|
![]() |
������� ������
����������
Portfolio
�����������
�� ���������� ��� ����� ����� ���������...
�� portfolio �� ����� ������� ���������...
�� ����������� ������������ �� ����� ������� ����������...
|
Το τε�χος του Μαρτ�ου ε�ναι �να επετειακ� τε�χος τ�σο για εμ�ς ως περιοδικ�, καθ�ς γιν�μαστε εν�ς �τους, τ�σο και για εμ�ς ως �λληνες, επειδ� η 25η Μαρτ�ου ε�ναι μια ιδια�τερα σημαντικ� μ�ρα για τη χ�ρα μας σε ιστορικ�-πολιτικ� επ�πεδο αλλ� και σε θρησκευτικ�. Θεωρ�, λοιπ�ν, αυτ� το συγκεκριμ�νο τε�χος ιδια�τερα "επαναστατικ�" και γι' αυτ� τον λ�γο πιστε�ω �τι καθ�σταται επιτακτικ� αν�γκη να τροφοδοτ�σουμε και τη σκ�ψη μας με κ�ποιες επαναστατικ�ς ιδ�ες και γν�μες. �λλωστε ορισμ�νες τ�τοιες "ασκ�σεις" μυαλο� γ�νονται ολο�να και σπανι�τερες στις μ�ρες μας.
Για την ιστορ�α του ζητ�ματος, οφε�λουμε να επισημ�νουμε πως "επαν�σταση" χαρακτηρ�ζεται κ�θε θεμελι�δης μεταβολ� που μπορε� να επ�λθει σε μια �δη υπ�ρχουσα κατ�σταση. Αυτ� η μεταβολ� μπορε� να αφορ� ε�τε πολιτικ� � θρησκευτικ� αντ�ληψη ε�τε επιστημονικ�, καλλιτεχνικ� � οτιδ�ποτε �λλο (η λ�στα ε�ναι μακροσκελ�ς). Η ειρωνε�α εν προκειμ�νω �γκειται στο γεγον�ς �τι η επαν�σταση ε�ναι εκ του αποτελ�σματος χαρακτηριζ�μενη πρ�ξη. Με �λλα λ�για, μοναδικ�ς κριτ�ς αποβα�νει η ιστορ�α. Αυτ� και μ�νο μπορε� τελικ� ν' αποφανθε� αν �να κ�νημα- εκδηλο�μενο κατ� β�ση με β�α και συν�θως απ�λυτο- που �ρχεται με σκοπ� να ανατρ�ψει μια πρ�τερη υφιστ�μενη κατ�σταση, ε�ναι επαν�σταση/εξ�γερση � αν πρ�κειται για μια β�αιη και παρ�νομη κ�νηση εν�ντια στο κατεστημ�νο που αγγ�ζει τα �ρια της προδοσ�ας. Πα�ρνοντας για παρ�δειγμα δι�φορα πολιτικ� κιν�ματα της ιστορ�ας, με πρ�το και καλ�τερο την �ναρξη της επαν�στασης του 1821 (μιας και ε�ναι και επ�καιρο), θα διαπιστ�σουμε πως απ� τους τ�τε συγχρ�νους ε�χαν χαρακτηριστε� ως παρ�νομα και καταχρηστικ� και πως το μ�νο που προσπαθο�σαν να πετ�χουν �ταν η διασ�λευση της ειρ�νης, της εν�τητας και της κοινωνικ�ς γαλ�νης μιας χ�ρας. Χρει�στηκαν πολλ� χρ�νια να περ�σουν για να αποστιγματιστο�ν οι εν�ργειες αυτ�ς και να λ�βουν την τιμητικ� θ�ση που τους �πρεπε στις σελ�δες της ιστορ�ας. Σε κ�θε περ�πτωση, �μως, η επαν�σταση κρ�νεται ως κοινωνικ� φαιν�μενο τ�σο κατ� τα α�τια, �σο και για τους σκοπο�ς της.
