Μεταξ�νια φων�
Στ�θηκες εμπρ�ς μου μιαν αυγ�...
κι �μοιαζες στης τ�φλωσης την κ�ρη.
Το φ�ς σου το γυρε�ανε πολλο�,
μα εσ� δεν �σουνα απ' τα γν�ριμα ετο�τα, τα δικ� μας μ�ρη.
Ονειροφ�νταχτη σε λ�γανε,
μικρ�.
Μια στ�λα κ�ρη.
Ε�χες τον �λιο στην ψυχ� και μια πορφ�ρα φορεμ�νη.
Κι αγν�ντευες π�ρα μακρι�, με μια ματι� θλιμμ�νη.
Ε�χες ξεχ�σει να πετ�ς,
να κρ�βεσαι, να τρ�μεις.
Κρ�ταγες μον�χα τα φτερ�, τα π�νθιμα,
απ' τα πατρικ� σου μ�ρη,
τα' χες για πανωφ�ρι σου κρυφ�,
για πανοπλ�α και για τα�ρι.
Ο γαλαν�ς σκοπ�ς σου ε�χε χαθε�.
Ε�χε σιγ�σει τ�ρα.
Και τα κομμ�τια αυτ�ς της γης, σιγοψιθ�ριζαν ακ�μα.
«Θρ�ψαλα γ�νανε οι ευχ�ς, τ' αγγε�α και τα λ�για.
ψ�ξε την �ξοδο να βρεις, πριν φ�γουνε τα χρ�νια,
τα κ�ματα της θ�λασσας �σο φυσ� θεριε�ουν
μα οι π�τρες και τα β�τσαλα στ�κουνε και προσμ�νουν.
Β�αια θ�λησε να σε γυμν�σει ο καιρ�ς.
Β�αια θ�λησες κι εσ� να τον πληγ�σεις.
Την Λ�θη δι�ταξες ν' αφανιστε�.
την στ�χτη ν' αντρει�σει.
Εκε�νη �ταν νεκρικ�,
η μ�νη που σ' αν�θρεψε απ� μικρ� παιδ� με μια του ονε�ρου προσευχ�,
με μια λαχτ�ρα τ�ση».
| 
