Το Δ�ντρο
Δ�ντρο μου εγ� θα σε φροντ�ζω
να μεγαλ�σεις να γ�νεις πελ�ριο.
Θα σε σκαλ�ζω γ�ρω απ’ τη ρ�ζα
και θα σου μαζε�ω αγ�πης χ�μα
να κ�νεις στ�ρεη β�ση.
Θα σε ξεβοταν�ζω απ’ της αδικ�ας τα ζιζ�νια.
Θα σε ποτ�ζω με α�μα και φιλι�.
Θα κρεμ�σω στους κλ�νους σου ελπ�δες
και θα ‘ρχονται τα πουλι� να τις κλ�βουν.
Τα φ�λλα σου δε θα ρ�χνεις στον π�τρινο χειμ�να.
Μ�σα τους θα κρ�βονται τα σ�ννεφα της οργ�ς
και θα φωλι�ζει ο πληγωμ�νος �νεμος.
Στον �σκιο σου θα ξεκουρ�ζονται
οι αποκαμωμ�νες αν�σες.
Απ’ τις δροσοσταλ�δες τα πρωιν�
θ’ αντανακλο�νε �νειρα.
Κι εγ� θα σε κοιτ�ζω πως �χεις μεγαλ�σει �τσι
και θα αναρωτι�μαι αν �κανα καλ�
που σ’ �φησα ν’ αγγ�ξεις τον ουραν�,
να συνομιλ�σεις με τις ηλιαχτ�δες,
να χαρ�σεις της ζω�ς οξυγ�νο
στης φυγ�ς τα παιδι�.
Το φεγγ�ρι β�φει απ�ψε κ�κκινα
τα φ�λλα της καρδι�ς μου.
Εγ� ε�μαι το δ�ντρο.
| 
