Η αγ�πη των ανθρ�πων
Μες στα σβησμ�να σου μ�τια ουρλι�ζει η σιωπ�,
�να ανυπ�κουο δ�κρυ γλιστρ�ει στα μ�γουλα
και σαν παρ�πονο μουσκε�ει τη ν�χτα
που το τυλ�γει με τη μα�ρη της προβι�.
Μακρι� απ� το απλωμ�νο σου χ�ρι,
κοιμ�ται η αγ�πη των ανθρ�πων.
Ξαφνικ� σου ’ρχεται η ιδ�α
και κει αρχ�ζεις να χορε�εις μες στο δρ�μο,
να κ�νεις φιγο�ρες και να τραγουδ�ς με τα μεγ�λα σου μαν�κια.
Μα οι �νθρωποι που σε χ�ζευαν
κρατο�σαν μακρι� την αγ�πη τους
απ’ το απλωμ�νο σου χ�ρι.
Μες στα �δεια χ�ρια σου γλιστρ�ει η σιωπ�,
η πε�να το στομ�χι σου μαστιγ�νει αλ�πητα
κι εκε� κουλουριασμ�νο σαν το φ�δι λιποθυμ�ς.
Κι �ταν τα μ�τια ανο�γεις γ�ρω σου κοιτ�ς
κι απορε�ς, γιατ� οι �νθρωποι στον τ�φο σου σε θ�βουν βιαστικ�.
Μα δε μπορε�, λ�θος θα ’γινε,
οι �νθρωποι αγαπο�νε τα παιδι�.
Το βλ�μμα σου �μεινε εκε� να τους κοιτ�
κι �να χαμ�γελο �σβησε το δ�κρυ.
Οι �νθρωποι τ�ρα κρατο�σαν την αγ�πη τους
απ’ το νεκρ� σου χ�ρι.
| 
