Να σφουγγαρ�ζεις τις σκ�ψεις και να �ρχονται οι �λλοι, οι απ� �ξω, με βρ�μικα π�δια, πριν ακ�μη στεγν�σει �να χιλιοστ� του χιλιοστο� του τετραγωνικο� του πατ�ματ�ς σου, να στο βρωμ�ζει... Ειλικριν�, με τι θρ�σσος; Με ποια λογικ�, μας βρωμ�ζουν τα σπ�τια μας; Τα μυαλ� μας; Γιατ�; Ποιος του �δωσε το δικα�ωμα; Εικ�νες πανικο� παντο�, �να ποτ�μι α�μα να ρ�ει στην πολυθρ�να, τον καναπ�, το φρεσκοσιδερωμ�νο τραπεζομ�ντηλο της μαμ�ς, μαζ� με ακρωτηριασμ�να παιδικ� κορμ�κια που κε�τονται στο π�τωμα, εκε� που πριν λ�γο σφουγγ�ρισα και σκο�πισα. Μα καλ�, καθ�λου ανθρωπι�; Καθ�λου τσ�πα; Και μετ�, να βγ�ζουν και ντελ�λη σε �λα τα δελτ�α πως φτα�νε - λ�ει - οι πολεμιστ�ς της Χαμ�ς... Τι ντροπ�. Και για αυτ� εσε�ς, οι φιλειρηνιστ�ς, οι εκπολιτισμ�νοι κακομαθημ�νοι του Εβρα�κο� λ�μπυ, σκοτ�νετε αθ�α βρ�φη, νεαρ� αμο�στακα παιδι� και βυθ�ζετε στο σκοτ�δι ολ�κληρες γειτονι�ς για να μην �χει χρ�μα ο φ�νος, μην �χει προβολε�ς το �γκλημα. Ωρα�οι. Εξανθρωπισμ�νοι. Μπρ�βο σας. Κι εδ�, οι δικο� μας, οι κατ� τα �λλα εκλεγμ�νοι απ� μ�να και σ�να και τον μεροκαματι�ρη και τον �νεργο που στ�κει στην ουρ� για �να επ�δομα ανεργε�ας � �να τετρ�ωρο μ�σω Ευρωπα�κο� προγρ�μματος, δεν θ�λουν λ�νε να εμπλακο�ν και να καταγγε�λουν τα απ�νθρωπα κτ�νη του Ισρα�λ, γιατ� - �κουσον, �κουσον - �χουμε συμφ�ροντα απ� τις διμερε�ς εθνικ�ς μας καλ�ς σχ�σεις με τους δολοφ�νους!
Κι εν� �χει μπει σε λειτουργ�α η �ποια εκεχειρ�α αν�μεσα στο Ισρα�λ και την Παλαιστ�νη, αφο� �χει στε�λει στον τ�φο π�νω απ� 1500 �μαχους, το δι�ρκειας �ξι εβδομ�δων σφυροκ�πημα των αθ�ων σπιτι�ν και ακ�μα και των σχολε�ων του ΟΗΕ, εδ� �λα βα�νουν καλ�ς, κατ� τα συνηθισμ�να του κ�θε καλοκαιριο�. Νομοσχ�δια σουλατσ�ρουν στα �δρανα της βουλ�ς, οι �βουλοι θα συνεδρι�σουν με τα θεριν� τμ�ματα για ακ�μη μια φορ�, για να πετσοκ�ψουν κι �λλο το σαλ�μι της ζω�ς μας, οι �νστολοι θα αντιταθο�ν και π�λι κατ� του �διου του αφεντικο� τους για να μην χ�σουν τα προν�μι� τους, οι ανασφ�λιστοι θα γ�νουν ακ�μη πιο ανασφαλε�ς και οι υπ� στεγαστικ� δ�νειο, θα ηρεμ�σουν πλ�ον αφο� οι πλειστηριασμο� θα γ�νονται χωρ�ς ειδοπο�ηση. Θ�λεις κι �λλα; Το αστ�ρι μας, ο πρ�ην πρωταθλητ�ς και ολυμπιον�κης στο �λμα εις μ�κος Κ�στας Κουκοδ�μος, απ� την θ�ση του Υφυπουργο� Παιδε�ας, το ε�πε καθαρ� σε μια στιγμ� ο�στρου, σχολι�ζοντας για την εισαγωγ� της γυμναστικ�ς στο νηπιαγωγε�ο: «τα παιδι�, ο�τως � �λλως, δε μαθα�νουν κ�τι. Βρ�σκονται μ�σα σε μια α�θουσα, πα�ζουν παιχν�δια, ζωγραφ�ζουν, κ.λ.π»
