Η σ�ντροφος
Χ�νεται.
Χ�νεται, �ταν σκ�φτεται,
π�σο υποφ�ρεις. Π�σο πον�ς.
H αρρ�στια κατατρ�ει
το κορμ� σου, που λ�τρεψε.
Π�ς ν' αντιδρ�σει;
Τι να κ�νει;
Π�ς να επ�μβει;
Λ�νε η αγ�πη θεραπε�ει.
Μα αγαπηθ�κατε! Ως που δεν πα�ρνει...
Αδυναμ�α μπροστ� στο τετελεσμ�νο.
Η θλ�ψη της λογικ� δε μετρ� καν,
εσ� βι�νεις την τραγωδ�α.
Το �λγος σου, ωστ�σο, την πον� διπλ�,
τη διαβρ�νει �πουλα,
την παρασ�ρει υποχθ�νια.
Τυραννι�σαι!
Κι αυτ� διπλ� με το σαρ�κι απ' το δικ� σου κορμ�.
Που κ�ποτε μπορο�σε και λ�τρωνε,
καθ�ς εσ� λ�τρωνες το δικ� της.
Μεταδοτικ�ς ο χαμ�ς.
Γενν�θηκε μ�νη, �πως �λοι...
Πλ�ον η ερημι�, σκοτοδ�νη!
Σφ�ζεται, ματοκυλι�ται η ψυχ� της,
να σκ�φτεται εγωιστικ�
το δικ� σου μαρτ�ριο, στο δικ� της κορμ�.
Βυθ�ζεται, ο�τε εσ� μπορε�ς να τη σ�σεις.
Θανατηφ�ρο το χτ�πημα.
�ταν αρν�θηκες το χ�ρι, που σου �τεινε.
�ταν δεν �νιωσες πως η αγ�πη χρει�ζεται κοιν� πορε�α.
Δεν την προφ�λαξες, την απ�κλεισες, της κ�ρασες ασφυξ�α.
Εκλιπαρο�σε για �λεος.
Αλλοι�θηκε απ' τη δικ� σου απ�λεια.
Εξα�λ�νεται στο φ�σμα του δικο� σου θαν�του.
Κ�λαση κ�τω απ' το π�λμα του φ�βου και της �γνοιας.
Δεν την �φησες να πλησι�σει, να δει, να συνειδητοποι�σει.
Αποτραβ�χτηκες στο καβο�κι σου, γλε�φοντας πληγ�ς,
μαζε�οντας δυν�μεις, σε περισυλλογ�.
Ποιος θα τολμο�σε ποτ� να σου αποδ�σει ευθ�νες;
Αλλ� εκε�νη, αυτ� η παρ�λογη απ�σταση τη σκοτ�νει.
Δε ζει, μ�νο κοντ� σου μπορε�.
Για �σο υπ�ρχεις, την παρηγορε�ς.
Υποστ�λωνε τον κ�σμο της με το κοιν� σας �νειρ� μ�νο.
| 
