 |
�������� �����������������
����������
Portfolio
�����������
��� �� �������� ������ ���������� �������� ��� ����. ��� �� �� ������ ����. �� ��������� �������� ����� ������� �� ����������� �� ����. ���������� ���� ������ ��� ������� ��� ��� ��� �� ������ �� ��� ��������� ������� ���.
�� �� �������� �� �� ���� ��� �� ���������� �� ����� ���������. �� ���� ������ ��� ��������� ���, ����� ��� ���� �������� ���������� �� �����������. ���� ���� ����������� �� �������� ���� ��� ��� ���� ������������ ������� �� ��� ������ � ���� ��� ��������� �� ������������ ��� ������������� ��� �����. � ������� ��� ������ �� �������, ���� ��������� ��������� ���. �� ���������� �� ������������� ��� ���� ��� ���� �� �������� ���� ��� ������������� ���. �� portfolio �� ����� ������� ���������...
�� ����������� ������������ �� ����� ������� ����������...
|
Αρχ�ς Σεπτεμβρ�ου. Εποχ� τρ�γου. Η εκκλησ�α �ρχεται να μας θυμ�σει και τον ουρ�νιο αμπελ�να. Αυτ�ν που φ�τεψε ο Θε�ς για να τρυγι�ται απ� τους ανθρ�πους. Ο λα�ς �μως που εμπιστε�τηκε ο Θε�ς για να γε�εται τους καρπο�ς της αμπ�λου Του αποδοκ�μασε κ�θε δο�λο απεσταλμ�νο Του, ακ�μη και τον �διο τον υι� Του. �λοι οι προφ�τες και οι �γιοι της εκκλησ�ας με κεφαλ� τον Χριστ� εκδι�χθηκαν και απορρ�φθηκαν. Αυτο� �μως με κεφαλ� τον Χριστ� θα αποτελ�σουν τη ν�α οικοδομ�, την �μπελο την αληθιν�.
Ε�ναι χαρακτηριστικ� π�σες φορ�ς δεν εκτιμο�με σωστ� τα γεγον�τα κι απορρ�πτουμε ανθρ�πους και καταστ�σεις. �ταν κ�τι διαφοροποιε�ται απ� τις συνθ�κες που �χουμε επιβ�λλει στη ζω� μας, το δι�χνουμε. Μας φοβ�ζει το διαφορετικ� απ� εμ�ς. Μας βυθ�ζει στην ανασφ�λει� μας. Η διαφορετικ�τητα κ�θε ε�δους, που αυτ� θα �πρεπε να αποτελε� στοιχε�ο μιας υγιο�ς στ�σης απ�ναντι στη ζω�, δυστυχ�ς μ�χεται απ� �λους μας �σο κι αν αρνο�μαστε τα απωθημ�να μας. �χουμε θωρακ�σει τα πιστε�ω μας, �χουμε β�λει τις δικ�ς μας ταμπ�λες σε καταστ�σεις στη ζω� και δεν επιτρ�πουμε κ�ποιον �λλον να αμφισβητ�σει τα κεκτημ�να μας.
Σ’ αυτ�ν τον φαρισα�σμ� των δικ�ν μας πεποιθ�σεων, �ρχεται να εισβ�λλει ο Χριστ�ς και να μας θυμ�σει �τι δεν υπ�ρχει σωτηρ�α σε �ποιον σφετερ�ζεται την αλ�θεια. Δι�τι Αυτ�ς ε�ναι η αλ�θεια και η ζω�. Δεν υπ�ρχει αν�παυση ζω�ς �ξω απ’ Αυτ�ν που αποτελε� τον λ�θο που εκδι�χθηκε για να δημιουργ�σει την καινο�ργια πολιτε�α. Μια πολιτε�α που θα ξ�ρει να σ�βεται την ελευθερ�α του �λλου, το δικα�ωμ� του να ε�ναι ο αληθιν�ς του εαυτ�ς και �χι �να ψε�τικο κατασκε�ασμα που η κοινων�α θ�λει.
Ε�ναι σαφε�ς οι λ�γοι που η κοινωνικ� ζω� απαιτε� απ� τους ανθρ�πους νε �χουν τα �δια χαρακτηριστικ�, να ακο�νε την �δια μουσικ�, να τρ�νε τα �δια φαγητ�, να �χουν την �δια μ�δα, να εκφρ�ζονται με την �δια συμπεριφορ�. Αντ�γραφα ανθρ�πων με πανομοι�τυπα χαρακτηριστικ� επιβ�λλονται πλ�ον σ�μερα. Κι αυτ� ε�ναι ε�λογο δι�τι πανομοι�τυποι λ�θοι χτ�ζουν πιο γρ�γορα μια οικοδομ�. �ταν τα το�βλα δηλαδ� ε�ναι �μοια τα χτ�σματα δημιουργο�νται ευκολ�τερα. Αντιθ�τως, αν κ�ποιος λ�θος προεξ�χει, διαφ�ρει, αυτ�ς συν�θως αποβ�λλεται. Ας σκεφτο�με �μως τις αρχα�ες π�τρινες κατασκευ�ς, �που κ�θε διαφορετικ�ς λ�θος ε�ρισκε την θ�ση του στο οικοδ�μημα ταιρι�ζοντας πλ�ρως με τους διπλανο�ς του κι �φτιαχνε μια δυνατ� κατασκευ� χωρ�ς την χρ�ση κ�ποιου συνδετικο� υλικο�.
�νας τ�τοιος ακρογωνια�ος λ�θος �ταν κι ο Χριστ�ς, �που λ�γοντας τον λ�γο του Θεο� που �ταν διαφορετικ�ς απ’ αυτ�ν που οι γραμματε�ς και οι φαρισα�οι �θελαν να ακο�σουν, αποτ�λεσε τον ακρογωνια�ο λ�θο, χτ�ζοντας �τσι μια δυνατ� οικοδομ�, τη βασιλε�α των ουραν�ν. Αν κι εμε�ς θ�λουμε να αποτελ�σουμε ακρογωνια�ους λ�θους θα πρ�πει να διατηρο�με την αυθεντικ�τητα της �παρξ�ς μας, χωρ�ς να προσπαθο�με να γ�νουμε αντ�γραφα �λλων. Μ�νο �τσι θα πορευτο�με προς το μονοπ�τι της σωτηρ�ας, �χοντας οδηγ� την κεφαλ� της οικοδομ�ς, τον Κ�ριο ακρογωνια�ο λ�θο.
Κ�ριε, Κ�ριε επ�βλεψον εξ’ ουρανο� και �δε και επ�σκεψαι την �μπελον τα�την και κατ�ρτισαι αυτ�ν, ην εφ�τευσεν η δεξι� Σου.
Στην φουρτο�να της ζω�ς, το πλο�ο της γραμμ�ς μας, της δικ�ς μας πορε�ας, κλυδων�ζεται απ� μ�ριους αν�μους. Εμπρ�ς στον κ�νδυνο του καταποντισμο�, τα β�ζουμε με το κατ�ρτι του που δεν το κ�ναμε γερ�, τα β�ζουμε με τη θ�λασσα που θ�λει αν�μους να θερ�ζει, τα β�ζουμε με τον καπετ�νιο, με τον εαυτ� μας που δεν μπορε� καλ� να πιλοτ�ρει. Κι �λα αυτ�, γιατ� απλ� δεν στρεφ�μαστε π�ρα απ’ τη φουρτο�να, δεν ρ�χνουμε τη ματι� μας π�ρα απ’ τον �νεμο, δεν αναγνωρ�ζουμε Αυτ�ν που βαδ�ζει αργ� π�ρα απ� τον πανικ� μας.
Εκε�, π�ρα απ� εμ�ς, π�ρα απ� τις ανθρ�πινες παραμ�τρους, υπ�ρχει Εκε�νος που μας επιβλ�πει, εν� εμε�ς τον �χουμε παραμελ�σει κι �σως να τον θυμ�μαστε μ�νο τις δ�σκολες αυτ�ς στιγμ�ς. Ε�ναι �τοιμος �μως να μας σωπ�σει την θ�λασσα, να κυριαρχ�σει επ� της τρικυμ�ας της ζω�ς μας. Μπορε� να μας κ�νει δυνατο�ς, να περπατ�σουμε κι εμε�ς και να μην δειλι�σουμε π�νω στα κ�ματα που σπ�ρνουν τον φ�βο μας. Ε�ναι �μως κι �τοιμος να μας αφ�σει να βυθιστο�με εφ�σον εμε�ς αμφισβητ�σουμε την δ�ναμ� Του. Και ξαν� �τοιμος να μας απλ�σει το χ�ρι για να σωθο�με.
�λα τα παραπ�νω ε�ναι �τοιμος να τα κ�νει. Εμε�ς �ραγε σε ποια θα πο�με ναι και ποια θα αρνηθο�με; Στηρ�ζουμε τις ελπ�δες μας και το τιμ�νι της ζω�ς σ’ Αυτ�ν αφο� μας εγγυ�ται την ασφ�λεια του ταξιδιο� μας; Πιστε�ουμε �τι θα μας αρ�ξει σε απ�νεμο λιμ�νι � αμφισβητο�με την δ�ναμ� Του να τα β�λει με τα στοιχε�α της φ�σης κι ακ�μα περισσ�τερο με τις δυσκολ�ες της ζω�ς μας; Σε μας η επιλογ�, σε μας και η ευθ�νη.
�σως να μην ε�ναι θ�μα επιλογ�ς η π�στη μας. Η π�στη μας σ’ Αυτ�ν ε�ναι μια κλ�μακα που προσπαθο�με να ανεβο�με. Αργ� τα β�ματ� μας, δικαιολογημ�νες και οι πτ�σεις μας. Κ�θε φορ� που δεν κοιτο�με το φως που υπ�ρχει στο τ�λος της σκ�λας αυτ�ς, παλινδρομο�με σε προηγο�μενες καταστ�σεις μας. Απαιτε�ται προσευχ� και συγκ�ντρωση σ’ Αυτ�ν �τσι �στε να προοδε�σουμε στο μονοπ�τι της �παρξης.
Ολιγ�πιστε, γιατ� δε�λιασες; Φων� που αισθαν�μαστε να μας απευθ�νεται σε κ�θε πτ�ση μας. Φων� που φα�νεται να μας κυριε�ει σε κ�θε ανθρ�πινη αδυναμ�α μας. Η απ�ντησ� μας στην πτ�ση μας θα πρ�πει να μην ε�ναι �λλη απ� αυτ�ν του Π�τρου. Ο φ�βος που τον �κανε να δειλι�σει πρ�πει να γ�νει χε�μαρρος δ�ναμης για να πιαστε� την τελευτα�α στιγμ� απ� την αι�νια μακαρι�τητα Εκε�νου που βρ�σκεται π�ντα παρ�ν σε κ�θε μας πνο�.
Η γαρ δ�ναμ� μας εν ασθενε�α τελειο�ται. Γιν�μαστε τ�λειοι απ� την αδυναμ�α μας, γιν�μαστε αυτ�ρκεις απ� την ανεπ�ρκει� μας, γιν�μαστε πλ�ρεις �ταν αδει�ζουμε. Π�ντα θα υπ�ρχει �να κεν� που θα αναζητ� την κ�λυψ� του, π�ντα θα υπ�ρχει ουραν�ς που θα νοσταλγε� αστ�ρια να τον φωτ�ζουν, π�ντα θα υπ�ρχει καλοκα�ρι που θα διψ� για λ�γη μπ�ρα, π�ντα θα υπ�ρχει �να χ�ρι που θα αναζητ� �να �λλο να το αγγ�ξει. Π�ρα απ� �λα θα υπ�ρχει Αυτ�ς για να μας θυμ�ζει �τι ε�μαστε �νθρωποι που χωρ�ς Αυτ�ν δεν �χει ν�ημα κ�θε ν�ημα που προσπαθο�με να βρο�με στη ζω� μας.
Ο Κ�ριος καλε� τους μαθητ�ς του να κατ�βουν απ� το θαβ�ριο �ψος της μεταμ�ρφωσ�ς του και να εισ�λθουν στην ιστορ�α, στην καθημεριν�τητα της ζω�ς. Το �κτιστο φως της θε�ας δ�ξης �χει �δη φανερ�σει την παρουσ�α του και τη σημασ�α του για τον καθ�να. Δεν αποτελε� μια εξωιστορικ� πραγματικ�τητα αλλ� θα πρ�πει να το συμπεριλ�βουμε μ�σα στην πορε�α της ανθρ�πινης �παρξης. Αυτ� φυσικ� δεν υπονοε� �τι ο καθ�νας μας �χει θ�α του ακτ�στου φωτ�ς. Οι πατ�ρες υποστηρ�ζουν �τι αυτο� που �ζησαν την θ�ασ� του δεν το λ�νε και αυτο� που το λ�νε δεν το �χουν ζ�σει.
Η μεταμ�ρφωση �μως του καθ�να πραγματ�νεται στο παρ�ν και αποτελε� την πρωταρχικ� αιτ�α για β�ωση των εσχ�των. Στο βαθμ� που ο καθ�νας μπορε�, γ�νεται η αλλαγ� πορε�ας απ� την ασθ�νεια στην �αση, απ� το σκοτ�δι στο φως, απ� την �ττα στην ν�κη, απ� το χτες στην αιωνι�τητα. �τσι λοιπ�ν η μετ�νοια που αποτελε� την προ�π�θεση της μεταμ�ρφωσ�ς δεν συντελε�ται σε κ�ποιο χωροταξικ� θαβ�ριο �ρος, αλλ� στην κορυφ� της υπαρξιακ�ς μας κ�νωσης, στο �ψος της κ�θαρσ�ς απ� τις προσωπικ�ς μας σκοτειν�ς δυν�μεις που μας κρατο�ν δ�σμιους και μας στερο�ν την ευτυχ�α.
Η μεταμ�ρφωση δεν ε�ναι μια ιδεατ� κατ�σταση �κστασης που καλε�ται να βι�σει ο �νθρωπος. Αποτελε� την προ�π�θεση για να τελεσιουργηθε� το θα�μα στη ζω� μας. Δι�τι χωρ�ς τη θαβ�ρια λ�μψη, χωρ�ς Αυτ�ν δεν συντελε�ται το θα�μα. «ï¿½νευ Αυτο� ου δ�νασθε ποι�σαι ουδ�ν». Η απουσ�α του Κυρ�ου δεν μπορε� να θεραπε�σει τον σεληνιαζ�μενο ν�ο. Χωρ�ς Αυτ�ν στη ζω� μας δεν μπορο�με να πραγματοποι�σουμε με επιτυχ�α καμι� μας προσπ�θεια.
Αυτ� δεν σημα�νει �μως �τι πολλο� �πιστοι δεν �χουν την ευκαιρ�α να συμμετ�χουν στην δωρε� του αγ�ου πνε�ματος και φυσικ� δεν νοε�ται το �γιο πνε�μα να ε�ναι αποκλειστικ�τητα μ�νο των πιστ�ν. Ο Θε�ς φροντ�ζει για �λα του τα κτ�σματα, η θε�α πνο� σταλ�ζει και για δικα�ους και για αδ�κους. Αυτ� �μως που πρ�πει να σημει�σουμε ε�ναι η σημασ�α της π�στεως και η σημασ�α της παρουσ�ας του Κυρ�ου στη ζω� μας. Μπορο�με να καταφ�ρουμε πολ� περισσ�τερα �ταν Αυτ�ς �χει θ�ση στη ζω� μας απ’ �τι �ταν του �χουμε γυρ�σει την πλ�τη.
Η π�στη μετακινε� βουν�. Μπορο�ν δηλαδ� να συμβο�ν τα αδ�νατα παρ� ανθρ�ποις. �τι δυσκολε�ει την ανθρ�πινη δ�ναμη, μπορε� να επιτευχθε� με τη θε�κ�. Αυτ� δεν αναφ�ρεται �μως στις ακρα�ες επιθυμ�ες μας για απ�κτηση περιττ�ν απολα�σεων και ικανοπο�ηση της ανθρ�πινης ματαιοδοξ�ας μας. Τ�τοιες προσευχ�ς δεν ακο�ει ο Θε�ς, τ�τοια θα�ματα μ�νουν απραγματοπο�ητα. Χρει�ζεται να δ�σουμε στα �νειρ� μας το πραγματικ� ν�ημα που η αληθιν� ζω� �χει να προσφ�ρει. Απαιτε�ται οι επιδι�ξεις μας να μπορο�ν να φτ�νουν τα �τα του θεο� κι αυτ� συντελε�ται �ταν κατ�χονται απ� φως, γιατ� αυτ� ξ�ρει καλ� να διασχ�ζει το �πειρο, να διαπερν� την κτ�ση και να κοινωνε� την παρουσ�α Εκε�νου που ε�ναι το �κτιστο φως που προσφ�ρεται δαψιλ�ς σε �σους ποθο�ν την λ�μψη της δικ�ς τους μεταμ�ρφωσης.
«ï¿½νας Ρ�σος μοναχ�ς, σαν αυτο�ς τους παλιο�ς στ�ρετς, διηγ�θηκε κ�ποτε μια βαθι� παρ�δοση που υπ�ρχει στον τ�πο τους για τη φιλ�νθρωπη και φιλοκαλικ� καταν�ηση της ορθοδοξ�ας αλλ� και την ερμηνε�α της τελικ�ς Κρ�σης. Αυτ� η ερμηνε�α στηρ�ζεται στην ευσπλαχν�α της Παναγ�ας.
Κ�ποτε, λ�ει η παρ�δοση αυτ�, θα �ρθει η �ρα της Κρ�σης. Ο απ�στολος Π�τρος, ως κλειδο�χος του Παραδε�σου που θεωρε�ται και ως ιερε�ς που λ�νει και δ�νει τις αμαρτ�ες των ανθρ�πων, θα σταθε� αγ�ρωχος μπροστ� στην π�λη του παραδε�σου για να δεχτε� και να κρ�νει αν�λογα με τις αρετ�ς και τα καλ� �ργα τους ανθρ�πους.
Η σειρ� των ανθρ�πων �ταν ατελε�ωτη, με υπομον� �μως ο Απ�στολος – κριτ�ς δεχ�ταν τις εξομολογ�σεις �λων, αλλ� δυστυχ�ς οι �νθρωποι στερο�σαν σε αγι�τητα, καλ� �ργα και αρετ�ς. Κατ� την κρ�ση, η θε�α δικαιοσ�νη παρ�μενε ανικανοπο�ητη. Μ�νο σε ελ�χιστες περιπτ�σεις θα παρουσιασθο�ν μερικο� θρησκευτικο� τ�ποι πιστ�ν με κ�ποια ανεκτικ� αγν�τητα, αρετ� και καλ� �ργα. Κατ� συγκατ�βαση �νοιγε η π�λη του παραδε�σου απ� τον Απ�στολο και εισ�ρχονταν οι ελ�χιστοι αυτο� τυχερο�. Το σ�νολο �μως των ανθρ�πων αποπ�μπεται ως αν�ξιο για τις απαιτ�σεις μια τ�τοιας υψηλ�ς αμοιβ�ς.
Η δι�γηση καταλ�γει με το ξ�φνιασμα του Αποστ�λου απ� χαρο�μενες φων�ς, απ� �μνους, δοξολογ�ες και τραγο�δια, �να πραγματικ� πανηγ�ρι χαρ�ς πλ�θους ανθρ�πων, που προ�ρχεται απ� το εσωτερικ� του παραδε�σου. Τ� �ραγε να ε�χε συμβε�; �κπληκτος ο Απ�στολος και ιερ�ας διαπιστ�νει �τι ο παρ�δεισος �ταν γεμ�τος και �σφυζε απ� ζω�, εν� ο �διος ε�χε επιτρ�ψει σε ελ�χιστους εκλεκτο�ς να εισ�λθουν. Π�νω απ� την κλειστ� π�λη του Παραδε�σου η Παναγ�α ως Αρχιερ�ας της Εκκλησ�ας ε�χε ρ�ξει το ωμοφ�ρι� της και ε�χε σχηματ�σει γ�φυρα �στε �λοι που απορρ�πτονταν και επιθυμο�σαν να εισ�λθουν, να υπ�ρξει και γι’ αυτο�ς η �σχατη αυτ� δυνατ�τητα σωτηρ�ας. Η γ�φυρα ελ�ους και ευσπλαχν�ας στ�θηκε απ� την Παναγ�α για τα απολωλ�τα τ�κνα του ο�κου του Πατρ�ς.
Η ανατολικ� αυτ� παρ�δοση, με το βαθ�τερο αυτ� θεολογικ� και ουσιαστικ� πνευματικ� ν�ημα, ε�ναι συγκλονιστικ�. Νομ�ζω �τι οι περισσ�τεροι απ� εμ�ς θα προτιμο�σαμε την �ρα εκε�νη της Κρ�σεως την γ�φυρα της ευσπλαχν�ας και του ελ�ους της Παναγ�ας Μητ�ρας, παρ� τις αν�παρκτες αρετ�ς και τα υποτιθ�μενα καλ� μας �ργα. Ελπ�ζουμε και προσδοκο�με, αναφερ�μενοι στη χ�ρη και στο �λε�ς της».
Απ�σπασμα απ� το βιβλ�ο Κ�ρυγμα και Θεολογ�α του Γ. Πατρ�νου (σελ.: 242-244)
Τοιχογραφ�α του κ. Μαμ�τσιου Δ. Γεωργ�ου
Θεολ�γου - Αγιογρ�φου - Διπλ/χου Βυζαντιν�ς Μουσικ�ς
Προσπαθ�ντας να ανιχνε�σουμε την αι�νια ζω�, τη βασιλε�α των ουραν�ν κι αδυνατ�ντας να ψηλαφ�σουμε την αλ�θεια της - μιας και η αιωνι�τητα μας ξεγελ�ει προδ�δοντας μ�νο στιγμ�ς της απεραντοσ�νης της - ο Κ�ριος �ρχεται να ξεδιαλ�νει το νου μας. Η παραβολ� των μυρ�ων ταλ�ντων, ε�ναι μια απεικ�νιση της μ�λλουσας ζω�ς, βουτηγμ�νη στον παρ�ντα β�ο. �νας, ο οπο�ος δεν συγχωρε�, εν� του �χουν συγχωρεθε� �λα τα παραπτ�ματα, δεν αν�κει στους πολ�τες της �νω Ιερουσαλ�μ. Ο βασιλε�ς της ε�ναι κ�θε στιγμ� �τοιμος να μας απαλλ�ξει απ� κ�θε χρ�ος αλλ� αν δεν «αφ�εμεν τοις οφειλ�ταις ημ�ν», τ�τε ε�ναι σ�γουρο �τι δεν θα υπ�ρξει χρεωλ�σιο.
Ο Χριστ�ς ακ�μη και π�νω στο σταυρ�, μας δ�δαξε την εντολ� της συγχ�ρεσης. «Π�τερ �φες αυτο�ς», συγχ�ρεσε τους σταυρωτ�ς του, δεν �φησε καν�ναν να μην �χει τη δυνατ�τητα να λ�σει τα δεσμ� του. �μως εμε�ς οι �διοι, παγιδευ�μαστε συχν�, δι�τι �χι μ�νο δεν συγχωρο�με τους �λλους «εβδομηντακοντ�κις επτ�» φορ�ς, αλλ� ε�μαστε �τοιμοι να εντε�νουμε τα δεσμ� μας, εξαπολ�οντας κατηγορ�ες απ�ναντι στους οφειλ�τες μας.
Ο Κ�ριος �μως ε�ναι ξεκ�θαρος. Η συγχ�ρεση, αποτελε� το εισιτ�ριο της βασιλε�ας των ουραν�ν. Χωρ�ς αυτ�ν δεν μπορε� κ�ποιος να δει το πρ�σωπ� Του. Αλλ� π�σο ε�κολο ε�ναι στην σκληρ� πραγματικ�τητ� μας να συγχωρο�με αυτο�ς που μας �χουν δημιουργ�σει προβλ�ματα; �χουμε τη δι�θεση να απαλλαγο�με απ� το φορτ�ο που υπ�ρχει μ�σα μας για κ�ποιον συν�νθρωπ� μας; Η πρ�ξη σκληρ�. �χι, δεν μπορο�με να συγχωρο�με. Ακ�μη κι αν ξεστομ�σουμε λ�για συγχ�ρεσης, η καρδι� μας θα ε�ναι βαρι�. Κι αυτ� που χρει�ζεται, ε�ναι �χι λ�για αλλ� ελ�φρυνση ψυχ�ς, συγχ�ρεση εκ των �σω.
Ε�ναι δ�σκολος ο δρ�μος που οδηγε� εκε� που το φως του �λιου δεν αφ�νει καν�να �χνος χρ�ους. Κι αυτ�ν τον δρ�μο θα πρ�πει να τον διαβο�με με ειλικρ�νεια απ�ναντι στον εαυτ� μας. Αν δεν μπορο�με να συγχωρ�σουμε λ�γω της πτωτικ�ς μας κατ�στασης, ας σταθο�με απ�ναντ� Του με καθαρ� καρδι� κι ας το ομολογ�σουμε. Ας παρακαλ�σουμε να μας ενδυναμ�σει να λ�βουμε πνε�μα �γιο, πνε�μα συγχωρητικ�τητας και σωτηρ�ας. Θα πρ�πει �μως να περιμ�νουμε. Θα πρ�πει ο χρ�νος να διαγρ�ψει τα �χνη π�νω στην τραχι� καρδι� μας και να τη λει�νει. Θα πρ�πει να Τον εμπιστευτο�με �στε να γ�νουμε δυνατο� και να μπορ�σουμε να λ�σουμε κ�θε οφειλ� μας. Μ�νο τ�τε θα υπ�ρξει και λ�ση εκ των �νω, δι�τι αν κ�τι δεν λυθε� εδ� στη γη, θα παραμε�νει δεσμευμ�νο και στους ουρανο�ς.
Ο λ�γος που αδυνατο�με να συγχωρ�σουμε, ε�ναι ο καταλογισμ�ς ευθυν�ν απ� την πλευρ� του �λλου θεωρ�ντας απαρ�δεκτη τη συμπεριφορ� του, απαρ�δεκτες τις «αμαρτ�ες του» απ�ναντ� μας. Μα �πως εξηγε� ο �γιος Τ�χων του Ζαντ�νσκ: «τις αμαρτ�ες που βλ�πουμε στους �λλους τις �χουμε κι εμε�ς». Ε�ναι χαρακτηριστικ� το γεγον�ς �τι βλ�πουμε τα παραπτ�ματα των �λλων επειδ� αποτελο�ν και δικ� μας παραπτ�ματα. Αλλι�ς δεν θα τα βλ�παμε. Καθρεφτιζ�μαστε απλ� στο πρ�σωπο του �λλου και ουσιαστικ� ο τρ�πος συμπεριφορ�ς του �λλου που μας αδ�κησε ε�ναι ο �διος με τον τρ�πο το δικ� μας που αδικηθ�καμε.
Αν λ�βουμε τα παραπ�νω υπ�ψη γ�νεται φανερ� �τι, �χι μ�νο αξ�ζει συγχ�ρεση ο �λλος, αλλ� μας �χει δοθε� η ευκαιρ�α μ�σω του �λλου να κοιτ�ξουμε βαθ�τερα τον εαυτ� μας και να δο�με τις αδυναμ�ες μας. Δι�τι αυτ� για τα οπο�α κατηγορο�σαμε τους �λλους αποτελο�ν και δικ� μας κτ�μα. Ας γ�νουμε εμε�ς λοιπ�ν σαν τα παιδι�, που δεν ξ�ρουν μ�ση και �χθρες να κρατ�νε. Ξ�ρουν απλ� να βι�νουν το χρ�νο �τσι �πως δ�σκολα εμε�ς οι μεγ�λοι συνειδητοποιο�με. Τα παιδι� δεν χρει�ζονται χρ�νο για να συγχωρ�σουν. Συγχωρο�ν αμ�σως. Γι’ αυτ� δεν υπ�ρχει χρ�νος. Υπ�ρχει αιωνι�τητα, υπ�ρχει βασιλε�α των ουραν�ν. Και μ�νο αν τους μοι�σουμε θα μπορ�σουμε να την γευτο�με κι εμε�ς.
Tι ποι�σας ζω�ν αι�νιον κληρονομ�σω; Το αι�νιο αυτ� ερ�τημα τ�θεται απ� �να νεαρ� �νδρα στον Κ�ριο καθ�ς κι απ� �λους εμ�ς στην αναζ�τηση της αι�νιας ζω�ς. Τι να κ�νουμε για να κερδ�σουμε την αι�νια ζω�; Φτ�νει να τηρο�με τους ηθικο�ς και θρησκευτικο�ς καν�νες � θα πρ�πει να κ�νουμε το κ�τι παραπ�νω; Και τι ε�ναι αυτ� που δεν αναφ�ρεται ρητ� αλλ� αποτελε� το εισιτ�ριο για την βασιλε�α των ουραν�ν;
Στο σημε�ο αυτ� �γκειται και η διαφορ� μεταξ� της θρησκευτικ�ς συν�πειας και της πνευματικ�ς τελε�ωσης. Πολλο� πιστε�ουν πως ακολουθ�ντας το θρησκευτικ� τυπικ�, με το να εκκλησι�ζονται συχν�, να νηστε�ουν, να μην διαπρ�ττουν αδικ�ματα, να ε�ναι οι θρησκευτικ� �μεπτοι πιστο�, �χουν εξασφαλ�σει και θ�ση στον Παρ�δεισο. Ο Κ�ριος �μως �ρχεται και χωρ�ς να απορρ�πτει τα παραπ�νω, ζητ� το κ�τι παραπ�νω. Ζητ� την κ�νωση του καθεν�ς μας �στε να μπορο�με να σταθο�με με αξιοπρ�πεια μπροστ� του. Αυτ� η κ�νωση προ�ρχεται απ� την απαγκ�στρωσ� μας απ� κ�θε τι που μας κρατ�ει δεμ�νους και περιορ�ζει την ελευθερ�α μας. Π�ντα �σα �χεις π�λησον, δι�δος πτωχο�ς και δε�ρο ακολο�θει μοι.
Στην παραπ�νω φρ�ση κρ�βεται το αι�νιο μυστικ�. Εκε� βρ�σκεται το κλειδ� του Παραδε�σου. Γιατ� μ�νο �τσι βι�νεται ο Παρ�δεισος. Μ�νο αν τον αισθανθο�με στον παρ�ντα χρ�νο, τ�τε μ�νο θα ελπ�ζουμε να τον κερδ�σουμε και στον μ�λλοντα. Πρ�πει να απεκδυθο�με απ� κ�θε τι που δεν μας αφ�νει να ατεν�ζουμε ελε�θεροι. Αυτ� μπορε� να ε�ναι η φιλαργυρ�α μας (και �χι απαρα�τητα ο πλο�τος), οι εμπαθε�ς μ�ριμν�ς μας, τα π�θη μας. �λοι �χουμε κ�τι που μας κρατ�ει δεμ�νους και δεν μας αφ�νει να ζ�σουμε την ευτυχ�α της ζω�ς. Και δεν ε�ναι μ�νο τα χρ�ματα που μπορο�ν να φυλακ�σουν κ�ποιον. Μπορε� �νας να ε�ναι πλο�σιος σε χρ�ματα αλλ� απαγκιστρωμ�νος απ’ αυτ�, εν� αντ�θετα κ�ποιος να ε�ναι φτωχ�ς αλλ� να ε�ναι εξαρτημ�νος.
Ας φροντ�σουμε να βρο�με ο καθ�νας τις αδυναμ�ες μας. Ας κοιτ�ξουμε τον εαυτ� μας και να ελπ�σουμε �τι θα τρομ�ξουμε, γιατ� μ�νο τ�τε θα αναγνωρ�σουμε την σκοτειν� του πλευρ�. Κι αυτ� ε�ναι απαρα�τητο για να ε�μαστε ειλικρινε�ς μπροστ� στο κ�λεσμα του Κυρ�ου που μας ζητ� να �χουμε την πνευματικ� μας �ραση, �στε να διακρ�νουμε τα μελαν� μας σημε�α. Δεν πρ�κειται να ανταποκριθο�με στην πρ�κληση της αληθιν�ς ζω�ς ε�ν δεν ε�μαστε αληθινο� απ�ναντι στον εαυτ� μας. Κι αυτ� θα γ�νει μ�νο θ�τοντας τους εαυτο�ς μας στην υπηρεσ�α του �λλου. Με το να μοιραστο�με �σα μας �χει προικ�σει η φ�ση.
Ο πλο�τος του καθεν�ς, ε�τε αυτ�ς ε�ναι υλικ�ς � πνευματικ�ς, θα πρ�πει να μην αποτελε� κτ�μα. Δεν κατ�χουμε τ�ποτα εφ�σον �λα μας �χουν δοθε� αν�λογα με τις δυνατ�τητ�ς μας. �λλος ε�ναι πλο�σιος σε �να χ�ρισμα, �λλος σε �λλο. �λοι αν θ�λουμε να βλ�πουμε το ποτ�ρι μισογεμ�το και �χι μισο�δειο, ε�μαστε πλο�σιοι σε κ�τι. Δεν υπ�ρχει φτ�χεια στις ουρ�νιες δωρε�ς. Δεν υπ�ρχει φειδ� στα χαρ�σματα που μας �χουν δοθε�. Η ζω�, μας �χει επιδαψιλε�σει με τα απαρα�τητα που αν τα χρησιμοποι�σουμε �χι με εγωκεντρισμ� ο�τε με εξ�ρτηση απ’ αυτ�, τ�τε ε�ναι ικαν� να μας οδηγ�σουν σε οδο�ς σωτηρ�ας.
