Το ραβδ�
Οι φλ�βες μου ,σου το 'χα πει,
δεν κουβαλ�νε α�μα.
Τα μ�τια μου, σου το 'χα πει,
δε βλ�πουνε τον �λιο.
Μα εσ�, να μ' αγκαλι�σεις �θελες,
την π�κρα να μου δι�ξεις.
Να δ�σεις χρ�μα και νερ�
στα λαβωμ�να χ�ρια.
Κι �μως, εγ� σου το 'χα πει,
πως �γγιγμα δεν �χω.
�χω μον�χα �να ραβδ�
να δι�χνω τους ανθρ�πους.
Μα εσ�, να μ' αγκαλι�σεις �θελες,
να σπ�σεις το ραβδ� μου.
Να δ�σεις στην πλ�τη μου φτερ�
ζω� να μου χαρ�σεις
και το φως του φεγγαριο�,
γλυκ� να το εσβ�σεις.
Κι �μως, εγ� σου το 'χα πει,
πως δ�ναμη δεν �χω.
Η πλ�τη μου γ�ρικη, νεκρ�
τα χ�ρια δε σηκ�νει.
Π�ς; Να σ' αγκαλι�σω, π�ς;
Να σ' αγαπ�σω ,πες μου!
Μα εσ� μ' αγκ�λιασες σφιχτ�
με τα γλυκ� σου μ�τια,
στα χ�ρια σου �βαλες κραυγ�
την �σβησες στο χ�μα.
Κι �μως εγ� σου το 'χα πει
πως ε�κολο δεν ε�ναι.
Μα εσ� μ' αγκ�λιασες ξαν�,
μου �κλεισες το στ�μα.
Στην π�λη του Βορρ�
Με γν�ρισε σε π�λη του Βορρ�.
Χωρ�ς παπο�τσια, μ�τε φως,
στα μ�τια, στην καρδι� μου.
Τα χε�λη μου φορο�σανε το
χρ�μα του σιδ�ρου.
Τα χ�ρια μου φτερο�γιζαν
και η φων� μου χι�νι.
Το σπ�τι του μου �νοιξε
μαζ� με την καρδι� του.
Καθ�σαμε μαζ� λοιπ�ν,
με την καινο�ργια α�ρα.
Α�ρα ζω�ς, γλυκι�ς πνο�ς,
ζω�ς επιθυμ�α.
Το φως και το χαμ�γελο
καθ�σανε μαζ� μας.
Τα μ�τια μου γ�μισαν ζω�.
Το στ�θος μου ελπ�δα.
Για ευχαριστ� θ�λω να πω
αυτο�ς τους στ�χους μ�νο:
Ε�ναι αγ�πης δε�γμα,
τον �νθρωπο να θεωρε�ς
σαν το λουλο�δι �μορφο,
σαν του γιαλο� το κ�μα.
| 