Δεν ε�ναι τυχα�ο αυτ� που μουρμουρ�ζουν οι παλι�ς γενι�ς: "η ιστορ�α επαναλαμβ�νεται"! Δεν ε�ναι τυχα�ο που ολο�να και συχν�τερα στην εποχ� του σ�μερα, οι φωτισμ�νες φιγο�ρες της τ�χνης και της διαν�ησης τρ�χουν π�σω στα βιβλ�α τους και στις μν�μες. Αυτ�ς τις παλαι�ς και σκονισμ�νες μν�μες επισκ�πτονται και π�λι σοκαρισμ�νοι, φων�ζουν κι επικαλο�νται ιστορικ� και πολιτικ� πρ�σωπα του παρελθ�ντος για να φωτ�σουν τον δρ�μο για τα πρ�σωπα του μ�λλοντος που βαδ�ζουν στα �δια σκοτειν� και κακ�φημα σοκ�κια που περπ�τησαν κι εκε�νοι. Η ιστορ�α διδ�σκει. Γιατ�, λοιπ�ν, κανε�ς δεν μαθα�νει; Και γιατ� �λοι μας ξεχν�με τ�σο ε�κολα καιρο�ς επ�δυνους και παλινδρομο�με στα �δια λ�θη και π�θη;
�χουμε επαναπαυτε� στις δ�φνες εν�ς �νδοξου και μακρινο� παρελθ�ντος κι �χουμε κ�ψει τη σ�νδεση με το παρ�ν και το μ�λλον. Θα πρ�πει να αλληλοεξοντωθο�με μ�χρι τον τελευτα�ο μ�χρι να συνειδητοποι�σουμε π�σο χαμηλ� �χουμε π�σει. �χουμε π�ψει να β�ζουμε τον καθρ�φτη απ�ναντι μας. �χουμε π�ψει, εμε�ς οι �λληνες, να ζο�με, να τολμο�με, να δημιουργο�με, να εμπνε�μαστε, να επαναστατο�με και να ερωτευ�μαστε. �χουμε π�ψει να ποτ�ζουμε και να θρ�φουμε τη χ�ρα μας με α�μα και ιδρ�τα. Ε�μαστε σαν πρ�βατα που για χρ�νια μας τα�ζουν κουτ�χορτο. �χουμε γ�νει νωχελικο�, τεμπ�ληδες και αλαζ�νες, τσιγκουνευ�μαστε να ζ�σουμε και να αισθανθο�με, φαντ�σματα του "ε�ναι" μας �χουμε καταλ�ξει.
Π�ς γ�νεται να κλε�νουμε τα μ�τια σ' �λα αυτ� που γ�νονται γ�ρω μας; Τρ�ζουν τα κ�καλα του Περικλ� με το πιο διεφθαρμ�νο "δημοκρατικ�" πολιτικ� σ�στημα που αν�βηκε ποτ� στην εξουσ�α, χωρ�ς ιδεολογ�α, χωρ�ς αξιοπρ�πεια, χωρ�ς τιμ� και μπ�σα. Κοντε�ει να π�σει η Βουλ� απ� αυτο�ς τους "τερμ�τες" που �χουν μπει εκε� μ�σα, παραδ�πιστοι και δειλο� που ξεδι�ντροπα τολμο�ν να λ�νε �τι θα σ�σουν την Πατρ�δα. Υποκριτ�ς και μασκοφ�ροι πουλ�νε κι αγορ�ζουνε τις ζω�ς μας σ' �να διεστραμμ�νο παιχν�δι εξουσ�ας και παντο� βλ�πει κανε�ς εικ�νες παρακμ�ς. Οι π�λεις μαραζ�νουν, τα πρ�σωπα των ανθρ�πων αλλ�ζουν, τα μ�τια βαθα�νουν, οι φων�ς σωπα�νουν και τα χαμ�γελα σβ�νουν.
Πρ�πει λοιπ�ν να αρχ�σουν οι απ�λειες σε ανθρ�πινες ζω�ς για να καταλ�βουμε π�σο χαμηλ� �χει φτ�σει η ξεφτ�λα μας; Ποια �λλη αιτ�α χρειαζ�μαστε για να επαναστατ�σουμε; Η μον�δα ε�ναι αδ�ναμη, αναλ�σιμη, ανυπολ�γιστη. Η ομ�δα ε�ναι δ�ναμη! Ε�ναι ψυχ�! Ε�ναι φων�! Ε�ναι επαν�σταση! Ε�μαστε τα κομμ�τια του κ�σμου αυτο�, εμε�ς κρατ�με γερ� και �ρτια την αλυσ�δα της ζω�ς, εμε�ς συμβ�λλουμε στην συν�χιση του χρ�νου και την εξ�λιξη της ιστορ�ας του ανθρ�που. εμε�ς ε�μαστε η δ�ναμη που εξουσι�ζει το χ�μα αυτ�, δεν μπορε� να υπ�ρξει χ�ρα χωρ�ς λα�. Εμε�ς ε�μαστε η ενσ�ρκωση της εθνικ�ς κυριαρχ�ας! Πο� ε�ναι τα πανεπιστ�μια, πο� ε�ναι η ν�α γενι�; Πο� ε�ναι οι �νθρωποι; Δεν οραματιζ�μαστε, δεν ονειρευ�μαστε, δεν ζο�με, δεν τολμο�με;
Πρ�πει να σταματ�σουμε να δειλι�ζουμε και να κρυβ�μαστε, �λλωστε δεν �χουν με�νει και πολλ� να χ�σουμε! Δεν μπορο�με να ανεχ�μαστε �λα αυτ� χωρ�ς �να δ�κρυ, χωρ�ς �να λυγμ�. �χουμε εθνικ� και ηθικ� συνε�δηση! �χουμε περηφ�νια! �χουμε καθ�κον! �χουμε φων�! �ρθε η �ρα να γυρ�σουμε την αν�μη και να κλ�σουμε το ν�μα της ιστορ�ας για μια ακ�μα φορ� και να πλ�ξουμε ν�ες ιδ�ες και ιδανικ�.
Σαν μαρμαρωμ�νοι βασιλι�δες σε ξηλωμ�νους και βεβηλωμ�νους θρ�νους!