Ο Κ�ριος λοιπ�ν αποκαλ�πτει �τι η ε�σοδος στην αιωνι�τητα βρ�σκεται στην ευθε�α που οδηγε� η απεξ�ρτησ� μας απ� κ�θε πλο�το και η δι�θεσ� του στην υπηρεσ�α του συν�λου. Κι δεν ε�ναι μ�νο ο πλο�τος με τη μορφ� των χρημ�των που μας κ�νει να γιν�μαστε σκληρο� απ�ναντι στον εαυτ� μας και στους �λλους, αλλ� και κ�θε τ�λαντο το οπο�ο αν δεν το θ�σουμε για το κοιν� συμφ�ρον, τ�τε γ�νεται εμπ�διο στην πνευματικ� μας πορε�α.
Μ�νο αν κ�ψουμε τα σχοινι� που μας κρατο�ν στην γη, θα μπορ�σουμε να πετ�ξουμε ψηλ� �στε να αντικρ�σουμε τον ουραν� χωρ�ς σ�ννεφα που δημιουργο�ν οι αδυναμ�ες μας. Μ�νο τ�τε ο �λιος της δικαιοσ�νης θα λ�μπει πιο πολ� και θα φωτ�ζει κ�θε μας προσπ�θεια για να φτ�σουμε �σο πιο κοντ� του γ�νεται. Αντ�χουμε �ραγε το φως Του;
Δεν ε�ναι λ�γες οι αναφορ�ς που κ�νουμε �λοι μας για τον σταυρ� που πρ�πει να σηκ�νουμε καθημεριν�. �χει καταλ�ξει και σχ�μα λ�γου η αν�γκη της �ρσης του σταυρο�. Αλλ� π�σο αυτ�ς ο σταυρ�ς �χει το β�ρος που πρ�πει να σηκ�νουμε; Μ�πως μπορο�με να τον ελαφρ�νουμε � βολευ�μαστε να τον αντ�χουμε βαρ�τερο;
Πολλ�ς φορ�ς στα δ�σκολα ενεργο�με νωχελικ�, εν� στα ε�κολα τα δ�νουμε �λα! Στα δ�σκολα παραδιν�μαστε στο Θε� σηκ�νοντας υπομονετικ� το σταυρ� μας, εν� στα ε�κολα ξεχν�με την �παρξ� Του. Ε�ναι πολ� δ�σκολο να θυμηθο�με τον Θε� στις ε�κολες καταστ�σεις. Τον χρησιμοποιο�με μ�νο στις δ�σκολες και μ�λιστα του καταλογ�ζομαι και τις ευθ�νες, λες και το θ�λημ� Του ε�ναι απαρα�τητα ο σταυρ�ς που κουβαλ�με.
Για να τον κουβαλ�με �μως σημα�νει �τι αυτ� �χει θελ�σει Αυτ�ς για την δικ� μας σωτηρ�α. Αλλ� το θ�λημ� Του συμβαδ�ζει με τις επιλογ�ς μας; Τελικ� ε�ναι επιλογ� μας � θ�λημα Θεο� η πορε�α που ακολουθο�με; Την ερ�τηση αυτ� θα πρ�πει να την δο�με υπ� το πρ�σμα που θ�λει την ανθρ�πινη δ�ναμη να φτ�νει τις αντοχ�ς της και την θε�κ� θ�ληση να συνηγορε� και να συμβ�λλει απ� κει και π�ρα. Αλλ� μην αφ�σουμε την τ�χη μας και καταλογ�ζουμε την αδρ�νει� μας στο Θε�. Θα Τον �χουμε αδικ�σει!
Απαρνησ�σθω εαυτ�ν. Για να ακολουθ�σουμε τον Κ�ριο στη σωτ�ρια οδ� θα πρ�πει να αρνηθο�με τον εαυτ� μας. Αυτ� �ρχεται σε αντ�θεση με την �ποψη που κυκλοφορε� ευρ�ως σ�μερα, �που υποστηρ�ζει να δεχτο�με τον εαυτ� μας �πως ε�ναι, να τον αγαπ�σουμε και να συμφιλιωθο�με μαζ� του. Αυτ� η �ποψη �μως φτ�νει μ�χρι �να ορισμ�νο σημε�ο. Κι ο Κ�ριος �ρχεται και το επεκτε�νει. Για να τον αρνηθε�ς τον εαυτ� σου θα πρ�πει πρ�τα να τον δεχτε�ς. Δεν πρ�κειται να αρνηθε�ς κ�τι που δεν γνωρ�ζεις. �ρα πρ�τα ως θεμ�λιο να υπ�ρξει αποδοχ�, γν�ση του εαυτο� �στε να οικοδομηθε� η αλλαγ� του, η �ρνησ� του. Κι αφο� μ�θουμε τα εσ�ψυχ� μας καλ�τερα, ε�ναι σ�γουρο στη μεταπτωτικ� κατ�σταση που ζο�με να θελ�σουμε να τα αρνηθο�με �στε να εγκαινι�σουμε μια καιν� πορε�α, αυτ� που οδηγε� σ’ Αυτ�ν. �τσι μ�νο μπορο�με να Τον ακολουθ�σουμε.
Για να σ�σουμε την ψυχ� μας θα πρ�πει πρ�τα να θυσι�σουμε τη ζω� μας, να απεκδυθο�με απ� τα π�θη που μας κρατο�ν δ�σμιους �στε να ανεβο�με προς τα �νω και να κερδ�σουμε την αι�νια ζω�. Φυσικ� το να αρνηθο�με τον εαυτ� μας, τα π�θη μας, να κατεβο�με απ� το β�θρο που πιστε�ουμε �τι αν�κουμε κτλ. αποτελο�ν μια ωρα�α θεωρ�α. Ε�ναι �μως τ�σο ε�κολο �σο η θεωρ�α θ�λει; Και φυσικ� �χι. Ο καθ�νας κ�νει την προσπ�θει� του, αν�λογα με τις δυν�μεις του. Ο στ�χος δεν ε�ναι να μην �χουμε σταυρ� αλλ� να τον κουβαλ�με. Να βλ�πουμε κ�θε φορ� τις ατ�λει�ς μας για να μπορο�με να τις διορθ�νουμε, �στε να εισερχ�μαστε πιο βαθι� στην ψυχ� μας και να ανακαλ�πτουμε καινο�ργιες. Αυτ� η πορε�α, αυτ�ς ο γολγοθ�ς πρ�πει να μαρτυρε� το π�ρασμ� μας. Ας αφ�σουμε τα �χνη μας να πατ�σουν την οδ� του μαρτυρ�ου, την οδ� που σημ�δεψαν και τα δικ� Του χν�ρια.
Ο Χρ�στος Γεροντ�δης ε�ναι �νας ν�ος ηθοποι�ς που εμφαν�στηκε για πρ�τη φορ� στην σκην� του Ηρωδε�ου θε�τρου στο πλα�σιο του φεστιβ�λ Αθην�ν το 2008 στην παρ�σταση «Χ-σκην�ς αυτο� που κ�ψαν το σαν�δι» με την Σπε�ρα Σπε�ρα. Αυτ� η πολλ� υποσχ�μενη παρουσ�α του φα�νεται να δ�νει ιδια�τερη χροι� στην καλλιτεχνικ� του εξ�λιξη, μιας και η πορε�α του μ�χρι στιγμ�ς φα�νεται να ανταμε�βει τις προσωπικ�ς του πεποιθ�σεις. Τρ�α χρ�νια συμμετοχ�ς στην μουσικοχορευτικ� παιδικ� παρ�σταση: «ï¿½να σπ�τι παραμ�θια» στην Αθηνα�δα, σε μελωδ�ες Σταμ�τη Κραουν�κη και κειμ�νων Λ�νας Νικολακοπο�λου, �χουν χαρακτηρ�σει την προσπ�θει� του στην αν�πτυξη της δημιουργικ�ς φαντασ�ας των παιδι�ν. Τον χειμ�να που διαν�σαμε τον ξανασυναντ�σαμε στην ομ�δα Σπε�ρα Σπε�ρα να συμμετ�χει στην μουσικοχορευτικ� παρωδ�α της Ορ�στειας, «Σιγ� τα α�ματα!... – Oresteia the next generation», να διακωμωδε� τα π�θη του �λληνα σε �να �ργο του �κη Δ�μου. Μετ� την επιτυχημ�νη αυτ� παρουσ�α του συνεχ�ζει στην Αθηνα�δα, ενσαρκ�νοντας �να ρ�λο με �ντονα στοιχε�α frustration στο μον�πρακτο του �κη Δ�μου, «Η Σαμ�νθα και ο Μαξ στο βυθ� της ασφ�λτου» με την Αθην� Αφαλ�δου, �να �ργο εμπνευσμ�νο απ� το �ργο του Tennessee Williams σε σκηνοθεσ�α Δημ�τρη Μπογδ�νου. Ενεργητικ�τητα, ζωντ�νια και π�θος για την ζω� ε�ναι στοιχε�α που χαρακτηρ�ζουν τον Χρ�στο Γεροντ�δη, και που φυσικ� δεν μπορο�ν να απ�χουν και απ� την σκην� σε κ�θε ρ�λο που καλε�ται να ενσαρκ�σει. Αλλ� ας ακο�σουμε τον �διο σε μια προσωπικ� εξομολ�γηση που σ�γουρα θα εντυπωσι�σει!
Δημ�τρης Τριαντακωνσταντ�ς : Χρ�στο, σε γνωρ�ζουμε απ� το θ�ατρο γι’ αυτ� μ�λησ� μας λιγ�κι για την δουλει� σου και κατ� π�σο αυτ� σε �χει σημαδ�ψει γενικ�τερα στη ζω�. Πιστε�εις �τι θα �ντεχες την ζω� σου αν δεν ε�χες ασχοληθε� με το σαν�δι;
Χρ�στος Γεροντ�δης : Η αλ�θεια ε�ναι �τι δεν ε�χα σκοπ� να ασχοληθ� επαγγελματικ� με το θ�ατρο. Το �θελα πολ� αλλ� δ�σταζα. �νας φ�λος με παρ�τρυνε και �τσι π�γα σε μια δραματικ� σχολ� και �τσι �νας καινο�ργιος κ�σμος και μια ζω� εντελ�ς διαφορετικ� απ’ αυτ� που �κανα πριν, μια ζω� που �χει και αυτ� τις δυσκολ�ες της, αλλ� �μως μ�σα σ’ αυτ�ν βρ�κα μια δι�ξοδο και �να τρ�πο να γ�νομαι καθημεριν� καλ�τερος �νθρωπος. Τουλ�χιστον �τσι νι�θω. Επ�σης δεν σου κρ�βω πως τ�ρα πια νι�θω �τι πριν ασχοληθ� με το θ�ατρο υπ�ρξα απλ� παρατηρητ�ς της ζω�ς και σ�γουρα θα �ντεχα τη ζω� που �κανα πριν. Β�βαια δεν ξ�ρω αν θα με �ντεχαν οι �λλοι, γιατ� σ�γουρα δεν θα �μουνα ο �διος.
Δ.Τ.: Στο μον�πρακτο «Η Σαμ�νθα και ο Μαξ στο βυθ� της ασφ�λτου», σαν θεατ�ς εντυπωσι�στηκα πολ�. Το �ργο στην αρχ� μοι�ζει με νεανικ� δι�λογο. Εσ� και η Αθην� βγα�νετε στην σκην� με νεανικ� εμφ�νιση κι �μως εξιστορε�τε �να κομμ�τι εν�λικης ζω�ς. Για σ�να, που ενσ�ρκωσες τον ρ�λο του Μαξ, οι επιλογ�ς της ενηλικ�ωσ�ς μας πιστε�εις �τι εξαρτ�νται απ� την παιδικ� μας ηλικ�α;
Χ.Γ.: Σ�γουρα. Οι επιλογ�ς της ενηλικ�ωσης ε�ναι αποτ�λεσμα των ερεθισμ�των που �χουμε λ�βει ως παιδι� και των αναγκ�ν που μας δημιουργο�νται μ�σω αυτ�ν.
Δ.Τ.: �νιωσα την �ρα της παρ�στασης την αν�δυση στοιχε�ων φοβ�ας, καταπ�εσης, μοναξι�ς, ν�θας σκληρ�τητας, συμβατικ�τητας και εσωτερικ�τητας. Αναμφ�βολα αυτ� ε�ναι εκφ�νσεις του σ�γχρονου ανθρ�που. Η ελευθερ�α και η αβ�αστη �κφραση πως εκφρ�ζονται απ� τον �νθρωπο της εποχ�ς μας;
Χ.Γ.: Η ελευθερ�α ε�ναι μια π�ρα πολ� μεγ�λη �ννοια αλλ� και μια μεγ�λη αλ�θεια γιατ� την ψ�χνουμε συνεχ�ς στη ζω� μας. Η ελευθερ�α π�ντοτε για την κατ�κτησ� της �χει μ�σα της την σ�γκρουση και την υπευθυν�τητα και χρει�ζεται μ�χθος και αγ�νας για την κατ�κτησ� της ε�τε σε καθημεριν� πλα�σιο ε�τε για τις μεγ�λες ιδ�ες.
Δ.Τ.: Μπορε� κ�ποιος να μην εκδικηθε� �ταν τον πν�γουν τα τρα�ματ� του; Να, για παρ�δειγμα ο Μαξ και η σχ�ση του με την γυνα�κα. Πως ξεπερν� το οιδιπ�δειο σ�μπλεγμα που �χει με την μητ�ρα του;
Χ.Γ.: Η μεγαλ�τερη ελευθερ�α ε�ναι η αποφυγ� της εκδ�κησης. Θεωρ� �ταν μπα�νεις στην διαδικασ�α να εκδικηθε�ς αυτ�ν που σε πλ�γωσε � σε τραυμ�τισε συμψηφ�ζεις τον �διο σου τον εαυτ� με αυτ�ν, γ�νεσαι �σος με αυτ�ν. Ε�ναι δ�σκολο ο �νθρωπος να γιατρ�ψει τα τρα�ματ� του. Συν�θως τα β�ζουμε στην �κρη και κ�νουμε πως αδιαφορο�με αλλ� π�ντα μας ακολουθο�ν και φυσικ� η μεγαλ�τερη ελευθερ�α ε�ναι να γιατρ�ψεις τις πληγ�ς σου. Το συγκεκριμ�νο παιδικ� τρα�μα του Μαξ δεν μπορε� να ξεπεραστε� ε�κολα, θ�λει την βο�θεια και την γν�ση του ειδικο� και β�βαια πολ� αγ�πη για να μπορ�σει να γιατρευτε� μια απ� τις χειρ�τερες τραυματικ�ς εμπειρ�ες, �πως αυτ�. Παρ�λο αυτ�, η φ�ση �χει μια αρμον�α που �λα τα πρ�γματα τα τοποθετε� στην σωστ� τους θ�ση. Για παρ�δειγμα, στην περ�πτωση του Μαξ, χωρ�ς την βο�θεια κ�ποιου η φ�ση φα�νεται να εναρμον�ζει τις ιδιαιτερ�τητ�ς του.
Δ.Τ.: Καταλ�βαμε κ�ποια στιγμ� �τι ο Μαξ ε�χε κ�ποιες ομοφυλοφιλικ�ς τ�σεις. Αισθανθ�καμε �μως �τι καταπν�γηκαν. Τα «πρ�πει» ε�ναι αυτοπροστασ�α � θα πρ�πει να καταργηθο�ν τα «πρ�πει»;
Χ.Γ.: Τα πρ�πει δυστυχ�ς μας ακολουθο�ν ακ�μη και τ�ρα στην κοινωνικ� μας ζω�. Κ�ποιες φορ�ς τα πρ�πει ε�ναι αυτοπροστασ�α και �λλες φορ�ς δεν πρ�πει να υπ�ρχουν.
Δ.Τ.: Και κ�τι �λλο Μαξ, συγν�μη Χρ�στο. Τ�ρα τελευτα�α αναβι�νουν ταιν�ες � θεατρικ� �ργα με �ντονα στοιχε�α frustration, �που τελικ� οι χαρακτ�ρες αναγεννιο�νται μ�σα απ� τις στ�χτες τους. Μου θυμ�ζουν κ�πως τα κλασσικ� πλ�ον �ργα του Tennessee Williams. Παρατηρο�με �μως �τι η Σαμ�νθα και ο Μαξ δεν ε�ναι εξαρτημ�νοι απ� υλικ�ς μ�ριμνες. Στην εποχ� μας �που παρατηρο�νται φαιν�μενα αποσ�θρωσης, πως αντιμετωπ�ζει η κοινων�α την κρ�ση; Αυτ� που χαρακτηρ�ζει τον σημεριν� �νθρωπο ε�ναι η εξασφ�λιση περιττ�ν αν�σεων � η αναζ�τηση αγ�πης και καταν�ησης;
Χ.Γ.: Αυτ� που θ�λω να πιστε�ω και ελπ�ζω ε�ναι να ξαναγυρ�σουν οι �νθρωποι στην αγ�πη. Να αγαπ�με ο �νας τον �λλον, να βοηθ�με ο �νας τον �λλον. Δυστυχ�ς �λα αυτ� τα χρ�νια ζο�σαμε μ�νο με περιττ�ς αν�γκες. Τ�ρα ο κ�σμος �χει αν�γκη απ� αγ�πη και καταν�ηση. Το βλ�πω καθημεριν�. Ακ�μη και απ� κ�ποια κ�νηση στο μετρ� που κ�ποιοι αφ�νουν το εισιτ�ρι� τους σε �λλους που δεν �χουν χρ�ματα να αγορ�σουν. Ε�ναι �να β�μα και αυτ�.
Δ.Τ.: Επαγγελματικ� καταξ�ωση, αγ�πη, ελευθερ�α, κοινωνικ� «πρ�πει»... Β�λτα μου σε μια τ�ξη �τσι �στε να οδηγο�ν σε μια ευτυχισμ�νη ζω�!
Χ.Γ.: Αγ�πη, ελευθερ�α, επαγγελματικ� καταξ�ωση, κοινωνικ� «πρ�πει».
Δ.Τ.: Ε�μαι εξαιρετικ� εντυπωσιασμ�νος απ� την ποι�τητ� σου. Η τ�χνη τελικ� σε κ�νει καλ�τερο �νθρωπο;
Χ.Γ.: Η τ�χνη απ� μ�νη της �χι. Το να αγαπ�ς την τ�χνη σου ναι.
Δ.Τ.: Ας γνωρ�σουμε �μως και κ�ποιες πιο ιδια�τερες πτυχ�ς της προσωπικ�τητ� σου. Τι πρ�γματα κ�νεις καθημεριν� για να περν�ς �μορφα τις στιγμ�ς σου;
Χ.Γ.: Αυτ� το δι�στημα που �χω ελε�θερο χρ�νο ασχολο�μαι με την γυμναστικ�. Επ�σης τελευτα�α �χω ξεκιν�σει και χορ�. Επ�σης, π�ω θ�ατρο μιας και το χειμ�να δεν προλ�βαινα να δω παραστ�σεις. Ε�δα πρ�σφατα μια εξαιρετικ� παρ�σταση με τ�τλο: «ψευδαισθ�σεις» σε σκηνοθεσ�α της Ευαγγελ�του.
Δ.Τ.: Μ�λησ� μας για ανθρ�πους που σημ�δεψαν την πορε�α σου και τι ε�ναι αυτ� που θα επιθυμο�σες να σου συμβε� στο �μεσο μ�λλον;
Χ.Γ.: �να �νθρωπος που με σημ�δευσε ε�ναι ο Σταμ�της Κραουν�κης. Δ�σκαλος, πατ�ρας, αδερφ�ς, φ�λος. Ε�ναι μεγ�λο δ�ρο να �χεις δ�πλα σου τ�τοιους ανθρ�πους. Με �χει βοηθ�σει π�ρα πολ�, τον ακο�ω και �τι με �χει συμβουλε�σει μου �χει βγει σε καλ�. Τον �χω στην καρδι� μου.
Δ.Τ.: Φ�λους συν�θως �χουμε πολλο�ς αλλ� πραγματικο�ς ανθρ�πους που μοιραζ�μαστε ξεχωριστ�ς στιγμ�ς, μετρημ�νους στα δ�κτυλα. Π�σο οι φ�λοι και οι �νθρωποι που ε�ναι δ�πλα σου σε �χουν βοηθ�σει στις επιλογ�ς σου;
Χ.Γ.: Χαχα... Αν �κουγα �σα με συμβο�λευαν το 80% των φ�λων μου δεν θα μου ε�χε βγει σε καλ� τ�ποτα. Ε�μαι σ�γουρος.
Δ.Τ.: Τι ε�ναι αυτ� που θα �θελες να απουσι�ζει απ� την καθημεριν�τητ� σου; � νομ�ζεις �τι �λα �χουν το δικ� τους σκοπ� στο δι�βα της ζω�ς;
Χ.Γ.: Θα �θελα να απουσι�ζει η καθημεριν� τακτοπο�ηση του σπιτιο� μου. Βαρι�μαι φρικτ�! Γενικ�τερα �μως, �λα αυτ� που μας συμβα�νουν, ευχ�ριστα και μη, �χουν το δικ� τους ρ�λο και σημασ�α στη ζω�.
Δ.Τ.: �χουμε συνηθ�σει στις εκπτ�σεις ιδε�ν, οραμ�των ακ�μη και της τ�χνης. Νομ�ζεις �τι �χουν εκλε�ψει τα πρ�τυπα � οι σταθερ�ς αξ�ες δεν μπορο�ν ε�κολα να χαθο�ν;
Χ.Γ.: Ε�ναι λογικ� να συμβα�νει αυτ� γιατ� παλι�τερα ο καλλιτ�χνης �βγαινε �ξω, π�γαινε στα καφενε�α, συζητο�σε, �παιρνε τροφ� για να οραματιστε�. Τ�ρα δυστυχ�ς �χουμε κλειστε� �λοι σπ�τια μας, στους υπολογιστ�ς. Τερ�στια διαφορ�. Φυσικ� οι σταθερ�ς αξ�ες δεν χ�νονται. �χουνε περ�σει σημαντικο� �νθρωποι απ� αυτ�ν τον τ�πο. Πιστε�ω �τι αν ανατρ�ξουμε στο παρελθ�ν θα βρο�με λ�σεις.
Δ.Τ.: Πες μας �ναν �λληνα και �να ξ�νο ηθοποι� που τους θεωρε�ς πρ�τυπα.
Χ.Γ.: Θα σας πω δυο �λληνες. Τον Δημ�τρη Χ�ρν και τον Βασ�λη Λογοθετ�δη. Απ� ξ�νους τον Ρομπ�ρτο Μπεν�νι και θ�λω να πω �τι δεν ξεχνι�ται αυτ� το βλ�μμα που ρ�χνει στο παιδ� στο τ�λος της ταιν�ας: «η ζω� ε�ναι ωρα�α».
Δ.Τ.: Θα μας διαβ�σουν αρκετ� ν�α παιδι� (�χι πως εμε�ς δεν ε�μαστε ν�οι!). Τι θα �θελες να τους συμβουλ�ψεις για την επιλογ� του επαγγ�λματος τους (πολλο� μαθητ�ς καλο�νται να αποφασ�σουν αυτ�ς τις μ�ρες); Κατ� π�σον μια επιλογ� επαγγ�λματος θα πρ�πει να γ�νεται β�σει της αγ�πης σε �να αντικε�μενο στις δ�σκολες μ�ρες που διαν�ουμε;
Χ.Γ.: Να ακολουθ�σουν μ�νο αυτ� που λ�ει η καρδι� τους.
Δ.Τ.: Πιστε�εις στην μο�ρα, στο πεπρωμ�νο; � μ�πως εμε�ς τα καθορ�ζουμε;
Χ.Γ.: Εμε�ς καθορ�ζουμε την μο�ρα μας. Γι’ αυτ� στα δ�σκολα δεν πρ�πει να το β�ζουμε κ�τω.
Δ.Τ.: Ποια ε�ναι τα �μεσα επαγγελματικ� σου σχ�δια; Ετοιμ�ζεις κ�ποια καινο�ργια δουλει�;
Χ.Γ.: Στις 23 Μα�ου ξεκιν�με μετ� απ� μεγ�λη επιτυχ�α που ε�χαμε τον χειμ�να την μουσικ� παρ�σταση «Δε μασ�με!!! 2012 φιλι�» Σταμ�της Κραουν�κης, Αγλα�α Παππ� και Σπε�ρα Σπε�ρα στον α�λειο χ�ρου του Κ�ντρου Πολιτισμο� «Ελληνικ�ς Κ�σμος».
Δ.Τ.: Τι θα �θελες να πεις στους αναγν�στες που θα διαβ�σουν την συν�ντευξ� σου αυτ�;
Χ.Γ.: Παιδι� την πατ�σατε...
Δ.Τ.: Σε ευχαριστ� θερμ� για την �μορφη αυτ� συν�ντηση!
Χ.Γ.: Και εγ� ευχαριστ�.
«Ιερ� σιωπ�!
Να ηχ�σει �λος ο αιθ�ρας, η γη, η θ�λασσα και οι πνο�ς των αν�μων.
�ρη και Τ�μπη σιγ�στε.
�χοι και φων�ς πουλι�ν πα�σατε.
Γιατ� μ�λλει να μας συντροφε�σει ο Φο�βος, ο Φωσφ�ρος Βασιλε�ς.
Απ�λλωνα, θε� του �λιου και της ιδ�ας του φωτ�ς,
στε�λε τις ακτ�νες σου και �ναψε την ιερ� δ�δα
για τη φιλ�ξενη π�λη του Λονδ�νου.
Και συ, ω Δ�α, χ�ρισε ειρ�νη σ' �λους τους λαο�ς της Γης
και στεφ�νωσε τους νικητ�ς του Ιερο� Αγ�να.»
Με την παραπ�νω επ�κληση στον Θε� του �λιου, Απ�λλωνα, η πρωθι�ρεια ζητ� να αν�ψει η δ�δα της Ολυμπιακ� Φλ�γας. Αυτ� η... κλοπ� της φωτι�ς του Δ�α απ� τον Προμηθ�α, �χει συγκιν�σει ευα�σθητες ψυχ�ς. Εκε�νες αφ�νουν τα �χνη τους σε χαρτ�, σε καμβ�, σε μ�ρμαρο με ανεξ�τηλα τα σημ�δια της κ�πωσης απ� την ακτινοβολ�α μιας απροσδι�ριστης α�ρας χαοτικ�ς αρμον�ας. �λα συγκλ�νουν �μως σε �να στ�χο. Στο Ολυμπιακ� Ιδε�δες. Σ’ αυτ�ν την κατε�θυνση, θα συνεργαστο�ν θεο� και δα�μονες, πνε�ματα και σ�ματα, ορατ�ς και α�ρατες δυν�μεις, για να τιμ�σουν τον Κ�ροιβο, τον Αντ�μαχο, τον �νδροκλο, τον Πολυχ�ρη που απ� τον 8ο αι. π. Χ. �λαμψαν στην κο�ρσα του σταδ�ου.
Σε αντ�στοιχο πνε�μα κιν�θηκε και η προσπ�θεια 12 ν�ων καλλιτεχν�ν που υπ� την καλλιτεχνικ� επιμ�λεια του Μιχα�λ Ρωμανο�, �ργα ζωγραφικ�ς και γλυπτικ�ς τους, παρουσι�στηκαν στο Κ�ντρο Τ�χνης και Πολιτισμο� του Μουσε�ου Γουναρ�πουλου στο Δ�μο Ζωγρ�φου. Ο Μιχα�λ Ρωμαν�ς ε�ναι βραβευμ�νος απ� τον �μιλο της UNESCO και την HELEXPO της Διεθνο�ς Εκθ�σεως Θεσσαλον�κης. Η διοργ�νωση εντ�σσεται στα πλα�σια του Φεστιβ�λ Εικαστικ�ν Τεχν�ν της Αθ�νας (Athens Fine Arts Festival) και προσδοκ� να δ�σει την δικ� της πνο� σε μια Ελλ�δα που γ�ννησε την Ολυμπιακ� Ιδ�α και συνεχ�ζει να ελπ�ζει στην αναγ�ννηση του υποκειμ�νου απ� το �ρεβος της κρ�σης αξι�ν, ηθ�ν και ιδανικ�ν.
Μια γνωριμ�α με τα �ργα, σε μια προσωπικ� συν�ντηση μαζ� τους, θα μας πε�σει για τις φιλοδοξ�ες που κυοφορο�νται για την επ�τευξη του Ολυμπιακο� στ�χου.
|
Μιχα�λ Ρωμαν�ς Ε�ναι �να ανθρωποκεντρικ� �ργο με �ντονα τα στοιχε�α της προσωπικ�ς προσπ�θειας για επ�τευξη του Ολυμπιακο� στ�χου, μ�σα απ� �να κυκε�να αντιπαρ�θεσης, γ�νιμης συνεργασ�ας και ευγενο�ς �μιλλας για την επ�τευξη κοιν�ν πεποιθ�σεων. �λα τα παραπ�νω συναισθ�ματα, ολοκληρ�νονται μ�σα απ� την φρακταλοειδ� απεικ�νιση (μορφοκλασματικ� ορολογ�α επιστ�μης Μαθηματικ�ν) της ιδ�ας που λ�γω της αυτοομοι�τητας στην σ�νθεση απ�ψεων, δημιουργε� την εικ�να εν�ς διαχρονικο� μοντ�λου �κφρασης της δημιουργ�ας. |
|
|
Ν�κος Λαμπριν�ς Η ομοιομορφ�α στην πλακοειδ� απεικ�νιση της συνεργασ�ας τ�σεων και μορφ�ν που συνδυ�ζονται για την σ�νθεση της Ολυμπιακ�ς Ιδ�ας μ�σα απ� μια αντ�στροφη πορε�α σχηματισμο� της αγωνιστικ�ς φλ�γας, διακατ�χει το �ργο. Η απλοειδ�ς �κφραση της αλλεπ�λληλης επ�θεσης προσωπικ�ν εμπειρι�ν, �χει ως αποτ�λεσμα την σ�νθεση εν�ς πολ�πλοκου σχεδ�ου, �που η εναπ�θεση γν�σης και αγνωσ�ας συνθ�τει την απεικ�νιση μιας αλ�θειας που πλησι�ζει τα �ρια της. |
|
|
Ειρ�νη Ανδρο�τσου Μια ε�κολη αναπαρ�σταση της προσπ�θειας μπορε� να εκφραστε� μ�νο μ�σα απ� μια σ�νθετη απεικ�νιση της δ�ναμης που διακατ�χει η ελπ�δα της επ�τευξης του επιδιωκ�μενου στ�χου. Στο �ργο ε�ναι �ντονα τα σημ�δια της αδρεναλ�νης που αναβλ�ζουν απ� την α�ρα της εικ�νας που εκδηλ�νεται μ�σα απ� μια δυναμικ� τοποθ�τηση της εν�ργειας μιας αληθιν�ς δημιουργικ�ς προσομο�ωσης της πραγματικ�τητας. |
|
|
Αγγελικ� Βα�ανο� Η φλ�γα που διαπερν� την �παρξη, καθ�ς συμμετ�χει στο Ολυμπιακ� Ιδε�δες, δεν μπορε� παρ� να προσδ�δει μια εικ�να που αχν�ζει στην προσπ�θει� της να αποδ�σει το π�θος μιας δημιουργικ�ς εντελ�χειας. Η απ�δοση των συναισθημ�των, πραγματοποιε�ται μ�σα απ� μια θυελλ�δη β�ωση του ποθο�μενου αποτελ�σματος που δημιουργε� ρωγμ� στο υπ�βαθρο μιας ασυνεχο�ς ρο�ς σκ�ψεων. |
|
|
Κατερ�να Τσ�τσελα Η ι�ρεια ε�ναι �τοιμη να αφ�σει το ξ�λινο παρελθ�ν της και να μεταλαμπαδε�σει την ελπ�δα μιας φλεγ�μενης προσπ�θειας, στην οπο�α �λοι μπορο�ν να συμμετ�χουν ως σημε�α αναφορ�ς της δημιουργ�ας. �ντονο το βλ�μμα του ουρανο� που αχνοκοιτ�ζει στην προσπ�θει� του να συντρ�ψει κ�θε βουλ� που επιδι�κει την πλ�νη μιας στε�ρας ουτοπ�ας. Στην προσπ�θει� του αυτ�, συμμετ�χει και η γη. Μ�σα απ� τα β�θη του ερ�βους της, αναγεννι�ται η ζω� που χ�θηκε στο δι�βα της. |
|
|
Ελ�νη Γραφ�κου Οι παραδ�σεις και οι τοπικ�ς χαρακτ�ρας της �κφρασης του ψυχικο� φορτ�ου του προσ�που, αποτυπ�νονται σαν βελονι�ς που προσπαθο�ν να βρουν τον στ�χο τους. Παγκοσμιοποιημ�νες σκ�ψεις και συμπεριφορ�ς, υπ� την σκ�πη εν�ς ποικιλ�μορφου π�πλου ζωογ�νας πνο�ς, διακατ�χουν το �ργο. Μ�σα απ� αυτ�ς, το �ργο προσπαθε� να αγγ�ζει την απεραντοσ�νη της προσπ�θειας του υποκειμ�νου, στην αναζ�τηση της αληθιν�ς στ�σης απ�ναντι στη ζω�. |
|
|
Αντων�α Μαντζο�κα Το σταυροδρ�μι της ζω�ς, οδηγε� μ�νο στο μονοπ�τι που ε�ναι χαραγμ�νη η ευτυχ�α. Το παρελθ�ν εγγυ�ται την απροσδιοριστ�α του μ�λλοντος, αλλ� το παρ�ν βηματ�ζει αργ� στην ιστορ�α της ανθρ�πινης πορε�ας. Π�θος σε κοκκινωπ� φ�ντο μιας προσφιλο�ς αποδοχ�ς της πραγματικ�τητας, προσδ�δει μια α�σθηση σιγουρι�ς και αυτοπεπο�θησης για την επ�τευξη της Ολυμπιακ�ς Ιδ�ας. |
|
|
Β�νια (Κλημανθ�α) Κονταξ�κη Δεν θα μπορο�σε η βουτι� ως τον πυθμ�να της υπαρξιακ�ς μας κεν�τητας, να μην αποδοθε� απ� την ισχ� και τον δυναμισμ� που χαρακτηρ�ζει κ�θε προσπ�θεια ψηλ�φησης της τελικ�ς κρ�σης. Μιας κρ�σης που γ�νεται σε β�θρο και νικητ�ς ε�ναι αυτ�ς που �χει π�ρει την κατ�λληλη σωματικ� και ψυχικ� στ�ση, απ�ναντι στην ζω� και στο νερ� που με τον �διο τρ�πο, ξεδιψ�ει. |
|
|
Ειρ�νη Π�ννα Σ�νθεση αρχα�ας και σ�γχρονης αναπαρ�στασης της δημιουργ�ας, υπ� την φλ�γα που γ�ρνει στην προσπ�θει� της να κατευθ�νει την πορε�α του σ�γχρονου ανθρ�που. �πως �νας ολυμπιον�κης, �τσι κι ο �νθρωπος, θα πρ�πει να γκρεμ�σει τους το�χους που τον χωρ�ζουν απ� τις ψευδαισθ�σεις και την μαται�τητα του «εγ�» του. Συνοδοιπ�ρος, δεν μπορε� να μην ε�ναι, παρ� μ�νο η α�σθηση της υπερβατικ�ς δ�ναμης που σιγοβρ�ζει στα πελ�γη της αιωνι�τητας. |
|
|
Παναγ�ς Αντ�πας Παρ�θυρο στην ευτυχ�α. Σκοτ�δι στην καταχνι� του νου. Ολυμπιακο� κ�κλοι που θυμ�ζουν την Ελευθερ�α και �να θλιμμ�νο πουλ� να θυμ�ζει �τι το π�ταγμα δεν ε�ναι ευκαιρ�α. Αντιθ�τως, αποτελε� υποχρ�ωση που θα πρ�πει να συντον�ζει κ�θε προσπ�θεια διαφυγ�ς, απ� μια στε�ρα πραγματικ�τητα, που διαβα�νει το δρ�μο της αυταπ�ρνησ�ς της.
