Εντ�ς… εκτ�ς.
Πριν λ�γο καιρ�
δι�βασα πως το νï¿½ο «ï¿½ξω»
ε�ναι το «μ�σα».
�φησα το βλ�μμα μου
να πλανηθε� π�νω στις λ�ξεις…
Κο�ταξα χρ�νια π�σω
και ε�δα �τι για μ�να
απ� π�ντα �ταν το «μ�σα»
καταφυγ�, γαλ�νη, ενδοσκ�πηση,
γραφ� και �σως προσευχ�.
Για �λους που το δ�κρυ
δεν στ�γνωσε στο βλ�φαρο.
για τη μ�να
που αγωνι�,
για το συν�νθρωπο που υποφ�ρει.
Για τη διαφορετικ�τητα
που δεν γ�νεται αποδεκτ�.
για αυτ�ν που δεν �χει φωλι�.
Για κ�ποιον
και �γιναν πολλο�
που �χασαν το δρ�μο…
Ψηλ�νει η αγ�πη….
Κ�θε φορ� που �να χαμ�γελο ανθ�ζει.
κ�θε φορ� που η ελπ�δα ξαναγεννι�ται.
Κ�θε φορ� που η καρδι�
ντ�νεται στα γιορτιν�.
Κ�θε φορ� που τα μ�τια αστραποβολο�ν
και η χαρ� αχνογελ�.
Κ�θε φορ� που δ�κρυα σπογγ�ζεις
και κ�θε π�νο δι�χνεις μακρι�…
Στ’ αλ�θεια τ�τε
ψηλ�νει η αγ�πη!!!
Το βασ�λειο της σιωπ�ς …
�στεκα αποσβολωμ�νη,
αν�μπορη, στη μ�ση της κ�μαρας
να δ�σω στα μ�τια σας
μια λ�μψη ,μιαν ελπ�δα.
Λιγοστ�ς παρουσ�ες ,βασανισμ�νες
με πολλ� στους �μους
και με την π�κρα στα χε�λη,
αμ�λητοι κ�ποιοι, βυθισμ�νοι
στο σιωπηλ� τους βασ�λειο
κι’ ï¿½λλοι να θ�λουν να τα πουν
�λα απνευστ�.
Στη γωνι� ,μια παρουσ�α
ανθρ�πινη ,μιλ� δ�χως ν�ημα.
Την κοιτ� και ε�ναι δ�σκολο
να συγκρατ�σω το δ�κρυ.
Τα μ�τια της ανταριασμ�νη θ�λασσα,
το μυαλ� σπασμ�να γυαλι�,
η �ξοδος για �λλη κατοικ�α
ορατ�…
�λλοι �χουν ανθρ�πους δικο�ς τους,
�λλοι ε�ναι ολομ�ναχοι.
Σ’ αυτ�ν την αγκαλι� ζουν,
πορε�ονται ,μιλο�ν ,σιωπο�ν
προσε�χονται, κλα�νε…
Με κατευοδ�νουν με χ�λιες ευχ�ς!
Και την �ρα της γραφ�ς
το δ�κρυ το�ς αν�κει.
| 
