Σκ�ψεις. Δι�δρομοι, παρ�δρομοι, λεωφ�ροι, εθνικ�ς οδο�, περιφερειακο� κι απ� εκε� στον ουραν�. Ψ�χνοντας το αιων�βιο εκε�νο αστ�ρι που περ�λαμπρο φ�τιζε τα ουρ�νια κ�ποτε για τον δρ�μο προς Εκε�νον. Πλ�ον δεν ξ�ρω τι μας απ�μεινε ως πολιτισμ�ς, ως ανθρωπ�τητα, τι περι�σωσε η ηθικ� μας, τι διαφ�λαξε η π�στη μας. Γ�ρω βλ�μματα χαμηλ�, φων�ς που λιγοστε�ουν την δ�ναμη και την πυγμ� τους, χειραψ�ες που π�γωσαν σε μια ανεκμετ�λλευτη κ�νηση εναγκαλισμο�. Μ�σα μου, μια απορ�α περιρρ�ουσα, να διασχ�ζει τις φλ�βες, τις αρτηρ�ες, μ�χρι να βγει να αναπνε�σει στην σ�ρκα...
Ποια Χριστο�γεννα ε�ναι αυτ� που αξ�ζουν περισσ�τερο απ� τα φετιν�; Της συνειδητοπο�ησης, της παραδοχ�ς, της αν�ληψης ευθυν�ν απ� το χριστεπ�νυμο πλ�θος πως σφ�λαμε και οφε�λουμε να ανασυνταχθο�με για να μην επαναληφθε� η κατασπατ�ληση ευκαιρι�ν �πως τ�σα χρ�νια προηγ�θηκε...
Ποια Χριστο�γεννα θα �ταν πιο φωτειν� αν �χι τα φετιν� της «ψυχικ�ς γνωμ�τευσης» πως ο «ασθεν�ς» πολιτισμ�ς απεβ�ωσε, διεσ�θη ο «υγι�ς» πολιτισμ�ς των αξι�ν, των ηθ�ν, των εννοι�ν της γ�ννησης του Θεανθρ�που μ�σα μας;
Και ποια Χριστο�γεννα θα �φεραν πιο αρτιμελ�ς το μ�νυμα της �φιξης Εκε�νου στην γη, αν �χι τα φετιν� που πλ�ον �χει βρει μια φ�τνη στις καρδι�ς μας, ευρ�χωρα, ζεστ�, �νετα και μπορε� να μεγαλ�σει μ�σα μας την υπ�στασ� του, την �σαρκ� του παρουσ�α, την μετουσ�ωση των δακρ�ων του;
Τα Χριστο�γεννα δεν κρ�βονται σε �ννοιες που φιλοξενο�νται σε βιτρ�νες στα καταστ�ματα, ο�τε αντανακλ�νται στα παν�κριβα δ�ρα που συγκεντρ�νονται κ�τω απ� το δ�ντρο. Τα Χριστο�γεννα δεν �δονται σε ρεβεγι�ν παραμον�ς, ο�τε ρ�βονται με τουαλ�τες και σμ�κιν.
Τα Χριστο�γεννα δεν κερδ�ζονται στις ρουλ�τες ο�τε στα λ�ττο και τις ξερ�ς στα σπ�τια. Τα Χριστο�γεννα δεν τσουγκρ�ζουν τα κρυστ�λλινα ποτ�ρια στις δεξι�σεις και τα τηλεοπτικ� γιορτιν� τραπ�ζια. Αυτ� τα Χριστο�γεννα, �ρθαν για να μας γλιτ�σουν απ� την παραν�ησ� τους �πως τα αντιλαμβαν�ταν ο κ�σμος μας, ο υλιστικ�ς, ο καταναλωτικ�ς, ο απαξιωτικ�ς, ο καριερ�στας κ�σμος μας, τ�σες χαμ�νες εποχ�ς.
�ρθαν σαν �να �λλο ξυπνητ�ρι μ�σα στην �για Ν�χτα να μας υπενθυμ�σουν πως σημασ�α δεν �χει το ταξ�δι αλλ�... ο συνεπιβ�της. Κι αν συνεπιβ�της στο ταξ�δι μας - το σ�ντομο - στην γη ε�ναι ο Χριστ�ς, τ�τε μ�νο αξ�ζουν. �πως τον μεταφρ�ζει ο καθ�νας μ�σα μας. �πως τον αντιλαμβ�νεται ο καθ�νας με το δρ�μι νοημοσ�νης του. Ο συνεπιβ�της που θα φ�ρει την χαρ�, την αγ�πη, την ελπ�δα, το φως, την ευτυχ�α μ�σα στις σκοτειν�ς εποχ�ς που υπα�τια ζο�με.
Για αυτ�, αυτ� τα Χριστο�γεννα, το μ�νο που θα ζητ�σω απ� το αστ�ρι της Βηθλε�μ, ε�ναι να μην�σει των Χερουβε�μ, να βγ�λουν τα γκρ�ιντερ γιατ� εδ� κ�τω, αποκλειστ�καμε. Καλ�ς γιορτ�ς και καλ� Χριστο�γεννα με τον Χριστ� σε �λους.