|
|
|
�ννα Τσιβδ�ρη Ο Ολυμπιακ�ς στ�χος, μπορε� να επιτευχθε� και μ�σα απ� την δημιουργικ� �κφραση της ωραι�τητας που αντικατοπτρ�ζει η γυναικε�α φ�ση. Εν� παρ�λληλα, ο ανδρισμ�ς, απαιτε�ται ως δ�ναμη πνο�ς που στηλιτε�ει το πνε�μα και εμφυσε� ιδε�δη ρ�μης και ευγενο�ς �μιλλας. �να �ργο εμπνευσμ�νο απ� την αλ�θεια του φωτ�ς. |
|
|
Βασιλικ� Σαργολ�γου Κεντημ�νες αν�σες σε αρμονικ�ς αντιστοιχ�ες και συμμετρικ�ς αντανακλ�σεις της αρχα�ας λιτ�τητας, με κομψ� σχ�ματα να πρωταγωνιστο�ν σε εκλεπτυσμ�νους συνδυασμο�ς. Ε�ναι �κδηλη η προσ�λωση του νου σε σχηματισμο�ς που διαπερνο�ν την �παρξη και αναζητο�ν πολ�πλευρες διεξ�δους αποφυγ�ς της κρ�σης του σημε�ου εκκ�νησης των συναισθημ�των. |
|
|
Ι�κωβος Φιλ�ππου Μοντ�ρνα και αρχα�κ� �κφραση, της πεμπτουσ�ας των ποικ�λων εκφ�νσεων της πνευματικ�ς δι�στασης της γυναικε�ας αρμον�ας, σε �να αμ�γαλμα θηλυκ�τητας, ελευθερ�ας, δροσι�ς, ωριμ�τητας και απ�δρασης απ� τον εγκλωβισμ� του νου στα μονοπ�τια των λο�σθιων προσδοκι�ν. Η αχρονικ�τητα του εγχρ�νου προορισμο�, φανερ�νεται στο καθαρ� λευκ� της αγν�τητας, που αφ�νει ερωτηματικ� για τον προσδιορισμ� της αρχικ�ς αιτ�ας. |
Η ενσωμ�τωση κλασσικ�ν και μοντ�ρνων ιδε�ν προδ�δει ιδια�τερο ν�ημα στην ιδ�α της Ολυμπιακ�ς Φλ�γας. Η διαχρονικ�τητα του Ολυμπιακο� Ιδε�δους εκφρ�ζεται απ� αυτ� την σ�ζευξη, η οπο�α υπ� το πρ�σμα αυτ� δεν φα�νεται παρ�ταιρη αλλ� αντ�θετα αρμονικ�, σ�μφωνα με την �ποψη της Ειρ�νης Π�ννα. Η ï¿½δια υποστηρ�ζει �τι «απ� την φ�ση του, το πνε�μα του Ολυμπισμο�, ε�ναι π�ντα επ�καιρο και ενσωματ�νει τις φ�ρμες και τις τεχνοτροπ�ες της κ�θε περι�δου. Το φως που εκπ�μπει, αν�σπερο, θα μπορο�σε να ισχυρισθε� κανε�ς, καθ�ς εκπορε�εται απ� τον �λιο. Τη μοναδικ� ανεξ�ντλητη πηγ� φωτ�ς και ζω�ς, που μπορε� να λειτουργ�σει τ�σο λυτρωτικ� �σο και παραδειγματικ�.
Λυτρωτικ� με �λους αυτο�ς τους συμβολισμο�ς που υποκρ�πτει, �πως η ν�κη επ� του σκ�τους – προβλημ�των, η σκυταλοδρομ�α ως δε�γμα αλληλοστ�ριξης και �παρξης εν�ς χεριο� βο�θειας για την ολοκλ�ρωση του �ργου, η α�σθηση �τι δεν ε�σαι μ�νος στον αγ�να. Παραδειγματικ� δε, καθ�ς στον αγ�να θα πρ�πει να γνωρ�ζεις �τι θα αναλ�νεσαι και θα κοπι�ζεις, αλλ� θα φ�ρεις τελικ�ς αποτ�λεσμα στον προσωπικ� σου αγ�να, αγ�να που υπ� τις τρ�χουσες συνθ�κες ε�ναι εμφατικ� απαρα�τητος». Ο Παναγ�ς Αντ�πας επ�σης συμπληρ�νει: «Οι διαστ�σεις που �χει το σ�μβολο της Ολυμπιακ�ς Φλ�γας, ε�ναι ο�τως � �λλως, πολ� σημαντικ�ς και π�ντα επ�καιρες. Η αλληλεγγ�η και ο ευγεν�ς ανταγωνισμ�ς, ε�ναι δ�ο στοιχε�α που πραγματικ� τα συναντ�με σπ�νια στις μ�ρες μας. Ε�ναι επ�σης, η κ�ρια αιτ�α για το σημε�ο που βρ�σκεται η κοινων�α μας σ�μερα. Η ελλιπ�ς παιδε�α οδηγε� στην �λλειψη πολιτισμο� που και αυτ� με την σειρ� της μας τροφοδοτε� με πλεονεξ�α και φ�ρνει στην επιφ�νεια τα ζω�δη �νστικτα μας. Οπ�τε �λα αυτ� που κυοφορε� η Ολυμπιακ� Φλ�γα, ε�ναι σ�μερα πιο απαρα�τητα απ� ποτ� σε �λους μας».
�λοι οι καλλιτ�χνες, φανερ� ενθουσιασμ�νοι απ� την συμμετοχ� τους στην �κθεση αυτ�, θα συνεχ�σουν να δημιουργο�ν ε�τε μ�σα απ� ατομικ�ς, ε�τε απ� ομαδικ�ς εκθ�σεις. Τ�λος, στα πλα�σια του Athens Fine Arts Festival θα πραγματοποιηθε� η �κθεση των δρ�μενων τ�χνης στην Πινακοθ�κη του Πειραι�, με ημερομην�α εγκαιν�ων στις 13 Ιουν�ου 2012, σε καλλιτεχνικ� επιμ�λεια επ�σης του Μιχα�λ Ρωμανο� και συμμετοχ� ν�ων ταλαντο�χων καλλιτεχν�ν.
Η περ�οδος που διαν�ουμε απ� την Αν�ληψη ως την Πεντηκοστ�, χαρακτηρ�ζεται απ� μια περ�εργη απουσ�α. Αυτ�ς που ε�ναι πανταχο� παρ�ν, απουσι�ζει! Σταματ�σαμε το «Χριστ�ς Αν�στη» και δεν αρχ�σαμε ακ�μη το «Βασιλε� Ουρ�νιε». Δεν φωτιστ�καμε ακ�μη, δεν μας στ�λθηκε �γιο πνε�μα για να ειρηνε�σουμε. Καρτερο�με �πως οι μαθητ�ς Του, την επαγγελ�α του Θεο� Πατ�ρα. Μια περ�εργη προσμον� σκι�ζει την καρδι� μας στην προσπ�θει� μας να δο�με το πρ�σωπ� Του. Ζητο�με στοιχε�α παρουσ�ας, μα αυτ� δεν εμφαν�ζονται...
Π�σες φορ�ς δεν Τον αναζητ�σαμε �ταν παρακαλο�σαμε να μας δ�σει �να σημε�ο ζω�ς �τι υπ�ρχει; Π�σες φορ�ς ε�παμε: «Που ε�σαι Θε� μου, γιατ� δεν με βλ�πεις;». Κι �μως αυτ�ς αρνε�ται να παρουσιαστε�, αρνε�ται το κ�λεσμ� μας. �ταν θελ�σουμε πραγματικ� να �ρθουμε σε μια επικοινων�α μαζ� του, θα πρ�πει να ε�μαστε �τοιμοι να δεχτο�με και την απουσ�α του απ’ τη συν�ντηση αυτ�. �νας που ε�ναι πανταχο� παρ�ν, σιωπ�. Δεν μας αποκαλ�πτεται. Μας αφ�νει να τον αμφισβητ�σουμε, να τον ψ�ξουμε περισσ�τερο, να γ�νουμε πιο δυνατο� �στε να φτ�σουμε και να τον ψηλαφ�σουμε.
Τ�σο σοφ� μελετημ�νο το φαιν�μενο της σιωπ�ς. Η σιωπ� του μας καλε� να σιωπ�σουμε κι εμε�ς. Να ανταποκριθο�με στην αι�νια μακαρι�τητ� που �χει, γευ�μενοι �χνη της δικ�ς του ηρεμ�ας. Μα, πως θα γ�νει αυτ� αφο� σε κ�θε α�τησ� μας ε�μαστε εξαγριωμ�νοι μαζ� του, ζητ�ντας του απαιτ�σεις; Π�σες φορ�ς αυτ� η σχ�ση δεν �μοιαζε με �να σκ�το αλισβερ�σι; Σε προσκυν�, προσε�χομαι σε σ�να και δ�νω την απ(α�τησ�) μου για να εκπληρωθε�. Π�σο μπακαλ�στικη μοι�ζει η σχ�ση μας μαζ� Του!
Κι Aυτ�ς σιωπ�... Αρνε�ται τη απ(α�τησ�) μας. Ας σκεφτο�με τι θα γιν�ταν αν ανταποκρ�νονταν σε κ�θε α�τημ� μας. Τραγικ� θα �ταν η κατ�ληξη αφο� θα γιν�μασταν απ(�νθρωποι) με στοιχε�α αλαζονικ� τρ�φοντας την α�σθηση �τι �χουμε ιδια�τερα χαρ�σματα, πως μας ακο�ει ο Θε�ς. Μα ο Θε�ς θ�λει ηρεμ�α για να εμφανιστε�. Θ�λει ησυχ�α στην καρδι� μας και ταπε�νωση ψυχ�ς. Θ�λει γν�ση... της αγνωσ�ας μας. Θ�λει ειρ�νη στη ζω� μας.
Μ�σα σ’ αυτ� τη σιωπ� της ηρεμ�ας που καλο�μαστε να ζ�σουμε, ε�ναι οι στιγμ�ς της �νωσης με το �λλον. Ε�ναι οι στιγμ�ς που τα λ�για �χουν καλυφθε� με �να π�πλο ησυχ�ας, η οπο�α μιλ�ει βαθι� και λ�ει περισσ�τερα. Σ’ αυτ�ς τις στιγμ�ς, σε κ�θε λ�ξη που θα πο�με, θα νι�σουμε την φων� της. Τ�τε θα χαραχτε� βαθι� και θα ακο�σουμε τι λ�με. Τ�τε μ�νο �χουμε πιθαν�τητες να συνειδητοποι�σουμε αν αυτ� που ζητο�με απ� το Θε�, χαρακτηρ�ζονται απ� εγωκεντρισμ� � �χι. Τ�τε θα καταλ�βουμε �σως γιατ� ο Θε�ς δεν ανταμε�βει την προσπ�θει� μας και γιατ� �σως θα πρ�πει να μ�θουμε να περιμ�νουμε. Απ� εμ�ς εξαρτ�ται να ετοιμαστο�με για την αμοιβ� μας.
Την Κυριακ� που παρεμβ�λλεται μ�σα στο 10�μερο που διαν�ουμε, ακο�με τον Χριστ� στην αρχιερατικ� του προσευχ�. Στην προσευχ� που �κανε για μας, για να μεταδ�σουμε το λ�γο του. Σ’ αυτ�ν, τιμητικ� θ�ση κατ�χουν οι 318 πατ�ρες της Α� Οικουμενικ�ς Συν�δου. Ε�ναι αναγκα�ο και στην δικ� μας προσευχ� να στραφο�με προς Αυτ�ν και να ειρηνε�σει η καρδι� μας. Μ�νο τ�τε θα �χουμε ελπ�δες �τι μπορο�ν οι προσευχ�ς μας να εισακουστο�ν. Διαφορετικ�, μ�σα στον πανικ� μας και στις παρ�λογες απαιτ�σεις μας δεν απαντ� ο Θε�ς. Γιατ� αυτ�ς προνοε� για το καλ� μας και επιτρ�πει μ�νο αυτ� που θα μας ηρεμ�σουν.
Να γ�νουμε λοιπ�ν �ρεμοι, για να μπορ�σουμε να δο�με αν αυτ� που ζητ�με θα μας δοθο�ν � θα πρ�πει να μ�θουμε να περιμ�νουμε τον �λιο που θα εμφανιστε� χωρ�ς να μας κ�ψει. Γι’ αυτ� χρει�ζεται προετοιμασ�α για να προστατευτο�με απ’ τις ακτ�νες του, δι�τι αυτ�ς λ�μπουν αφειδ�ς, αρκε� εμε�ς να δι�ξουμε τα ν�φη.
Φων� που κραυγ�ζει στην �ρημο της προσωπικ�ς μας πολιτε�ας, στον αγ�να μας για ε�ρεση της δικ�ς μας ευτυχ�ας στη ζω�. Μια β�ση στην �νυδρη γη των παθ�ν και προβλημ�των μας. Μια πηγ� που ξεδιψ� κ�θε φορτισμ�νος απ� τα β�ρη της προσωπικ�ς του πορε�ας. �νας δρ�μος που οδηγε� σε Εκε�νον, �νας πρ�δρομος για να �ρθει Αυτ�ς, μια αυγ� για να �ρθει ο �λιος, μια δ�ση για να εμφανιστε� το φεγγ�ρι.
�γιος Ιω�ννης ο Πρ�δρομος, �νας �γγελος επ� της γης. Αυτ�ς που �νωσε το παρελθ�ν με το μ�λλον, αυτ�ς που �δωσε στο παρ�ν το μ�λλον που υποσχ�θηκε το παρελθ�ν. Το μετα�χμιο της ιστορ�ας, ο φ�ρος που οδηγε� στην σωτηρ�α. Αυτ�ς ο πρ�δρομος �ρθε να δε�ξει το δρ�μο που δεν ε�ναι �λλος απ� αυτ�ν της εγκρ�τειας, της θυσ�ας, του μαρτυρ�ου, του σταυρο�.
Αλλ� π�σο ακολουθο�με τον Κ�ριο στα μονοπ�τια που εκε�νος �χει χαρ�ξει; Στο δρ�μο που �χει προ-δρομο-λογηθε�; Ε�ναι ε�κολο να τον αναγνωρ�σουμε στο γ�μο της Καν�, στα θα�ματα στη Θηθαν�α, στην Ιεριχ�, στην Καπερναο�μ, αλλ� του γυρ�ζουμε την πλ�τη στην Via Dolorosa που οδηγε� στον Γολγοθ�. Ε�μαστε μαζ� του στις χαρ�ς και �τοιμοι να πο�με «Δ�ξα σοι ο Θε�ς», αλλ� δ�σκολο να το ψελλ�σουμε �ταν �ρχονται οι π�κρες, �ταν περν�με κρ�σεις.
Σ’ αυτ�ς τις περιπτ�σεις τον αρνο�μαστε, δεν τον αναγνωρ�ζουμε, τα β�ζουμε με τη μο�ρα, το �δικο ριζικ�, μ’ Αυτ�ν, με τους �λλους, με τον εαυτ� μας. Δεν αντ�χουμε την π�κρα, την ταλαιπωρ�α. Ανθρ�πινο συνα�σθημα θα λ�γαμε κι αυτ� η συμπεριφορ� μας. Ας κ�νουμε �μως προσπ�θεια να βρο�με ν�ημα ζω�ς και μ�σα στο �ρεβος του π�νου, ας δο�με �τι και το σκοτ�δι της ν�χτας ε�ναι απαρα�τητο στη φ�ση. Ο ï¿½λιος κ�νει το δικ� του κ�κλο, δεν ξεχν�ει να φωτ�σει και το παραμικρ� κτ�σμα.
�γγικεν γαρ η βασιλε�α των ουραν�ν. Μπορε� ο χρ�νος που μετρι�ται με ρολ�για να διαψε�δει την παραπ�νω φρ�ση, αλλ� σ�γουρα δεν μπορε� να την διαψε�σει η καρδι� του καθεν�ς μας. Γιατ� η βασιλε�α των ουραν�ν την ζει ο καθ�νας μ�σα του με τον δικ� του τρ�πο και δεν αναμ�νεται σε κ�ποια συγκεκριμ�να χρονικ� πλα�σια της �χρονης πραγματικ�τητ�ς μας.
Π�ρινες γλ�σσες, γεμ�τες φωτι�, απαιτο�νται για να μπορ�σει ο �νθρωπος να υπερβε� τα τε�χη που τον χωρ�ζουν απ� τους �λλους ανθρ�πους. Η επικοινων�α καθ�σταται �λο και πιο δ�σκολη �ταν δεν πν�ει πνε�μα �γιο, �ταν δεν αισθαν�μαστε την θε�κ� παρουσ�α αν�μεσ� μας. Τ�τε η γλ�σσα γ�νεται η αφορμ� για σ�γχυση, �πως ακριβ�ς �χει καταγραφε� στην περ�πτωση του Π�ργου της Βαβ�λ. Τ�τε ε�ναι που χρει�ζεται μια β�αιη πνο� αγιοπνευματικ�ς εμπειρ�ας για να π�ψουν οι περιορισμο� να αποτελο�ν εμπ�δια στην επικοινων�α.
Το γεγον�ς της Πεντηκοστ�ς, μεταξ� �λλων, φανερ�νει τη δ�ναμη που �χει το �γιο Πνε�μα να επεμβα�νει και να κ�νει την επικοινων�α μεταξ� των ανθρ�πων δυνατ�, χωρ�ς να καταστρατηγε�ται η πολλαπλ�τητα των γλωσσ�ν. �ταν μεθ�σει κ�ποιος απ� την πνο� αυτ�, �ταν ζητ�σει να του δοθε� αυτ� η δωρε� – η οπο�α λ�γω του �τι ε�ναι δωρε�ν δωρ�ζεται αφειδ�ς, αρκε� να βρ�σκει πρ�σφορο �δαφος – τ�τε τα �ρια μηδεν�ζονται, οι δυνατ�τητες απειρ�ζονται.
Το να καταλ�βει κ�ποιος τον �λλον, δεν �γκειται μ�νο στο τεχνικ� ζ�τημα της γλ�σσας. Απαιτε�ται δι�θεση και πνε�μα αγαθ�, �στε να κυοφορηθο�ν οι συνθ�κες μιας γ�νιμης επικοινων�ας. �σως τα μεγαλ�τερα προβλ�ματα να αντιμετωπ�ζουν οι ομ�γλωσσοι απ’ �τι οι αλλ�γλωσσοι. Η Πεντηκοστ� �δωσε τη δ�ναμη στους αποστ�λους να μιλο�ν σε �λες τις γλ�σσες. Το �διο το �γιο Πνε�μα μπορε� να φωτ�σει και τον οποιονδ�ποτε, �ταν ανο�ξει την π�ρτα της καρδι�ς του. Π�σο κλεισμ�νοι �ραγε ε�μαστε απ�ναντι στον εαυτ� μας, στους �λλους και στον �διο τον Θε�, που �χι μ�νο δεν ε�μαστε ικανο� να κατανοο�με τον �λλον που μιλ�ει σε διαφορετικ� γλ�σσα απ� εμ�ς, αλλ� ακ�μη κι αυτ�ν που μας μιλ�ει στη �δια γλ�σσα!
Αλλ� πως ε�ναι το �γιο Πνε�μα; Πως το αισθαν�μαστε; Πως γνωρ�ζουμε αν διακατεχ�μαστε απ� πνε�μα �γιο � �χι; Κ�θε φορ� που προσπαθο�με να σταθο�με στα περ� ερμηνε�ας του Αγ�ου Πνε�ματος, �τι δηλαδ� εκπορε�εται απ� τον Πατ�ρα και στ�λνεται απ� τον Υι�, δυσκολευ�μαστε να προσεγγ�σουμε την αλ�θει� Του δι�τι οι αντιληπτικ�ς μας δυνατ�τητες, μας εγκαταλε�πουν. Ας στοχαστο�με �μως π�νω στην λ�ξη Παρ�κλητος. Σημα�νει Αυτ�ς που παρηγορε�, που ενδυναμ�νει, που κομ�ζει χαρ�. Αν στην ερμηνε�α αυτ� προσπαθ�σουμε να βι�σουμε τον αντ�κτυπο των ενεργει�ν αυτ�ν π�νω μας, τ�τε θα �χουμε καταφ�ρει να προσεγγ�σουμε την αλ�θει� του.
Παρηγορε� λοιπ�ν εμ�ς στο δι�βα της ζω�ς, �στε να ξεπερ�σουμε τις αμφιβολ�ες μας για Εκε�νον, να πιστ�ψουμε σ’ Αυτ�ν που εν� ε�ναι α�ρατος μπορο�με να τον ανιχνε�σουμε στην καθημεριν�τητ� μας. Ε�ναι πρ�γματι ευτυχισμ�νος αυτ�ς που βι�νει π�σω απ� κ�θε τι, την �παρξη του Θεο�, μια δ�ναμη να ελλοχε�ει σε κ�θε πτυχ� της δ�σκολης πραγματικ�τητ�ς μας. Ενδυναμ�νει επ�σης το �γιο Πνε�μα την ασθενικ� μας �ποψη για τη ζω�. Παρ�χει δ�ναμη στην προσπ�θει� μας για ε�ρεση νο�ματος �παρξης και π�στης στο γεγον�ς πως δεν αφην�μαστε μ�νοι στο �ρεβος μιας πλ�νας πραγματικ�τητας, αλλ� μας συντροφε�ει η ελπ�δα �τι μπορο�με να κερδ�σουμε την αληθιν� ζω�. �τσι κομ�ζεται χαρ�, �τι αποτελο�με μ�ρος μιας συμπαντικ�ς εν�τητας με αρχηγ� Αυτ�ν που προσδιορ�ζει το ρ�λο μας στη ζω�. Αυτ� που μας ζητ�ει, ε�ναι μιας και �χουμε τις προ�ποθ�σεις (αποτελο�με εικ�να Του) να του μοι�σουμε (ομο�ωση), να κλ�ψουμε απ’ Αυτ�ν λ�γη απ� τη δ�ξα του, να γ�νουμε κι εμε�ς συνδαιτυμ�νες της ουρ�νιας τραπ�ζης του.
Αυτ� �μως δεν μπορε� να γ�νει, αν δεν αισθανθο�με το πνε�μα Του να μας κυριε�ει, να πολιορκε� τα τε�χη μας μ�χρι να του επιτρ�ψουμε να ανο�ξει την π�ρτα της καρδι�ς μας. Ο Θε�ς, μας θ�λει �λους παρ�ντες. Εμε�ς θα με�νουμε αμπαρωμ�νοι στην αγ�πη του εαυτο� μας � θα γκρεμ�σουμε τους τε�χους μας για να Τον υποδεχτο�με; Μ�νο αν αφ�σουμε να ανα-πνε�σει πνε�μα �γιο εντ�ς μας, μ�νο τ�τε θα μπορο�με να ε�μαστε σ�γουροι �τι λ�βαμε εκε�νο το πνε�μα που μαλακ�νει την καρδι�, η οπο�α ανο�γει τις θ�ρες της να συναντ�σει τον �λλον. �τσι μπορε� να αγαπ�, να ξοδε�εται γιατ� μ�νο τ�τε θα �χει βρει την δικ� της θ�ση στην αρ�να της ζω�ς. Μιας ζω�ς που προσδοκ� να ζ�σει απ� το παρ�ν τα μ�λλοντα, τα �σχατα, που μ�νο με πνε�μα �γιο μπορε� η αιωνι�τητα να χωρ�σει στην κ�θε μας στιγμ�. Αυτ� η στιγμ� στο μ�γιστο που μπορε� να βιωθε�, κυοφορε� την αχρονικ�τητ� της στην εν χρ�νω παρουσ�α της. Μια παρουσ�α που μας θ�λει πρωταγωνιστ�ς, δυνατο�ς στην αδυναμ�α μας, υγιε�ς στην ασθενικ�τητ� μας, πλο�σιους στην πεν�α μας και τολμηρο�ς �στε να αρπ�ξουμε απ’ την αλ�θεια κομμ�τια της απεραντοσ�νης της.
Σ�μερα, Κυριακ� των Αγ�ων Π�ντων γιορτ�ζουν �λοι οι �γιοι, γνωστο� και �γνωστοι σε μας, γραμμ�νοι �μως στο αι�νιο βιβλ�ο της δ�ξας Εκε�νου για τον οπο�ον �λοι αυτο� ομολ�γησαν την π�στη τους, κουβ�λησαν το δικ� τους σταυρ� και αποδοκ�μασαν κ�θε εγωκεντρισμ� και ιδιοτ�λεια.
�ραγε εμε�ς π�σο ομολογο�με την π�στη μας; Π�ς την εκφρ�ζουμε; Στην σημεριν� εποχ�, μια εποχ� που δεν χαρακτηρ�ζεται απ� διωγμο�ς, η ομολογ�α �χει π�ρει μια διαφορετικ� �ννοια απ' αυτ� που �χουμε συνηθ�σει στα συναξ�ρια. Ομολογ�α δεν ε�ναι να διατυμπαν�ζουμε τα πιστε�ω μας και να δημιουργο�με εντυπ�σεις. Ομολογ�α ε�ναι να ζο�με μυστικ� το πραγματικ� ν�ημα της ζω�ς. Να αποδεικν�ουμε �χι με τα λ�για, αλλ� με τις εν�ργει�ς μας και με τον τρ�πο συμπεριφορ�ς μας τη φλ�γα εκε�νη που δι�χνει το φορτ�ο το δικ� μας αλλ� και των �λλων. Που αναπαυ�μαστε �χι στην επαν�παυσ� μας αλλ� στην επαγρ�πνησ� μας για να προσδ�δουμε στην �παρξη την αληθιν� ουσ�α της. Αυτ� που χαρ�ζεται στην καρδι� καθ�ς ζητ� μερτικ� απ' τη ζω� μας.
Δεν πρ�κειται να αισθανθο�με τους �λους εκε�νους βαθι� ριζωμ�νους στο κορμ� μας, αυτο�ς που θα μας δ�σουν πνο� στο π�ταγμ� μας καθ�ς θα φτ�σουν μ�χρι τα κ�καλα της αλ�θειας, αν πρ�τα δεν αρνηθο�με αυτ� που μας κρατο�ν δ�σμιους των παθ�ν μας. Των συνηθει�ν δηλαδ� εκε�νων που μας κατευθ�νουν π�σω, στο �ρεβος του παρελθ�ντος μας, μη τολμ�ντας να νοηματοδοτ�σουν μια καλ�τερη αυγ� του μ�λλοντος. Χρει�ζεται να �ρουμε τον σταυρ� μας, να σηκωθο�με απ� το λ�θαργο που �χουμε λιμν�σει και να κ�νουμε μια αρχ�, να οδηγ�σουμε σε δι�ξοδο τα αδι�ξοδ� μας και να νι�σουμε �τι πραγματικ� ζο�με τη ζω�.
Κατ� π�σο ε�ναι ε�κολο �μως αυτ�; Π�ς φε�γουμε απ� τις συν�θει�ς μας; Π�ς αλλ�ζουμε ζω�; �χουμε αναρωτηθε� π�σες φορ�ς που σκεφτ�καμε να αλλ�ξουμε φορ� στο ποτ�μι της ζω�ς, αν πραγματικ� πιστ�ψαμε σ' αυτ�, αν ομολογ�σαμε �τι μπορο�με να τα καταφ�ρουμε; Πολ� φοβ�μαι �τι �λοι θα θ�λαμε να γ�νουμε καλ�τεροι αλλ� πολ� λ�γοι απ� εμ�ς πιστε�ουν �τι πραγματικ� μπορο�ν. Οι περισσ�τεροι �χουμε βολευτε� στο «δε βαρι�σαι», «εντ�ξει, αυτ� �χει η ζω�» και σε κ�θε προσπ�θεια να μεταμορφ�σουμε αρνητικ� μας σημε�α σε ευκαιρ�ες προ�δου, βρ�καμε εχθρ� τον �διο μας τον εαυτ�. Αυτομαστιγωθ�καμε πριν καν ξεκιν�σουμε οποιαδ�ποτε εν�ργεια. Αποθαρρυνθ�καμε πριν καν κλ�ψουμε λ�γο θ�ρρος απ� την αλ�θεια που κρ�βεται καλ� σ' αυτ�ν που τολμ� να την ψηλαφ�σει. Γι' αυτ� χρει�ζεται πυγμ�, σθ�νος και π�θος που να φλ�γεται απ� την π�στη σ' Αυτ�ν που χαρ�ζεται δαψιλ�ς σε �σους θελ�σουν να αγγ�ξουν το μυστ�ρι� του.
Ο Χριστ�ς μας ζητ�ει να εγκαταλε�ψουμε αδ�λφια και γονε�ς και να �ρουμε τον σταυρ� μας και να τον ακολουθ�σουμε. Υπ� μια διαφορετικ� �ννοια θα πρ�πει να εγκαταλε�ψουμε �λες τις μ�ριμνες που μας κρατο�ν σφιχτ� στη γη και δεν μας αφ�νουν να νι�σουμε πως ε�ναι ο ουραν�ς εν� ε�μαστε στη γη. Οι δι�φορες πρ�ξεις μας που ε�ναι αγκιστρωμ�νες στην μαται�τητα του ανθρ�που, γ�νονται α�τια που μας αποξεν�νουν απ� την θε�α δ�ξα. Αντ�θετα αν εμπνε�μασταν απ� εν�ργειες και ε�χαμε στραμμ�νο το κεφ�λι μας στην αι�νια δ�ξα, τ�τε συν�θως θα ακολουθο�σε και η επ�γεια δ�ξα.
Σταυρ�ς, σ�μβολο αι�νιο. Απ� σ�μβολο κατ�ρας και ντροπ�ς �γινε σ�μβολο αιωνι�τητας, γιατ� μ�νο αυτ�ς οδηγε� εκε� που οι ουρανο� χωρ�νε τον αχ�ρετο. Αξιοθρ�νητος �μως ε�ναι ο συμβολισμ�ς που του αποδ�δει χαρακτηριστικ� μωρ�ας. Αν�ητοι χαρακτηρ�ζονται αυτο� που «π�νε με το σταυρ� στο χ�ρι». Σε μια κοινων�α που οι περισσ�τεροι «βολε�ονται» με το «μ�σον», οποιοσδ�ποτε πιστε�ει στη δικαιοσ�νη και αντικειμενικ�τητα, χαρακτηρ�ζεται ηλ�θιος. Ας αναλογιστο�με �μως π�ση χ�ρη �χουν αυτο� που �κλεψαν τη θ�ση κ�ποιου. Μπορε� πρ�γματι να ε�ναι βολεμ�νοι αλλ� η θ�ση δεν τους αν�κει. Τους επιτρ�πηκε να την αποκτ�σουν μ�πως στην πορεï¿½α – πρ�γμα δ�σκολο – αντιληφθο�ν το σφ�λμα τους και το παραδεχτο�ν εν�πιον του εαυτο� τους, χωρ�ς να κομπ�ζουν για τα κατορθ�ματ� τους.
