κ�ποιες φορ�ς �χουμε την αν�γκη σαν �νθρωποι
να μιλ�σουμε να ακουστο�με...να φων�ξουμε: ε ε�μαι και εγ� εδ�, υπ�ρχω,
μη με προσπερν�τε...
και τ�τε δημιουργε�ται στο μυαλ� μας η απορ�α: σε ποιον να μιλ�σω;
η αναζ�τηση του να βρεις κ�ποιον να μιλ�σεις ε�ναι ε�κολη, το δ�σκολο ε�ναι
να σ ακο�σει κι�λας...
και εμε�ς οι �νθρωποι ξ�ρουμε μ�νο να μιλ�με και �χι να ακο�με...δεν μας �χουνε μ�θει
να ακο�με.
εγωιστ�ς απ� τη φ�ση μας...
β�ζουμε κριτ�ρια σε εκε�νον που επιλ�γουμε να μιλ�σουμε...
θ�λουμε και απαιτο�με να μας πει εκε�νο που θα μας κ�νει να νι�σουμε καλ�τερα
και �χι την αλ�θεια...η αλ�θεια πον�ει -ε�ναι γνωστ� σε �λους- �ρα ποιος ο λ�γος
να επιθυμε�ς να μιλ�σεις αφο� ποτ� δεν ε�σαι �τοιμος να ακο�σεις..;
στ�σου στο καθρ�φτη και πα�νευε τον εαυτ� σου....να μια ασφαλ�ς επιλογ�, ο εαυτ�ς σου
ποτ� δεν πληγ�νει εσ�να…
δεν λειτουργο�ν �μως �τσι τα πρ�γματα... δε ζεις μ�νο με τον καθρ�φτη σου.
�χεις αν�γκη να βρ�σκεσαι απ�ναντι �χι απ� �να ε�δωλο, αλλ� απ� μια πραγματικ�τητα,
και αυτ� τη πραγματικ�τητα πρ�πει να ε�σαι προετοιμασμ�νος να την ακο�ς, να της μιλ�ς να τη ζεις...
| 
