Κρ�ση. �φεση. Οικονομικ�ς και κοινωνικ�ς μαρασμ�ς. Στον �νθρωπο η αντ�στοιχη κατ�σταση ε�ναι η κατ�θλιψη. Μια βαθι�, βουβ�, χρ�νια κατ�θλιψη. Κοιτο�σα τον εαυτ� μου στον καθρ�φτη και δε με αναγν�ριζα. Τα τελευτα�α χρ�νια με ροκ�νιζε, μου απομυζο�σε την εν�ργεια. Ακ�μη και οι στιγμ�ς χαρ�ς μου, επισκι�ζονταν απ� μια �πουλη θλ�ψη. Μια αγων�α για το τι με περιμ�νει μετ�. �ψαχνα τη χαμ�νη μου ανεμελι�, μα π�ντα στον καθρ�φτη με κοιτο�σε �νας ξ�νος. Δεν αναγν�ριζα τ�ποτα οικε�ο. Κ�τι που να μαρτυρ�ει, μια προηγο�μενη σχετικ�τητα.
Εκε�νο το απ�γευμα γ�ρισα σπ�τι σκυθρωπ�. Στο σαλ�νι καθ�ταν ο πατ�ρας μου. Με κο�ταξε και μειδ�ασε. Κρατο�σε στη χο�φτα του �να πλασματ�κι. Μια σταλι�, φοβ�σουν να το πι�σεις. «Το θ�λεις;» με ρ�τησε. �γνεψα με το κεφ�λι μου καταφατικ�. �τεινε το χ�ρι του και μου το �δωσε. «Κρ�τησε το �σο θ�λεις» μου ε�πε. Το κρ�τησα στο στ�θος μου, σκεπασμ�νο με μια fleece ζακ�τα �λο το Σαββατοκ�ριακο. Ο καιρ�ς �ξω λυσσομανο�σε, μα στο λαιμ� μου τον �νιωθα να αναπν�ει. Εκε�νο μεγ�λωσε. Πενταπλασ�ασε το μ�γεθος του. Πλ�ον με κοιτ�ζει με δ�ο παν�μορφα, σκιστ�, κασταν� ματ�κια και το πιο αθ�ο βλ�μμα που �χω αντικρ�σει τα τελευτα�α χρ�νια. Κοιμ�ται και ξυπν�ει στην αγκαλι� μου. Κινε�ται, απλ�νει το «χερ�κι» του και μου χαρ�ζει το πιο απαλ� χ�δι, μετ� το μητρικ�.
Τ�ρα κοιτ�ζομαι στον καθρ�φτη και βλ�πω �ναν �νθρωπο που κ�πως, κ�ποτε τον �ξερα. Αρχ�ζω και με αναγνωρ�ζω. Ξυπν�ω το πρω� και πριν προλ�βω να βυθιστ� στα καθημεριν�, νι�θω μια ψυχο�λα δ�πλα μου να μου κουν�ει την ουρ�τσα και να τεντ�νεται νωχελικ�. Επιστρ�φω σπ�τι απ� τη δουλει� και εκε�νο με περιμ�νει στη π�ρτα. Δεν �χω πολ� χρ�νο να λυπηθ�. �σο και αν τα προβλ�ματα, πλ�κουν σχοιν� και μας στενε�ουν. Εκε�νο βρ�σκεται εκε�, να μασουλ�ει τον κ�μπο. Γ�μισε τη ψυχ� μου με αγ�πη. �ρες �ρες, σκ�φτομαι πως �λλα πλ�σματα δεν ε�ναι εξ�σου τυχερ�. Τριγυρνο�ν μ�να τους και απροστ�τευτα στη ζ�στη. Ψ�χνουν εξαντλημ�να για νερ�. Αναζητο�ν τη τροφ� τους και κ�ποια αποστεωμ�να απ� την πε�να σε παρακαλο�ν να τα βοηθ�σεις. Το χειμ�να κρυ�νουν. Και ικετε�ουν για �να χ�δι. Κ�ποιες φορ�ς αντ� για χ�δι, εισπρ�ττουν κλωτσι�ς και κακοπο�ηση. Κι �μως, εξακολουθο�ν φοβισμ�να να ζητιανε�ουν λ�γη αγ�πη…
Κ�ποιες φορ�ς ονειρε�ομαι πως επιτ�λους �χω το σπ�τι που θα �θελα. Μια μονοκατοικ�α με μεγ�λη αυλ�. Και εκε� μ�σα, προστατευμ�να σκυλ�κια και γατ�κια. Να μη με�νει καν�να μ�νο του, καν�να αδ�σποτο. Και �στερα �ρθε η ε�δηση. Ν�μος για τη θαν�τωση �λων των αδ�σποτων σκ�λων στη Ρουμαν�α. Δεν �γινε τ�ρα η αρχ�. Τ�ρα νομιμοποι�θηκε η αθλι�τητα. Η κατ�πτωση της ανθρ�πινης φ�σης, στην πιο βρ�μικη, απελπιστικ� μορφ� της. Ο Flavius Dumitru Barbulescu χρ�νια τ�ρα, κακοποιο�σε τον καλ�τερο φ�λο του ανθρ�που. Στα κολαστ�ρια του, τα οπο�α καταχρηστικ� αποκαλο�σε «καταφ�γιο». Στοιβαγμ�νες ψυχ�ς, μ�τια τρομαγμ�να, κεφ�λια σκυμμ�να στο �δαφος απ� την απελπισ�α και το παρ�πονο, πεινασμ�να και κακοποιημ�να. Μερικ�ς φορ�ς προτιμο�σαν την αυτοκαταστροφ� τους και τρ�γονταν. Ακ�μη και τ�τε, το ανθρ�πινο χ�ρι δε τους χ�ριζε �να χ�δι. Την τελευτα�α στιγμ� αρπ�ζονταν σαν τσουβ�λι με σκουπ�δια και πετι�ταν στο �δαφος, �που η ευθανασ�α, �ταν πλ�ον γι’ αυτ� η τελευτα�α πρ�ξη.