Μ�λις εχθ�ς δ�χθηκα επ�σκεψη στο σπ�τι μου απ� �ναν επιστ�θιο φ�λο, Ιταλ� στην καταγωγ� και μ�νιμο κ�τοικο Ρ�μης, ο οπο�ος αποφ�σισε να συμμετ�σχει σε �να εθελοντικ� πρ�γραμμα που παρ�χει στ�ριξη στις χ�ρες της μεσογε�ου που πλ�ττονται απ� την οικονομικ� κρ�ση. Καθ�ς, λοιπ�ν, μου περι�γραφε ιδια�τερα απογοητευμ�νος την κρατο�σα κατ�σταση στην πατρ�δα του, μου επισ�μανε πως η μεγαλ�τερ� του απορ�α και στεναχ�ρια �ταν το γεγον�ς �τι οι «γε�τονες» Ιταλο� δεν βγα�νουν στους δρ�μους για να διαμαρτυρηθο�ν. Δεν διαμαρτ�ρονται ο�τε για την κατ�ντια του πολιτικο� σκηνικο� που επικρατε�, ο�τε για την πορε�α των οικονομικ�ν συγκυρι�ν και γενικ� οι �νθρωποι εκε� ε�ναι -�πως ε�πε και η Λι�να Καν�λλη στην Βουλ�- «σαν ψεκασμ�να κουνο�πια». Εκε�νη τη στιγμ� γ�ρισε ο φ�λος μου και με ρ�τησε σχεδ�ν παρακλητικ� «εδ� στην Ελλ�δα οι �λληνες διαμαρτ�ρονται; Γ�νονται πορε�ες; Γ�νονται κινητοποι�σεις;» Κι εκε�νη τη στιγμ� προσπ�θησα να θυμηθ� τις τελευτα�ες προσπ�θειες διαμαρτυρ�ας στην Ελλ�δα:
Εικ�να της Ελλ�δας στις αρχ�ς της οικονομικ�ς κρ�σης: Δεκ�δες, εκατοντ�δες � και χιλι�δες οργισμ�νοι, απηυδισμ�νοι και αηδιασμ�νοι �λληνες πολ�τες ξεχ�νονται στους δρ�μους της Αθ�νας και σε μεγ�λα αστικ� κ�ντρα ολ�κληρης της Ελλ�δας και καταστρ�φουν, λεηλατο�ν και ξεσπο�ν με λ�σσα σε καθετ� το οπο�ο αν�κει στην δημ�σια περιουσ�α και στο �διο το κρ�τος. Δηλαδ� σε οτιδ�ποτε πλ�ρωσαν εκε�νοι οι �διοι με την εργασ�α τους και τον μ�χθο τους. Η απ�ντηση των φορ�ων εξουσ�ας �ταν πως «τ�τοια φαιν�μενα β�ας και καταστροφ�ς υποκινο�νται απ� παρακρατικ�ς ομ�δες που το μ�νο που επιδι�κουν ε�ναι η διασ�λευση της κοινωνικ�ς γαλ�νης, �χουν ως απ�τερο σκοπ� να διασπ�σουν τη συνοχ� του ελληνικο� κρ�τους και ως εκ το�του δεν υποκ�πτουν σε τ�τοιου ε�δους εκβιασμο�ς.»
Εικ�να της Ελλ�δας μετ� το πρ�το ξ�σπασμα, σχεδ�ν στα μισ� της «κ�τω β�λτας»: Χιλι�δες απελπισμ�νοι και φοβισμ�νοι �λληνες συγκεντρ�νονται ειρηνικ�, χωρ�ς φασαρ�ες και επεισ�δια στις πλατε�ες των π�λεων και διαμαρτ�ρονται φιλ�συχα για την υφιστ�μενη κατ�σταση. Η αντ�δραση των φορ�ων της εξουσ�ας �ταν αν�παρκτη. Δεν υπ�ρξε καμ�α ευαισθητοπο�ηση και εφ�σον δεν πραγματοποι�θηκαν και καταστροφ�ς, απλ� αγν�ησαν τους διαμαρτυρ�μενους.
Εικ�να των τελευτα�ων ημερ�ν: �νθρωποι σε �λο το μ�κος και πλ�τος της Ελλ�δας αφαιρο�ν οι �διοι τις ζω�ς τους ως �στατη αγωνιστικ� διαμαρτυρ�α. Η απ�ντηση της πολιτε�ας και πολλ�ν �λλων παρατρεχ�μενων (�πως λ�ει και η γιαγι� μου) �ταν πως ναι μεν τα περιστατικ� αυτ� αποτελο�ν θλιβερ� γεγον�τα και πως κυρ�ως σ' αυτ�ς τις δ�σκολες εποχ�ς οι �λληνες πρ�πει να διατηρ�σουν την εν�τητ� τους, αλλ� δεν πρ�πει να ξεχνο�ν �τι και οι αυτ�χειρες κ�ποια στιγμ� ε�χαν χρ�ματα στα χ�ρια τους τα οπο�α αλ�γιστα σπατ�λησαν και... εμμ�σως πλην σαφ�ς "καλ� να π�θουν".
