Πάθος, Πόθος, Πλάνη, Τέχνη, Ζωή
Γεώργιος - Αλέξανδρος Τανασκίδης - Λαμπουσνάκης  /   Αρχισυντάκτης, δημοσιογράφος
Κάπως έτσι μπαίνουν οι συνθήκες της ζωής σε μια ευθεία. Ή σε μια πορεία. Που εσύ επιλέγεις αν θα είναι καμπύλη ή ευθεία. Ή και τεθλασμένη. Ή εφαπτόμενη. Ή διασπώμενη. Μα γραμμή. Πάντα γραμμή. Με έμπνευση, με θάρρος, με θυμό και αρκετό μύθο... Με αλήθεια και αναλήθεια, με φως και σκοτάδι, με χαρά και λύπη και τέλος, με πολλή ζωή. Αντ αυτής, η ίδια η ζωή κυλάει, χωρίς ζωή. Θέλω να πω, χωρίς ανάσες.
Τεύχος 17 Περισσότερα >>
  Βρεγμένοι...
Γεώργιος - Αλέξανδρος Τανασκίδης - Λαμπουσνάκης  /   Αρχισυντάκτης, δημοσιογράφος
Πως στεγνώνει ο άνθρωπος; Πως το καταφέρνει αυτό το ακατόρθωτο; Βρεγμένοι μέχρι τη ρίζα μας... Έτσι να μείνουμε. Ιδρωμένοι με όλα τα φωνήεντα, τα Αλφα, τα Ωμεγα και τα τελικά μας ΟΙ. Κι ενδιάμεσα τα σύμφωνα να δροσίζονται, τα Νι, τα Θήτα, τα Ρω, τα Πι... Πόσο όμορφα όταν το συναίσθημα ζωγραφίζεται ρέον στο κορμί... Πόσο χαρακτικό το δάκρυ, το χαμόγελο, το μειδίαμα, το λακάκι... Βρεγμένοι, ιδρωμένοι μέχρι τη φωνή μας. Πνιγμένοι με όλα τα ωραία, τα ζωντανά, τα ζωηρά...
Τεύχος 17 Περισσότερα >>
  Η ηλικία της ευτυχίας
Γεώργιος - Αλέξανδρος Τανασκίδης - Λαμπουσνάκης  /   Αρχισυντάκτης, δημοσιογράφος
Πόσο γρήγορα τρέχει αυτός ο χρόνος; Και ειλικρινά, σε ποιο σημείο ακριβώς της ζωής, καταφέρνουμε να είμαστε παρόντες, να συγκρατούμε λίγο ακόμα από εμάς, από το μέσα μας, από το δέρμα μας; Το μέσα μας, πόσο έξω μπορεί να φτάσει να γίνει και το εγώ μας, πόσο εύκολα και ρέοντας μπορεί να γίνει εμείς; Πόσες τελικά είναι οι υποχρεώσεις μας, πόσο μπορούμε να τις φέρουμε εις πέρας και πόσες μένουν πίσω ατελείς για να τις μεταφέρουμε πάλι την επόμενη μέρα σε ένα ημερολόγιο για να μην ξεχαστούμε και πάλι; Κι επιτέλους, πόσες αναβολές αντέχει το σχοινί της εκάστοτε υποχρέωσης; Κι αν τη μεταφέρω αύριο, δεν θα έρθει να στριμωχθεί με εκείνες της ημερήσιας διάταξης;
Τεύχος 17 Περισσότερα >>
  Κλειδωμένα βαθιά συρτάρια
Γεώργιος - Αλέξανδρος Τανασκίδης - Λαμπουσνάκης  /   Αρχισυντάκτης, δημοσιογράφος
Το σώμα μου έχει μνήμη. Κι η μνήμη μου, απέκτησε πλέον σώμα. Από παιδί αγαπούσα τα συρτάρια. Τα παλιά, φθαρμένα από την αλμύρα των καιρών περισσότερο. Κι εκείνα που μυρίζουν το βρεγμένο ξύλο. Μερικά δε, που έχουν κάποιες ακίδες και γδέρνουν τα δάχτυλα, είναι η αδυναμία μου. Σαν την όποια αδυναμία, εσωτερική και βαθιά ψυχολογική, μπορεί να έχει στολισμένη στην ψυχή του ο καθένας μας. Είχα που λες, μεγάλη αδυναμία στα συρτάρια. Και πάντα είχα υλικό να τα γεμίζω. Ασφυκτικά να στιβάζω υλικό χρήσιμο αλλά και άχρηστο μέσα τους. Και πάντα να τα αφήνω εκεί, να πολυκαιρίζουν, να σαπίζουν, να ξεχνιούνται...
Τεύχος 17 Περισσότερα >>
  Ξημέρωσε φόβος...
Γεώργιος - Αλέξανδρος Τανασκίδης - Λαμπουσνάκης  /   Αρχισυντάκτης, δημοσιογράφος
Δεν περίμενα ποτέ μου πως θα ξημέρωνε νέο έτος που θα μου υπαγόρευε να αλλάξω πορεία στο editorial μου, αλλάζοντας άρδην το θέμα του. Τόσο μίσος ή τόση απελευθέρωση γύρω μας; Τι από τα δύο να διαλέξω πλέον; Και τελικά, τι από όλα όσα μας βομβαρδίζει στις οθόνες, είναι πραγματική επίθεση αυτοκτονίας; Γιατί θα πρέπει να υπάρχουν αντίποινα σε μια ποινή που όντως ανήθικα και πέραν από κάθε λογική δημοκρατίας, έχει ασκηθεί τόσα χρόνια από μια κατά τα άλλα εκδημοκρατισμένη Δύση προς την κατά κάποιους τυραννική Ανατολή; Αργά ή γρήγορα, σίγουρα θα ζητούσε το αίμα εκδίκηση. Ή η εκδίκηση, αίμα. Όπως και να έχει, ξημέρωσε φόβος.
Τεύχος 17 Περισσότερα >>
Διαβάστε από προηγούμενα τεύχη
Copyright 2011 © developed by taramigos
Επικοινωνία