Σε εκε�νους �μως που η ζω� δεν τους επ�τρεψε τα δ�και� τους, υπ�ρχουν ουρανο� που τους αγκαλι�ζουν, υπ�ρχει φως που τους οδηγε� σε �ναν δ�σκολο σταυρικ� δρ�μο. Υπ�ρχει αν�σα που τους βοηθ� να πορευτο�ν μ�σα απ� αγ�νες με στ�χο την δικα�ωση. Αυτ� που σ�γουρα θα �χει καταγραφε� στις περγαμην�ς της �νω Ιερουσαλ�μ αλλ� και που σ�γουρα θα αρχ�σουν να φα�νονται τα σημ�δια της και στο τ�ρα που ε�ναι απλ� �να παρατεταμ�νο π�ντα, �να αι�νιο παρ�ν.
Η αι�νια ζω� θα κ�νει ορατ� τα �χνη της και απ� την παρο�σα ζω�, αρκε� εμε�ς να μπορ�σουμε να κατανο�σουμε την �κφρασ� της. Να δο�με αυτ� που πραγματικ� μας δικαι�νουν κι �χι αυτ� που ψευδ�ς ικανοποιο�ν τα απωθημ�να μας. Στην αληθιν� ζω� δεν χωρ�νε πικρ�ες, δι�τι η �δια κατακτι�ται με σταυρ� που �ρεται με υπομον� και �χι με πικρ�α. Κι ο σταυρ�ς �χει π�ντα το β�ρος εκε�νο που επιτρ�πει την �ρση του, σοφ� ζυγισμ�νος για κ�θε �μο...
«Βι�σου. Τρ�ξε γρ�γορα να δρ�ψεις τους καρπο�ς των προσπαθει�ν σου. Μην σκ�πτεσαι πολ� την κ�θε σου εν�ργεια. Θα σε προλ�βει �λλος. Φτ�σε στο τ�ρμα εσ�. Ζ�σε �λες τις απολα�σεις της ζω�ς γρ�γορα. Μην περιμ�νεις την �ρα τους».
�λες αυτ�ς οι σκ�ψεις βομβαρδ�ζουν το μυαλ� μας μ�ρα – ν�χτα. Προσπαθο�με να φτ�σουμε στο τ�ρμα, να δο�με τα αποτελ�σματα των ενεργει�ν μας χωρ�ς να γευ�μαστε το π�ρασμα του χρ�νου, που αυτ�ς θ�λει να κινε�ται αργ�, να ρ�ει �ρεμα στο ποτ�μι της ζω�ς. Προτιμο�με να ε�μαστε χε�μαρροι και να σακατευ�μαστε στα βρ�χια παρ� να κυλ�με αργ� και να λεια�νουμε την κ�θε κ�γχη απ� τα βρ�χια της �παρξ�ς μας.
Ο Θε�ς �μως βαδ�ζει αργ� στην ιστορ�α του ανθρ�που. �τσι ξεκ�νησε και την επ�γεια δρ�ση του. Δεν �ρθε να εντυπωσι�σει αποκτ�ντας γρ�γορη και επ�γεια δ�ξα, αλλ� περ�μενε να δοξαστε� το �νομ� του στα π�ρατα του χρ�νου, στα �ρια της ιστορ�ας. Γι’ αυτ� δεν δι�λεξε βασιλε�ς που θα μπορο�σαν να κ�νουν γνωστ� την διδασκαλ�α του γρ�γορα, αλλ� �ργωσε βαθι� το �δαφος της ανθρ�πινης καρδι�ς για να σπε�ρει εκε� τον �σπορ� του λ�γο, �στε να βλαστ�σει γερ� το δ�ντρο της ζω�ς. Να μην μπορε� να ξεριζωθε� με �λους τους αν�μους, με �λο το β�ρος του χιονι�. Αλλ� να σπ�ει, να τσακ�ζεται και να ξεπηδ�ει καινο�ργιο βλαστ�ρι. �τσι καλλιεργε�ται η �μπελος η αληθιν�, μιας και ως παραφυ�δες δι�λεξε αλιε�ς και �χι βασιλε�ς. Επ�λεξε ανθρ�πους που διψο�σαν για αλ�ευση νο�ματος �παρξης και λ�γου αληθινο�. �χι με κορ�νες και στ�μματα στην κεφαλ� αλλ� με βασιλικ� καρδι�, �τοιμη να δοξ�σει τον βασιλ�α και ποιητ� των π�ντων. Σ’ αυτ� εμφυτε�τηκε ο σπ�ρος της αλ�θειας και της ζω�ς για να μπορ�σει να ποτιστε� με π�θο και ιδρ�τα, �στε να ξεφυτρ�νει η ν�κη της ουραν�ου βασιλε�ας.
Εμε�ς �ραγε τι θα απαντ�σουμε στην πρ�κληση που μας απευθ�νει ο Χριστ�ς λ�γοντ�ς μας «ακολο�θει μοι»; Η πρ�ταση αυτ� αφορ� �λους, αλλ� μ�λλον μ�νο λ�γοι μπορο�ν να τον ακολουθ�σουν. Αισθαν�μαστε βαρ� το φορτ�ο να αφ�σουμε τις δουλει�ς μας, τις οικογ�νει�ς μας και να ακολουθ�σουμε το δρ�μο που αχνοφ�γγει η αλ�θεια και η δικαιοσ�νη. Αν μεταφ�ρουμε την πρ�ταση αυτ� «ï¿½χι στα μ�τρα μας», αλλ� προσπαθ�ντας να ερμηνε�σουμε και να ψηλαφ�σουμε τη σημασ�α της στην καθημεριν�τητ� μας, θα τολμ�σουμε να πο�με �τι ο Χριστ�ς δεν μας ζητ�ει να απαρνηθο�με τη δουλει� μας και τους δικο�ς μας ανθρ�πους. Μας ζητ�ει να απαρνηθο�με τον εαυτ� μας, τις βιοτικ�ς μ�ριμνες εκε�νες που μας κρατο�ν δ�σμιους των κακ�ν συνηθει�ν μας και των παθ�ν που μας εγκλωβ�ζουν στη ζω�. �ρα λοιπ�ν, αν δο�με τον �λιο �τσι �πως λ�μπει χωρ�ς τα σ�ννεφα της καρδι�ς μας που τον σκεπ�ζουν επειδ� ε�μαστε προσκολλημ�νοι στις αδυναμ�ες μας, τ�τε θα μπορο�με να πο�με �τι «ευρ�καμεν τον Μεσσ�αν», αντικρ�σαμε το αληθιν� του πρ�σωπο και �χι αυτ� που του αποδ�δει ο καθ�νας μας αν�λογα με τις αν�γκες του.
Μαθητ�ς του υπ�ρξαν αυτο� οι δ�δεκα, �που ο Κ�ριος τους μεταμ�ρφωσε σε πυρ�νες φωτι�ς για να μεταδ�σουν την αλ�θεια, αξιοποι�ντας τον καθ�να καλ�τερα αν�λογα με τα ιδια�τερ� του χαρ�σματα. �τσι κι ο καθ�νας απ� εμ�ς μπορε� να γ�νει μαθητ�ς Του, αν τολμ�σει αν�λογα με τις ιδια�τερες ικαν�τητ�ς και τ�λαντα που διαθ�τει να γ�νει φορ�ας αλ�θειας κατ� πρ�τυπο Αυτο� που ε�ναι η �λη αλ�θεια.
Μαθητ�ς γιν�μαστε �λοι �ταν οι πρ�ξεις μας στ�ζουν δικαιοσ�νη, �χι �πως την προσαρμ�ζουμε στη β�λεψ� μας αλλ� �πως μας διδ�σκει το φως του γλυκο� �αρος. Μαθητ�ς Του ε�ναι κι �σοι δεν αν�κουν σε κ�ποια συγκεκριμ�νη πο�μνη, αλλ� κι αυτο� που ε�ναι σε �λλες, που ακολουθο�ν �μως τα χν�ρια Του στη β�ωση της πραγματικ�τητας. Δι�τι πολλο� που θεωρο�νται �σχατοι θα γ�νουν πρ�τοι, αρκε� οι πρ�ξεις τους να ευωδι�ζουν αιωνι�τητα. Ε�θε να γ�νουμε �ξιοι των προσδοκι�ν μας που θ�λουν τη ζω� στην πραγματικ� της δι�σταση, να βαδ�ζει το αργ� μονοπ�τι της αι�νιας πορε�ας της.
Vennis Mak : Ακουμπ� εδ� μια ποιητικ� μου �κφραση
που μπορε�ς να την ενδυθε�ς κατ�σαρκα :
«Κ�θε βρ�δυ ονειρε�ομαι για τον �ρωτα ποι�ματα
και το πρω� ξυπν� με ματωμ�να δ�χτυλα...»
«Συμφιλι�νομαι με το μηδ�ν, εν� ποθ� το �πειρο». Στ�χοι που αναβλ�ζουν ευωδ�ες μιας πνο�ς που λαχταρ� να εν�σει την τραγικ�τητα του μηδεν�ς με τη μακαρι�τητα του απε�ρου. Μ�σα σε λ�γες λ�ξεις που φαντ�ζουν φτωχ�ς στην ανυπερ�σπιστη γν�ση, κρ�βεται �νας πλο�τος αλ�θειας, μια πηγ� που διψ� να τρ�ξει νερ� να ποτιστε� η μν�μη, να ανθ�σει η ελπ�δα. Vennis Mak, μια καλλον� της πο�ησης, μια μορφ� που κ�θε στ�χος πυροδοτε� μια ευκαιρ�α, μια πρ�κληση για την κατ�κτηση μιας α�ναης ιδ�ας, μιας ζε�δωρης αν�σας απ� το �ρεβος της υπαρξιακ�ς πληρ�τητας του απ�λυτου Ε�ναι. Υποκλιν�μενος μπροστ� στην θε�κ� αυτ� α�ρα, τολμ� να αρθρ�σω τα παρακ�τω φληναφ�ματα, ελπ�ζοντας οι απαντ�σεις να αντικρο�σουν την αυταπ�ρνησ� τους:
Δημ�τρης Τριαντακωνσταντ�ς : Τ�λμησα να αγγ�ξω την α�ρα της φωτι�ς σου. Μ�ρισε καπν�ς καθ�ς σιγ�βραζες τις προσδοκ�ες. Τι θα μου σερβ�ρεις για να ξεδιψ�σω;
Vennis Mak : Θα σου μιλο�σα με στ�χους για τον �ρωτα, που �σο π�νεις, τ�σο πιο πολ� διψ�ς... Οπ�τε δ�ψα για τη δ�ψα και πεθυμι� για την πεθυμι�... Πως αλλι�ς...
Δ. Τ. : �στραψε στο φως η καταχνι� του νου. Πλημμ�ρισε η ελπ�δα με νερ�. Σε ποια σαν�δα θα σ�σεις την πνο� σου;
V. M. : Κ�ποιος να διατυπ�σει τον ορισμ� της πνο�ς, να μου πει να μην τη βαστ� αι�νες μαρμαρωμ�νη σε στ�χους...
Δ. Τ. : Μ�ρισε �νοιξη η μορφ� σου. Χ�θηκαν τα περιστ�ρια του χιονι�. Τ�ρα σε ποιες φωλι�ς θα χτ�σεις παλ�τι για το φως;
V. M. : Κ�που �λεγα, «εσ� στις καταιγ�δες να ονειρε�εσαι θρ�νο»... Οι σκ�ψεις μου ξαπλ�νουν επ�νω σε νερ�, οπ�τε τ�ποτα για τ�ρα, τ�ποτε και για π�ντα.
Δ. Τ. : �γρια ν�χτα. Λ�γα σ�ννεφα στην δ�νη του ορ�ζοντα. �νας ουραν�ς να φων�ζει «ξυπν�στε». Τι να περιμ�νει ως απ�ντησ� σου;
V. M. : Θα ρωτο�σα, ποι�ν απεικον�ζει το �γαλμα μ�σα μου, πο� αφοδε�ουν εν τ�λει οι �ρωτες, � αν ζο�με με την πλ�τη γυρισμ�νη στον π�νακα.
Δ. Τ. : Ε�ναι �μορφο το πρω�ν� �ταν ξεψυχ�ει η α�σθηση των ψευδαισθ�σε�ν μας. Μετ� απ� μια θ�ελλα ηδον�ς των ονειρικ�ν μας πεποιθ�σεων, τι θα πρ�τεινες στην καινο�ργια μ�ρα;
V. M. : Ω! Θα πρ�τεινα 100 χιλι�μετρα μακρι� απ� κο�φιες ελπ�δες, απ� πρ�σκαιρα βολ�ματα και απ� πυρκαγι�ς που ανταλλ�ξαμε με σπ�θες. Θα γκρ�μιζα μ�νο για το γκρ�μισμα, δι�τι θα π�σει πολλ� βροχ� εν� μ�θαμε σε ανυδρ�α...
Δ. Τ. : Ο ï¿½λιος ξ�πλωσε γερ� στην αγκαλι� μας. Κ�ηκαν τα προσωπε�α που φορο�με. Τι �χει απομε�νει να μαρτυρ�ει την φλ�γα της αλ�θειας;
V. M. : Το σ�μπαν μου �χει χ�λιους �λιους. Η καρδι� μου λειτουργε� μ�νο �ταν αντικρ�ζει δικ� της πρ�σωπα και γν�ριμους παλμο�ς. Η αλ�θεια μου δεν μοι�ζει με κανεν�ς και την καταγρ�φει μον�χα η πο�ησ� μου.
Δ.Τ.: Σιωπ� απλ�θηκε καθ�ς η κραυγ� σου �σταζε στη γη τα δ�κρυ� της. Τ�ρα με τι φων� θα πεις το σ’ αγαπ�;
V.M.: Γελο�ο και �γριο παιχν�δι η αγ�πη. Δεν ξοδε�ω τις λ�ξεις μου.
Δ.Τ.: Κεν�θηκες �ταν τ�λμησες να φτ�σεις το �πειρ� σου. �πιασε βροχ� στα απ�σκια του μυαλο� σου. Πως θα στεγν�σεις το θυμ� του μηδεν�ς που ξ�μεινε μον�χο;
V.M.: Αν στεγν�σει ο θυμ�ς μου, θα π�ψω να γρ�φω. Το �πειρ� μου, ε�ναι πολλ�ν το �παν τους. Εγ� σφυρ�ζω αδι�φορα σ�μερα, δι�τι ξ�ρω πως θα επιστρ�ψω π�λι και π�λι.
Δ.Τ.: Θ�μωσε η γη και ε�πε να αφ�σει τα χ�ματ� της. Π�ταξε στο σ�μπαν που πλαν�ται ακ�μα μετ� τη μεγ�λη �κρηξ� του. Θα προτιμο�σες να γυρ�σει π�σω � να ακολουθ�σει το �νειρ� της;
V.M.: «Θα φας καμι� �ρα το φαγητ� σου, πριν συνεχ�σεις να κυνηγ�ς χ�μαιρες;» θα σε ρωτο�σα... (Χααα! Η προσπ�θει� σου να κ�νεις λυρικ�τητα με ερωτ�σεις με διασκεδ�ζει!).
Δ. Τ. : Ν�κησε το α�μα της πληγ�ς σου. �σταξε ηδον� στα μ�χια του νου. Φ�τισαν τα σχ�δια που �κανες κρυφ� απ� το φως της αστραπ�ς σου. Τ�ρα τι θα αποκαλ�ψεις στη ζω�;
V. M. : Τικ τακ, μονοτον�α... Η ζω� μου αποκαλ�πτεται, συγκρο�ομαι μαζ� της μ�νιμα. Κ�ποια ημ�ρα θα στεφθε� κ�ποια απ� τις δυο μας νικητ�ς, μ�νο που δεν θα δεχτε� καμ�α απ� τις δ�ο �παθλο.
Δ. Τ. : Βενετ�α, �χεις δηλ�σει �τι «τ�ποτα πιο λ�γο απ� τον παρ�δεισο που υποσχ�θηκε ο Θε�ς, δεν θα π�ρεις απ’ τα χ�ρια του». Θα τολμο�σες να ζητ�σεις κ�τι περισσ�τερο απ� τον παρ�δεισο στο Θε�; Φοβ�σαι μην σου προτε�νει κ�λαση;
V. M. : Η κ�λαση ε�ναι ταξ�δι αναψυχ�ς, ε�χομαι μην με αφ�σει μ�νιμα στον παρ�δεισο, γιατ� βαρι�μαι ε�κολα.
Δ. Τ. : Τι θα �θελες να κρατ�σει κ�ποιος περισσ�τερο απ’ την συν�ντευξ� σου αυτ�;
V. M. : Την υστερ�α μου σαν υποδ�εται την ηρεμ�α, τον κυνισμ� μου �ταν τον πασπαλ�ζω ζ�χαρη, την αμαρτ�α μου που με κ�νει χα�δεμ�νο παιδ� και την παραφροσ�νη �ταν μοι�ζει με απλ� συν�θεια. �πειτα λ�ω να τα πετ�ξει �λα, γιατ� α�ριο θα τον μαλ�σω που π�λι αβ�αστα με π�στεψε...
Δ. Τ. : Φανερ� γοητευμ�νος απ� το χρ�μα της �λω που εκπ�μπει η μορφ� σου, Βενετ�α σε ευχαριστ� θερμ� για την �μορφη αυτ� συν�ντευξη.
V. M. : Ευχ�ριστα κι ευχ�ριστα κι ευχ�ριστα, περνο�ν οι �νθρωποι... Κρ�μα να μην τους μοι�ζω.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ-ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ
Στις 22 Ιουλ�ου, Κυριακ�, στις 21:00 στον Χ�ρο του Παλαιο� Ελαιουργ�ου, στο Φεστιβ�λ Αισχ�λειων, στα πλα�σια του Δεκαπενθ�μερου Θεατρικ�ς Δρ�σης, η Ελευσ�νια ποι�τρια Βενετ�α Μακρυν�ρη (Vennis Mak), θα παρουσι�σει ποιητικ� �ργα της σε θεατρικ� απ�δοση - χορ�δραμα. Επιτελε�ο γνωστ�ν ηθοποι�ν, θα απαγγε�λει ποι�ματ� της. Μεταξ� αυτ�ν, Μαν�λης Σορμα�νης, Γι�ργος Χρανι�της, Τ�κης Χρυσικ�κος, Αθην� Παππ�, Δημ�τρης Μαζι�της. Σε σκηνοθετικ� επιμ�λεια της Αθην�ς Παππ� και χορογραφ�ες χορ� Μπ�τυ Βυτιν�ρου. Κρουστ�, Ν�κος Τουλι�τος, Φωτογραφ�ες και διε�θυνση φωτισμο�, Βαγγ�λης Ρασσι�ς.
Επ�σημη σελ�δα της ποι�τριας στο Facebook
«Κ�ριε, ουκ ειμ� ικαν�ς �να μου υπ� την στ�γην εισ�λθης». Κ�ριε, δεν ε�μαι �ξιος να �ρθεις στην οικ�α μου. Χρει�ζεται πραγματικ� ταπε�νωση ψυχ�ς για να παραδεχτο�με τη μηδαμιν�τητ� μας μπροστ� στην �κρα ταπε�νωση. Δεν ε�μαστε ικανο� να αναγνωρ�σουμε την ποταπ�τητ� μας μπροστ� στο θε�ο μεγαλε�ο. Πολλ�ς φορ�ς κομπ�ζουμε υπερφ�αλα για τα επιτε�γματ� μας και θεοποιο�με τους εαυτο�ς μας για τις ικαν�τητ�ς μας.
Ο ρωμα�ος εκατ�νταρχος �μως �σβησε κ�θε �χνος ο�ησης απ� π�νω του για να μπορ�σει να εισ�λθει η χ�ρη Εκε�νου που γεμ�ζει τις καρδι�ς και τις πληρο� με πλ�ρη συνα�σθηση των δυνατοτ�των μας. Μ�νο τ�τε, μπορο�με πραγματικ� να �χουμε αυτοπεπο�θηση για τον εαυτ� μας �ταν αυτ�ς αδει�σει απ� την �παρση και την αλαζονε�α. Διαφορετικ�, �σο σημαντικ� και να ε�ναι τα κατορθ�ματ� μας στη ζω�, σκι�ζονται με π�πλο εγωισμο� που μας μεταμορφ�νει σε κ�μβαλα αλαλ�ζοντα.
Υπ�ρχουν πολλ�ς φορ�ς που ταυτιζ�μαστε με τον εκατ�νταρχο, δηλ�νοντας κι εμε�ς την αναξι�τητ� μας για να μας επισκεφτε� ο Θε�ς. «Δεν ε�μαι �ξιος εγ� να με δει ο Θε�ς». Κουβ�ντες που �χουμε �λοι πει σε κ�ποιες στιγμ�ς της ζω�ς μας. Ε�ναι μια ε�ηχη ομολογ�α πρ�γματι, αλλ� ας αναρωτηθο�με π�σο βαθι� την πιστε�ουμε. Π�σο �χουμε απαλλαγε� απ� την αλαζονε�α του εαυτο� μας, �στε τα χε�λη μας να σχηματ�σουν μια τ�τοια φρ�ση. Προσοχ� λοιπ�ν, κ�θε φορ� που θα τολμ�σουμε να ξεστομ�σουμε τον παραπ�νω λ�γο, θα πρ�πει να σκεφτο�με π�σο αγγ�ζει τις καρδι�ς μας. Δι�τι δυστυχ�ς τις περισσ�τερες φορ�ς, ομολογο�με το αντ�θετο απ’ �τι ακριβ�ς πιστε�ουμε. Μ�σα μας κοχλ�ζει μια �κρατη πεπο�θηση για την υποτιθ�μενη σημαντικ�τητ� μας και �σως για την πεπο�θηση �τι ε�μαστε οι εκλεκτο� του Θεο�, ο υπερο�σιος λα�ς � σε μεγαλ�τερη κλ�μακα το υπερο�σιο κρ�τος � �θνος κτλ.
Aλλ�, οι εκλεκτο� του Θεο� δεν περιορ�ζονται σε συγκεκριμ�νη κ�στα ανθρ�πων. Το παρελθ�ν, �σο �νδοξο κι αν ε�ναι δεν εγγυ�ται το μ�λλον. Το Ισρα�λ, ε�ναι �να �θνος που ο Θε�ς δι�λεξε για να αποκαλυφθε�. Αυτ� �μως δεν του εξασφ�λισε τη συμμετοχ� του στον ουρ�νιο νυμφ�να. Την Ελλ�δα την �χουν ποτ�σει τ�σα α�ματα αγ�ων. Αυτ� μπορε� να βοηθ� πολ�, αλλ� δεν πρ�πει να αποτελε� �λλοθι για την δικ� μας αλαζονε�α ως προς την αποκλειστικ�τητα της θε�ας χ�ρης. Στην βασιλε�α των ουρανï¿½ν «ουκ �νι Ιουδα�ος, ουδ� �λλην», �λοι �χουν τις �διες ευκαιρ�ες στο μυστικ� δε�πνο, δι�τι εκε� καλεσμ�νοι ε�ναι αυτο� σαν το ρωμα�ο εκατ�νταρχο που �χουν αφ�σει δι�δους για την επ�σκεψη της θε�ας χ�ρης.
Ταπε�νωση δεν σημα�νει εξευτελισμ�ς. Δεν σημα�νει απ�λεια αξιοπρ�πειας. Επ�σης δεν σημα�νει αναζ�τηση κ�θε ευκαιρ�ας για απ�δειξ� της. Θα πρ�πει να αποκτ�σουμε μια υγι� στ�ση απ�ναντι στην ταπε�νωση, δι�τι πολλ�ς φορ�ς υιοθετο�με παρεξηγημ�νες αντιλ�ψεις. Η ταπε�νωση δε�χνει αυτοπεπο�θηση, γν�θι σ’ αυτ�ν, �τσι �στε γνωρ�ζοντας με σαφ�νεια την εικ�να μας να μπορο�με να την τοποθετο�με στις πραγματικ�ς της διαστ�σεις χωρ�ς να την μεγεθ�νουμε (κομπασμ�ς) � να την σμικρ�νουμε (ταπεινολογ�α). Μ�νο τ�τε δεν υπ�ρχει λ�γος να προσπαθο�με να την αποκαταστ�σουμε κ�θε φορ� που απειλε�ται. Το β�θρο στο οπο�ο ε�ναι η εικ�να μας, δεν πρ�κειται να το ροκαν�σει καν�νας, εφ�σον βρ�σκεται στο δικ� του �ψος.
Μ�νο τ�τε �ρχεται και η πραγματικ� π�στη. Μ�νο τ�τε πα�ει να υφ�σταται η π�στη για τον εαυτ� μας (θεοπο�ησ� του) και μ�νει χ�ρος για την π�στη προς τον �λλον. Μ�νο αν βγο�με απ� το καβο�κι μας �χουμε ελπ�δες να συναντ�σουμε τον �λλον σε μια υγι� επικοινων�α. Διαφορετικ�, κ�θε μας συν�ντηση, θα ζει την κ�λαση της προσωπικ�ς μας αυτ� – επιβεβα�ωσης. Τα ε�σημα του εαυτο� μας, αναδ�ονται μ�σα απ� τα β�θη της �παρξ�ς μας χωρ�ς να απαιτε�ται προσπ�θεια αν�δειξ�ς τους. �ταν υπ�ρχουν, αναβλ�ζουν.
Ας γ�νουμε κι εμε�ς πιστο� στις πραγματικ�ς μας δυν�μεις και �χι σ’ αυτ�ς που δεν �χουμε. Να γευτο�με τη ζω� και τις δυνατ�τητ�ς της και �χι την ψευδα�σθηση που �χουμε γι’ αυτ�. Τ�τε θα υπ�ρχει πραγματικ� π�στη που θα μας φ�ρει πιο κοντ� στον εαυτ� μας, εκε� δηλαδ� που κρ�βεται ο �λλος. Ας τον αναγνωρ�σουμε με τον μανδ�α που φορ�ει και �χι με την ψε�τικη εικ�να που του δ�νουμε εμε�ς. Ας μας τρυπ�σουν τα αγκ�θια που φ�ρει στο φωτοστ�φαν� του για να μπορ�σει να εισχωρ�σει η λ�μψη του και στην δικ� μας �παρξη.
Η ασθ�νεια και ο θ�νατος ε�ναι μια φρικτ� πλευρ� της ζω�ς. Με �ντονα τα συμπτ�ματα της σωματικ�ς εξασθ�νησης, ο �ρρωστος �νθρωπος προσπαθε� να αντεπεξ�λθει στις απαιτ�σεις της ζω�ς και να εφοδιαστε� με το απαρα�τητο κουρ�γιο εμπρ�ς στην απειλ� του τ�λους. Σκοτειν�, επικ�νδυνη και πλ�ον αθ�ατη πλευρ� της ζω�ς αποτελε� η πνευματικ� ασθ�νεια και ο πνευματικ�ς θ�νατος. Χωρ�ς να υποψι�ζεται κ�ποιος ε�κολα για την �παρξ� τους, το αποτ�λεσμα στην πορε�α της ζω�ς ε�ναι ανατριχιαστικ�. Χωρ�ς ν�ημα κυλ�ει στο ποτ�μι της �παρξης, χωρ�ς χρ�μα διαγρ�φεται η ρο� στην ιστορ�α.
�τσι και οι δαιμονιζ�μενοι της ευαγγελικ�ς περικοπ�ς. �νθρωποι, σωματικ� και πνευματικ� αλλοτριωμ�νοι. �νθρωποι με �ντονα τα σημ�δια της εγκατ�λειψης απ� τους �διους τους εαυτο�ς τους, απ� τους ανθρ�πους δ�πλα τους, ακ�μη και απ� τον �διο το Θε�! �νθρωποι που �φησαν το «κακ�», τα π�θη, τις κακ�ς συν�θειες, �λα αυτ� που αποτελο�ν τα μελαν� σημε�α στη ζω� του ανθρ�που και ξερ�ζωσαν κ�θε �χνος ουσιαστικο� νο�ματος στο β�ο τους.
�λοι, εν μ�ρει, �χουμε επιτρ�ψει στη φθορ� της πνευματικ�ς συγκρ�τησης να εισβ�λλει στη ζω� μας. Ανθρ�πινο φα�νεται να ε�ναι, αλλ� καταντ�ει υπερβολικ� να μην προσπαθο�με να μετατρ�ψουμε την υπ�ρχουσα αρνητικ� φορ� που η ζω� μας �χει οδηγ�σει σε ατραπο�ς μετ�νοιας και ουσιαστικ�ς β�ωσης της �παρξης. Δεν διαθ�τουμε π�ντα τις δυν�μεις να αποθαρρ�νουμε την ορμ� της �σχημης καθημεριν�τητ�ς μας. Ας αναγνωρ�σουμε �μως την αδυναμ�α μας κι ας μην κομπ�ζουμε για τις δ�θεν προσπ�θει�ς μας. �σως αυτ� να αποτελ�σει την απαρχ� της εσωτερικ�ς μας μεταστροφ�ς.
Αρωγ�ς στην προσπ�θει� μας αυτ� δεν μπορε� να μην ε�ναι ο κ�ριος της ιστορ�ας, ο �ρχων της ζω�ς, ο ιδρυτ�ς της καινο�ργιας εποχ�ς, ο Χριστ�ς. Δεν �ρχεται ως �νας απλ�ς θεραπευτ�ς, ως �νας θαυματοποι�ς για να μας συνεπ�ρει με τις ικαν�τητ�ς του να θεραπε�ει ασθ�νειες απ� ταλα�πωρους ανθρ�πους, ο�τε �ρχεται ως �νας θρησκευτικ�ς ηγ�της �τοιμος να κ�νει τα π�ντα για να αποκτ�σει οπαδο�ς.
�ρχεται να ιδρ�σει μια καινο�ργια εποχ� �χι μ�νο ιστορικ� χωροθετημ�νη, αλλ� εσωτερικ� αναδυ�μενη. Δεν θεραπε�ει μ�νο την εξωτερικ� φθορ� αλλ� τον εσωτερικ� �νθρωπο. Στοχε�ει στην καρδι� και την ψυχ� του καθεν�ς, στη ρ�ζα οποιαδ�ποτε ασθ�νειας. Εκε� που εμφωλε�ουν οι αθ�ατες δυν�μεις, απ� κει που ξεκινο�ν οι ακτ�νες του φωτ�ς αλλ� και του σκ�τους. Οι �διες οι δυν�μεις του σκ�τους, οι δα�μονες σφαδ�ζουν εμπρ�ς στο θε�ο μεγαλε�ο κραυγ�ζοντας: «Γιατ� μας βασαν�ζεις, Ιησο�;». Η δ�ναμ� Του εξουσι�ζει τα π�ντα, δι�τι Αυτ�ς ε�ναι το �λφα και το ωμ�γα.
Θα�μα λοιπ�ν χαρακτηρ�ζει οποιαδ�ποτε αποκατ�σταση της ψυχοσωματικ�ς ατ�λειας του ανθρ�που που τον οδηγε� σε μονοπ�τια ευτυχ�ας και αρμον�ας στη ζω�. Μια απλ� θεραπε�α σωματικ�ς ασθ�νειας που δεν αποκαθιστ� και την ψυχικ� φθορ� που την �χει προκαλ�σει μειονεκτε� σ�γουρα με αυτ� που ονομ�ζεται καιν� κτ�ση. Με αυτ� που πρεσβε�ει την ν�α εποχ� που χαρακτηρ�ζει την �παρξη �ταν επιτρ�ψουμε να εισβ�λλει μ�σα μας θε�κ� πνο�, ουρ�νιο �γγιγμα. Μ�νο τ�τε μπορο�με να ομολογ�σουμε �τι η ζω� αξ�ζει τα χν�ρια της να αφ�νει, αφο� κ�θε πτυχ�ς της θα μαρτυρ� �να θα�μα στη δημιουργ�α, �να πραγματικ� θα�μα μ�σα στο �ρεβος της υπαρξιακ�ς μας αναζ�τησης.
Τ�λειος Θε�ς και τ�λειος �νθρωπος ο Χριστ�ς. Το χριστολογικ� αυτ� μ�νυμα διακ�ρυξαν οι 630 Πατ�ρες της Δ� Οικουμενικ�ς Συν�δου. Τρι�ντα επ�σης ιερο� καν�νες εξ�δωσαν και περι�χονται στο πηδ�λιο.
Ανο�γοντας το πηδ�λιο λοιπ�ν και θ�λοντας να διαβ�σω, �στω και �ναν απ� τους καν�νες αυτο�ς, π�φτει το μ�τι μου στην εισαγωγ�. Μεταξ� �λλων αναφ�ρεται �τι το πηδ�λιο, �πως και η Αγ�α Γραφ� �χει σκοπ� την ψυχικ� ωφ�λεια και την σωτηρ�α των ανθρ�πων και δυστυχ�ς αυτ� που �χει καταντ�σει ε�ναι να �χουν χρησιμοποιηθε� τα ιερ� αυτ� κε�μενα για να στηρ�ξουν �ριδες και μ�ση για τη δημιουργ�α σχισμ�των και αιρ�σεων.