Π�ς σας φα�νεται η συνειδητοπο�ηση αυτ�ς της καθολικ�ς διαδοχ�ς; Οι πολ�τες αυτο� του κρ�τους προσπ�θησαν με π�ρα πολλο�ς τρ�πους να διαμαρτυρηθο�ν, να εκφρ�σουν τα παρ�πον� τους και τη δυσαρ�σκει� τους απ�ναντι στο κρ�τος και την εξουσ�α, απ�ναντι στις συνθ�κες και τις καταστ�σεις στις οπο�ες βρ�θηκαν και εξαναγκ�ζονται να ζουν και να επιβι�νουν. �μως, κ�θε φορ� η εκ�στοτε κυβ�ρνηση με την πιο φτην� κι ε�κολη δικαιολογ�α �κλεινε τον δι�λογο αυτ� και αδιαφορο�σε συνεχ�ζοντας την �δια πολιτικ� και κοινωνικ� γραμμ� πλε�σης. Δεν �κουσε ο�τε για �να λεπτ� τις αν�γκες του λαο� της αλλ� αντ�θετα ακολο�θησε μια πορε�α βασισμ�νη σε νο�μερα, στατιστικ�ς και χρηματιστηριακ�ς προβλ�ψεις. Και ακριβ�ς αυτ� τη στιγμ� που η διαμαρτυρ�α �χει φτ�σει σε ακρα�α μορφ�, ακ�μα και τ�ρα προσπαθε� να σπιλ�σει τη μν�μη νεκρ�ν και να καλ�ψει τις εκατοντ�δες αυτοκτον�ες που �χουν συμβε�. Και σ' αυτο�ς λοιπ�ν που προσπαθο�ν να κρ�ψουν τον �λιο � σ' αυτο�ς που εσκεμμ�να κλε�νουν τα μ�τια απαντ� τα παρακ�τω...
Κατ' αρχ�ν το φαιν�μενο της αυτοκτον�ας αποτ�λεσε την �σχατη μορφ� προσωπικ�ς διαμαρτυρ�ας των διαφ�ρων απελπισμ�νων ιδεολ�γων σε �λη τη δι�ρκεια της μακρα�ωνης ιστορ�ας του πολιτισμο�, ε�ναι μια στ�ση που πα�ρνουν οι απεγνωσμ�νοι απ�ναντι στα δρ�μενα της εποχ�ς, καθ�ς συναισθ�νονται το ηθικ� αδι�ξοδο των καταστ�σεων. Στην Ελλ�δα του 2012 οι �νθρωποι στ�κονται στο τελευτα�ο προπ�ργιο της διαμαρτυρ�ας τους και προσπαθο�ν με αυτ� τον τρ�πο να αναγκ�σουν την πολιτε�α, την κυβ�ρνηση και την �δια την κοινων�α να αφουγκραστε� την απελπισ�α και την αν�γκη που ξεγυμν�νει μ�ρα με τη μ�ρα τις ζω�ς τους και που στραγγ�ζει τις ελπ�δες τους.
�δη μ�σα στο δι�στημα 2007-2009, πριν δηλαδ� η οικονομικ� κρ�ση γ�νει ευρ�ως αντιληπτ� ε�χε αρχ�σει το ποσοστ� των αυτοκτονι�ν στην Ελλ�δα να αυξ�νεται εντυπωσιακ� (�να ποσοστ� της τ�ξεως του 17%) για τα μ�χρι τ�τε γνωστ� δεδομ�να της. Απ� τις αρχ�ς του 2009 μ�χρι και το 2011 το ποσοστ� των αυτοκτονι�ν ετησ�ως εκτιν�χθηκε στο 40%. �πως μ�λιστα ομολογο�ν οι αναφορ�ς της αστυνομ�ας απ� το 2009 μ�χρι και την 10η Δεκεμβρ�ου του 2011 �γιναν αυτ�χειρες 1727 �νθρωποι. Στην Ελλ�δα του σ�μερα και της κρ�σης πραγματοποιο�νται σ�μφωνα με στατιστικ�ς 3 αυτοκτον�ες κ�θε 2 μ�ρες και ειδικ�τερα 1 αυτοκτον�α κ�θε 2 μ�ρες λαμβ�νει χ�ρα στο λεκανοπ�διο Αττικ�ς με κ�ρια α�τια την οικονομικ� κατ�σταση και τα δυσβ�σταχτα χρ�η που αδυνατο�ν να πληρ�σουν οι αυτ�χειρες.