Ο Flavius Dumitru Barbulescu, ε�ναι �νας ψυχρ�ς δολοφ�νος, προσωποπο�ηση της κακ�τητας και της απανθρωπι�ς. 26.000 θανατ�σεις μ�χρι το 2008 ε�ναι ο τραγικ�ς απολογισμ�ς, για τα πλ�σματα που ο Θε�ς μας παρ�δωσε να προστατε�σουμε. Και τ�ρα ο ν�μος. «Κ�θε αδ�σποτο στη Ρουμαν�α, θα αρπ�ζεται β�αια και θα θανατ�νεται.» Πολ�τες ξεχ�θηκαν στους δρ�μους και τα κυνηγο�ν. Σπαραχτικ�ς κραυγ�ς, θυμ�ζουν τσιρ�δες μωρο� που κλα�ει γοερ� μα κανε�ς δεν το σηκ�νει απ� την κο�νια. Ψυχ�ς που σφαγι�ζονται σαν τα αχρ�νιστα του Ηρ�δη. Δε ξ�ρουν το γιατ�. Δε ξ�ρω το γιατ�. �χουν δικα�ωμα να ζ�σουν. Νι�θουν, αγαπ�νε, φοβο�νται, πον�νε εξ�σου με εσ�να και εμ�να, συγχωρο�ν, ζητο�ν τον �νθρωπο, στη Ρουμαν�α πληρ�νονται το τ�μημα της ανθρ�πινης τερατοπο�ησης. Κ�θε εικ�να και μια πληγ�. Κλα�ω, μα τα δ�κρυα μου, δε σ�ζουν ο�τε �να απ� εκε�να, που τ�ρα που σου μιλ�, κυνηγι�νται και κακοποιο�νται β�ναυσα.
Και οι υπ�λοιποι σωπα�νουμε. Πο� ε�ναι οι οργαν�σεις για τα δικαι�ματα των ζ�ων; Πο� ε�μαστε οι πολιτισμ�νοι Ευρωπα�οι; Μια πληκτρολ�γηση στη μηχαν� αναζ�τησης internet και τα β�ντεο, οι εικ�νες, θα σου ραγ�σουν την καρδι�. Ορισμ�νοι �νθρωποι φωτειν�ς εξαιρ�σεις, μα δεν αρκο�ν για να ανατρ�ψουν την αθλι�τητα. Χρει�ζονται και �λλοι. �χουμε κρυφτε� π�σω απ� τη ραθυμ�α μας, π�σω απ� την απελπισ�α μας, μας κλ�βουν τις ζω�ς και απλ�ς παρακολουθο�με. Για τα αδ�σποτα στη Ρουμαν�α θα νοιαστο�με;
Τ�ρα σκ�φτομαι πως μας αξ�ζει �τι βι�νουμε. Η οικονομικ� κρ�ση, η εθνικ� κρ�ση, η καταπ�τηση των δικαιωμ�των μας. Γιατ� διαστρ�φηκε τ�σο η φ�ση μας, που και οι πιο αθ�οι διαπρ�ττουμε το φρικαλ�ο �γκλημα της ανοχ�ς. �σως τελικ� δεν ε�μαστε και τ�σο αθ�οι. Η Βαβυλ�να καταστρ�φηκε, γιατ� της �ξιζε να χαθε�. �σως και εμ�ς, να μας αξ�ζει η απ�λεια.