Αλ�θεια �λοι αυτο� που επικαλο�νται τις γραφ�ς και εκφρ�ζουν στο �νομ� τους λ�γους τ�σο προφορικο�ς �σο και γραπτο�ς, συμπεριλαμβανομ�νου και του εμ�να, του ιδ�ου γρ�φοντα, κατ� π�σο ε�μαστε σαν τους χριστιανο�ς που αναφ�ρει ο Κ�ριος στην επ� του �ρους ομιλ�α, �τι δηλαδ� θα πρ�πει να ε�ναι το φως του κ�σμου; Θα πρ�πει να φωτ�ζουν σαν την λυχν�α του λυχνοστ�τη και θα πρ�πει να δε�χνουν το σωστ� δρ�μο �πως η π�λη που δεν μπορε� να κρυφτε� επ� �ρους κειμ�νη;
Αναλογιστ�καμε �λοι εμε�ς αν δ�νουμε φως στην δικ� μας πορε�α και �στερα να φροντ�ζουμε για την πορε�α του �λλου � απλ� π�ραμε �να στυλ� και αρχ�σαμε τα ατελε�ωτα και βαρετ� κηρ�γματα; Απαιτε�ται αυτοκριτικ�, απαιτε�ται αρκετ� γν�ση της αγνωσ�ας μας για να μπορ�σουμε να σταθο�με με παρρησ�α εμπρ�ς στον αι�νιο κριτ� και να παραδεχτο�με �τι τα φληναφ�ματ� μας �σως να μην ε�ναι και τα πιο κατ�λληλα. Κι αυτ� να γ�νει �χι δ�κην ταπεινολογ�ας αλλ� με πλ�ρη συνα�σθηση των αδυναμι�ν μας.
Ας φροντ�σουμε τις ιερ�ς παρακαταθ�κες να τις χρησιμοποιο�με για την δικ� μας σωτηρ�α κι �χι ως στοιχε�α κατηγορ�ας για τους �λλους που με τα δικ� μας μ�τια τις παραβι�ζουν. �σως τ�τε διαπιστ�σουμε �τι �χουμε ελπ�δες να συμμετ�χουμε στην λ�μψη εκε�νη που αναφ�ρεται ο Κ�ριος. Και γ�νεται φανερ� αυτ� �ταν συναντ�με σ�μερα σ�γχρονους πνευματικο�ς ανθρ�πους, κρυμμ�νους �σως σε μοναστ�ρια ασκητικ� �σο και στον σ�γχρονο κ�σμο, που συγκεντρ�νουν ανθρ�πους γ�ρω τους σαν τις μ�λισσες γ�ρω απ� το μελ�σσι, προσπαθ�ντας να γευτο�ν την γλυκι� πρ�γευση της αιωνι�τητας.
�χουμε αν�γκη σ�μερα ανθρ�πων που θα αποτελ�σουν πρ�τυπα για να μπορ�σουμε να δρομολογ�σουμε σωστ� τα β�ματ� μας. Δεν ε�ναι μ�νο σημε�ο των καιρ�ν μας αλλ� αποτελε� ιστορικ� γεγον�ς η σ�γχυση στην ε�ρεση νο�ματος ζω�ς. Σ’ αυτ� την προσπ�θεια χρειαζ�μαστε ολ�φωτους αστ�ρες που να μπορο�ν να μας οδηγο�ν σωστ�. Κι τ�τοιοι αστ�ρες υπ�ρχουν, αλλ� μη ψ�χνουμε να τους βρο�με τη μ�ρα, με την ε�κολη �ρασ� μας. Χρει�ζεται να τους αναζητ�σουμε με τα μ�τια της ψυχ�ς μας που πηγα�νουν βαθι� στο σκοτ�δι και μπορο�ν να αναγνωρ�σουν την λ�μψη τους.
Απ’ αυτο�ς τους αστ�ρες θα γνωρ�σουμε καλ�τερα τον �λιο, στον οπο�ο οφε�λουν και την �παρξ� τους και μαζ� μ’ αυτο�ς θα γ�νουμε κι εμε�ς �να με το σ�μπαν, �πως θ�λει η αρμον�α του να βαδ�ζει στην αι�νια πορε�α του. �τσι θα πορευτο�με κι εμε�ς ελπ�ζοντας να συντονιζ�μαστε σωστ�, �στε να κυλ�με αρμονικ� χωρ�ς να φε�γουμε απ’ την τροχι� που �χουμε υποσχεθε� στο �διο τον δημιουργ� του.
«Ελ�ησον ημ�ς, υι� Δαυ�δ». Μια κραυγ� βο�θειας που βγα�νει απ� τα μ�χια της καρδι�ς �χι μ�νο δυο τυφλ�ν ανθρ�πων που ικετε�ουν για θεραπε�α απ� τον Ιησο�, αλλ� μια προσευχ� που πολλο� χριστιανο� φ�ρουν στα χε�λη τους. «Κ�ριε Ιησο� Χριστ�, υι� του Θεο� ελ�ησ�ν με». Αναγν�ριση της αμαρτωλ�τητ�ς μας, των αδυναμι�ν και των παθ�ν μας και �κκληση για βο�θεια προς τον �ρχοντα της ζω�ς, προς τον Κ�ριο της βασιλε�ας των ουραν�ν.
Ο Χριστ�ς απαντ� στην �κκληση των τυφλ�ν του ευαγγελ�ου �χι απ� συμπ�νια και συμπαρ�σταση αλλ� με θεραπε�α που πηγ�ζει απ� την π�στη των ταλαιπωρημ�νων αυτ�ν ανθρ�πων. Εμε�ς �ραγε κ�θε φορ� που απευθυν�μαστε προς τον Κ�ριο για την βο�θει� του, π�σο μ�σα μας πιστε�ουμε �τι μπορο�με να θεραπευτο�με; Π�σο πιστε�ουμε �τι ο Κ�ριος θα ασχοληθε� με μας, με τα προβλ�ματ� μας; Π�σο προσωπικ� ε�ναι η σχ�ση μας μαζ� Του; Αν πρ�γματι ε�χαμε στεν�ς σχ�σεις, τ�τε θα τον εμπιστευ�μασταν και δεν θα αμφιβ�λλαμε για την θεραπε�α μας.
Θα πηγα�ναμε βαθ�τερα βλ�ποντας π�ρα απ� κ�θε σωματικ� βλ�βη. Θα προσδοκο�σαμε στη θεραπε�α της ψυχ�ς που θ�λει να συνυπ�ρχει σε αρμον�α με τη θεραπε�α του σ�ματος. Δυστυχ�ς �μως, πολλ�ς φορ�ς επιθυμο�με την ταχυδακτυλουργικ� αποκατ�σταση κ�ποιου σωματικο� προβλ�ματος, χωρ�ς να λαμβ�νουμε υπ�ψη την ψυχικ� �ασ� μας.
Εφ�σον ελπ�ζουμε �τι ο Κ�ριος της ζω�ς μας θα επ�μβει σ’ αυτ� και θα ικανοποι�σει τις προσδοκ�ες μας, θα πρ�πει να ε�μαστε σε θ�ση να ανταποκριθο�με κι εμε�ς σ�μφωνα με την δικ� του στ�ση. Ο Χριστ�ς δεν απαντ� στις αιτ�σεις μας επειδ� τον σεβ�μαστε και προσευχ�μαστε σ’ Αυτ�ν. Δεν απαντ� απ� υποχρ�ωση, αλλ� δεν θα μπορο�σε να κ�νει διαφορετικ� δι�τι μας κουβαλ� στους �μους Του με μια σταυρωμ�νη αγ�πη και προσπαθε� να μας φ�ρει εμπρ�ς στο κατ�φλι της αι�νιας ζω�ς.
Αν θ�λουμε να λεγ�μαστε σ�μα Χριστο�, τ�τε δεν επιτρ�πεται να μην αισθαν�μαστε τον πλησ�ον μας ως μ�λος του σ�ματος αυτο�. Αν αδιαφορο�με για την �παρξ� του, αν αδιαφορο�με για τις αν�γκες του και τον σταυρ� του που θα μπορο�σαμε να ελαφρ�νουμε, τ�τε ε�ναι σ�γουρο �τι δεν πρ�πει να �χουμε απα�τηση απ� τον παντελε�μονα Χριστ� να εισακο�σει τις προσευχ�ς μας. Παρ�λο που δικ� του οικονομ�α μπορε� να πληρ�σει τις δικ�ς μας αιτ�σεις, ε�ναι αξιοπρεπ�ς �μως να αισθανθο�με την αναξι�τητ� μας �χι για την επ�σκεψη της θε�ας χ�ρης αλλ� για την αδυναμ�α της συστα�ρωσ� μας. Κι �,τι δεν συσταυρ�νεται δεν συναναστα�νεται, �τι δεν συμπ�σχει δεν συγχα�ρεται.
Στο βαθμ� που μπορο�με να πο�με �τι συμβαδ�ζουμε στον π�νο και την οδ�νη του �λλου κατ� πρ�τυπο Χριστο�, θα πρ�πει να αναμ�νουμε και ανταπ�κριση στο δικ� μας π�νο. Αν δεν βοηθ�σουμε την �ρση του σταυρο� του αδελφο� μας, τ�τε κι ο δικ�ς μας θα φα�νεται ασ�κωτος. Ας βρει ο καθ�νας μας τον τρ�πο που μπορε� να συμμετ�χει στην ελ�φρυνση της δυστυχ�ας του �λλου κι ας μην μυωπι�ζουμε εμπρ�ς στα προβλ�ματα που υπ�ρχουν γ�ρω μας. Τ�τε μ�νο θα ελπ�ζουμε �τι θα εισακουστο�ν οι προσευχ�ς μας και για την δικ� μας θεραπε�α. Τ�τε μ�νο θα καρπ�σει και η δικ� μας σπορ� στο περιβ�λι της σταυρωμ�νης αγ�πης.
... οι δε εκζητο�ντες τον Κ�ριον ουκ ελαττωθ�σονται παντ�ς αγαθο�. Ε�ναι περισσ�τερο απ� κ�θε �λλη φορ� επ�καιρο το ν�ημα του παραπ�νω 33ου ψαλμο�, �που �λοι ψ�χνουμε να κατανο�σουμε το λ�γο της πτ�χευσ�ς μας. Δεν πτωχε�σαμε γιατ� �μασταν πλο�σιοι, πτωχε�σαμε δι�τι �μασταν φτωχο�. Μ�νο το περιτ�λιγμ� μας �ταν πλο�σιο, το δε εσωτερικ� μας �ταν φτωχ�. Η πραγματικ� μας αξ�α φανερ�θηκε, δεν μπ�ρεσε να κρυφτε� απ� την προσπ�θεια να ωραιοποι�σουμε το κεν� μας. Η ï¿½ρημος �σο κι αν προσπαθ�σουμε να την φυτε�σουμε και να την στολ�σουμε, δεν μπορε� να μεταμορφωθε�. Θα φανερωθε� η γ�μνια της γρ�γορα. �τσι κι ο κ�θε �νθρωπος που ζητ� να στολ�σει τη ζω� του χωρ�ς να φροντ�ζει να στολ�σει πρ�τα τα β�θη της ψυχ�ς του.
�σοι �μως πρ�τα επιζητο�ν την βασιλε�α των ουραν�ν, τ�τε �λα τα υπ�λοιπα θα τους προστεθο�ν. Κι η βασιλε�α των ουραν�ν δεν ε�ναι μ�νο κ�τι που ζητε�ται δ�κην νοσταλγ�ας, αλλ� κ�τι που βι�νεται καθημεριν� μ�σα στο π�λαγος των δυσκολι�ν. Ε�ναι η καθημεριν� αν�σα και πνο� που ποθε� το πραγματικ� ν�ημα της �παρξ�ς μας. Αυτ�ς που ε�ναι χορτασμ�νος πνευματικ� δεν πρ�κειται να πειν�σει ποτ� υλικ�. Φα�νεται να αποτελε� ν�μος της φ�σης το παραπ�νω, αφο� �ποιος φροντ�ζει για την πνευματικ� του καλλι�ργεια δεν μπορε� να μην φροντ�σει για τις υλικ�ς του αν�γκες. Αντ�θετα, αυτ�ς που ενδιαφ�ρεται μ�νο για τις υλικ�ς μ�ριμνες κι �χει αφ�σει το Θε� στην �κρη, γρ�γορα θα χρειαστε� την παρουσ�α Του, δι�τι δεν μπορε� να �χει προκοπ� οτιδ�ποτε γ�νεται χωρ�ς Αυτ�ν.
Το ν�ημα του χορτασμο� των πεντακισχιλ�ων ανδρ�ν �ρχεται να επισημ�νει τη σημασ�α της αφθον�ας των υλικ�ν αγαθ�ν �ταν �χει προηγηθε� πνευματικ� ευμ�ρεια. Επειδ� ο �νθρωπος ε�ναι ψυχοσωματικ� οντ�τητα, θα πρ�πει να μεριμν� και για τις σωματικ�ς και για τις πνευματικ�ς του αν�γκες. Ο Κ�ριος κ�νει το θα�μα με τους π�ντε �ρτους και τους δυο ιχθ�ες, δ�νει ουσιαστικ� το σ�μα Του, γ�νεται ο �διος θυσ�α για να χορτ�σει το λα� Του. Αυτ� η εικ�να της θε�ας ευχαριστ�ας πρ�πει να ε�ναι το κ�ντρο της ζω�ς του καθεν�ς. Αν δεν λαμβ�νουμε το σ�μα και α�μα Του, δεν πρ�κειται να �χουμε ζω� αι�νια. Αν μεριμνο�με και τυρβ�ζουμε για πολλ� που δεν ε�ναι αν�γκη, και δεν φροντ�ζουμε για την πλ�ρωση της πνευματικ�ς μας πε�νας τ�τε πρ�γματι θα με�νουμε πεινασμ�νοι. Δεν θα μπορ�σει ο Κ�ριος να κ�νει το θα�μα Του.
Δι�τι πρ�πει να προσφ�ρουμε �ρτους και ιχθ�ες για να πολλαπλασιαστο�ν, κι �χι π�τρες �πως προκαλο�σε ο πειρασμ�ς τον Ιησο� για να τις μεταμορφ�σει σε ψωμ�. Πρ�πει να προσφ�ρουμε την απλ�τητ� μας, την αγν�τητ� της ψυχ�ς μας κι �χι την σκληρ�τητα και ακαμψ�α του εαυτο� μας. Ο Κ�ριος ευλογε� τους ταπεινο�ς εν καρδ�α, δι�τι αυτο� ε�ναι οι πραγματικ� πλο�σιοι. Αντιθ�τως, αυτο�ς που κυριαρχο�νται απ� αλαζονε�α και εγωκεντρισμ� δεν μπορε� να τους επισκεφτε� η θε�α χ�ρη με την �δια ευκολ�α.
Αυτ� δεν σημα�νει �μως πως κ�ποιος που ε�ναι πλο�σιος σε υλικ� αγαθ�, δεν μπορε� να ε�ναι πλο�σιος και πνευματικ�. Το �να δεν αναιρε� το �λλο. Ας φροντ�σουμε λοιπ�ν πρ�τα να μην πειν�σουμε πνευματικ�, δι�τι η πε�να δεν αντ�χεται. Ε�ναι σαν το δρ�μο χωρ�ς Θε� που δ�σκολα πορε�εται. Αυτ�ς που πειν�ει πνευματικ� δεν πρ�κειται να χορτ�σει ποτ� υλικ�. Αντ�θετα, ο χορτασμ�νος πνευματικ� δεν θα στερηθε� κανεν�ς αγαθο�, ωφ�λιμου στη ζω� του.
Βο�θει μοι τη απιστ�α... Βο�θησ� με για να σε πιστ�ψω. Θ�λω να πειστ�, να σιγουρευτ�, να σταθ� απ�ναντι στην αλ�θει� σου και �χι σ’ αυτ� που λ�νε οι �λλοι γι’ αυτ�ν. Δ�σ’ μου την ευκαιρ�α να αντικρ�σω το πρ�σωπ� σου για να θαυμ�σω την ομορφι� σου, να ακουμπ�σω το σ�μα σου για να αισθανθ� την ζεστασι� σου, να ζ�σω την σκι� σου για να νι�σω την αγ�πη σου, να δω κατ�ματα τα μ�τια σου για να εισχωρ�σω στην καρδι� σου. Διαφορετικ� δεν πε�θομαι! Η π�στη μου για σ�να θα ε�ναι ασθενικ�, θα αναζητ� την τελε�ωσ� της.
Π�στη λοιπ�ν με στοιχε�α απιστ�ας. Αγ�πη με στοιχε�α μ�σους. Δ�ξα με στοιχε�α ματαιοδοξ�ας. Δεν θα μπορο�σε να οικοδομηθε� η π�στη αν δεν υπ�ρχαν �χνη αμφιβολ�ας, στοιχε�α που να την αμφισβητο�ν. Δεν θα �ταν υγι�ς να αποδεχ�μασταν την αλ�θεια, αν δεν προσπερνο�σαμε τους φ�βους μας για την αποδοχ� της. �λοι χρειαζ�μαστε ενδε�ξεις, αποδε�ξεις, ντοκουμ�ντα για να πειστο�με. �χουμε αν�γκη την βιωματικ� εμπειρ�α της κ�θε αλ�θειας για να μπορ�σουμε να την κ�νουμε δικ� μας. Η γν�μη των �λλων δεν μπορε� να ικανοποι�σει τις απαιτ�σεις μας για προσωπικ� β�ωση εν�ς γεγον�τος. Θ�λουμε να γευτο�με την εμπειρ�α για να αποκτ�σουμε βεβαι�τητα της �παρξης μιας αλ�θειας. Ο καθ�νας μας ε�ναι μια εικ�να του �πιστου Θωμ�, του οπο�ου δεν του στερ�θηκε η δυνατ�τητα ψηλ�φησης της πραγματικ�τητας αφο� ποθο�σε να τη βρει.
Κατ� π�σο �μως οι αισθ�σεις μας ε�ναι ικαν�ς να αντιληφθο�ν την αληθιν�τητα μιας μαρτυρ�ας; Κατ� π�σο η �ρασ� μας, η ακο� μας μπορε� να αφουγκραστε� το γεγον�ς της αν�στασης, το γεγον�ς της �παρξης του Θεο�; �λοι ζητ�με να ψηλαφ�σουμε τους τ�πους των �λων και να πειστο�με �τι υπ�ρχει Θε�ς, �τι δεν ε�ναι στην ψευδα�σθησ� μας κι �τι δεν Τον �χουμε δημιουργ�σει απ� αν�γκη. �λοι αναζητο�με �να θα�μα στη ζω� μας!
Το θα�μα �μως δεν γ�νεται αμ�σως αισθητ� με τις αισθ�σεις του σ�ματος. Τα πνευματικ� μ�τια μας ε�ναι αυτ� που πρ�τα αντιλαμβ�νονται τα θα�ματα. Το ζητο�μενο ε�ναι π�σο τυφλο� παραμ�νουμε πνευματικ� που δεν μπορο�με να αναγνωρ�σουμε τα σημε�α απ� τα καρφι� που χαρ�ζουν την �παρξ� μας. Το θα�μα ξεκιν�ει απ� την καρδι�, απ� το κ�ντρο μας, και μετ� εκδηλ�νεται και εξωτερικ� και οπτικοποιε�ται. Δεν ε�ναι τυχα�ο πως �λα τα θα�ματα που αποκατ�στησαν σωματικ�ς ασθ�νειες ε�χαν πρ�τα γιατρ�ψει την ψυχικ� φθορ� που κρυβ�ταν π�σω απ’ αυτ�ς. Σαν ψυχοσωματικ� οντ�τητα, �νας �νθρωπος δεν μπορε� να περιμ�νει αν�σταση σ�ματος, ε�ν πρ�τα δεν �χει αναστηθε� πνευματικ�.
Μακ�ριοι οι μη ιδ�ντες και πιστε�σαντες. Ε�ναι πρ�γματι ευτυχισμ�νοι αυτο� που μπορο�ν να δουν με τα μ�τια της ψυχ�ς την αλ�θεια και να την αναγνωρ�σουν. Η βιωματικ� εμπειρ�α ξεκιν�ει απ� την π�στη για να ολοκληρωθε� με αποδε�ξεις, με ψηλ�φηση μιας αλ�θειας, εν�ς γεγον�τος. Ε�ναι β�βαιο �τι �σοι πρ�τα πιστ�ψουν, τ�τε θα δουν και με τα μ�τια τους το πραγματικ� γεγον�ς. Δι�τι υπ�ρχει περ�πτωση αυτ�ς που δεν διαθ�τει π�στη να μην αναγνωρ�σει την αλ�θεια �ταν πραγματικ� την αντικρ�σει. Π�σο ψε�τικη μπορε� να ε�ναι τ�τε πραγματικ� η �ρασ� μας, δηλαδ� για τους ιδ�ντες και μη πιστε�σαντες!
Αν δεν μπορο�με να αντιληφθο�με τα πραγματικ� νο�ματα της ζω�ς μας �ταν αυτ� μας παρουσι�ζονται στην καθημεριν�τητ� μας, αν αδυνατο�με να βρο�με την ελπ�δα μ�σα στις δ�σκολες μ�ρες που περνο�με κι αν δεν βλ�πουμε φως μ�σα στο σκοτ�δι, τ�τε δεν πρ�κειται να αναγνωρ�σουμε και το θα�μα �ταν πραγματικ� μας συμβε�. Ας τολμ�σουμε τουλ�χιστον να αποδεχθο�με την αδυναμ�α μας �χι για την δυνατ�τητα ψηλ�φησης των καρφι�ν που αποτελο�ν αποδε�ξεις, αλλ� για τον π�θο που δεν �ταν αρκετ�ς για να μας οδηγ�σει σ’ αυτ�ς. Ε�μαστε πραγματικ� �πιστοι πιστο� σαν το Θωμ� � απλ� πιστε�ουμε μ�νο στην απιστ�α μας;
Η π�στη προ�ποθ�τει απιστ�α αφο� η �δια η απιστ�α ενισχ�ει την π�στη �ταν καλοπροα�ρετα την αμφισβητε�. �σως το πιο σημαντικ� ε�ναι να επικεντρ�σουμε την προσοχ� μας στα σημε�α της απιστ�ας μας παρ� της π�στης μας. Αυτ� ε�ναι που πρ�πει να δουλευτο�ν �στε να ξεδιαλ�νουμε τη θ�ση μας απ�ναντι στην αναζ�τηση του πραγματικο� νο�ματος της ζω�ς που εγκαινι�ζεται με την αν�σταση, εφ�σον ανακαλ�ψουμε την πραγματικ� της δι�σταση στην �παρξ� μας.
Τα σημε�α απιστ�ας δεν πρ�κειται να εκλε�ψουν στην πορε�α μας που φ�ρει �ρωμα αιωνι�τητας. Θα πρ�πει να αποτελ�σουν την επαγρ�πνησ� μας προς τους στ�χους που �χουμε καθορ�σει �στε να μπορο�με με ασφ�λεια να ανεβο�με την κλ�μακα που οδηγε� στο φως που γ�νεται ορατ� �χι με τα μ�τια της απατηλ�ς μας �ρασης, αλλ� με τα α�μματα μ�τια της ψυχ�ς. Θα μπορ�σουμε �ραγε να γ�νουμε �πιστοι σαν το Θωμ�, ολιγ�πιστοι σαν το Π�τρο αλλ� με δ�ναμη π�στης που δι�θεταν κι οι δ�ο �που η αδυναμ�α τους ενδυν�μωσε την δ�ναμ� τους;
Τον σταυρ�σαμε και φ�τος! Σε λ�γες μ�ρες θα θαυμ�ζουμε τα κατορθ�ματ� μας. �νας Θε�ς στο σταυρ� και �νας �νθρωπος να παλε�ει μ�σα του να πιστ�ψει αν τα καρφι� �ταν το καλ�τερο δ�ρο σε κ�ποιον που �ρθε να δ�σει φτερ� για να τον φτ�σουμε. Μ�σα στο πλ�θος των ανθρ�πων που τον συν�δευε στο σταυρ� ας βρει ο καθ�νας το δικ� του ρ�λο. Ποιοι ε�μαστε; Ε�μαστε φ�λοι που τον αρνηθ�καμε; Ε�μαστε Ιο�δες που τον προδ�σαμε; Ε�μαστε γραμματε�ς και φαρισα�οι που απλ� διατηρο�με την τυπικ�τητ� μας απ�ναντ� του χωρ�ς να του ανο�γουμε την π�ρτα της καρδι�ς μας; Ε�μαστε αυτο� που τον κορ�ιδεψαν, που τον χλε�ασαν, που τον ρ�πισαν εν� λ�γες μ�ρες πριν τον κολ�κευαν με β�για; � μ�πως ε�μαστε σαν τις μυροφ�ρες που αψ�φησαν τους στρατι�τες και πρ�τες π�γαν στο κεν� μνημε�ο;
Αν κ�νουμε �ναν απολογισμ�, το αποτ�λεσμα θα μας λυπ�σει. �χουμε �να κομμ�τι απ� �λους τους παραπ�νω. Διαθ�τουμε στοιχε�α απ� κ�θε �να χαρακτ�ρα που ενσαρκ�νει την τραγωδ�α στο θε�ο π�θος. Δεν πρ�κειται να ξεφ�γουμε απ� τη ζω�, την αληθιν� ζω� αν δεν ε�μαστε ειλικρινε�ς απ�ναντ� της. Αν δεν παραδεχθο�με �λες μας τις αδυναμ�ες, αν δεν υποκλιθο�με μπροστ� στο θε�ο δρ�μα με πλ�ρη συνα�σθηση της αμαρτωλ�τητ�ς μας, δεν πρ�κειται να ελευθερωθο�με απ’ αυτ� που μας κρατο�ν δ�σμιους της δυστυχ�ας μας. Αν δεν αναγνωρ�σουμε τον φαρισα�ο, τον Ιο�δα, τον Πιλ�το μ�σα μας δεν θα μπορ�σουμε ποτ� �στω και την �στατη στιγμ� να στραφο�με με συνα�σθηση της υποκρισ�ας μας μπροστ� στην αλ�θεια, μπροστ� στην εσταυρωμ�νη ελπ�δα και να πο�με «μν�σθητ� μου Κ�ριε».
Μ�νο αν παραδεχθο�με τις ληστε�ες που �χουμε κ�νει κλ�βοντας την χαρ� ως λ�φυρο απ� εμ�ς και τους ανθρ�πους που ε�ναι δ�πλα μας, τ�τε θα μπορ�σουμε να κλ�ψουμε και την αιωνι�τητα �πως ο αρχιληστ�ς που κατ�φερε μ�σα στην εκπνο� του χρ�νου να αισθανθε� την πλ�ρη αυτογνωσ�α, αυτ�ς που πραγματικ� �ταν στην ζω� του. Εμε�ς �ραγε, π�σες ληστρικ�ς αρπαγ�ς των υλικ�ν ικανοποι�σε�ν μας θα πρ�πει να πραγματοποι�σουμε για να συνειδητοποι�σουμε π�σο αδ�στακτοι παραμ�νουμε;
Αυτ�ς τις �γιες μ�ρες, που μας δ�νεται η ευκαιρ�α να ζ�σουμε μια ατμ�σφαιρα διαφορετικ� απ� αυτ� της καθημεριν�ς ρουτ�νας των δ�σκολων καιρ�ν που διαν�ουμε, ας αρπ�ξουμε την ευκαιρ�α να συσταυρωθο�με μαζ� μ’ Αυτ�ν. Να νι�σουμε τους �λους βαθι� μ�σ’ στο κορμ� μας για να μπορ�σουμε να δο�με την αλ�θεια, αυτ� που δεν λ�γεται ο�τε στα βιβλ�α, ο�τε στην τηλε�ραση, ο�τε στο �ντερνετ. Η αλ�θεια βι�νεται και πραγματικ� ευτυχισμ�νος ε�ναι αυτ�ς που μπορε� και την νι�θει στα κ�καλ� του, που τον διαπερν� χωρ�ς να τον τρυπ�ει, που τον μαχαιρ�νει χωρ�ς να αιμορραγε�.
Ε�ναι η αλ�θεια που �λοι αναζητο�με στη ζω� μας, που αν την προσεγγ�σουμε δεν θα ζο�με στο σκ�τος, αλλ� θα �χουμε γευτε� την ηδον� της παρουσ�ας Εκε�νου που ε�ναι η αλ�θεια. Γιατ� η αλ�θεια δεν ε�ναι πρ�γμα η κατ�σταση. Η αλ�θεια ε�ναι πρ�σωπο και στ�κεται εκε� π�νω στο σταυρ�, �τοιμη να δοθε� σε οποιονδ�ποτε θελ�σει �χι απλ�ς να προσκυν�σει τυπικ� το π�θος, αλλ� να θελ�σει να αν�βει ο �διος τον γολγοθ� του προσωπικο� του π�θους, αυτο� που του �χει φορτωθε� για να αποδε�ξει �τι αν�σταση προσμ�νεται μ�νο εφ�σον ο εαυτ�ς μας ανακαλ�ψει τις αλ�θειες του, καθ�ς θα προχωρε� με το φορτ�ο του σταυρο� των παθ�ν και αδυναμι�ν του.
Θ�λει κι ο ευαγγελισμ�ς την κλ�μακ� του! Θ�λει κι η καλ� ε�δηση την προετοιμασ�α της! Οτιδ�ποτε καλ� μας εμφαν�ζεται στη ζω� μας, με οποιαδ�ποτε μορφ� και τρ�πο κι αν εμφαν�ζεται η θε�α επ�μβαση στην ιστορ�α, απαιτε�ται και την αν�λογη σκ�λα �που θα πρ�πει να αν�βει ο κ�θε �νθρωπος για να γευτε� τη χ�ρη της χαρ�ς της παρουσ�ας Εκε�νου που ε�ναι η χαρ�. Η χαρμ�συνη ε�δηση της εθνικ�ς μας επαν�στασης χρει�στηκε τ�σσερις αι�νες για να κυοφορηθε�. Η χαρμ�συνη ε�δηση της ενανθρωπ�σεως του θεο� Λ�γου χρει�στηκε γενε�ς γενε�ν �στε να οικοδομηθε� ο ο�κος Ιακ�β, απ’ �που η αγν�τητα θα συλλ�μβανε τον ασ�λληπτο για τον ανθρ�πινο νου τρ�πο του μυστηρ�ου της ενσ�ρκωσης.
Π�σες φορ�ς �ραγε δεν αναρωτηθ�καμε και δεν αμφισβητ�σαμε �σως τον τρ�πο με τον οπο�ο ο θε�ς παρεμβα�νει στη ζω� μας. �λλες φορ�ς παραπονεθ�καμε για την απουσ�α του κι �λλες για τον �δικο τρ�πο της παρουσ�ας του. Τι περ�εργο! �δικος ο τρ�πος του θεο�! Ναι, �δικος μπροστ� στα δικ� μας θολ� μ�τια και στο σκοτεινιασμ�νο μυαλ� που στ�κονται αδ�ναμα να δουν την δικαιοσ�νη στην τ�ση αδικ�α που μας περιβ�λλει. Ο μ�νος δ�καιος λοιπ�ν, για να μπορ�σει να επαν�λθει στην αντ�ληψ� μας θα απαιτ�σει προσπ�θεια, θα απαιτ�σει π�νο. Ε�ναι σκληρ� το αν�βασμα των σκαλοπατι�ν της αρετ�ς! Ο πλ�ον αρμ�διος, ο Ιω�ννης της Κλ�μακας μας το �χει διαβεβαι�σει. Δεν μπορο�με να συλλ�βουμε τα μυστ�ρια εκε�να που αποτελο�ν μ�ρος της πραγματικ�τητ�ς μας, αν πρ�τα δεν αν�βουμε μια-μια τις αρετ�ς, �να-�να τα σκαλοπ�τια της ζω�ς που οδηγο�ν σε Εκε�νον που στ�κεται στο κεφαλ�σκαλο του θρ�νου της αληθιν�ς ζω�ς.
Ας δεχτο�με τις προκλ�σεις της ζω�ς, ας δεχτο�με τις καλ�ς ειδ�σεις, ας δεχτο�με κι αυτ�ς που μας κακοφα�νονται λ�γω της αδυναμ�ας να τις εξηγ�σουμε κι ας αφ�σουμε την οικονομ�α εκε�νη που μπορε� να οδηγ�σει σε φως τα β�ματ� μας. Ας αφ�σουμε την ιστορ�α να γραφτε�, προσπαθ�ντας να κ�νουμε π�ντα την ανθρ�πιν� μας παρ�μβαση κι αφ�νοντας τη ζω� να εξελιχθε� �τσι �πως κ�ποιος �λλος �χει ορ�σει. Ας καλωσορ�σουμε τις ευκαιρ�ες της ζω�ς, προσπαθ�ντας να εκμεταλλευτο�με την κ�θε σπιθαμ� του δικο� μας μερτικο� κι ας αφ�σουμε την εξ�λιξ� μας στα χ�ρια Εκε�νου που ξ�ρει καλ� το �διο μας το καλ� απ� �,τι εμε�ς. «Γ�νοιτ� μοι κατ� το ρ�μα σου» λοιπ�ν, δι�τι ο �νθρωπος �χει περιορισμ�νη δυνατ�τητα αντιληπτικ�τητας, αδυνατε� να εισχωρ�σει στα κρ�φια μυστ�ρια της ζω�ς και πρ�πει να ασπ�ζεται και να σ�βεται και αυτ� του την αδυναμ�α. Διαφορετικ� γ�νεται υπερ�πτης στην βεβαι�τητα της δικ�ς του κρ�σης.