Σαφ�στατα οι ειδικο� σπε�δουν να μπαλ�σουν την κατ�σταση υποστηρ�ζοντας πως ποτ� η οικονομικ� κατ�σταση απ� μ�νη της δεν μπορε� να καταστε� αιτ�α μιας τ�σο ακρα�ας συμπεριφορ�ς και πως ταυτ�χρονα συντρ�χουν και ψυχολογικο� παρ�γοντες και ψυχικ�ς διαταραχ�ς. Κι εγ� θα παραθ�σω �να περιστατικ� που υπ�πεσε στην αντ�ληψη μου μ�λις σ�μερα: ο καημ�νος Χ, �λληνας μεταν�στης στην Γερμαν�α επ� πολλ� �τη αποφασ�ζει να γυρ�σει στην πατρ�δα του �χοντας μαζ�ψει 100.000 € με σκοπ� αργ�τερα να τα δ�σει στα παιδι� του. Σκεπτ�μενος τι να κ�νει το ποσ� αποφασ�ζει να τα “ επενδ�σει” σε ομ�λογα δημοσ�ου. (μπορε�τε �δη απ� τ�ρα να κλα�τε και να γελ�τε με τα επ�μενα που συν�βησαν στον �νθρωπο) �πως �λοι γνωρ�ζουμε, συν�βη το κο�ρεμα του ελληνικο� χρ�ους στο 53% και στο καπ�κι �ρθε και το PSI, σ' αυτ�ν λοιπ�ν τον δ�σμοιρο οι ελληνικ�ς τρ�πεζες δ�νουν π�σω μ�νο 7.000 - 8.000 € �μεσα και τα υπ�λοιπα θα μπορε� να τα ανταλλ�ζει σταδιακ� με ομ�λογα του δημοσ�ου μ�χρι το 2045 που μ�χρι τ�τε ο ατυχ�ς θα �χει πεθ�νει αφο� ε�ναι �δη και κ�ποιας ηλικ�ας. Φαντ�ζομαι �τι κατανοε�τε �τι ο �νθρωπος αυτ�ς �χασε τους κ�πους μια ολ�κληρης ζω�ς και φυσικ� ευθ�νεται το κρ�τος. Εδ� δεν ε�ναι να σε πι�νει τρ�λα;
Ας ε�μαστε λοιπ�ν ειλικρινε�ς κι ας π�ψουμε να ε�μαστε ευθυν�φοβοι και να παραδεχτο�με πως η �δια η πολιτε�α οδηγε� τους πολ�τες της στην τρ�λα και στην αυτοκτον�α και αν συνεχ�σει μ' αυτο�ς τους ρυθμο�ς δεν θα μπορε� πια να καλ�πτει και να κρ�βει τις αμ�τρητες υποθ�σεις γιατ� �λη η Ελλ�δα θα βρομ�σει κυριολεκτικ� με πτ�ματα.
Αρκετο� απ� εμ�ς, �ταν επαναφ�ρουμε στην σκ�ψη μας, το μ�θημα των Θρησκευτικ�ν του σχολε�ου, ζωγραφ�ζεται αυτομ�τως στο πρ�σωπ� μας �να μειδ�αμα αναλογιζ�μενοι συν�θως εκε�νες τις πραγματικ� καημ�νες καθηγ�τριες οι οπο�ες μοχθο�σαν εναγων�ως να εμφυσ�σουν τα διδ�γματα του Κυρ�ου στα �δεια κεφ�λια των παιδι�ν. Ταυτ�χρονα μ�σα στη τ�ξη λ�μβανε χ�ρα �νας «σπαραχτικ�ς» χαρτοπ�λεμος αν�μεσα στις πτ�ρυγες των θραν�ων. «Ωρα�ες εποχ�ς!», παραδ�χονται χρ�νια μετ� την αποφο�τηση οι �διοι απ� τ�τε ανεγκ�φαλοι και αδι�φοροι μαθητ�ς! Και στη δικ� μας, λοιπ�ν, τ�ξη τα �δια γ�νονταν κ�θε Παρασκευ�, την π�μπτη �ρα διδασκαλ�ας, καθ�ς η γλυκ�τατη στρουμπουλ� καθηγ�τρι� μας, ομολογουμ�νως, επ� σειρ� μαθημ�των παρ�διδε πνε�μα με την περ�πτωσ� μας... �σπου απλ�ς αλλ�ξανε τα δεδομ�να. Μπα�νει μια ωρα�α πρω�α στην τ�ξη η κυρ�α Τ. , κ�κκινη απ� οργ� και πριν καλ� – καλ� προλ�βει να πεταχτε� το πρ�το χαρτ�κι, με φων� σταθερ� κι επιβλητικ�, μας λ�ει πολ� απλ� να κοιτ�ξουμε το �τομο που κ�θεται δ�πλα μας και να γρ�ψουμε σε μια κ�λα χαρτ� τι ακριβ�ς βλ�πουμε. Οι επιφανειακο�, απλ�ς περιγ�λασαν τ�σο την καθηγ�τρια �σο και την εργασ�α της. Οι πιο συνετο�, ντρ�πηκαν και απ� τ�τε κ�πηκε και ο χαρτοπ�λεμος.
