Κο�τα τα ανθρ�πινα:
Γραφ� ανεξ�τηλη,
Αγ�λματα χυτ�,
Φωτογραφ�ες �φθαρτων ενστανταν�,
Ζωγραφικ�ς σχημ�των και χρωμ�των επινο�σεις
συντηρο�νται με ευλ�βεια
Μελωδ�ες που κυκλοφορο�ν απτ�ητες π�σω και μπρος στους αι�νες,
Χτ�σματα αγ�ρωχης αρχιτεκτονικ�ς στ�κονται επιβλητικ�.
�να χ�ρι πολυμ�χανο,
�νας νους δολοπλ�κος,
�να σ�μα φθαρτ�
αρκε� να συμβ�λει στο θα�μα του αι�νιου.
Η ï¿½ρημος στερε�ει χρ�νια, δεν �νθισε ακ�μα
Ο π�γος σφ�γγει ολο�να, δεν ν�ρωσε ακ�μα
Οι ακτ�δες κα�νε αδι�κοπα, τρυπο�ν τα σ�ννεφα,
φτ�νουν στη γη αλ�βητες, ζωογονο�ν το πρ�σινο φ�λλο απ� την αρχ�
Η λ�βα σιωπηλ� πυρ�νει στο κ�ντρο της γης,
συνωμοτ�ντας με τις εσ�τατες μυστικ�ς στο�ς της
Το δ�ντρο πιστ� στη ρ�ζα του, υπομ�νει τις δαντ�λες των καιρ�ν
Διαν�οντας τη διαδρομ� απ� το ελ�χιστο ως το θε�ρατο
κλειδ�νει αμετ�κλητα η ασ�σπαστη επιθυμ�α για διαμον�
Μα πως ο �νθρωπος να φθε�ρεται με αμε�λικτη δειν�τητα,
απ�χοντας νωρ�ς,
πολ� πιο νωρ�ς απ� τα επιτε�γματα του;
πολ� πιο νωρ�ς απ� τη φ�ση που τον περιβ�λλει;
Ποιος �ρισε τη φθορ�;
Ποιος κρατ� το κλειδ� της αφθαρσ�ας;
�λα γ�ρω μου σπαρ�ζουν αιωνι�τητα…
| 