Ας χαρο�με λοιπ�ν, �πως χ�ρηκε κι η Παναγι� μας και μην φοβηθο�με απ� την �δια μας τη ζω�, απ� την �δια μας την �παρξη, αλλ� ας ζ�σουμε με πλ�ρη συνα�σθηση της ανθρωπιν�τητ�ς μας, αφ�νοντας την �γνωστη γν�ση των γεγον�των που μας συμβα�νουν σ’ Αυτ�ν που μας επιτρ�πει να τον ψηλαφο�με �χι με γνωστικιστικ� μ�σα αλλ� με βαθι� εσωτερικ� μυστικιστικ� συναισθ�ματα. Ας γ�νουμε πιο αισθαντικο� της παρουσ�ας Του για να μπορ�σουμε να ανεβο�με την σκ�λα που οδηγε� σ’ Αυτ�ν που δ�νει πνο� σε �ποιον θελ�σει να αν�βει την πορε�α της δικ�ς του εξ�λιξης και μεταμ�ρφωσης.
Η Μαρ�α Διακοπαναγι�του ε�ναι μια ν�α ηθοποι�ς, �που το σαν�δι φα�νεται να της �χει υποσχεθε� πολλ�. �χει δουλ�ψει για την τηλε�ραση («δ�κα λεπτ� κ�ρυγμα», «στο παρ� π�ντε», «safe sex»), τον κινηματογρ�φο («ν�φες» του Παντελ� Βο�λγαρη, «η γυνα�κα ε�ναι σκληρ�ς �νθρωπος» του Αντ�νη Καφεντζ�πουλου) και για το θ�ατρο («το ν�ον» στην πειραματικ� σκην� του Εθνικο� Θε�τρου, «ο βιοπαλαιστ�ς στη στ�γη» με τον Λ�κη Λαζ�πουλο, «τα κορ�τσια με τα μα�ρα» του Αλ. Ρ�γα – Δημ. Αποστ�λου). Επ�σης οι ανησυχ�ες της επεκτε�νονται και στο χ�ρο του μουσικο� στερε�ματος �που �χει συνεργαστε� ως ερμηνε�τρια με τον Γι�ννη Ζουγαν�λη και ως μ�λος των Γκιλοτ�νας, χαρ�ζοντας �να ιδια�τερο τ�νο στην καλλιτεχνικ� αυτ� συν�παρξη. Υπερδραστ�ρια, με π�θος σε κ�θε ρ�λο που �χει υποδυθε� προσπαθε� να αποδε�ξει στον εαυτ� της κατ� π�σο μπορε� η �δια να τον ξεπερ�σει. Θεωρ�ντας την υποκριτικ� ως μικρογραφ�α της �διας της ζω�ς, αντιμετωπ�ζει με ταλ�ντο την πραγματικ�τητα, δ�νοντας μια ιδια�τερη καλλιτεχνικ� χροι� στο μονοπ�τι της �παρξης που προσμ�νει τα δικ� της χν�ρια.
Δημ�τρης Τριαντακωνσταντ�ς : Σε �χουμε γνωρ�σει απ� την τηλε�ραση αλλ� συμμετε�χες σε κινηματογραφικ�ς ταιν�ες καθ�ς και σε θεατρικ�ς παραστ�σεις. Που νι�θεις �τι η Μαρ�α μπορε� να πα�ξει καλ�τερα �ναν ρ�λο;
Μαρ�α Διακοπαναγι�του : Το θ�ατρο δεν συγκρ�νεται με τ�ποτα. Μπορε� στην τηλε�ραση να ε�ναι �λα πολ� γρ�γορα (και κ�θε τι γρ�γορο στη ζω� χ�νει το ιδια�τερο ν�ημ� του...) αλλ� στο θ�ατρο τα συναισθ�ματα ε�ναι πιο �ντονα (απ� τον εσωτερικ� κ�σμο μ�χρι το τι χρ�μα θα β�ψεις το ν�χι για να σε βοηθ�σει στο ρ�λο). Κινηματογρ�φο θα �θελα να κ�νω συν�χεια. Εκε�, μπορε� �λα να μην ε�ναι τ�σο γρ�γορα �σο η τηλε�ραση, αλλ� η μαγε�α της �λη διαδικασ�ας σε συνεπα�ρνει!
Δ.Τ. : �να �λλο κομμ�τι της ζω�ς σου ε�ναι το τραγο�δι. Ειδικ� η συμμετοχ� σου στους Γκιλοτ�νας θα πρ�πει να σου χ�ρισε μια μοναδικ� ευκαιρ�α να συνδυ�σεις υποκριτικ� και τραγο�δι. Αν θα μπορο�σες να διαλ�ξεις αν�μεσα στα δυο (υποκριτικ� � τραγο�δι) τι θα �ταν αυτ� που θα σε κ�ρδιζε περισσ�τερο;
Μ.Δ. : Το �να δεν γ�νεται χωρ�ς το �λλο. �ταν τραγουδ�ς �να κομμ�τι πα�ζεις και το αντ�στοιχο ρ�λο ταυτ�χρονα. Τα σημε�α στ�ξης, η γραμματικ�, το συνα�σθημα, �λα σωστ� τοποθετημ�να βι�νονται μ�σα στην ερμηνε�α.
Δ.Τ. : Ποια θεωρε�ς την πιο συγκινητικ� στιγμ� που σημ�δεψε την καρι�ρα σου μ�χρι τ�ρα;
Μ.Δ. : Δεν ε�ναι μια. Θα �ταν απογο�τευση αν �σχυε κ�τι τ�τοιο.
Δ.Τ. : �να χ�ρισμα που �χεις και θεωρε�ς �τι το αξιοπο�ησες περισσ�τερο;
Μ.Δ. : Παρατηρητικ�τητα. �ταν βλ�πω τον �λλον παρατηρ� �λα τα εξωτερικ� του χαρακτηριστικ� προσπαθ�ντας να κ�νω μια ενδοσκ�πηση στον χαρακτ�ρα του, �στε να καταλ�βω τι �νθρωπος ε�ναι. Με �χει βοηθ�σει αρκετ� στην καλ�τερη ερμηνε�α των ρ�λων που �χω υποδυθε�.
Δ.Τ. : �να χ�ρισμα που θεωρε�ς �τι η φ�ση σου το �χει στερ�σει, εν� θα �θελες να το διαθ�τεις σε αφθον�α;
Μ.Δ. : Υπομον�. Καλ� θα �ταν να αφ�νεις τα πρ�γματα να ωριμ�ζουν αλλ� δεν διαθ�τω την απαρα�τητη υπομον�. Θ�λω κ�τι και το θ�λω τ�ρα!
Δ.Τ. : Ποιος ο μεγαλ�τερος φ�βος της ζω�ς σου;
Μ.Δ. : Δεν μπορ� να διανοηθ� �τι θα μπορο�σα να χ�σω την μητ�ρα μου.
Δ.Τ. : Ποια στιγμ� της ζω�ς σου θα �θελες να απουσι�ζει;
Μ.Δ. : Καμ�α.
Δ.Τ. : Σε πληρο� ο εαυτ�ς σου;
Μ.Δ. : Αν νομ�ζαμε �τι �χουμε κ�νει τα π�ντα και ολοκληρωθ�καμε ως �νθρωποι θα �ταν πολ� υποκριτικ�. Πολλ�ς μ�ρες αισθ�νομαι μεγ�λη ικανοπο�ηση απ� τον εαυτ� μου, �λλες �μως με απογοητε�ουν. Π�ντοτε υπ�ρχουν αδυναμ�ες που θα πρ�πει να τις κ�νουμε δεκτ�ς στον εαυτ� μας αρκε� να κρατο�ν μια ισορροπ�α και να μην υπ�ρχουν σε υπερβολ�.
Δ.Τ. : Η ζω� ε�ναι �να θ�ατρο;
Μ.Δ. : Θα �ταν ευκολ�τερα τα πρ�γματα αν η ζω� �ταν �να θ�ατρο. Ε�ναι πιο ε�κολο να πα�ζεις στο θ�ατρο παρ� στη ζω� σου. Στο θ�ατρο γνωρ�ζεις το αμ�σως επ�μενο συνα�σθημα, η ζω� �μως σε αφ�νει στην αγων�α (δεν ξ�ρεις αν την επ�μενη στιγμ� θα γευτε�ς μια μπουνι� � �να χ�δι).
Δ.Τ. : Τι θα �θελες επαγγελματικ� / προσωπικ� να πετ�χαινες για να γιν�σουν πιο ευτυχισμ�νη;
Μ.Δ. : �χω αγαπ�σει πολ� την αρχα�α τραγωδ�α και θα �θελα να βρεθ� στην σκην� εν�ς αρχα�ου θε�τρου. Θ�λω να ε�μαι �να με την π�τρα, με το χ�μα, με τα δ�ντρα, με τον ιερ� μ�θο.
�σον αφορ� τα προσωπικ� μου, παρ�λο που ε�μαι μ�νη και περν�ω �μορφα, θα �θελα �να σ�ντροφο, κ�τι φυσικ� που ε�ναι πολ� δ�σκολο αλλ� το αφ�νω στον χρ�νο να το φ�ρει.
Δ.Τ. : Τι προσ�χεις περισσ�τερο σε �ναν �νδρα;
Μ.Δ. : Το βλ�μμα.
Δ.Τ. : Ποιο το αδ�νατ� σου σημε�ο;
Μ.Δ. : Ε�μαι «καλ�ς» �νθρωπος.
Δ.Τ. : Ποιος ο αγαπημ�νος ηθοποι�ς;
Μ.Δ. : Εξαιρετικ� ηθοποι�ς για μ�να ε�ναι η Meryl Streep. Ελλην�δα ηθοποι�ς επ�σης που θαυμ�ζω ε�ναι η Χρ�σα Ρ�πα. Η προσωπικ�τητ� της μπα�νει μ�σα στην θεατρικ�τητ� της. Πιο αληθιν� δεν γ�νεται...
Δ.Τ. : Πως πιστε�εις �τι θα μπορο�σε η οικονομικ� κρ�ση να αποτελ�σει ευκαιρ�α για πρ�οδο και �χι αφορμ� για καταστροφ�;
Μ.Δ. : Πρ�πει να μας κοπε� λ�γο ο τσαμπουκ�ς. Χρει�ζεται να καε� το δ�σος για να μπορ�σουν κ�ποιοι καρπο� να βλαστ�σουν. Η καταστροφ� �χει την δικ� της σημασ�α και ας π�ρει και μ�να η μπ�λα...
Δ.Τ. : Πως αντιδρ�ς προσωπικ� στην οικονομικ� κρ�ση της πατρ�δας μας;
Μ.Δ. : Σ�γουρα �χει μειωθε� ο καταναλωτισμ�ς και τα περιττ� �ξοδα. Προτιμ� να βρ�σκομαι με φ�λους στο σπ�τι παρ� να ξοδε�ομαι σε εξ�δους που δεν μου προσφ�ρουν ιδια�τερη απ�λαυση απ� �,τι η ζεστασι� των δικ�ν μου ανθρ�πων.
Δ.Τ. : Θα γιν�σουν ποτ� πολιτικ�ς;
Μ.Δ. : �χι. Θεωρ� �τι ο καθ�νας μπορε� να επηρε�σει την κοιν� γν�μη με τον δικ� του τρ�πο. Αυτ� που κ�νω, με το να διασκεδ�ζω τον κ�σμο ε�ναι το καλ�τερο. Ε�ναι σαν να �χεις τριπλ� οργασμ�!
Δ.Τ. : Ο Osho �χει πει: «το μα�ρο σ�ννεφο ε�ναι απολ�τως απαρα�τητο για να αναδε�ξει τη λ�μψη της αστραπ�ς». Ενστερν�ζεσαι μια τ�τοια �ποψη;
Μ.Δ. : Συμφων� απ�λυτα. Μ�σα απ� το μα�ρο της ζω�ς μπορο�ν να αναδειχθο�ν μαργαριτ�ρια.
Δ.Τ. : Υπ�ρχει θε�ς � μας �χει ξεχ�σει;
Μ.Δ. : Κ�θε �νθρωπος για να μη φοβ�ται �χει φτι�ξει τους δικο�ς του θεο�ς. Πιστε�ω στην δ�ναμη και στην εν�ργεια του ανθρ�που που μπορε� να καταφ�ρει πολλ� εφ�σον συνεργ�σει το �διο το σ�μπαν. Αν υπ�ρχε αγ�πη θα μπορο�σαμε να μετακιν�σουμε βουν�!
Δ.Τ. : Ποια ε�ναι τα μελλοντικ� καλλιτεχνικ� σου σχ�δια; Τι θα πρ�πει να περιμ�νουμε απ� δο�με απ� σ�να;
Μ.Δ. : �να �μεσο σχ�διο που βρ�σκεται πλ�ον σε εξ�λιξη ε�ναι μια μουσικ� παρ�σταση με τους Γκιλοτ�νας.
Δ.Τ. : Κλε�νοντας, τι θα �θελες να πεις στους αναγν�στες που θα διαβ�ζουν την συν�ντευξη αυτ�;
Μ.Δ. : Θα �θελα να ευχηθ� να εκλε�ψουν οι φ�βοι απ� την ζω� μας. Να ξεπερ�σουμε τους φ�βους μας και να δ�νουμε περισσ�τερες ευκαιρ�ες στους ανθρ�πους. Να σπ�σουμε τους το�χους μας. Να βρει ο καθ�νας τον τρ�πο να �ρθουμε πιο κοντ�. Μην φοβ�στε... μιλ�στε... ζ�στε...
�στερα απ� σοβαρ�ς ενδε�ξεις, διαστημικ� αεροσκ�φος της NASA δι�κρινε �παρξη π�γου στους π�λους του Ερμ�. Παρ�λο την επιφανειακ� θερμοκρασ�α του πλαν�τη, που εκτιμ�ται �τι ξεπερν�ει τους 400 oC, κ�ποιοι κρατ�ρες βρ�σκονται μον�μως σε σκι�, αποτελ�ντας τις λεγ�μενους «ψυχρ�ς παγ�δες».
Προηγο�μενες μελ�τες ε�χαν επισημ�νει την �παρξη περιοχ�ν κοντ� στους π�λους με ισχυρ� αν�κλαση της ακτινοβολ�ας radar, χαρακτηριστικ� της �παρξης π�γου. Αυτ�ς οι περιοχ�ς φα�νεται να αντιστοιχο�ν με μεγ�λη ακρ�βεια με τους κρατ�ρες εν σκι�, σ�μφωνα και με τη απ�ψη της Δρ Nancy Chabot του Johns Hopkins University. Επ�σης επισημα�νει �τι ο π�γος σε πολλο�ς κρατ�ρες θα πρ�πει να καλ�πτεται απ� υλικ� που λειτουργο�ν ως μ�νωση προκειμ�νου να διατηρηθε�.
Το διαστημικ� αεροσκ�φος Messenger ε�ναι το δε�τερο μετ� το Mariner 10 (1970), το οπο�ο πραγματοπο�ησε εκτεταμ�νη χαρτογρ�φηση της επιφ�νειας του Ερμ�. �πως διευκρ�νισαν οι επιστ�μονες απ� την αποστολ� του Messenger, ο Ερμ�ς �ταν �νας γεωλογικ� ενεργ�ς πλαν�της για μεγ�λο χρονικ� δι�στημα και �τι οι κρατ�ρες στην επιφ�νει� του ε�χαν υποστε� παραμ�ρφωση απ� κ�ποια γεωλογικ� διεργασ�α. Με την ολοκλ�ρωση της αποστολ�ς του Messenger, που �πως φα�νεται θα ολοκληρωθε� το 2013, περισσ�τερα ευρ�ματα φα�νεται �τι θα �ρθουν στο φως της δημοσι�τητας.
Πηγ�: bbc.co.uk
Ο κ�σμος σε πολλ� θαλ�σσια θηλαστικ� ε�ναι γεμ�το απ� �χους, τον οπο�ο απ� �τι φα�νεται μπορο�ν κ�λλιστα να τον αποτυπ�σουν χαρτογραφικ� στην ζω� τους, ανιχνε�οντας την �παρξη των θηραμ�των τους κ�τω απ� το νερ�. Ερευνητ�ς απ� την Χαβ�η διαπ�στωσαν π�σο καλ� συντονισμ�νος ε�ναι ο μηχανισμ�ς «ηχοεντοπισμο�» που διαθ�τουν. Επ�σης �χει ανακαλυφθε� �τι οι οδοντωτ�ς φ�λαινες μπορο�ν να εστι�σουν τον �χο τους, εντοπ�ζοντας κ�ποιο στ�χο με ευκολ�α απ� �να στεν� ε�ρος υπ�ρχοντος χαρτογραφικο� υποβ�θρου.
Η Laura Kloepper, υποψ�φια διδ�κτωρ στο Πανεπιστ�μιο της Χαβ�ης εξ�τασε την συμπεριφορ� μιας εκπαιδευ�μενης ψε�τικης φ�λαινας δολοφ�νου Kina, που �πως υποστηρ�ζει ε�ναι �σως ο καλ�τερος «ηχοεντοπιστ�ς» στην φ�ση. Οι επιστ�μονες ε�χαν την υποψ�α �τι η σημαντικ� αυτ� ακρ�βεια οφε�λεται στην ικαν�τητα των θηλαστικ�ν αυτ�ν να εστι�ζουν τον �χο τους με μια λιπαρ� ουσ�α που παρ�γεται απ� μια δι�γκωση στο μπροστιν� μ�ρος του κεφαλιο� τους, που λ�γεται «πεπ�νι».
Μετ� απ� δι�φορα πειρ�ματα, διαπ�στωσαν �τι η Kina παρ�γει μεγαλ�τερη δ�σμη �χου �ταν ο στ�χος ε�ναι δ�σκολο να διακριθε�. Στην περ�πτωση αυτ�, πιστε�εται �τι το «πεπ�νι» λειτουργε� ως φακ�ς που αντανακλ� τον �χο, δημιουργ�ντας μια ευρε�α δ�σμη �χου προς την κατε�θυνση του στ�χου που την ενδιαφ�ρει. �τσι με τον τρ�πο αυτ� μεγαλ�τερη εν�ργεια αναμ�νεται να επιστραφε� π�σω απ� τον προς διερε�νηση στ�χο.
Ο Paul Nachtigall, συνεργ�της της �ρευνας αυτ�ς εξ�γησε �τι η Kina �χει την δυνατ�τητα να προσαρμ�ζει την ευαισθησ�α της ακο�ς της, κ�νοντ�ς την υπερευα�σθητη κατ� το κυν�γι, αλλ� προστατε�οντας τα αυτι� της σε επικ�νδυνα μεγ�λους θορ�βους.
Πηγ�: bbc.co.uk
«Η κατ�στασ� μου ε�ναι αγι�τρευτη. Δεν υπ�ρχει ελπ�δα...». Π�σες φορ�ς δεν �χουμε ομολογ�σει την απελπισ�α μας δηλ�νοντας �τσι την αδυναμ�α να π�ρουμε τη ζω� στα χ�ρια μας! Π�σες φορ�ς δεν αποποιηθ�καμε των ευθυν�ν μας απ�ναντι στις προκλ�σεις της ζω�ς και παραιτηθ�καμε απ� την προσπ�θεια να αλλ�ξουμε ως �νθρωποι! Αυτ� η ομολογ�α της αδυναμ�ας μας μπορε� να κρ�βει δυο πρ�γματα. Πρ�τον, την ειλικριν� συνα�σθηση της κατ�στασ�ς μας και δε�τερον, μια ψευδο-ταπε�νωση πιστε�οντας κατ� β�θος �τι δεν ε�μαστε και οι πλ�ον απελπισμ�νοι �νθρωποι στον κ�σμο. �πως και να’ χει, και τα δυο ορθ�νουν �ναν το�χο μπροστ� στην πορε�α μας για να αντικρ�σουμε τον αναστημ�νο Χριστ�, δυσκολε�οντ�ς μας να τον προσεγγ�σουμε.
Η πορε�α μας προς αναζ�τηση του εαυτο� μας και της αληθιν�ς ελπ�δας που ενσαρκ�νεται στο πρ�σωπο του σαρκωθ�ντος Λ�γου, περν�ει μ�σα απ� την συνα�σθηση της �παρξης του απαρα�τητου χ�ρου για την ε�σοδο της θε�ας χ�ρης. Αν πρ�γματι πιστ�ψουμε �τι παρ�λο την ασωτ�α μας, παρ�λο την σωματικ�ς � πνευματικ�ς εκπορνευ�μενη πραγματικ�τητ� μας υπ�ρχει χ�ρος �που μπορε� να φιλοξενηθε� η ελπ�δα της αλλαγ�ς, τ�τε �χουμε ανο�ξει δ�οδο πραγματικ�ς κοινων�ας με Εκε�νον που συν�χεια κρο�ει τη θ�ρα της δικ�ς μας καρδι�ς.
Η Οσ�α Μαρ�α η Αιγυπτ�α εμποδ�στηκε απ� τη δ�ναμη που κρυβ�ταν μ�σα της και μπορο�σε να ξεχωρ�σει την κ�λαση του εγωκεντρισμο� και της υλικ�ς υποδο�λωσης στις σωματικ�ς αδυναμ�ες απ� τον παρ�δεισο της πλ�ρους αγν�τητας και ιερ�τητας που προσωποποιε�ται στις μορφ�ς των αγ�ων προσ�πων. Αυτ� η δ�ναμη, που κρ�βεται σε �λους μας, απαιτ�ντας τη δ�οδο να εξ�λθει απ� τα μ�χια της σκουριασμ�νης μας �παρξης ε�ναι αυτ� που κινητοποιε� τη μετ�νοια απ� το �ρεβος της αμαρτωλ�τητ�ς μας στον κ�σμο της αληθιν�ς ζω�ς που βασιλε�ει το γαλ�νεμα της ψυχ�ς μας στο μονοπ�τι της δικ�ς μας πραγματικ�τητας.
Ο ï¿½γιος Σεραφε�μ του Σ�ρωφ επισημα�νει �τι μεταξ� εν�ς ανθρ�που που σ�ζεται κι εν�ς που χ�νεται ανεξ�ρτητα απ� το β�ρος του φορτ�ου που φ�ρουν στην προσωπικ� τους ζω�, τους χωρ�ζει �να ιδια�τερο χαρακτηριστικ�: η αποφασιστικ�τητα. Απαιτε�ται λοιπ�ν να π�ρουμε τη ζω� στα χ�ρια μας, να πο�με ναι στη μεταμ�ρφωσ� μας, να αρνηθο�με τις συν�θειες εκε�νες που δεν μας λυτρ�νουν και να τολμ�σουμε να δεχθο�με την επικουρικ� στ�ριξη της θε�ας οικονομ�ας. Πως πα�ρνουμε �μως την απ�φαση; Δ�σκολη υπ�θεση! Αυτ� που απαιτε�ται ε�ναι π�στη �τι μπορο�με να το καταφ�ρουμε, π�στη στην αδυναμ�α μας να νι�σουμε βαθι� την δ�ναμ� μας, π�στη στο �τι η αποφασιστικ�τητα δεν ε�ναι προν�μιο λ�γων αλλ� δ�ρο σε �λους. Θα αρνηθο�με τ�τοια δωρε�; Θα αρνηθο�με την ευκαιρ�α να αρπ�ξουμε το μερτικ� απ� τη χαρ� της ζω�ς που συμπορε�εται με Αυτ�ν που ε�ναι η αληθιν� ζω�;
Μ�σα μας ελλοχε�ει π�ντα ο σπινθ�ρας εκε�νος που ο θε�ς �χει επιδαψιλ�ψει για να μπορο�με κι εμε�ς, �πως η Οσ�α Μαρ�α να αισθανθο�με βαθι� την συνειδητοπο�ηση της μαται�τητας στη ζω� μας. Για να εισ�λθουμε κι εμε�ς χωρ�ς εμπ�δια στη συνε�δησ� μας, �χι απλ� σε μια εκκλησι�, σε �να συγκεκριμ�νο ιερ� χ�ρο (�πως προσπ�θησε και δεν κατ�φερε να εισ�λθει η αγ�α αυτ�), αλλ� στην �δια την αιωνι�τητα, θα πρ�πει να μας διαποτ�σει η μ�θη της μεταστροφ�ς μας σε �να κ�σμο που βασιλε�ει η ειρ�νη της �παρξ�ς μας, θα πρ�πει να μας διαποτ�σει η μ�θη της μετ�νοι� μας, που αποτελε� την απαρα�τητη προ�π�θεση για να συνεχ�σουμε στο μονοπ�τι που οδηγε� στη συν�ντηση με την πραγματικ� Αν�σταση.
Τι �ραγε να εννοε� ο ποιητ�ς των απ�ντων; Τι �ραγε να επιφυλ�σσει ο λ�γος απ�ναντι στις πρ�ξεις; Π�σο δυνατο� ε�μαστε να γλεντ�με π�ρα απ� το γλ�ντι; Αντ�χουμε να πανηγυρ�ζουμε �ταν π�φτει η αυλα�α; Μια κ�πως ιδια�τερη �ποψη θα �λεγε �τι τη στιγμ� του πανηγυριο�, ο Χριστ�ς σιωπηλ� μας λ�ει: «δεν ξ�ρετε τι κ�νετε». �πως δεν �ξεραν και οι σταυρωτ�ς του, ο�τε κι εμε�ς που �χι μ�νο �ταν τον σταυρ�νουμε καθημεριν�, αλλ� κι �ταν πανηγυρ�ζουμε γι’ αυτ�ν δεν ξ�ρουμε τι κ�νουμε. Η ε�σοδ�ς του στην Ιερουσαλ�μ, �πως επ�σης και η ε�σοδ�ς του κ�θε στιγμ� στη ζω� μας, μας βρ�σκει να τον υποδεχ�μαστε με τυμπανοκρουσ�ες και επευφημ�ες, περιμ�νοντας απ’ αυτ�ν να μας σ�σει με �να τρ�πο που δεν του ταιρι�ζει.
Περιμ�νουμε �ναν «κοσμικ� βασιλι�» που θα ικανοποι�σει τις αδηφ�γες επιθυμ�ες μας κι �χι αυτ�ν που θα μας σ�σει απ� τα δεσμ� της �παρξ�ς μας που δεν μας αφ�νουν να ζ�σουμε ευτυχισμ�νοι. Αναμ�νουμε μ�ταια πλο�τη και �δοξη δ�ξα χωρ�ς να υποψιαζ�μαστε �τι μ�νο με μια σταυροαναστ�σιμη πορε�α θα μπορ�σουμε να φανο�με συνεπε�ς στα �σα ο �διος προσπ�θησε να μας εμφυσ�σει στην καρδι�.
Στην εποχ� κρ�σης που ζο�με, θα �ταν παρ�λογο να κατατ�ξουμε την αν�γκη του ν�ου για εργασ�α, και του συνταξιο�χου για μια αξιοπρεπ� σ�νταξη σε αδηφ�γες επιθυμ�ες. Αντιθ�τως, αυτ�ς αποτελο�ν πρ�τες αν�γκες που σε μια πυραμ�δα ιερ�ρχησης αναγκ�ν (�πως αυτ� του Maslow) καταλαμβ�νουν την β�ση της. Θα πρ�πει �μως να γνωρ�ζουμε �τι κ�θε αν�γκη του ανθρ�που θα πρ�πει να συνοδε�εται κι απ� μια εσ�τατη υπαρξιακ� δι�θεση για ικανοπο�ηση και πλ�ρωση του χ�ρου εκε�νου που αφορ� την αν�ψωση του ατ�μου σε πρ�σωπο με �χι μ�νο βιολογικ�ς αλλ� και πνευματικ�ς απαιτ�σεις.
Κανε�ς δεν ε�ναι σε θ�ση να καταλ�βει πλ�ρως το ν�ημα των γεγον�των που συμβα�νουν στην ζω� μας. Τα ερμηνε�ουμε με την δικ� μας οπτικ� γων�α και το τραγικ� ε�ναι να μην αφ�νουμε περιθ�ρια για �παρξη λ�θους εκτ�μησης. �τσι κι ο λα�ς τ�τε κατ� την ε�σοδο στα Ιεροσ�λυμα. Του στρ�νει β�για περιμ�νοντας απ’ αυτ�ν να δει στο πρ�σωπ� του �να κοσμικ� �ρχοντα και �χι �να βασιλι� που θα τον οδηγ�σει στη σωτηρ�α της �διας της �παρξ�ς του. Κανε�ς δεν τον καταλαβα�νει... Ο�τε και η Μαρ�α που του αλε�φει τα π�δια με μ�ρα δεν φαντ�ζεται �τι το μ�ρο εκε�νο θα ε�ναι και το μ�ρο του ενταφιασμο� του. Μια μ�ρα πριν, η Μ�ρθα δεν κατανοε� τα λ�για του, �ταν του «παραπονι�ται» για τον τετρα�μερο αδερφ� της, χωρ�ς να αντιλαμβ�νεται για την αν�σταση που πρ�κειται να γ�νει.
Π�σες φορ�ς κι εμε�ς καθημεριν� μας συμβα�νουν γεγον�τα που οι αδ�ναμες αντιληπτικ�ς μας ικαν�τητες περιορ�ζουν την ψηλ�φηση του πραγματικο� νο�ματος! Π�σες φορ�ς οι �κρατες και ασ�δοτες επιθυμ�ες μας δεν μας αφ�νουν να δο�με σε κ�θε πρ�κληση της ζω�ς την παρουσ�α Εκε�νου που θ�λει να μας πει �λλα απ� �τι εμε�ς καταλαβα�νουμε! Πως θα μπορ�σουμε αν ξεφ�γουμε απ� το λαβ�ρινθο των σκ�ψε�ν μας και να βρο�με την �ξοδο που οδηγε� στο αληθιν� ν�ημα των γεγον�των της πραγματικ�τητ�ς μας;
Συνταγ�ς δεν υπ�ρχουν. Ο καθ�νας θα πρ�πει να βι�σει το ν�ημα των πρ�ξε�ν του με το δικ� του τρ�πο. Θα πρ�πει να γνωρ�ζουμε �τι εν�ργειες που μας ελαφρ�νουν ψυχικ� αγγ�ζουν πιο πολ� την ορθ�τερη αντιμετ�πισ� τους. Αντ�θετα, επιλογ�ς που μπορε� στην αρχ� να μας προσφ�ρουν ικανοπο�ηση αλλ� στη συν�χεια δεν πληρο�ν την ψυχικ� μας αν�παυση τ�τε στηρ�ζονται σε κ�λπικες και παρ�λογες απαιτ�σεις. Θα �ταν δ�κιμο να ενεργοποι�σουμε το μ�ρος εκε�νο που να μπορε� να παντρε�ει τις υλικ�ς και πνευματικ�ς μας απαιτ�σεις με �να τρ�πο σωτ�ριο στη ζω� μας.
Η Μεγ�λη Εβδομ�δα �χει ξεκιν�σει. Ξεκιν�ει πανηγυρικ� και τελει�νει �νδοξα. Ας μπορ�σουμε να νι�σουμε την εγκατ�λειψη απ� τον �διο τον εαυτ� μας, ας ξεγυμνωθο�με εμπρ�ς στην αλ�θεια που κρ�βεται π�σω απ� το καλοστημ�νο προσωπε�ο που αναγκαστικ� φορ�ει ο καθ�νας μας κι ας με�νουμε μ�νοι εμε�ς και ο αληθιν�ς μας εαυτ�ς, �στε να ε�μαστε σε θ�ση να κατανο�σουμε και την μοναξι� και εγκατ�λειψη του �διου του Κυρ�ου απ� �λους, απ� τους μαθητ�ς του, ακ�μη κι απ� τον �διο τον θε� Πατ�ρα. Ας αφ�σουμε π�σω κ�θε τι που μας κρατ�ει αιχμ�λωτο και δεν μας επιτρ�πει να δο�με τις πραγματικ�ς μας αν�γκες, δι�τι κ�τι τ�τοιο επιβ�λλει στα�ρωση που θα πρ�πει να υποστο�με για να γευτο�με μια αν�σταση, η οπο�α θα μας ανανε�σει και θα μας αναγενν�σει ψυχικ�. Αυτ� δεν μας προδ�δει ποτ�!
Το γ�ρο του κ�σμου κ�νει η ανακο�νωση της Google για το ν�ο της προ��ν, το Project Glass, τα γυαλι� θα�μα με τα οπο�α ο κ�σμος μας γ�νεται καλ�τερος! Δεν χρει�ζεται πλ�ον θα θυμ�μαστε το ημερ�σιο πρ�γραμμ� μας, διευθ�νσεις, αλληλογραφ�α, κτλ. �λα ε�ναι διαθ�σιμα μπροστ� στα μ�τια μας. Δεν χρει�ζεται να γνωρ�ζουμε που θα π�με, πως θα π�με και γιατ� θα π�με κ�που. Αφο� μ�σω των γυαλι�ν αυτ�ν �χουμε μπροστ� μας το καθημεριν� πρ�γραμμα (diary) που μας θυμ�ζει να επισκεφτο�με �να σημε�ο συν�ντησης, �λη την διαδρομ� στολισμ�νη με Google χ�ρτες για να π�με γρηγορ�τερα στο σημε�ο αυτ� και φυσικ� �λη την αλληλογραφ�α (e-mails) που �χουμε κ�νει για την συγκεκριμ�νη συν�ντηση.
