Ε�ναι τα μ�τια σου γλυκ�
στιλπν� και χαριτωμ�να,
αγγ�ζουν τη κ�θε μου ματι�
σα να' τανε φωτι�.
Αυθ�ρμητα, πικν� και τρυφερ�,
χαρ�ζουν την �μορφη λαλι�,
λαλι� που �λο χρ�μα δ�δουν,
στροβιλ�ζουν τ�ρπονται και σε στολ�ζουν.
Μυρ�ζει �νοιξη αυτ� που μας χωρ�ζει,
καλοκα�ρι �ρχεται και μας δροσ�ζει,
παρ�μερα τα χ�ρια μας,
μακρι� τ' αστ�ρια μας.
�νειρο ε�ναι � μ�πως χ�ζι
ας �τανε μια μ�ρα αυτ� να μας πετ�ξει.
Παρ�φορα σα στρ�ματα,
τα περασμ�να σ�ματα,
πεθα�νει η ν�χτα τ�ρα μ�νη,
μ�νη χαρ�ζει τ�ρα η ανεμ�νη.
Π�φτει σα πεταλο�δας τα φτερ�,
γιατ� πορε�ονται κλεφτ�;
Η μ�ρα �στερα �ρχεται,
καρπ�νεται και θ�λγεται,
αχτ�δες βρ�σκουν τη σκι� σου
και λιοπ�ρι την ανεμελι� σου.
Παρ�φορα με δ�χεσαι
και εμ� προσμ�νεις,
ευφ�νταστα κι αλ�γιστα
τη μοναξι� μου πα�ρνεις.
Δι�δημα η μ�τρα της ζω�ς,
βασ�λισσα σε δ�χεται μ' εμ�να � χωρ�ς,
στα π�δια σου σκ�μποδας θαρρε�ς
ε�μαι σα π�τρα εκε� της γ�ς.
�νειρο τα χε�λη σου
θ�λασσα το φιλ� σου,
εκ της πηγ�ς ο π�λος της καρδι�ς
που με τα χ�ρια σου μ'αρπ�ζεις μονομι�ς
Σε δρ�μους μακρινο�ς κι ονειρεμ�νους
ξεστρ�τησε ο π�θος μου,
μελιστ�λαχτα σα π�ρος μου,
�ρημους, του νησιο� αγι�ζι
σαρ�κι ειν και με τρ�ει το μαρ�ζι,
ειν σκ�ρος, του ντουλαπιο� π�νος
ε�ναι φων�ς αν�γκιχτο
θωρε� σαν �πλο,
χ�ζι φαντ�σματος ποτ�
που σα μεθ�σι δυνατ�
πορε�εται σε θ�λο
φθ�λισμα* αν�μου
στα φ�λλα της ζω�ς σου,
χωρτ�τος εκε� ξεπ�ζευσα
να' κο�σω τη πνο� σου
*(φθ�λισμα = θρ�ισμα)
Καλοκα�ρια σα φυτρ�σαν
την αγ�πη μου ριζ�σαν,
λουλο�δια απ' �κρη σ' �κρη
γλυκ� σαν το δικ� σου δ�κρυ.
Καμβ�ς του ν�φους �νειρο
η αγγαλι� μ'απ�κληρο,
σα παραστ�δα εγ� εκ�θησα
και του σπιτιο� εδ� εθ�ρρησα.
Δ�χως π�πλο η ανησυχ�α
και σ' υποδ�χθηκα θυσ�α,
μα ξ�φνου χ�ρα η λατρε�α
της λησμονι�ς σου Τρο�α.
Εξο� κοντ�ρι τρομερ�,
του εφ�ππου το νερ�,
στ' αυλ�κι βρ�χει π�λι,
Ρα και Δι�ς η διαπ�λη.
Κοντολογ�ς εψ�ρωσα,
αν�σα τη δικ� σου,
μα... μες σε ψυχ� �φη,
της Αθην�ς, αυτι� σου.
Εφ�ναξα και με κοιτο�σαν
και τ'ονομ� σου αντηχο�σα,
�φνης λ�δι και ψωμ� ωρο�σα,
σα λιπ�θυμος κοιτο�σα.
Σε επιθυμ�α θα ορμο�σα,
και οι δ�ο θεο� το επιθυμο�σαν,
χορο� με πανηγ�ρια ηχο�σαν,
μα για τσιμπο�σι με περνο�σαν.
Αμ�σως εγ� τυν�χθηκα
με θαρρετ� μυαλ� αποφ�νθηκα,
με πληρωμ� δε φ�νηκα,
με μια θε� κοιτ�χθηκα.
Εθ�μωσαν κι εχ�λασαν
και τους Τρω�δες φ�λαγκξαν.
με �να στρατ� αντιτ�χθηκαν,
ομο�ως σκ�κι αναφ�νηκαν.
Τρελ� τα πι�νια π�φτουνε,
μα σα τερμ�τες διαδ�χονται,
�λμος, ε�ναι η σειρ� μου,
του τετραγ�νου η μαχερι� μου.
Στρατηγ�ς τ�ρα κ�θισα
και απ� κο�ραση αποφ�σησα,
πρ�ν καλ�-καλ� το ξεστομ�σω,
εθ�ρησα πι� π�σω,
μα σα τα μ�τια μου θα τρ�ψω,
την ομορφι� σου θ' αντικρ�σω.
Μα σα ψυχ� σε γε�σω
και στους Θεο�ς να ανηφορ�σω,
κουρ�γιο τ�ρα κ�ρασα
και με ασπ�δα υπερκ�ρασα,
υο Ρ� και Δ�α εθ�ρισα.
Γλυκ� φιλ� παλ�τι �κτησα,
και μοναξι� λεβ�ντησα,
φων� σαν �κουσα με μ�λι
και η Αθην� με μ�λει.
Καλ� μαντ�τα φ�ρνει,
με χαμ�γελα και θ�ρμη.
Αυτ� που τ�σο λαχταρ�
πλ�� μου θα �λθει,
ζω� σε εσ� το θνητ�
θα �ρθω να σε κοσμ�σω.
Ευχ�ς λες και �τανε,
τα θα�ματα κυλ�σανε
και σ'αγκαλι� με βρ�κανε,
π�ρα στ' ακρογι�λι.
Χρ�ματα τα χ�ματα
με περιφ�νια δ�ρατα,
μορφ�ς σου τα καμ�ματα
αγ�πης π�ρα-π�ρα νεφελ�ματα.
| 
