Δεν υπ�ρχουν σ�νορα στην ψυχ� για την εθνικ� υπερηφ�νεια, �ταν πραγματικ� το λ�ει η καρδι� μας. Και σ�γουρα δεν υπ�ρχουν αναχ�ματα στην Ιστορ�α �ταν αυτ� γ�νεται �να με το DNA σου. Η αλ�θεια ε�ναι πως ειδικ� για το γ�νος το λαμπρ� το Ελληνικ�, �σα χρ�νια και να περ�σουν, �σες κακουχ�ες ν�ες κι αν �ρθουν ως προσχ�σεις στους πληγωμ�νους κολπ�σκους της σκ�ψης, �σα ν�α δειν� κι �χει η μο�ρα μας γραφτ� - � κ�ποιο χ�ρι ανθρ�πινο στον βωμ� των συμφερ�ντων �ρθει να γρ�ψει - η στεντ�ρια φλ�βα η Ρωμ��κη, δεν σκ�βει, δεν γονατ�ζει, �που γης, πατρ�ς και ΨΥΧ�!
Μελωδ�ες, στ�χοι, ον�ματα, μυρωδι�ς, ιστορ�α, μν�μες που δεν ζ�σαμε. Κ�πως �τσι εξ�λλου, δεν μαθα�νουμε να αγαπ�με �λοι μας την Π�λη, την Ρωμι� π�λη των Μεγ�λων Ελλ�νων, �τσι δεν μαθα�νουμε να δακρ�ζουμε αυτ�ματα χωρ�ς να �χουμε δικο�ς μας που να φ�ρουν βαθι�ς ρ�ζες; �τσι. Απλ�. Ανθρ�πινα. Ειλικριν�. Και π�νω απ� �λα, με ζωνταν� την αν�μνηση που αναβλ�ζει κι απ� την σιωπ� που κουβαλ� κι η π�λη δ�πλα μας. Δ�ο π�λεις λαβωμ�νες, παραδομ�νες στην λ�θη. Η Π�λη κι η Αμμ�χωστος. Κι εδ�, στο μικρ� χρυσοπρ�σινο του Ελ�τη το φ�λλο, το ριγμ�νο στο π�λαγο, γιορτ�ζουμε τη μν�μη. Τη μν�μη μιας π�λης �νδοξης, λαμπρ�ς και κεφαλα�ας. Π�λη στην ψυχ�. Μπαχ�ρι μυρωδ�το και χορ�ς αντρ�κιος. Ρωμ��κος.
Ο Πολιτιστικ�ς Σ�λλογος «Ρωμιοσ�νη» και το Πολιτιστικ� Εργαστ�ρι «Παρ� τη λ�μνη», σε συνεργασ�α με τον Βυζαντιν� Χορ� Ν�ων της Μητρ�πολης Κωνσταντ�ας Αμμοχ�στου, πλημμ�ρισαν τις ψυχ�ς �λων μας, μ�ρα που οι Οθωμανο� �λωναν την Π�λη. Και ξ�πνησαν �λλες «αλ�σεις» στην π�λη δ�πλα απ� τα μας. Δυο π�λεις, μια τ�σο συμβολικ� βραδι�. Ε�λω η Π�λις. Ε�λω η Αμμ�χωστος. Π�νος. Σπαραξικ�ρδι. �τσι γρ�φεται η ιστορ�α. Με α�μα. Με θλ�ψη. Και με χαρ�. Γιατ� οι �λληνες κι οι Κ�πριοι μπα�νουν στην χαρ� και εμπν�ονται απ� τα δειν� για να φτι�ξουν φως.
�σοι ευλογημ�νοι ρ�ζωσαν απ� χ�ρι και αν�σα Ρωμιο�, μαθημ�νου στην καλλιτεχν�α της αγ�πης και του σεβασμο�, των υψηλ�ν ιδανικ�ν και του ανθρωπισμο�, �χουν να αναδιηγο�νται �σα οι π�πποι τους, τους εμπιστε�τηκαν με μ�τια δακρυσμ�να. Κι �σοι καρπ�σαν απ� α�μα κυπριακ�, απ� του Αποστ�λου Ανδρ�α τις ελι�ς και τα Κοκκινοχ�ρια, με ν�μα αρχα�ο και κυπριακ� ντοπιολαλι�, του Ομ�ρου την κληρονομι�, �χουν να διαιων�ζουν την ιστορ�α στους ν�ους. Κι �τσι η αλ�θεια δεν ξεχνι�ται. Δεν θ�λει εξ�λλου π�τρινη γραφ� για να ριζ�σει η αλ�θεια. Ο�τε απολιθ�ματα θ�λει για να με�νουν εις τους αι�νας των αι�νων. �να αμ�ν Παναγι� θ�λει και π�ρε μπρος π�λι ολ�ρθη η καρδι�. Δ�ο π�λεις, �νας π�νος, μια αλ�θεια. 29 Μα�ου, τ�τε που μπα�ναν στην Π�λη οι οχτρο�. Μ�πως κι εδ�, δ�πλα στην σκονισμ�νη π�λη, οχτρο� γεννι�ς μετ� του �διου καρπο� δεν μπ�καν;