Και η αλ�θεια ε�ναι �τι φλυαρ� διηγο�μενη την ιστορ�α αυτ�, γιατ� εκε�νη την ημ�ρα κ�ποιοι απ� μας π�ραμε �να πολ� σοβαρ� μ�θημα στη ζω� μας. Για πρ�τη φορ� αναγκαστ�καμε να κοιτ�ξουμε κ�ποιον �λλο π�ρα απ� τον εαυτ� μας και �χι μ�νο να τον κοιτ�ξουμε, �λλα να τον «δο�με». Να δο�με ποιος ε�ναι μ�σα του αλλ� και �ξω απ� αυτ�ν. Για πρ�τη φορ� �πρεπε ν' ασχοληθο�με με κ�ποιον �λλο π�ρα απ� τον εαυτ� μας και να τον περιεργαστο�με. Δεν ξ�ρω κατ� π�σο ε�ναι σε θ�ση να κ�νει κ�τι τ�τοιο �νας εν�λικας, π�σο μ�λλον παιδι� της ηλικ�ας των 15-16 χρον�ν.
Ε�ναι αναμφισβ�τητο γεγον�ς πως οι �νθρωποι ε�μαστε εγωιστ�ς, εγωκεντρικο�, εγωπαθε�ς και γενικ� αν�μεσα σε εμ�ς και το «Εγ�»μας δεν νοε�ται να παρεμβ�λλεται τ�ποτα απολ�τως. Τ�σο σε στιγμ�ς ανασφ�λειας και φ�βου �σο και σε στιγμ�ς... ευημερ�ας, οι �νθρωποι περιοριζ�μαστε μ�νο στον εαυτ� μας, στα προβλ�ματα μας, στην δικ� μας και μ�νο επιβ�ωση. Αποφε�γουμε να σηκ�νουμε τ�σο δα το κεφ�λι π�νω απ� τους �μους για να ρ�ξουμε μια ματι� στον διπλαν� μας. Σε εποχ�ς �πως οι τωριν�ς �που η φτ�χεια, η αν�χεια, η αν�γκη, η δυστυχ�α ακ�μα και η πε�να �χουν απλ�σει τα ν�χια τους π�νω στους ανθρ�πους, ακ�μα και τ�ρα συνεχ�ζουμε αδι�φοροι τη σκυφτ� ζω� μας.
�ξω στους δρ�μους, υπ�ρχουν ν�οι �νθρωποι που στ�νονται για αρκετ�ς �ρες στην ουρ� των συσσιτ�ων που παρ�χει η πολιτε�α, �λλοι ψ�χνουν στα σκουπ�δια για φαγητ�, �λλοι π�λι κοιμο�νται στα παγκ�κια �ξω στο κρ�ο, μ�σα στο μετρ� � οπουδ�ποτε αλλο� εκτ�ς απ� τα σπ�τια τους γιατ� πλ�ον ο�τε κεραμ�δι δεν �χουν. �λο και περισσ�τεροι μ�νουν �νεργοι, γυρ�ζουν π�σω στην επαρχ�α, στα χωρι� τους, με την ελπ�δα κ�πως να τα βγ�λουν π�ρα. Ηλικιωμ�νοι �νθρωποι δεν μπορο�ν να πληρ�σουν τα φ�ρμακα τους. Και �λα αυτ� και �λλα τ�σα πολλ�, ε�ναι καθημεριν�ς εικ�νες και γεγον�τα στα οπο�α �λοι μας κλε�νουμε τα μ�τια και δεν τα βλ�πουμε. Συν�θως γιατ� δεν μας νοι�ζει τι συμβα�νει στον γε�τονα, τον φ�λο, τον γνωστ�, τον οποιονδ�ποτε, εφ�σον αυτ� δεν συμβα�νει σε εμ�ς.
Η αλληλεγγ�η �χει καταλ�ξει �ννοια υπ� εξαφ�νιση και δεν ε�ναι προς τιμ�ν μας. Αυτ� η �λλειψη ε�ναι και η αιτ�α �στε η δειν� κατ�σταση στην οπο�α �χουμε περι�λθει να συνεχ�σει να επιτε�νεται. Πρ�πει να γ�νει αντιληπτ� �τι η μον�δα ε�ναι αδ�ναμη, ανεπαρκ�ς και καταλ�γει αβο�θητη. Γι' αυτ� �λοι μας, πρ�πει να βγο�με απ� το καβο�κι μας κι επιτ�λους ν' αποκτ�σουμε κοινωνικ�, συλλογικ� συνε�δηση. Να δε�ξουμε συμπ�νια, φιλ�τιμο και �λεος στους γ�ρω μας, �στε �ταν θα χρειαστο�με εμε�ς βο�θεια, κ�που, κ�ποιος, κ�ποτε να την παρ�σχει και σε εμ�ς. Ζο�με σε κοινων�ες. Ο ï¿½διος ο �νθρωπος επ�λεξε να ζει συλλογικ� με �λλους ακριβ�ς γιατ� συνειδητοπο�ησε τη δ�ναμη του συν�λου. Οι �νθρωποι �ταν συνεργ�ζονται, δημιουργο�ν, εξελ�σσονται, γρ�φουν ιστορ�α. �ταν �μως απομακρ�νονται κι αδιαφορο�ν, οδηγο�νται σε παρακμ�.