Δεν θ�λω επουδεν� να σε «χολοσκ�σω», που λ�με και στο χωρι� μου, αλλ� πραγματικ�, θεωρ� τερ�στιο ψ�μμα την λ�ξη «αλλαγ�». Για να αλλ�ξεις, απ� κ�τι, πρ�πει να υπ�ρχει μια προτερα�α κατ�σταση. Μ�α κατ�σταση που κ�ποτε υπ�ρχε, �ταν σχετικ� υποφερτ� και τα�ριαζε σε �λους μας, �χοντες και κατ�χοντες, μετ� �ρθαν 5 χρ�νια που ανατ�ναξαν τα π�ντα και τ�ρα θα �πρεπε να �χει επ�λθει μια αλλαγ�. Αντ� για αλλαγ�, �μως, βι�νουμε την αλλαλαγ�... �ναν κοινωνικ� αλλαλαγμ�, που αργ� � γρ�γορα θα φουντ�σει και θα πετ�ξει το σ�πιο κατεστημ�νο απ� τον γαντζωμ�νο θρ�νο που �χει σκαρφαλ�σει πατ�ντας επ�νω σε σκοτεινιασμ�νες ζω�ς και σε προδωμ�νες ελπ�δες. �σο ο κ�σμος, κ�νει τα μπ�νια του, στην φουρτο�να επ�νω χτ�ζονται νομοσχ�δια που αποδομο�ν την �λλοτε δημοκρατ�α μας και τα ψ�γματ� της. �σα περισ�θηκαν απ� τις καταιγ�δες και τις φοροεπιδρομ�ς, με �ξωθεν αλλ� και �σωθεν υπε�θυνους μαυρογ�πες, θα τα «χαλ�σουν» σαν κορμι� σε μια �νευ �ρων και χωρ�ς προηγο�μενο εθνικ� κατοχ�.
Μιλ�ω για κατοχ� και το μυαλ� μου γυρν�ει π�λι στη Μ�ρφου. Σαρ�ντα χρ�νια κατοχ�. Μας �χουν ισοπεδ�σει τις ζω�ς. Διατηρητ�α μ�νο οι μν�μες μας κι οι θολ�ς μας αναμν�σεις για �σα π�ρασαν σαν οδοστρωτ�ρας π�νω απ� τα κορμι� και τις ζω�ς μας. �χρωμες μν�μες πλ�ον, που πλ�νονται απ� το ιδρωμ�νο μας δ�κρυ. Δεν ε�ναι που �χουν γ�νει �λα μια συν�θεια για τις ζω�ς μας. Δεν ε�ναι που �τσι �χουμε μ�θει, αν και �τσι μας το �χουν επιβ�λλει. Ε�ναι που με τρομ�ζει αυτ� η συν�θεια και δεν �χει αλλαγ�ς. Απ� εκε�νες που σου �λεγα πιο π�νω, να προ�π�ρχει δηλαδ� μια �λλη κατ�σταση και να επ�ρχεται μια αλλαγ�... Καμ�α �μως. Τ�ποτε δεν αλλ�ζει. Θυμ�ζουμε πλ�ον εκε�νο το τραγο�δι που κ�ποτε γρ�φτηκε για να εξιστορε� τι συν�βη σαν απ�τη, σαν �νειρο, σαν μια ατ�ρμονη κατ�σταση, εκε� κ�που στης Ανατολ�ς τα μ�ρη... �νας Κεμ�λ, που δεν υπ�ρξε ποτ� λ�γος να ξυπν�σει, αφο� ο κ�σμος αυτ�ς δεν �λλαξε ποτ�. Κ�πως �τσι που περν� τ�ρα το καλοκα�ρι, προβληματ�ζομαι μ�νο για εκε�να που θα γ�νουν για μ�να, χωρ�ς εμ�να... Π�ντα οι ζω�ς μας, συντροφι� με τα τραγο�δια. Σαν κ�τι ανομολ�γητο, να μην μπορε� να φτι�ξει «σπ�τια» τις λ�ξεις να στεγ�σει τους π�νους, τις φοβ�ες, τις σκ�ψεις μας, τις αντιρρ�σεις μας. Λες και τα τραγο�δια θα μας φτι�ξουν και π�λι, λες και οι στ�χοι και μια μουσικ�, θα μας θυμ�σει �σα σκον�ζονται στο μυαλ�... Μας πι�σαν στον �πνο και τουφεκ�ζουν το παρ�ν και το μ�λλον... Και κ�νουν συντρ�μια και χαλ�σματα τα κτ�ρια της ζω�ς μας, οσ�ν τα κτ�σματα που πολιορκο�νται απ� μια νεκρ� ζ�νη σαρ�ντα τ�ρα χρ�νια στα κατεχ�μενα εκε� στη Μ�ρφου. Εκε� που η ψυχ� απ�μεινε σε �να «η ελπ�ς αγνοε�ται» και αρκ�στηκε η ιστορ�α να γρ�φει μ�νη της τις μελαν�ς σελ�δες εν� οι διεθνε�ς διμερε�ς σχ�σεις «περιπα�ζουν μας...»
