταχωνι�στηκε, θ�φτηκε μια καταγγελ�α σε �να συρτ�ρι και �τσι �νοιξαν �λλα συρτ�ρια και �λλα πιο πολ�τιμα "συρτ�ρια", �κλεισαν... μια για π�ντα! Συρτ�ρια στ�ματα, π�ντα ε�χαν μια σχετικ� αυθ�δεια, �νοιγαν φαρδι� πλατι� και ξεστ�μιζαν ανεγκ�φαλες κο�φιες λ�ξεις, βαθι� στιγματισμ�να στερε�τυπα, ανο�σιες μαγκι�ς... Και συρτ�ρια μ�τια, που θα �νοιγαν σε �να μ�λλον λαμπρ� και δημιουργικ�, σφ�λισαν μια για π�ντα! �τσι πρ�πει να �γινε σε αρκετο�ς απ� εμ�ς, �ταν �μασταν παιδι�. Θ�λω να πω, πρ�πει κ�που, κ�πως, κ�ποτε, να υπ�ρξαμε... Βαγγ�ληδες κι εμε�ς. Και να αντιμετωπ�σαμε με κλειδωμ�να στ�ματα, την σκληρ�τητα και τον χλευασμ�. Μας θυμ�μαι να καθ�μαστε στα π�σω θραν�α � κ�που που να μην δ�νουμε δικα�ωμα σε καν�ναν στην τ�ξη και να μη μιλ�με σε απειλ�ς και επιθ�σεις. �μασταν τα παιδι� της μαμ�ς μας, του μπαμπ� μας, των γονι�ν και της �ποιας οικογ�νειας � "οικογ�νει�ς" μας.
Π�φταμε σαν κορμι� στο απ�σπασμα στο π�τωμα, στο �κουσμα �ποιας ανεγκ�φαλης βρισι�ς, φραστικ�ς επ�θεσης και ψευτομαγκι�ς αντιμετωπ�ζαμε. Σκ�βαμε το κεφ�λι σαν το σκυλ�, κουλουρι�ζαμε την ψυχ� σαν να π�φτανε β�μβες στην αυλ� μας. Κι �στερα, αν γλιτ�ναμε απ� την κ�λαση, � που θα κλα�γαμε και θα βρ�χαμε τα σεντ�νια μας, � που θα σηκ�ναμε το βλ�μμα μας και θα σφ�γγαμε γροθι�ς να χτυπ�σουμε την επομ�νη τους �λλους, τους "εκε�νους" � τους τ�χα δυνατο�ς... Στις φων�ς δε κ�τι σπαστικ�ν, ανεξ�λεγκτων ντα�δων, κλε�ναμε τα αυτι� μας. Στους εκνευριστικο�ς ενοχλητικο�ς ψευτοπαλικαρ�δες με το τσουλο�φι και το ξυρισμ�νο κρ�ταφο, γυρνο�σαμε την πλ�τη και τρ�χαμε μακρι�. Συχν�, βρ�δια γ�νονταν οι επιθ�σεις και τις κ�λυπτε �να κατ�μαυρο π�πλο, � �νας σταχτ�ς ουραν�ς, �διος η ψυχ� μας.
Και τρ�χαμε, τρ�χαμε, λαχανι�ζαμε, με �λο το β�ρος της �θλιας τσ�ντας μας, γεμ�της με �χρηστη �λη, με γν�σεις που ποτ� δεν �βαλαν φρ�νο στον �ποιο ανεγκ�φαλο, στον �ποιο κακομαθημ�νο, στον �ποιο �θελε να κρ�ψει τα δικ� του στρεβλ�, τις δικ�ς του δειλ�ες, τους δικο�ς του φ�βους. Και εκε�νος τελικ�, μπορε� να �ταν �νας ακ�μη Βαγγ�λης. Κι αν το καλοσκεφτ�μασταν, μπορε� να γλιτ�ναμε κι οι δ�ο, απ� τον δικ� του χαμ� ο καθ�νας. Εμε�ς απ� τον φ�βο μας να μην γ�νουμε "θ�αμα" και "θ�μα" προς συζ�τηση στην τ�ξη κι εκε�νος απ� τους κλειδωμ�νους του φ�βους μην τον...καταλ�βουν, � μην τον κ�νει π�ρα η... παρ�α. Ναι, αυτ� ε�ναι η ρ�ζα του κακο�. Η "παρ�α". Εκε�νοι κι εσ�, εσ� κι εκε�νοι. Που θ�λεις να ε�σαι εσ�, να ξεχωρ�ζεις μ�χρι �μως εκε� που η �δια η παρ�α μπορε� να σου καλ�ψει τα κεν�, αφομοι�νοντας �λα εκε�να που ε�ναι τελικ� κεν� μ�σα σου. Και ε�ναι κι εκε�νοι, που επειδ� δεν �χουν κ�τι ξεχωριστ� μεμονωμ�να, γιατ� πως αλλι�ς θα �ταν παρ�α, προσπαθο�ν να γ�νουν �να για να ε�στε �λοι το �διο. Λ�ξεις που εν� δεν λ�γονται, εντο�τοις, υπαγορε�ονται στο �νομα της αγ�λης.
�τσι και τ�ρα. Ο Βαγγ�λης, ο �ποιος προηγο�μενος � και ενδι�μεσος � και επ�μενος Βαγγ�λης, αν η �δια η πολιτε�α δεν ξεμπλοκ�ρει τα βαθι� της συρτ�ρια με τις παλαιωμ�νες αντιλ�ψεις και θ�σεις, αν δεν βγ�λει τις συρταρι�ρες απ� τα υπ�γεια και τα μποντρο�μια στην αυλ� να τα αερ�σει, αν δεν σπ�σει � κ�ψει και μερικ�ς κατ�μαυρες συρταρι�ρες που βρωμ�νε απ� εθνικισμ� και...ανεγκεφαλισμ�, δεν πρ�κειται να αποτιν�ξει απ� το σαρκ�ο της την �ποια σκο�ρα τραγικ� πενταβρ�μικη απ�χρωση �χει αφ�σει η μπογι� που προσπ�θησε να καλ�ψει την σκουρι� και την σαπ�λα της. Και επιτ�λους, το εκπαιδευτικ� προσωπικ�, οι...καθηγητ�δες, να μ�θουν να μην εμμ�νουν στο σπαστικ� εκε�νο, "τα μολ�βια κ�τω". Τα μολ�βια π�νω κ�ριοι. Και τα στ�ματα ανοιχτ�. Και η τιμωρ�α προς παραδειγματισμ�, επιβεβλημ�νη. Ας γ�νει επιτ�λους αυτ� το τραγικ� γεγον�ς, η απαρχ� μιας αλλαγ�ς στο εκπαιδευτικ� γ�γνεσθαι, στα κτ�ρια αυτ� τα μουντ�, που �χουν μπουκ�σει απ� συρτ�ρια και φοριαμο�ς και ερμ�ρια... Και κλειδωμ�να παιδικ� χρ�νια, αμπαρωμ�νες εφηβικ�ς φοβ�ες, ανομολ�γητες προσωπικ�ς αδυναμ�ες... �λοι �σοι, �λοι διαφορετικο�. �λοι μας, ξεκλε�δωτοι. Τα σιχ�θηκα πια τα συρτ�ρια!