Σ�γουρα, οι περισσ�τεροι απ� εμ�ς, δ�σκολα τα βγ�ζουμε π�ρα με πολ� δουλει� και μ�χθο, που συν�θως δεν ανταμε�βεται κι�λας. �μως ακ�μα και μ�σα απ� αυτ�ς τις συνθ�κες, οφε�λουμε να προσφ�ρουμε απ� το υστ�ρημ� μας σε κ�ποιους που ε�ναι σε ακ�μα πιο δειν� θ�ση. Δεν θα φτωχ�νουμε αν προσφ�ρουμε �να πι�το φα� στην οικογ�νεια που μ�νει δ�πλα μας � αν δ�σουμε ρο�χα που δεν φορ�με σε κ�ποιους που τα χρει�ζονται. Αν βοηθ�σουμε �ναν ηλικιωμ�νο με τη μεταφορ� του, αν κ�νουμε μια χ�ρη που μπορο�με χωρ�ς αντ�λλαγμα � ανταμοιβ�, αν χαρ�σουμε τα βιβλ�α μας σ' �να μικρ�τερο παιδ� αντ� να τα σκ�ζουμε και να τα πετ�με στο τ�λος κ�θε σχολικ�ς χρονι�ς. Υπ�ρχουν τ�σα κι ακ�μα περισσ�τερα, που μπορο�με να κ�νουμε για να προσφ�ρουμε την συμπαρ�σταση μας και το ενδιαφ�ρον μας στους συνανθρ�πους μας, για να ξεπερ�σουμε το «εγ�» μας και να συμπεριφερθο�με σαν πραγματικο� κοινωνο�.
Η ζω� μας φτωχα�νει και στενε�ει, �ταν περιορ�ζεται στον εαυτ� μας.
Γιατ� αυτ�ς που δεν �χει ν' αγαπ�σει και απ� καν�ναν ν' αγαπηθε� η �παρξη γ�νεται φορτ�ο ασ�κωτο .
Κρατ� στα χ�ρια μου το βιβλ�ο που μ�λις τελε�ωσα κι �χοντας ακ�μα νωπ�ς τις τελευτα�ες λ�ξεις του συγγραφ�α στο μυαλ� μου «θ�λει αρετ� και τ�λμη η ελευθερ�α», σκ�φτομαι: «Θε� μου π�σο τυχερ� ε�μαι που μπορ� να διαβ�σω αυτ� το υπ�ροχο βιβλ�ο ακριβ�ς γιατ� ε�μαι �νας ελε�θερος �νθρωπος κι �χω το δικα�ωμα στη μ�ρφωση». Αναλογ�ζεται �ραγε ο μ�σος �νθρωπος, �στω για �να τυχα�ο λεπτ� της ημ�ρας, ποιο κ�στος ε�χαν επωμισθε� κ�ποιοι �λλοι πριν απ� εμ�ς για αυτ� το ιερ� αγαθ� που ο σημεριν�ς δυτικ�ς �νθρωπος θεωρε� δεδομ�νο � και θ�σφατο; Αυτ� που με περ�σσιο θ�ρρος αποκαλε� δικα�ωμα.
Οι αμ�τρητες σελ�δες της ιστορ�ας �χουν κηλιδωθε� απ� τα ποτ�μια α�ματος και τους ατ�ρμονους αγ�νες που �δωσε η ανθρ�πινη φυλ� για να κατακτ�σει την �μφυτη αυτ� αν�γκη, την οπο�α για αι�νες στερ�θηκε και η οπο�α οδηγε� τον �νθρωπο στον αυτοπροσδιορισμ� και στην αυτοπραγμ�τωση, την ελευθερ�α. Π�σο γεμ�τη ν�ημα ε�ναι η λ�ξη αυτ�, που και μ�νο στο �κουσμα της ο κ�θε �νθρωπος αναπν�ει βαθ�τερα, σαν να ρουφ� και να κλε�νει μ�σα του �λο τον κ�σμο, σαν να νι�θει τις �πειρες δυνατ�τητες να απλ�νονται μπροστ� του, �λες εφικτ�ς και προσβ�σιμες! Τ�ποτα δεν ε�ναι απροσπ�λαστο.
Πολλο� διανοητ�ς και θεωρητικο� �χουν επιχειρ�σει αν� τους αι�νες να αποδ�σουν το ουσιαστικ� ν�ημα της ελευθερ�ας αλλ� προσωπικ�, χωρ�ς να ε�μαι ο�τε θεωρητικ�ς ο�τε διανοητ�ς, πιστε�ω πως η ελευθερ�α ε�ναι εκε�νη που εξ�ψωσε το �τομο απ� αντικε�μενο χρ�σης σε οντ�τητα με ψυχ� και σκ�ψη. �δωσε, δηλαδ�, στον καθ�να απ� εμ�ς τη δυνατ�τητα επιλογ�ς, πρ�ξης, απ�φασης, μας χ�ρισε την �δια μας την �παρξη. �λλωστε, θεωρ� �τι δεν υπ�ρχει τ�ποτα χειρ�τερο απ� το να �χει κ�ποιος �λλος π�νω μας, π�ρα απ� εμ�ς τους �διους, εξουσ�α ζω�ς και θαν�του. Με �λλα λ�για η αποστ�ρηση της ελευθερ�ας καθιστ� τον �νθρωπο αντικε�μενο (πχ. Κ�τι σαν το τραπεζ�κι στο σαλ�νι), κ�ποιος τρ�τος τον ορ�ζει και τον καθορ�ζει, απομυζ� τη ζω� απ� το σ�μα και το μετατρ�πει σε σκε�ος.