Επ�σης δεν νοιαζ�μαστε το τι θα φορ�σουμε. Η πρ�βλεψη καιρο� μας βοηθ�ει να μην σπαταλ�με εν�ργεια νι�θοντας ζ�στη � κρ�ο. Ας απασχολ�σουμε τον εαυτ� μας με οτιδ�ποτε �λλο � μ�λλον το μ�νο που πρ�πει να σκεφτ�μαστε ε�ναι να μη χ�σουμε τα Google γυαλι� μας. Επιστημονικ� φαντασ�α � πραγματικ�τητα; Τεχνολογ�α που εξημερ�νει � εξαγρι�νει τον �νθρωπο; Ευκολ�τερη � δυσκολ�τερη ζω�; Διλ�μματα πραγματικ� που πρ�πει να μας προβληματ�σουν �στε σεβ�μενοι την εξ�λιξη της τεχνολογ�ας να μην γ�νουμε δο�λοι της. Σε δ�σκολους καιρο�ς που ζο�με, �που απαιτε�ται περισσ�τερη σκ�ψη, επιβ�λλεται και περισσ�τερη κρ�ση για το πως πρ�πει να αντιμετωπ�ζουμε τα επιτε�γματα της τεχνολογ�ας �στε να βελτι�νουν το επ�πεδο ζω�ς μας και να συμβ�λλουν στην πρ�οδο και εξ�λιξ� μας.
Δος μοι το�τον τον ξ�νον, που σαν ξ�νος γενν�θηκε μ�σα στην �δια Του την πατρ�δα και απ� τα σπ�ργαν� του φυγαδε�τηκε στην Α�γυπτο. Σαν ξ�νος αντιμετωπ�στηκε απ� τους ομ�φυλο�ς του που τον θαν�τωσαν και τον αποξ�νωσαν απ� τον κ�σμο. Δεν ε�χε που την κεφαλ� να κλ�νει και σαν ξ�νος φιλοξεν�θηκε σε ξ�νο τ�φο.
Ε�ναι σκληρ� να αισθ�νεσαι ξ�νος! Ε�ναι σκληρ� να μην μπορο�ν να αγκαλι�σουν τις σκ�ψεις σου, τις επιθυμ�ες και τις φιλοδοξ�ες σου. Να μην σου δ�νονται οι ευκαιρ�ες που σου αξ�ζουν και να νι�θεις αποξενωμ�νος. Ακ�μη πιο σκληρ� ε�ναι να αισθ�νεσαι ξ�νος στην �δια σου την πατρ�δα, μιας και η λ�ξη «ξ�νος» δεν περιορ�ζεται στην δι�σταση του χ�ρου. Να μην μπορε� ο τ�πος σου να φιλοξεν�σει το δικα�ωμα σου για μια αξιοπρεπ� δουλει�, για μια �ρεμη ζω�.
Η απ�ντηση �ρχεται λ�γο αργ�τερα αφο� βι�σει ο καθ�νας πρ�τα την αποξ�νωσ� του απ� την πολιτε�α, απ� την κοινων�α, απ� τον εαυτ� του, ακ�μη κι απ� τον �διο το Θε�. Η πολιτε�α δικ�ζει, η κοινων�α εκτελε�, ο εαυτ�ς μας συναινε� και ο Θε�ς επιτρ�πει την στα�ρωση, την ταφ� και τ�λος την αν�σταση του καθεν�ς απ� το προσωπικ� του π�θος. Ε�ναι απαρα�τητα, σαν απ� φυσικ� - θε�κ� ν�μο, τα β�ματα αυτ� για να φτ�σουμε να αγγ�ξουμε το χαρμ�συνο φως της δικ�ς μας απελευθ�ρωσης απ� τα δεσμ� που μας κρατο�ν αιχμ�λωτους σε �να γολγοθ� με βαρ� φορτ�ο στους �μους.
Αν�σταση δεν ε�ναι μια απλ� μεταλαμπ�δευση μιας συνηθισμ�νης φλ�γας. Χαρακτηρ�ζεται απ� αλλαγ� συμπεριφορ�ς που φ�ρει το αν�σπερο φως στα εν�λια β�θη της �παρξ�ς μας. Η αν�σταση ξεκιν�ει απ� τα β�θη μας, απ� το κ�ντρο μας και μετ� φωτ�ζει την περιφ�ρεια της ζω�ς μας. Γι’ αυτ�, η αναζ�τηση μιας εξωτερικ�ς δ�ναμης που μαγικ� θα μας αναγενν�σει δεν μπορε� να αποτελε� παρ� μ�νο ψευδα�σθηση. Αν δεν νι�σουμε βαθι� μ�σα μας την αλλαγ� που φ�ρει το χαρμ�συνο μ�νυμα της ν�κης της φθορ�ς του �δη, της ν�κης των δυν�μεων που κρατο�ν σκοτεινιασμ�νο το μυαλ� μας και δεν μας αφ�νουν να ζ�σουμε ευτυχισμ�νοι, δεν θα μπορ�σουμε να επιστρ�ψουμε το βρ�δυ του Μεγ�λου Σαββ�του στο σπ�τι μας νικητ�ς. Νικητ�ς απ� μια προσωπικ� πορε�α που ακολο�θησε τα χν�ρια του θε�ου π�θους μ�χρι το κεν� μνημε�ο. Νικητ�ς απ� τη θνητ�τητα και απ� την απειλ� της απ�λειας της προσωπικ�ς μας ευτυχ�ας στο μονοπ�τι της αι�νιας πορε�ας μας.
Μ�σα στην αθανασ�α που μας προσφ�ρει η αν�σταση, ας προσπαθ�σει ο καθ�νας μυστικ� να νι�σει την αιωνι�τητα �χι σαν μια απλ� επιβεβα�ωση της �παρξ�ς του στον κ�σμο, αλλ� ως μια �παρξη που δεν γνωρ�ζει �ρια στον κ�σμο. Που δεν περιορ�ζεται μ�νο σε υλικ�ς μ�ριμνες, που ε�ναι αναπ�φευκτες λ�γω της χο�κ�ς φ�σης του ανθρ�που, αλλ� επεκτε�νεται και π�ρα απ� τη φθορ� της �λης, στην αληθιν� ζω� που υπ�σχεται ο ζωοδ�χος τ�φος. Ο ενταφιασμ�ς των παθ�ν και αδυναμι�ν μας, ο τ�φος των δυν�μεων που περιορ�ζουν την ελευθερ�α και την ευτυχ�α μας ε�ναι αυτ�ς που μας οδηγε� στην β�ωση απ� τ�ρα της αι�νιας ζω�ς που υπ�σχεται η αν�σταση. Μ�νο �τσι μπορο�με με ειλικρ�νεια να ομολογ�σουμε �τι εωρ�καμεν τον Κ�ριο, αν�στη εκ νεκρ�ν και μαζ� μ’ αυτ�ν αναστηθ�καμε και εμε�ς απ� το �ρεβος της πεπτωκυ�ας φ�σης μας.
Υπ�ρχουν �ραγε ευσχ�μονες βουλευτ�ς στις μ�ρες μας; Υπ�ρχουν εκπρ�σωποι του λαο� �που μπορο�με να εμπιστευτο�με; �χουν το σθ�νος να τολμ�σουν να ζητ�σουν την αποκαθ�λωση του Κυρ�ου απ� το σταυρ�; Την αποκαθ�λωση του λαο� που υπηρετο�ν απ� τον σταυρ� της οικονομικ�ς κρ�σης; Χρειαζ�μαστε αν�σταση και δεν �χουμε τα χ�ρια που θα μας βγ�λουν τα καρφι�, δεν �χουμε τα μ�σα για να μπορ�σουμε να ελευθερωθο�με απ� το ζυγ� της ανεργ�ας, της φτ�χειας και της οικονομικ�ς μας δυσχ�ρειας.
Υπ�ρχουν �μως μυροφ�ρες, υπ�ρχουν �νθρωποι που κρατ�νε το ακριβ�τερο μ�ρο για να το εναποθ�σουν στο σ�μα Εκε�νου που μπορε� να χαρ�σει ως αντ�τιμο και την δικ� μας αν�σταση. Αν�σταση πνε�ματος και απελευθ�ρωση του σκοτισμ�νου μυαλο� μας. Δι�τι αυτ�ς που αναστα�νεται πνευματικ�, θα βρει και την λ�ση για να αναστηθε� και υλικ�. Αυτ� που απαιτε�ται ε�ναι να μην ε�μαστε αν�ραστοι προς τη ζω�, προς Αυτ�ν που ε�ναι η �δια η ζω�. Να φλεγ�μαστε απ� τον �ρωτα που ε�χαν οι μυροφ�ρες για να αντικρ�σουν τον μεγ�λο νεκρ�. Και τ�τε δεν θα χρειαστο�ν μ�ρα, δεν θα μας ζητηθο�ν υλικ�ς μ�ριμνες για να μπορ�σουμε να οδηγηθο�με στο μονοπ�τι �στε να αντικρ�σουμε τον �λιο της αν�στασης. �χοντας τον �ρωτα αυτ�, θα ζο�με την �δια την αν�σταση.
�μως ο θε�κ�ς αυτ�ς �ρωτας περν�ει μ�σα απ� τον �ρωτα για τον συν�νθρωπ� μας. Ε�ναι ο �ρωτας για τον �λλον ως πρ�σωπο και �χι ως αντικε�μενο, �που δυστυχ�ς η συμπεριφορ� μας τον �χει μετατρ�ψει σε λαγνε�α. Μ�νο αν αγαπ�σουμε πραγματικ� τον συν�νθρωπ� μας, αν αφ�σουμε χ�ρο στην καρδι� μας για να φιλοξεν�σουμε τον �λλον, τ�τε μ�νο θα μπορ�σουμε να φλογιστο�με και απ� θε�ο �ρωτα, αυτ�ν που μας δ�νει θ�ρρος να ατεν�ζουμε την ελπ�δα, η οποï¿½α «ηγ�ρθη» και πλ�ον μπορο�με να ελπ�ζουμε και στην δικ� μας απελευθ�ρωση απ� τα δεσμ� του πνευματικο� και σωματικο� θαν�του.
«Ουκ �νι �ρσεν και θ�λυ». Μεγ�λη τιμ� για τις γυνα�κες να αντικρ�σουν πρ�τες το κεν� μνημε�ο. Η κοινων�α του λαο� που θ�λει να βλ�πει την αν�σταση ως �να πραγματικ� γεγον�ς στη ζω� τους, δεν ε�ναι ο�τε ανδροκρατο�μενη, ο�τε γυναικοκρατο�μενη. Και τα δυο φ�λα κατ�χουν τα πρωτε�α στον ουρ�νιο νυμφ�να, �σο κι αν στον εγκ�σμιο υπ�ρχουν ακ�μη κατ�λοιπα. Η μ�να, η αδερφ�, η σ�ντροφος καταρρ�πτουν τους φ�βους απ� τους Ιουδα�ους και τολμο�ν �πως οι μυροφ�ρες να �ρθουν πρ�σωπο με πρ�σωπο με την αλ�θεια, ανεξ�ρτητα αν γι’ αυτ� χρει�ζεται να προσπερ�σουν την Ρωμα�κ� φρουρ�. Ε�ναι ο π�θος δυνατ�ς για να τιμ�σουν τον αθ�νατο νεκρ�, «την ζω� εν τ�φω», η οπο�α �ρχεται να σημ�νει και την δικ� τους αθανασ�α, να εμφυσ�σει την ζε�δωρη πνο� της για να ζ�σουν την αν�σταση απ� τ�ρα.
Γι’ αυτ�, αν δεν μπορ�σουμε να βι�σουμε τα λο�σθια στην καθημεριν�τητα της �παρξ�ς μας, αν δεν τολμ�σουμε να αψηφ�σουμε τα εμπ�δια που μας αποτρ�πουν να �ρθουμε πιο κοντ� στην αλ�θεια μας, στον εαυτ� μας, στον Θε� που κρ�βεται μ�σα μας, τ�τε ε�ναι σ�γουρο �τι δεν θα ε�μαστε κι εμε�ς μ�ρτυρες της αν�στασης. Δι�τι αν�σταση σημα�νει να σηκωθο�με λ�αν πρω�, �ρθρου βαθ�ως, για να δο�με τον �λιο να ανατε�λει, να χαρο�με το φως πριν η αλ�θεια του φτ�σει στο ζεν�θ και μας κατακ�ψει. Πρ�πει να εγερθο�με εγκα�ρως πριν το μεσημ�ρι που �σως δεν αντ�ξουμε τις ακτ�νες του και βυθιστο�με στο σκοτ�δι.
Ας προλ�βουμε λοιπ�ν να αδρ�ξουμε την ευκαιρ�α να αναστηθο�με απ� το σκοτ�δι της κρ�σης μας για να αντικρ�σουμε τον τ�φο μας κεν� και να μπορο�με με ασφ�λεια να πο�με �τι «ηγ�ρθη, ουκ �στιν �δε», κι �τσι �λαμψε και σε μας η προσδοκ�α για την δικ� μας �γερση απ� τον τ�φο των παθ�ν και των καταστ�σεων που μας κρατο�ν ομ�ρους της σκοτεινιασμ�νης ανατολ�ς μας.
�νθρωπον ουκ �χω. Δεν �χω καν�ναν να με βοηθ�σει! Μια ε�κολη απ�ντηση για να αποφ�γουμε να αντιμετωπ�σουμε την ερ�τηση: «θ�λουμε να γ�νουμε υγιε�ς;». Μεταθ�τουμε το φορτ�ο των ευθυν�ν της δικ�ς μας σωτηρ�ας στους �λλους. Περιμ�νουμε κ�ποιον να ταρ�ξει ως �γγελος τα νερ� και να γ�νει το θα�μα, δι�τι εμε�ς δυσκολευ�μαστε να σηκωθο�με απ� το κρεβ�τι της ραθυμ�ας μας. Θ�λουμε κ�ποιον να μας σηκ�σει. Μ�πως �μως η καθ�λωσ� μας αυτ� μας βολε�ει; Μ�πως μας απαλλ�σσει απ� ευθ�νες απ�ναντι στον εαυτ� μας και στους �λλους; Μα ποιος στραβ�ς δεν θ�λει τα μ�τια του; Κι �μως, πολλ�ς φορ�ς η τ�φλωση κοστ�ζει λιγ�τερο απ� την �ασ� της. Συμφ�ρει περισσ�τερο να επαναπαυ�μαστε στην τεμπελι� μας παρ� να διαθ�τουμε πνευματικ� εγρ�γορση.
Απ� μια πρ�τη εκτ�μηση της κατ�στασης του παρ�λυτου θα συγκινο�μασταν απ� το γεγον�ς της μοναξι�ς του που δεν �χει καν�ναν δικ� του �νθρωπο να τον βοηθ�σει. Συμβα�νει και σε μας αρκετ�ς φορ�ς να παραπονο�μαστε που ε�μαστε μ�νοι. Αλλ�, αν συγκρατ�σουμε για λ�γο την συγκ�νησ� μας, θα δο�με �τι αυτ�ς που οφε�λεται για την μοναξι� μας, ε�ναι ο εγωκεντρισμ�ς μας και η αδυναμ�α μας να β�λουμε ανθρ�πους στη ζω� μας. �τσι μη δ�νοντας την απαρα�τητη αγ�πη στους �λλους, στερ�ψαμε απ� συναισθ�ματα και απ� �να χ�δι που θα μας συντρ�φευε κι �τσι με�ναμε μ�νοι με ελπ�δα μ�νο τον Θε�. Αλλ�, πως να μας δει ο Θε�ς εφ�σον εμε�ς αδυνατο�με να Τον αναγνωρ�σουμε στο πρ�σωπο των �λλων; Πως να γ�νει το θα�μα απ� τη στιγμ� που το αναζητο�με να γ�νει με μαγικ� τρ�πο και δεν φροντ�ζουμε να καθαρ�σουμε την καρδι� μας για να μπορ�σουμε να το φιλοξεν�σουμε;
Η θεραπε�α του παρ�λυτου της Βηθεσδ�, μας γενν� πολλ� ερωτηματικ�. Γιατ� να θεραπε�εται �ποιος προλαβα�νει να μπει στην προβατικ� κολυμβ�θρα; Τ�σοι �λλοι που περιμ�νουν γ�ρω απ’ αυτ�ν δεν αξ�ζουν �ασης; Το �λεος του Θεο� ε�ναι τ�σο λ�γο; Σκανδαλιζ�μαστε λοιπ�ν τ�σο απ� την παρουσ�α του Θεο�, �σο και απ� την απουσ�α του. Δεν μπορο�με να πιστ�ψουμε στην δικαιοσ�νη του βλ�ποντας γ�ρω μας τ�σο π�νο. Η χ�ρη του Θεο� φα�νεται να ε�ναι περιορισμ�νη. Μ�νο για κ�ποιους. Για �λλους δεν υπ�ρχει χ�ρη.
Η χ�ρη Του �μως δεν χαρακτηρ�ζεται απ� φτ�χεια Αυτο� που την δ�νει, αλλ� απ� την αδυναμ�α την δικ� μας να την δεχτο�με. �τσι λοιπ�ν για να μας επισκεφτε� η βο�θει� Του θα πρ�πει να γ�νουμε αντ�ξιοι αυτ�ς. Δεν μπορε� να φιλοξενηθε� καινο�ργιο κρασ� σε παλιο�ς ασκο�ς. Θα καταστραφο�ν. Χρει�ζονται καινο�ργιοι. Απαιτε�ται αλλαγ� του εαυτο� μας. Περισσ�τερη αγ�πη πρ�πει να κυλ�σει στις φλ�βες μας, περισσ�τερη συγχ�ρεση να χωρ�σει στην καρδι� μας για να οικοδομηθε� σιγ�-σιγ� ο να�ς του προσ�που μας που θα στεγ�σει τις ελπ�δες μας και τη γιατρει� μας.
Η δικ� μας παθητικ�τητα ε�ναι πολλ�ς φορ�ς η αιτ�α που δεν �χουμε �χι μ�νο κ�ποιον �νθρωπο να μας βοηθ�σει αλλ� ο�τε ο Θε�ς φα�νεται �τι μας συμπον�ει. Απ� το να θρηνο�με �μως την μο�ρα μας, καιρ�ς να την π�ρουμε στα χ�ρια μας. Να ανο�ξουμε τα φτερ� μας, να ζ�σουμε τη ζω� μας γιατ� πραγματικ� αυτ� μας θ�λει ζωντανο�ς και �χι παρ�λυτους. Ας ανο�ξουμε τις π�ρτες της καρδι�ς μας. Ας δ�σουμε ευκαιρ�ες στους ανθρ�πους να μας πλησι�σουν. �τσι θα ε�μαστε σε θ�ση να βουτ�ξουμε πρ�τοι στην κολυμβ�θρα της αιων�ου ζω�ς που παρ�χει την λ�τρωσ� μας απ� τα σωματικ� και πνευματικ� μας νοσ�ματα. Ε�θε η συνειδητοπο�ηση της παρ�λυσ� μας να δ�σει πνο� στο π�ταγμ� μας για να βρο�με την δ�ναμη να φορτωθο�με το κρεβ�τι μας και να ακολουθ�σουμε τα χν�ρια που οδηγο�ν στην αε�ζωο πηγ� του �δυτου �λιου της σωτηρ�ας μας.
Το καταμεσ�μερο, «ωσε� �ρα �κτη», στην κ�μινο της ζω�ς, στην κορ�φωση των παθ�ν μας, τ�τε αισθαν�μαστε την αν�γκη για το νερ� που θα νικ�σει τον π�θο για ολοκλ�ρωση της �παρξ�ς μας. Ε�ναι οι στιγμ�ς που η δ�ψα για ν�ημα ζω�ς, δεν μπορε� να σβηστε� μ�νο με τρεχο�μενο νερ�. Απαιτε�ται νερ� που οι ιδι�τητ�ς του δεν περιορ�ζονται σε μεταλλικ� ι�ντα, αλλ� μας μεταμορφ�νει σε πνευματοφ�ρα �ντα ενσταλ�ζοντας στην ψυχ� μας πνο� απ� την αε�ζωο πηγ� του ανε�καστου ελ�ους Του.
Αυτ� το νερ� υποσχ�θηκε κι ο Χριστ�ς στην Σαμαρε�τιδα, η οπο�α �γινε η πρ�τη απ�στολος για να μεταλαμπαδε�σει τη φλ�γα της αλ�θειας, παρ�λο που προ�ρχονταν απ� διαφορετικ� θρησκευτικ� υπ�βαθρο κουβαλ�ντας το φορτ�ο της �στατης ζω�ς της. �φτασε βαθι� στην ανομ�α για να φτ�σει βαθι� στην θεραπε�α της. Δεν �ζησε νομοτυπικ� και επιφανειακ�. Προτ�μησε να οργ�σει το σκοτ�δι της ζω�ς για να ποθ�σει τον �λιο περισσ�τερο. Επ�σης, δεν αντιμετωπ�στηκε ρατσιστικ�, δι�τι ο καθ�νας εν�πιον του Θεο� �χει τις �διες δυνατ�τητες. Ο Θε�ς δεν μονοπωλε�ται απ’ αυτο�ς που σφετερ�ζονται την αλ�θεια του, αλλ� ε�ναι ανοιχτ�ς σε �σους η καρδι� τους ποθε�, «ï¿½πως επιποθε� η �λαφος επ� τας πηγ�ς των υδ�των».
Την προηγο�μενη Κυριακ� ε�δαμε τον Κ�ριο να θεραπε�ει �να παρ�λυτο σ�μα. Σ�μερα βλ�πουμε να θεραπε�ει μια παρ�λυτη ψυχ�. Ο εντυπωσιασμ�ς απ� το πρ�το θα�μα ε�ναι σ�γουρα μεγαλ�τερος απ� το δε�τερο. Τα μ�τια μας ζητο�ν αποδε�ξεις που να μπορο�ν ε�κολα να πε�σουν. �νας παρ�λυτος που περπατ�ει, ικανοποιε� τον π�θο της ασθενικ�ς μας �ρασης πιο πολ� απ� �,τι θα αντιλαμβαν�μασταν με τα αισθητ�ρια της καρδι�ς μας �ναν �νθρωπο που αναστ�θηκε πνευματικ�.
Για �ποιον �μως μπορε� να δει π�ρα απ� τα μ�τια, θα διαπιστ�σει �τι η πνευματικ� �αση ε�ναι απε�ρως σημαντικ�τερη απ� την σωματικ�. Eπ�σης, ο κορεσμ�ς της πνευματικ�ς μας πε�νας και δ�ψας επιτυγχ�νεται �χι με ικανοπο�ηση των ατ�ρμονων επιθυμι�ν της εγωκεντρικ�τητ�ς μας, αλλ� με ζωνταν� νερ� που ε�ναι δ�ρο-πνε�μα �γιο που δωρ�ζεται σε �ποιον �χει αφ�σει χ�ρο για τον �λλον. Σε �ποιον δεν �χει κλειστε� στα δεσμ� της φιλαυτ�ας του, που δεν αγαπ� τον εαυτ� του μ�νο, αλλ� μπορε� και συγχωρε� �τσι �στε να κοινωνε� στη ζω� του με τους �λλους, με τον �λλον, αλλ� και με τον �διο τον εαυτ� του. Μ�νο τ�τε θα �ρθει σε πραγματικ� �νωση και γν�ση με τον �διον, κ�τι που αποτελε� πρ�κληση και στ�χος �παρξης αν θ�λουμε πραγματικ� να νικ�σουμε στη ζω�. Γιατ� στο βασ�λειο της ζω�ς δεν υπ�ρχει �ττα. Yπ�ρχει δ�ναμη δικα�ωσης απ� το ζωνταν� νερ� που φ�ρει γε�ση αιωνι�τητας.
Κι αν δεν μπορο�με να κορ�σουμε την δ�ψα μας, δι�τι κ�τι τ�τοιο θα απαιτο�σε την ανασφ�λει� του β�θους που μπορο�με να φτ�σουμε και �χι την ευκολ�α της επιφ�νειας που προτιμ�με, ας με�νουμε διψασμ�νοι για την αλ�θεια που δεν καταφ�ραμε να προσεγγ�σουμε. Ας �χουμε τουλ�χιστον να επιδε�ξουμε τον π�θο μας για αναζ�τηση νο�ματος �παρξης. �σως τ�τε η ζω� να μην μας καταλογ�σει πολλ�ς ευθ�νες που δεν φτ�σαμε στο τ�ρμα, μιας κι ο ιδρ�τας μας στην πορε�α �γραψε στο π�ρασμ� του τον αγ�να μας. Αυτ� τα �χνη σ�γουρα δεν θα ξεθωρι�σουν στο βιβλ�ο της ζω�ς.
Απ� το «αμαρτ�ες γον�ων παιδε�ουσι τ�κνα» στο «ο�τε ο�τος �μαρτεν ο�τε οι γονε�ς αυτο�». Απ� την σοφ�α στην απ�λυτη γν�ση. Απ� την ανθρ�πινη λογικ� στον θε�ο λ�γο. Δ�σκολο να απορρ�ψουμε την ανθρ�πινη εμπειρ�α στη ζω� �πως επ�σης και δ�σκολο να αποδεχτο�με και την ρητ� διαβεβα�ωση πως κανε�ς δεν φτα�ει. Π�ντα ζητο�με κ�ποιον να του φορτ�σουμε τις ευθ�νες. Ε�ναι ε�κολο να αποδ�δουμε ρ�λους εξιλαστ�ριων θυμ�των.
Φυσικ� �ταν ασθενε� �να μ�λος του σ�ματ�ς μας, ασθενο�ν και τα υπ�λοιπα. �τσι, και �ταν «ασθενε�» �νας οικε�ος μας, αυτ� επηρε�ζει και εμ�ς, και τα υπ�λοιπα κοντιν� του μ�λη. Θα πρ�πει να δεχτο�με �μως �τι αυτ� δεν αποτελε� παν�κεια και ως αποτ�λεσμα οτιδ�ποτε �σχημο συμβα�νει στη ζω�, �πως η τ�φλωση του εκ γενετ�ς τυφλο� δεν ε�ναι απαρα�τητα αποτ�λεσμα και τιμωρ�α κ�ποιων προηγο�μενων παραπτωμ�των δικ�ν του � των συγγεν�ν του. Επ�σης η σωματικ� αρτιμ�λεια δεν εγγυ�ται και την καλ� ποι�τητα ζω�ς του ανθρ�που. Ο ισορροπημ�νος και υγι�ς �νθρωπος προσπαθε� να βλ�πει �λα τα φαιν�μενα στη ζω� υπ� την σκ�πη της αγ�πης και της πρ�νοιας του Θεο�. Κ�θε πτυχ� της �παρξ�ς του πρ�πει να χαρακτηρ�ζεται ως μ�ρος εν�ς σχεδ�ου οικονομ�ας που στ�χο �χει την δικ� του σωτηρ�α και γαλ�νη της ψυχ�ς.
Ε�ναι δ�σκολο να απεγκλωβιστο�με απ� την λογικ� της αιτιοκρατ�ας, �τι δηλαδ� κ�θε αποτ�λεσμα �χει και το α�τι� του. Αυτ� συμβα�νει και στην επιστ�μη. Προσπαθο�με �πως και στη ζω� να ερμηνε�σουμε λογικ� την αλληλουχ�α καταστ�σεων για να τεκμηρι�σουμε �να αποτ�λεσμα. Αλλ� καμι� επιστημονικ� �ρευνα δεν κατ�ρθωσε να εξηγ�σει εκατ� τοις εκατ� την ακρ�βεια της μεθοδολογ�ας της. Π�ντα υπ�ρχει �να σφ�λμα στον πειραματισμ�. Κι εκε� κρ�βεται και η γοητε�α της επιστ�μης. Τα σημε�α που δεν μπορο�με να προσεγγ�σουμε ε�ναι αυτ� που διακρ�νονται απ� �να μυστηρι�δη μυστικισμ� ανεξιχν�αστης ερμηνε�ας. Ε�ναι αυτ� εκε� που σταματ�ει ο �νθρωπος και αναλαμβ�νει ο Θε�ς.
�τσι και στη ζω�. Αν μπο�με στους λογικο�ς συσχετισμο�ς αιτι�ν και αποτελεσμ�των, θα �χουμε χαθε� στις πλ�νες μας. Ανθρ�πινες και αναπ�φευκτες φυσικ� και οι πλ�νες! Αυτ�ς μας οδηγο�ν στην αλ�θεια... Ε�ναι ε�λογο να οδηγο�μαστε σε μια λογικ� εναπ�θεση επιχειρημ�των στην προσπ�θει� μας για διαλε�κανση της αλ�θειας. Ε�ναι �μως επικ�νδυνο να βασιζ�μαστε μ�νο σ’ αυτ�. Σε κ�θε επιχε�ρηση ψηλ�φησης της αλ�θειας, ο ανθρ�πινος παρ�γοντας �χει τη δικ� του συμμετοχ�. Δεν �χει �μως την κατοχ� της πλ�ρης αλ�θειας. Η πλ�ρη αλ�θεια ε�ναι σαν τον �λιο, κα�ει. Γι’ αυτ� και δεν ε�ναι δυνατ� η κατ�κτησ� της. Ας αρκεστο�με μ�νο στις ακτ�νες φωτ�ς και ας ελπ�σουμε να ε�ναι ικαν�ς να φωτ�ζουν το δι�βα μας, δι�χνοντας τις αυταπ�τες του μυαλο� μας.
Θα πρ�πει να συνειδητοποι�σουμε εφ�σον νοσταλγο�με μια καλ� ποι�τητα ζω�ς που φ�ρει οσμ� αιων�ας πνο�ς, �τι ο πραγματικ�ς παρ�δεισος δεν ε�ναι μ�νο κ�που εκε� π�νω, αλλ� υπ�ρχει και μ�σα μας και γ�νεται αντιληπτ�ς απ� τα μ�τια της ψυχ�ς μας. Βι�νεται συν�χεια στον τρ�πο που αντιμετωπ�ζουμε την καθημεριν�τητ� μας και προδιαγρ�φει και την συμμετοχ� μας στη θ�αση της αλ�θειας. Θ�βοντας τις φαρισα�κ�ς νοοτροπ�ες, αρνο�μενοι την διαστροφ� των θρησκευτικ�ν καν�νων και εντολ�ν (�πως «η αργ�α του Σαββ�του»), απεκδυ�μενοι τον μανδ�α της μανιακ�ς τ�σης ερμηνε�ας των π�ντων και στρεφ�μενοι προς τον Νικητ� της �δια της ζω�ς, �χουμε την ελπ�δα συμμετοχ�ς στο παρ�ν της ιστορ�ας. Δι�τι μ�σα σ’ αυτ� ζο�με τα �σχατα, κοινωνο�με την αιωνι�τητα και γιν�μαστε �να σ�μα, μια λ�μψη, μια κραυγ�. Ε�ναι η κραυγ� του κ�θε ανθρ�που που διψ� για την τελε�ωσ� του.
(Φωτογραφ�α: �ργο του εκ γενετ�ς τυφλο� καλλιτ�χνη Esref Armagan)
Φ�τος δεν θα στολ�σω χριστουγεννι�τικο δ�νδρο, ο�τε θα β�λω λαμπι�νια στο μπαλκ�νι. Θ�λω να υποδεχτ� τον Κ�ριο με την ταπειν�τητα που του πρ�πει. �χι δηλαδ� πως β�ζοντας στολ�δια, δεν μπορο�με να ε�μαστε και ταπεινο�, αλλ� δυσκολε�ομαι κ�θε φορ� να ανακαλ�ψω το πνε�μα των Χριστουγ�ννων μ�σα στους μεγαλοπρεπε�ς στολισμο�ς μιας καλοστημ�νης γιορτιν�ς ατμ�σφαιρας. «Θε�ς εφανερ�θη εν σαρκ�» και �χι «εν χλιδ�».
Με την υπερβολ� που μας χαρακτηρ�ζει αισθ�νομαι �τι δεν απ�χουμε αρκετ� απ� τον φαρισα�σμ� της εποχ�ς εκε�νης αλλ� και της σημεριν�ς, αναμ�νοντας �να Χριστ� με δαυ�δια εγκοσμιοκρατικ� μεσσιανικ� αποστολ�. Προσπαθο�με να στολ�σουμε την ασχ�μια μας γιατ� ε�μαστε αδ�ναμοι να ανακαλ�ψουμε την ομορφι� που κρ�βεται στα β�θη της καρδι�ς μας. Ξεχ�σαμε να αγαπ�με και αφεθ�καμε στα περιτυλ�γματα για να μας φ�ρουν πιο κοντ� σ’ Αυτ�ν που ε�ναι η �δια η αγ�πη. Π�σο �μως απατ�μαστε θεωρ�ντας Αυτ�ν ως μ�σο και �χι ως προορισμ�. Ως μ�σο ικανοπο�ησης της εξωτερικ�ς μας εικ�νας και �χι ως εσ�τατο στ�χο ζω�ς.
«Σ�μερον γενν�ται» και δεν γενν�θηκε ο�τε θα γεννηθε�. Η δι�ρκεια του ενεστ�τα δε�χνει �τι κ�θε στιγμ� στο παρελθ�ν, παρ�ν και μ�λλον ε�ναι το σ�μερα. Κ�θε �ρα ε�ναι η �ρα της γ�ννησης του Κυρ�ου. �πως επ�σης και κ�θε �ρα ε�ναι η �ρα της στα�ρωσης: «σ�μερον κρεμ�ται επ� ξ�λου». Χρ�νος δεν υπ�ρχει. Τον φτι�ξαμε απλ�ς για να μετρ�με τις ρυτ�δες του προσ�που μας. Για να θυμ�μαστε επετε�ους και πανηγ�ρεις και να ξεχ�σουμε �τι αποτελο�με μ�ρος της αιωνι�τητας.
