Μικρ� προσευχ�
Κ�τω απ’ τα χαλ�σματα ακο�ω φων�ς μικρ�ν παιδι�ν
να εκλιπαρο�ν για σωτηρ�α.
Βλ�μματα καταδικασμ�να στη φρ�κη του π�νου, διψασμ�να
ν’ αναζητο�ν λ�γες σταγ�νες ελπ�δας.
Βλ�πω χ�ρια ν’ απλ�νουν με ανοιχτ�ς φο�χτες προσπαθ�ντας
να πιαστο�ν απ’ τις αχτ�δες του �λιου, να σκαρφαλ�σουν π�νω
σε λευκ� σ�ννεφο και να πιαστο�ν και κε�να, απ’ το καταπρ�σινο
δ�ντρο της ζω�ς.
Τ�τε, μ�σα απ’ τη δ�νη αυτ� της κολ�σεως, τεντ�νομαι να φων�ξω
με φουσκωμ�νους βρ�γχους «Μ’ ακο�ει κανε�ς;»!
Προσε�χομαι να φτ�σει ο αντ�λαλος ως τα π�ρατα της γης.
�στερα, κ�νω τ�χα πως κοιμ�μαι. Οι φων�ς και τα βλ�μματα
χ�νονται κ�τω απ’ το μαξιλ�ρι μου.
Απλ�νω τα χ�ρια και νι�θω μικρ� δαχτυλ�κια να πλ�κονται
στα δικ� μου! �να δροσερ� αερ�κι ζωγραφ�ζει χαμ�γελο αισιοδοξ�ας
σε χιλι�δες μικρ� προσωπ�κια κι �νας κ�κλος ανο�γει με χ�ρια αγ�πης
στη σφα�ρα της γης.
Τ�ρα, παρακαλ�, �νειρο μ�πως δω, ν’ αρχ�ζουν ζω� και π�λι �πως
πριν απ’ τον �λεθρο αυτ�. «Αμ�ν»!!
| 