Ο Φρ�υντ υποστηρ�ζει πως οι μεγαλ�τερες ατομικ�ς ελευθερ�ες υπ�ρξαν πριν απ� οποιονδ�ποτε πολιτισμ�, το δυστυχ�ς �μως �ταν �τι τα �τομα δεν μπορο�σαν να τις υπερασπιστο�ν και ως εκ το�του δεν ε�χαν και αξ�α. Σ�μερα οι �νθρωποι �χουν και τα μ�σα και τους τρ�πους να υπερασπιστο�ν την ελευθερ�α τους, γιατ� �μως δεν το κ�νουν; Σ�μερα που η αν�γκη για την προ�σπιση της ελευθερ�ας μας καθ�σταται επιτακτικ�, καθ�ς η κοινων�ες βουλι�ζουν, τα δικαι�ματα καταπατο�νται και αναιρο�νται το �να μετ� το �λλο σαν ντ�μινο, οι �νθρωποι σωπα�νουν, ζαρ�νουν και κρ�βονται σε λαγο�μια κι αφ�νουν �λλους να τους ποδηγετο�ν. Ε�ναι καταφαν�ς πλ�ον πως �λος ο πολιτισμ�ς και κυρ�ως η χ�ρα μας βρ�σκεται σε εμπ�λεμη κατ�σταση. �λοι μιλο�ν για �ναν �πουλο και υποχθ�νιο π�λεμο που δεν καταστρ�φει πολιτε�ες, αλλ� χτυπ� τον �νθρωπο στη ρ�ζα της �παρξ�ς του στην ελευθερ�α και την αξιοπρ�πει� του. Καταπατ� αναφα�ρετα ανθρ�πινα δικαι�ματα και παραβι�ζει κ�θε �ννοια ηθικ�ς και δικα�ου, σπ�ρνει γ�ρω του την απ�γνωση, την απελπισ�α και οδηγε� τα �τομα στην απ�λυτη εξαχρε�ωση.
Ο Μ�κης Θεοδωρ�κης ε�πε το 2010 �τι «το 40 γνωρ�ζανε τον εχθρ� τον βλ�πανε απ�ναντ� τους, τ�ρα ο εχθρ�ς ε�ναι �να σ�στημα που λαχταρ� τις ζω�ς μας, που το πα�ζει Θε�ς και επιθυμε� να ορ�σει τη μο�ρα των λα�ν». Με μαθηματικ� ακρ�βεια κατευθυν�μαστε σε μια ν�α εποχ� που πολ� θα θυμ�ζει δουλοκτητικ�ς κοινων�ες του παρελθ�ντος και το χειρ�τερο ε�ναι �τι εμε�ς οι �διοι αδιαμαρτ�ρητα, σχεδ�ν πειθ�νια παραδ�νουμε τους εαυτο�ς μας στους δυν�στες μας; Πο� χ�θηκε μ�σα στο δι�βα των χρ�νων η αξ�α της ελευθερ�ας μας, η αν�γκη του αυτοπροσδιορισμο�, με τ� αντικαταστ�θηκε και τ� τ�λος π�ντων μας τ�ξανε αντ� αυτο�;
Δεν ε�ναι καθ�λου λανθ�νον �τι οι σημερινο� �νθρωποι �χουν βυθιστε� στην �γνοια και την αμ�θεια, �χουν βολευτε� σε μια κατ�σταση οπο� �λοι πα�ρνουν τις αποφ�σεις για αυτο�ς και νι�θουν ασφαλε�ς υπ� τη σκ�πη της μαζικοπο�ησης. Ως εκ το�του αδυνατο�ν να μελετ�σουν και να γνωρ�σουν αντικειμενικ� τον κ�σμο, �χουν απολ�σει την κριτικ� τους σκ�ψη και βαθμια�α γ�νονται πνευματικ� αδ�ναμοι. Οφε�λουμε να ξυπν�σουμε απ� αυτ� τον λ�θαργο, να απαρνηθο�με τη μασημ�νη τροφ� κι επιτ�λους με �ναρθρη σκ�ψη, �ριμη, δυνατ� και υπε�θυνη απ�ναντι στον κ�σμο να διεκδικ�σουμε την ατομικ� και κοινωνικ� ελευθερ�α. Πρ�πει να δο�με κ�τω απ� την επιφ�νεια των πραγμ�των γιατ� πλ�ον μιλ�με για �να τερ�στιο κοινωνικ� φαιν�μενο, αυτ� της αποχα�νωσης που οδηγε� στον σκοταδισμ� και στην εκμετ�λλευση του ανθρ�που απ� �νθρωπο...
|
Copyright 2011 © developed by taramigos
�����������
|