Ο ων, ο ην και ο ερχ�μενος ε�ναι αι�νιος, γενν�ται, σταυρ�νεται και αναστα�νεται κ�θε στιγμ�. Αυτ� την γε�ση της αιωνι�τητας καλο�μαστε και εμε�ς να νι�σουμε. Να αρνηθο�με να �ρθει η κατ�λληλη στιγμ� για να πανηγυρ�σουμε, για να γ�νουμε ευτυχισμ�νοι. Η ευτυχ�α, η ζω�, η αλ�θεια δεν προσμ�νονται απλ� βι�νονται συν�χεια. Πως θα μπορο�σα λοιπ�ν να περιμ�νω να γεννηθε� ο Χριστ�ς μ�νο στις 25 Δεκεμβρ�ου; Πως θα μπορο�σα να τον υποδ�χομαι στην Βηθλε�μ μ�νο μια φορ� το χρ�νο, εν� Εκε�νος μας προσκαλε� να γ�νουμε η α�διος φ�τνη για να σπαργανωθε�;
Πως θα μπορο�σα να χωρ�σω στην καρδι� μου Αυτ�ν που χ�ρεσε στην χο�φτα του �λη την κτ�ση; Πως θα μπορο�σα να μετρ�ω τον χρ�νο προσμ�νοντας τον Αι�νιο; �χι, φ�τος θα κ�νω την αλλαγ�. Θα αφ�σω τον Χριστ� να μην γεννηθε� σε μια ψε�τικη φ�τνη με πλο�σια στολ�δια, αλλ� θα φτι�ξω την δικ� μου φ�τνη �πως ακριβ�ς την θ�λει. Φτιαγμ�νη απ� �χυρα και να ζεστα�νεται με τα χν�τα απ� τα γα�δουρ�κια. Αυτ� την εικ�να θα χτ�σω στην καρδι� μου και θα ανασ�ρω απ� τα εν�λια β�θη της, χρυσ�, λιβ�νι και σμ�ρνα για να Του τα προσφ�ρω.
Ε�ναι η αγ�πη που μου απ�μεινε και θα Του την δ�σω �λη. Θ�λω να κενωθ�, να αδει�σω, να λι�σω απ� �ρωτα για Εκε�νον. Μ�νο �τσι θα �χω ελπ�δες να γεμ�σω ξαν� δι�τι ε�μαι σ�γουρος �τι Αυτ�ς θα μου τα επιστρ�ψει πολλαπλ�σια. Ας στολ�σουμε λοιπ�ν την καρδι� μας με τα πιο ακριβ� στολ�δια της αγ�πης για να μπορ�σει ο Χριστ�ς να γεννηθε� και φ�τος. Διαφορετικ� φοβ�μαι �τι θα �ρθει αλλ� δεν θα τον αναγνωρ�σουμε, δι�τι Αυτ�ς θ�λει να του στρ�σουμε β�για και �χι ψε�τικα στολ�δια και λαμπι�νια.
Στην αγκαλι� σου π�ρε με
στα πιο ψηλ� σου β�θη
εκε� που δακρ�ζουν τα βουν�
που κα�γονται οι π�γοι.
Κρ�τα με στην πιο ψηλ� κορφ�
να φτ�σω το Θε� μου
να γαντζωθ� στον ουραν�
τη θ�λασσα να δι�ξω.
Και σαν πετ� σαν αετ�ς
στην πλ�ρη της σκι�ς σου
θα �ρχομαι σαν αστραπ�
το φως σου για να κλ�βω.
�φησ� με να ανοιχτ�
στα πλ�τη της αβ�σσου
να με�νω ξ�γρυπνος στη γη
τον �λιο να ανταμ�σω.
Και σαν φτ�σεις και χαθε�ς
στα β�θη της καρδι�ς μου
μην ξεχ�σεις τον �ρωτα
που �ζησα για σ�να.
Την �χασα κι αυτ� την εξεταστικ�! Ε�μαι �δη στο πτυχ�ο και πρ�πει να βιαστ� γιατ� δεν �χω και πολλ� περιθ�ρια με τον καινο�ργιο ν�μο. Τα πρ�γματα δυσκολ�ψανε και δεν ξ�ρω αν ε�ναι για το καλ� μου � �χι. �να πρ�γμα �μως γνωρ�ζω, �ταν σου στερο�ν ελευθερ�α δε σε κερδ�ζουν παρ� μ�νο σε απομακρ�νουν. Παρ� τα�τα, δεν πιστε�ω �τι ο καινο�ργιος ν�μος θα αλλ�ξει τον τρ�πο σκ�ψης και λειτουργ�ας της ακαδημα�κ�ς κοιν�τητας. Εμε�ς οι φοιτητ�ς θα συνεχ�σουμε να μην πατ�με συχν� στα αμφιθ�ατρα, οι περισσ�τεροι καθηγητ�ς θα συνεχ�σουν να μας προσφ�ρουν τις ξερ�ς τους γν�σεις και οι καταλ�ψεις καλ� θα κρατο�ν μιας και π�ντα κ�ποιος λ�γος θα υπ�ρχει.
�λα αυτ� φυσικ� υπ� το π�πλο μιας αγωνι�δους προσπ�θειας του κ�θε εμφανιζ�μενου υπουργο� παιδε�ας που παθι�ζεται να φ�ρει τις ριζοσπαστικ�ς αλλαγ�ς στο σημαντικ� αυτ� πυλ�να της κοινων�ας μας. �χω την εντ�πωση �μως �τι δεν �χουν καταλ�βει οι �χοντες εξουσ�α (απ� τους πολιτικο�ς μ�χρι τον τελευτα�ο παρατρεχ�μενο βοηθ� καθηγητ�) �τι εμε�ς δε μασ�με. Νομ�ζουν �τι �λα τα κ�νουν εν αγνο�α μας. Μα τ�σο πολ� εθελοτυφλο�ν που θεωρο�ν τη ν�α γενι� �τι ε�μαστε μ�νο του καφ� και της αραχτ�ς; Κι �μως, καλ� κ�νουν και το πιστε�ουν. Μας συμφ�ρει. Ανυποψ�αστα ελλοχε�ει μ�σα σε κ�θε νεανικ� καρδι� ο π�θος για δικαιοσ�νη και η αναζ�τηση εν�ς καλ�τερου α�ριο, σε βαθμ� που δε μπορο�ν να φανταστο�ν.
Παρ�λο τις εν μ�ρει υποκινο�μενες αντιδρ�σεις των φοιτητ�ν που πλ�ον �χουν π�ρει οικουμενικ�ς διαστ�σεις και σε δυτικ�ς χ�ρες που �ταν αδιαν�ητο πριν μερικ� χρ�νια, η κραυγ� της νεολα�ας δεν φανερ�νει απλ� μια δυσανασχ�τηση προς τις υπ�ρχουσες συνθ�κες, αλλ� και μια υπ�σχεση. Εμε�ς ε�μαστε η αλλαγ�, εμε�ς ε�μαστε που θα αναλ�βουμε την σκυτ�λη της τ�χης μας. Αυτ� φυσικ� δεν εκφρ�ζεται απαρα�τητα με μια αλλαγ� πολιτικο� σκηνικο�, μιας και ιστορικ� ποτ� η πολιτικ� δεν �ταν αν�λγητη. Αυτ� που αλλ�ζει ε�ναι στην ωριμ�τητα της σκ�ψης του καθεν�ς. Δεν χρει�ζονται απαρα�τητα να αλλ�ξουν οι ν�μοι, εφ�σον αλλ�ξουν οι καρδι�ς και ο νους των ν�ων ανθρ�πων.
Ε λοιπ�ν, το μ�νυμα το �χουμε δ�σει. Ε�μαστε ξ�πνιοι, �χουμε εγκαταλε�ψει και δεν συμμετ�χουμε στο θ�ατρο που πα�ζεται για μας. Αντιθ�τως εμε�ς ε�μαστε οι σεναριογρ�φοι σε �να θ�ατρο που απλ� εσε�ς φαιν�σαστε ως κομπ�ρσοι. Η δικ� μας ψυχ� ε�ναι αυτ� που πρωταγωνιστε� στη δικ� μας ιστορ�α.
Φ�τος δεν θα στολ�σω χριστουγεννι�τικο δ�νδρο, ο�τε θα β�λω λαμπι�νια στο μπαλκ�νι. Θ�λω να υποδεχτ� τον Κ�ριο με την ταπειν�τητα που του πρ�πει. �χι δηλαδ� πως β�ζοντας στολ�δια, δεν μπορο�με να ε�μαστε και ταπεινο�, αλλ� δυσκολε�ομαι κ�θε φορ� να ανακαλ�ψω το πνε�μα των Χριστουγ�ννων μ�σα στους μεγαλοπρεπε�ς στολισμο�ς μιας καλοστημ�νης γιορτιν�ς ατμ�σφαιρας. «Θε�ς εφανερ�θη εν σαρκ�» και �χι «εν χλιδ�».
Με την υπερβολ� που μας χαρακτηρ�ζει αισθ�νομαι �τι δεν απ�χουμε αρκετ� απ� τον φαρισα�σμ� της εποχ�ς εκε�νης αλλ� και της σημεριν�ς, αναμ�νοντας �να Χριστ� με δαυ�δια εγκοσμιοκρατικ� μεσσιανικ� αποστολ�. Προσπαθο�με να στολ�σουμε την ασχ�μια μας γιατ� ε�μαστε αδ�ναμοι να ανακαλ�ψουμε την ομορφι� που κρ�βεται στα β�θη της καρδι�ς μας. Ξεχ�σαμε να αγαπ�με και αφεθ�καμε στα περιτυλ�γματα για να μας φ�ρουν πιο κοντ� σ’ Αυτ�ν που ε�ναι η �δια η αγ�πη. Π�σο �μως απατ�μαστε θεωρ�ντας Αυτ�ν ως μ�σο και �χι ως προορισμ�. Ως μ�σο ικανοπο�ησης της εξωτερικ�ς μας εικ�νας και �χι ως εσ�τατο στ�χο ζω�ς.
«Σ�μερον γενν�ται» και δεν γενν�θηκε ο�τε θα γεννηθε�. Η δι�ρκεια του ενεστ�τα δε�χνει �τι κ�θε στιγμ� στο παρελθ�ν, παρ�ν και μ�λλον ε�ναι το σ�μερα. Κ�θε �ρα ε�ναι η �ρα της γ�ννησης του Κυρ�ου. �πως επ�σης και κ�θε �ρα ε�ναι η �ρα της στα�ρωσης: «σ�μερον κρεμ�ται επ� ξ�λου». Χρ�νος δεν υπ�ρχει. Τον φτι�ξαμε απλ�ς για να μετρ�με τις ρυτ�δες του προσ�που μας. Για να θυμ�μαστε επετε�ους και πανηγ�ρεις και να ξεχ�σουμε �τι αποτελο�με μ�ρος της αιωνι�τητας.
Ο ων, ο ην και ο ερχ�μενος ε�ναι αι�νιος, γενν�ται, σταυρ�νεται και αναστα�νεται κ�θε στιγμ�. Αυτ� την γε�ση της αιωνι�τητας καλο�μαστε και εμε�ς να νι�σουμε. Να αρνηθο�με να �ρθει η κατ�λληλη στιγμ� για να πανηγυρ�σουμε, για να γ�νουμε ευτυχισμ�νοι. Η ευτυχ�α, η ζω�, η αλ�θεια δεν προσμ�νονται απλ� βι�νονται συν�χεια. Πως θα μπορο�σα λοιπ�ν να περιμ�νω να γεννηθε� ο Χριστ�ς μ�νο στις 25 Δεκεμβρ�ου; Πως θα μπορο�σα να τον υποδ�χομαι στην Βηθλε�μ μ�νο μια φορ� το χρ�νο, εν� Εκε�νος μας προσκαλε� να γ�νουμε η α�διος φ�τνη για να σπαργανωθε�;
Πως θα μπορο�σα να χωρ�σω στην καρδι� μου Αυτ�ν που χ�ρεσε στην χο�φτα του �λη την κτ�ση; Πως θα μπορο�σα να μετρ�ω τον χρ�νο προσμ�νοντας τον Αι�νιο; �χι, φ�τος θα κ�νω την αλλαγ�. Θα αφ�σω τον Χριστ� να μην γεννηθε� σε μια ψε�τικη φ�τνη με πλο�σια στολ�δια, αλλ� θα φτι�ξω την δικ� μου φ�τνη �πως ακριβ�ς την θ�λει. Φτιαγμ�νη απ� �χυρα και να ζεστα�νεται με τα χν�τα απ� τα γα�δουρ�κια. Αυτ� την εικ�να θα χτ�σω στην καρδι� μου και θα ανασ�ρω απ� τα εν�λια β�θη της, χρυσ�, λιβ�νι και σμ�ρνα για να Του τα προσφ�ρω.
Ε�ναι η αγ�πη που μου απ�μεινε και θα Του την δ�σω �λη. Θ�λω να κενωθ�, να αδει�σω, να λι�σω απ� �ρωτα για Εκε�νον. Μ�νο �τσι θα �χω ελπ�δες να γεμ�σω ξαν� δι�τι ε�μαι σ�γουρος �τι Αυτ�ς θα μου τα επιστρ�ψει πολλαπλ�σια. Ας στολ�σουμε λοιπ�ν την καρδι� μας με τα πιο ακριβ� στολ�δια της αγ�πης για να μπορ�σει ο Χριστ�ς να γεννηθε� και φ�τος. Διαφορετικ� φοβ�μαι �τι θα �ρθει αλλ� δεν θα τον αναγνωρ�σουμε, δι�τι Αυτ�ς θ�λει να του στρ�σουμε β�για και �χι ψε�τικα στολ�δια και λαμπι�νια.
Ο Χριστ�ς συναντ�ει τον καθ�να μας στο επ�πεδο το οπο�ο βρ�σκεται. �λλος ζητ�ει απ’ Αυτ�ν να τον επισκεφτε� στο σπ�τι για να σ�σει την κ�ρη του (�πως ο αρχισυν�γωγος Ι�ειρος), �λλος του ζητ�ει μια μ�νο του κουβ�ντα για να λ�βει την �αση (εκατ�νταρχος) κι �λλος π�λι αρκε�ται σε �να μ�νο �γγιγμα του κρασπ�δου του ιματ�ου του (αιμορροο�σα). Προσφ�ρει την Σωτηρ�α σε οποιονδ�ποτε την ζητ�σει, ανεξ�ρτητα απ� το βαθμ� της π�στης που διαθ�τει ο καθ�νας μας.
�τσι κι εμε�ς, αν�λογα με τον τρ�πο τον οπο�ο αντιλαμβαν�μαστε την π�στη μας σ�Αυτ�ν, αρκο�μαστε σε οτιδ�ποτε η συνε�δησ� μας προτρ�πει. �λλος σε μια επ�σκεψη σε �να προσκ�νημα, �λλος με �να τ�μα, �λλος με μια βαθι� προσευχ�, �λλος απλ�ς λειτουργ�ντας ως «υι�ς φωτ�ς» μ�σα στον κ�σμο. Ο καθ�νας μας εκφρ�ζει με τον δικ� του τρ�πο την π�στη του, προσδοκ�ντας την θεραπε�α του.
Πολλ�ς φορ�ς �μως, �σες φορ�ς και να προσευχηθο�με, �σα τ�ματα και να κ�νουμε, σε �σες εκκλησι�ς και να τρ�ξουμε, Αυτ�ς φα�νεται να μην ανταποκρ�νεται. �λλες φορ�ς, ασκο�με την π�στη μας αγανακτ�ντας απ�ναντ� Του λ�γοντας «Θε� μου που ε�σαι; Γιατ� δεν με βλ�πεις;» κι �λλες φορ�ς εγκαταλε�πουμε τον αγ�να, αποκτ�ντας μια αυστηρ� εικ�να για Αυτ�ν, ο οπο�ος αδυνατε� να μας βοηθ�σει λ�γοντας �τι «τελικ� μπορε� να μην υπ�ρχει Θε�ς».
Εκε�νος �μως, μας παρακολουθε� εν τη σιωπ� του και φα�νεται να μην παρεξηγε� τους �ποιους λογισμο�ς μας. Και μ�λιστα �χι απλ� μας παρακολουθε�, αλλ� λειτουργε� πιο ενεργ� κι απ� μας τους �διους για την δικ� μας σωτηρ�α. Τι γ�νεται �μως �ταν του ζητ�με απεγνωσμ�να να παρ�μβει για να δ�σει την υγε�α μας, για να βρο�με μια δουλει�, για να μας βοηθ�σει σε �να πρ�βλημα κι Αυτ�ς δεν κ�νει το θα�μα του;
Το λ�θος το οπο�ο γ�νεται, ε�ναι �τι Του ζητ�με να �ρθει στην ταραχ� μας, αντ� να π�με εμε�ς σ’ Αυτ�ν και να νι�σουμε λ�γη απ� την μακαρι�τητ� του. Ζητ�με απ� �να Θε�, να εμφανιστε� εν μ�σω κρ�σης και να π�ρει μ�ρος στην τρ�λα μας, στη φουρτο�να μας. Αλλ� Αυτ�ς θ�λει ηρεμ�α για να εμφανιστε�. Δι�τι μ�σα στην ταραχ� μας δεν �χουμε την υγε�α των πνευματικ�ν μας ματι�ν �στε να Τον αναγνωρ�σουν! Δι�τι τελικ� υπ�ρχει και στην ταραχ� μας μ�νο που τον κρ�βουν οι ασθενε�ς πνευματικ�ς αισθ�σεις μας. �ταν �μως ηρεμ�σουμε και ησυχ�σει η θαλασσοταραχ� μας, τ�τε μπορο�με να διακρ�νουμε την παρουσ�α Του. Τ�τε φανερ�νεται η δ�ξα Του και το μεγαλε�ο της μακαρι�τητ�ς Του.
Γι αυτ� εν καιρ� κρ�σης, ας κρατ�σουμε την ψυχραιμ�α μας. Ας κρατηθο�με γερ� να μην βουλι�ξουμε! Τα κ�ματα θα σταματ�σουν κ�ποια στιγμ� και πρ�πει να μας βρουν στις θ�σεις μας, στο τιμ�νι της ζω�ς και �χι στον βυθ� της καταστροφ�ς μας. Θα πρ�πει να ε�μαστε ικανο� να Τον αναγνωρ�σουμε �ταν η μακαρι�τητ� Του απλωθε� και καταπα�σει την κρ�ση μας, δι�τι πρ�πει να �χουμε δυν�μεις να φτ�σουμε ως τη στερι� σ�οι, για να μπορ�σουν τα β�ματ� μας να χαραχτο�ν στην �μμο της ζω�ς, �στε να δηλ�σουν τη δικ� μας παρουσ�α στην αιωνι�τητα.
Θ�νατος � ζω�; Π�νος � χαρ�; Δ�κρυ � χαμ�γελο; Τι ε�ναι αυτ� που νικ�ει στο τ�λος; Στην π�λη της Να�ν �ρχεται αντιμ�τωπος ο θρ�νος στην πιο τραγικ� του μορφ� με το χαμ� εν�ς ν�ου παλικαριο� με Αυτ�ν που ε�ναι η �δια η ζω�. Συναντ�νται τα δυο �κρα της ανθρ�πινης �παρξης. Εκε� που καλο�μαστε να βι�νουμε κι εμε�ς τ�σο την τραγικ�τητα της ζω�ς �σο και την ανε�πωτη χαρ� της.
Δεν μπορο�με να �χουμε μ�νο το �να απ� τα δυο παραπ�νω. Η ζω� ε�ναι συνυφασμ�νη και με τον θρ�νο και με την ευτυχ�α. Ας σταματ�σουμε να επιλ�γουμε μ�νο την καλοπ�ραση και να αρνο�μαστε �τι μας πληγ�νει. Η δοκιμασ�α σμιλε�ει τον �νθρωπο. Μπορε� να τον κ�νει σκληρ� �σο και εξαιρετικ� ευα�σθητο. Η αντιμετ�πιση του π�νου θα πρ�πει να κινε�ται προς το μαλ�κωμα της ψυχ�ς. Πως �μως, �ταν ο θ�νατος σου χτυπ�σει την π�ρτα, μπορε�ς να στ�κεις χωρ�ς οργ� και θυμ� πολλ�ς φορ�ς απ�ναντι στη ζω� για τη δυστυχ�α που �χει �ρθει; Τι απαντ� κανε�ς στη χ�ρα γυνα�κα της Να�ν που ο θ�νατος την επισκ�πτεται για δε�τερη φορ� στραγγ�ζοντας κ�θε χαρ� απ’ την �παρξ� της; Τι ν�ημα θα �χει πλ�ον η ζω� γι’ αυτ�ν;
«Μη κλαï¿½ε» της λ�ει ο Κ�ριος. Ε�ναι εκε� παρ�ν και σ’ Αυτ�ν δεν χωρ�ει θλ�ψη γιατ� αυτ�ς ε�ναι η οδ�ς και η αληθιν� ζω�. Δ�χεται φυσικ� τον ανθρ�πινο π�νο, συμπον� τη θλ�ψη που επιφυλ�σσει η ζω� στην ανθρ�πινη βιωτ�. Κι ο �διος εξ�λλου εδ�κρυσε στην Βηθαν�α με τον θ�νατο του τετρα�μερου Λ�ζαρου. Δ�κρυα που μπορο�ν να αποδοθο�ν �χι τ�σο στο πρ�σωπο του αγαπημ�νου φ�λου του (μιας και σε λ�γο θα τον δι�ταζε «δε�ρο �ξω») αλλ� στην συμπ�νια για την κατ�ντια της ανθρ�πινης φ�σης λ�γω της πτ�σης με κορ�φωμα τον θ�νατο.
«Νεαν�σκε, σοι λ�γω εγ�ρθητι». Και ο π�νος μετατρ�πεται σε �φατη χαρ�. Μια σκην� που προεικον�ζει την τελικ� αν�σταση των νεκρ�ν στο μ�λλοντα αι�να. Δι�τι «πας πιστε�ων εις αυτ�ν μη απ�λυται, αλλ’ ï¿½χη ζω�ν αι�νιον». Δεν γνωρ�ζω π�ση παρηγορι� αποτελε� αυτ� �ταν χ�νεις το μον�κριβο παιδ� σου. Αλλ� μ�νο Αυτ�ς μπορε� να σου δ�σει αληθιν� στ�ριγμα για την συν�χιση του β�ου. Μια βακτηρ�α, που στο χρ�νο αποκαλ�πτεται η πλ�ον κατ�λληλη για να δ�σει στη ζω� το πραγματικ� της ν�ημα.
Ζο�με σε μια εποχ� που μοι�ζει να οδε�ουμε, �πως τ�τε στη Να�ν, σε μια νεκρικ� πομπ�. Κηδε�ουμε την �δια τη ζω� μας καθημεριν�, μιας και η γενικ�τερη αστ�θεια στην πατρ�δα μας, δεν μας κομ�ζει πολλ�ς ελπ�δες για αν�καμψη. Κουβαλ�με το φ�ρετρο στους �μους μας, �που μ�σα �χουμε ρ�ξει �νειρα, αξ�ες, ιδανικ�, την �δια μας την �παρξη. Ο τ�φος μοι�ζει απειλ� και αναπ�τρεπτη κατ�ληξη. Εκε� �μως που το σκοτ�δι φα�νεται να �χει τυλ�ξει τη ζω� μας, ξαφνικ� μια �λλη πομπ� �ρχεται κατ� π�νω μας. Ε�ναι γεμ�τη φως, δι�τι προπορε�εται Αυτ�ς που ε�ναι πηγ� του φωτ�ς. Προφαν�ς η μητ�ρα Του, λ�γο πριν ενταφι�σουμε τις ελπ�δες μας, Του φ�ναξε, συμπαραστ�θηκε στον π�νο μας, μιας και η �δια �χει αντικρ�σει το τ�κνο της νεκρ�. Δεν θα μπορο�σε Αυτ�, που σαν μητ�ρα �λων μας, να αφ�σει να χαθε� η πατρ�δα μας, η ζω� μας.
�ρθε Αυτ�ς να φ�ρει αν�σταση, �ρθε Αυτ�ς να πει « εγ�ρθητι». Κ�πως �τσι λειτουργε� η θε�α οικονομ�α την δ�σκολη αυτ� στιγμ� που περν�με ως �λληνες. Αυτ� που απαιτε�ται ε�ναι εμπιστοσ�νη σ’ Αυτ�ν που μπορε� να φ�ρει την Αν�σταση. Αυτ�ς δεν πρ�κειται να μας προδ�σει ποτ�, δι�τι ως παν�γαθος και πολυ�λαιος θα φθ�σει μ�χρι το κ�κκαλο για να μας υπενθυμ�σει �τι Αυτ�ς ε�ναι εδ� και συμπ�σχει μαζ� μας. Αυτ�ς μας κουβαλ�ει τον σταυρ� μιας και εμε�ς φα�νεται να τον �χουμε παραδ�σει. Η αν�σταση αποτελε� τη μ�νη επιλογ�. Ας γ�νουμε ικανο� να την δεχτο�με μιας κι ο ολοκληρωτικ�ς χαμ�ς μας θα ε�ναι μ�νο θ�μα επιλογ�ς.
Φθιν�πωρο για τα καλ�! Εποχ� σπορ�ς. Οι γεωργο� αρχ�ζουν να σπ�ρνουν τη γη τους προσδοκ�ντας την καλ�τερη δυνατ� συγκομιδ�. Προετοιμ�ζουν το �δαφος �σο το δυνατ� καλ�τερα για να μπορ�σει να γονιμοποιηθε� ο σπ�ρος. �λλος σπ�ρος �μως π�φτει... παρ� την οδ�ν, �λλος... εν μ�σω των ακανθ�ν κι �λλος... εις την γη την αγαθ�.
Δεν φτα�ει ο σπ�ρος για την �κβαση της τ�χης του. Ευθ�νεται το κ�θε υπ�στρωμα που θα κληθε� να τον φυτρ�σει. �τσι κι ο λ�γος του Θεο�. Θα ευδοκιμ�σει στη γη την αγαθ� που μπορε� να ανταποκριθε� στο κ�λεσμ� του. Εμε�ς �ραγε σε ποια κατηγορ�α γης �χουμε επιλ�ξει να αν�κουμε; Ποδοπατο�μαστε απ� τους περαστικο�ς; Βρισκ�μαστε μ�σα σε αγκ�θια; � �χουμε φροντ�σει να καλλιεργηθο�με αρκετ� για να υποδεχτο�με τη σπορ�;
Ας στοχαστο�με π�νω σ’ αυτ� την απλ� παραβολ� του σπορ�ως κι ας κ�νουμε την αυτοκριτικ� μας. Ε�μαστε π�ντα σε θ�ση �μως να ανακαλ�ψουμε την κατ�στασ� μας, να κατατ�ξουμε τον εαυτ� μας στην αντ�στοιχη γη; �λοι κατ� β�θος πιστε�ουμε �τι ε�μαστε η καλλιεργο�μενη και ε�φορη γη που κ�θε σπ�ρος καρποφορε� τα β�λτιστα. Νομ�ζουμε �τι �χουμε κ�νει τις καλ�τερες προσπ�θειες για να φτ�σουμε μ�χρι εδ� και να αποτελ�σουμε την αγαθ� γη. Ε�ναι �μως αλ�θεια; � αποτελε� μια ακ�μη πλ�νη, μια ψευδα�σθηση του μυαλο� μας;
�μως κι αν δεν ε�μαστε σε ε�φορη γη κι αν μας �χουν ζ�σει ζιζ�νια, ας μην απογοητευ�μαστε. Ας πιστε�ουμε σ’ Αυτ�ν, ας εμπιστευτο�με τη δ�ναμ� Του, για να κ�νει το �δαφ�ς μας �τοιμο να δ�σει καρπο�ς στον λ�γο Του. �σως να μην γνωρ�ζουμε π�ντα αν αυτ� που κ�νουμε συμβαδ�ζουν μ’ Αυτ�ν, αλλ� να προσευχ�μαστε σ’ Αυτ�ν να καθοδηγε� τα β�ματ� μας. Να ζητ�με πρ�τα τη σωτηρ�α της ψυχ�ς, η οπο�α αποκτ�ται με ταπε�νωση και προσευχ�.
Τ�τε μ�νο �χουμε ελπ�δες �τι καλλιεργο�μαστε σωστ�. Κι αν π�λι δεν φ�ρουμε και τους επιθυμητο�ς καρπο�ς, δεν πρ�πει να σταματ�σουμε να προσδοκο�με να αποτελ�σουμε εμε�ς το �δαφος της επ�μενης σπορ�ς. Δι�τι ο σπ�ρος δεν τελει�νει ποτ�. Π�ντα θα υπ�ρχει γ�νιμο �δαφος για να τον αναπαρ�γει. Ε�θε να γ�νουμε κι εμε�ς τα καλ� σπαρτ� για να φανο�με αντ�ξιοι του σπ�ρου που Αυτ�ς μας εμπιστε�τηκε.
Ο Χριστ�ς �ρχεται αντιμ�τωπος με τον δαιμονιζ�μενο των Γαδαρην�ν της εποχ�ς εκε�νης αλλ� και αντιμ�τωπος καθημεριν� με την τρ�λα του κ�σμου το�του στο αι�νιο παρ�ν. �λοι σε κ�ποιο βαθμ� βασανιζ�μαστε απ� «δαιμ�νια», απ� π�θη και μ�ριμνες που δεν μας αφ�νουν να χαρο�με την ομορφι� της ζω�ς. �λοι θα θ�λαμε να απαλλαγο�με απ� τα προβλ�ματα που μας στερο�ν την ελευθερ�α μας, τη δυνατ�τητ� μας να προχωρ�σουμε ευτυχισμ�νοι στο μονοπ�τι του επ�γειου το�του β�ου.
Η ζω� μας �μως δεν ε�ναι ξ�χωρη και δεν προχωρ�ει ανεξ�ρτητα απ� τις ζω�ς των �λλων, πολ� δε περισσ�τερο απ’ Αυτ�ν που προπορε�εται σε κ�θε β�μα μας. Γι’ αυτ� θα πρ�πει να κ�νουμε κ�ποιες φορ�ς απ�ναντι στον εαυτ� μας την ερ�τηση που η απ�ντηση παραμ�νει μυστ�ριο. Η ερ�τηση που θα πρ�πει να υποβ�λλουμε ε�ναι: Τι δουλει� �χεις εσ� με μ�να, Ιησο�; �σο δ�σκολα αντιληφθο�με τη σημασ�α της ερ�τησης κι �σο επ�σης δ�σκολα βρο�με την απ�ντησ� της, θα σημα�νει �τι �χουμε προχωρ�σει προς την αναζ�τηση αληθινο� νο�ματος ζω�ς.
Υπ�ρχουν πολλο� αν�μεσ� μας, �σως και εμε�ς οι �διοι, που διαθ�τουμε μια ελαφρο� τ�που σχ�ση με �τι αφορ� τον Θε� και την εκκλησ�α. �πως επ�σης υπ�ρχουν και πολλο�, μπορε� και εμε�ς οι �διοι, που διαθ�τουμε μια στεν� σχ�ση με τον Θε� που πολλ�ς φορ�ς �χουμε φτι�ξει �ναν Θε�-ε�δωλο και πιστε�ουμε σ’ αυτ�ν χωρ�ς αυτ�ς να ε�ναι ο αληθιν�ς Θε�ς! Ο στοχασμ�ς �μως στην ερ�τηση: τι δουλει� �χεις εσ� με μ�να, Ιησο�, μπορε� να επαναπροσδιορ�σει τη σχ�ση μας μαζ� Του.
Αν ανακαλ�ψουμε τις προθ�σεις του Θεο�, τ�τε θα διερευν�σουμε και τις δικ�ς μας. Αυτ�ς θ�λει σ�γουρα την Σωτηρ�α μας. Εμε�ς �μως πως την αντιλαμβαν�μαστε; Πως εννοο�με την Σωτ�ρια οδ� που οδηγε� στην ευτυχ�α; Τις πιο πολλ�ς φορ�ς αγανακτο�με απ�ναντ� Του δι�τι δεν εφαρμ�ζει τα σχ�δι� μας που τα θεωρο�με μοναδικ� για την σωτηρ�α της δικ� μας αλλ� και των �λλων. �χουμε φτι�ξει �να σεν�ριο για την σωτηρ�α του κ�σμου και αναρωτι�μαστε γιατ� ο Θε�ς δεν το υιοθετε�.
Αυτ�ς �μως �χει τη δικ� του οικονομ�α. Αυτ� που πρ�πει να κ�νουμε εμε�ς, ε�ναι να προσπαθο�με να ξεκαθαρ�σουμε τη σχ�ση μας μαζ� Του. Θα πρ�πει να τον ανιχνε�σουμε �πως πραγματικ� ε�ναι. Να δο�με το πρ�σωπ� Του �σο το δυνατ�ν πιο κατ�ματα! Αλλ� για να το δο�με αυτ�, θα πρ�πει να δο�με το δικ� μας πρ�σωπο πρ�τα κατ�ματα. Μ�σα απ’ τη δικ� μας ανακ�λυψη θα βρο�με την ευτυχ�α και την αλ�θεια της ζω�ς. Εκε� βρ�σκεται Αυτ�ς. Ας μην διστ�σουμε να Τον φτ�σουμε.
Η παραβολ� του πλουσ�ου και του Λαζ�ρου μας περιγρ�φει πως �νας πλο�σιος που διαθ�τει �λες τις αν�σεις, αδιαφορε� μπροστ� στην αν�γκη του φτωχο� Λαζ�ρου, ο οπο�ος ικανοποιε�ται με κ�ποια ψ�χουλα που π�φτουν απ� το τραπ�ζι του πλουσ�ου. Και φυσικ� η ανταμοιβ� στον μ�λλοντα αι�να δικαι�νει τον Λ�ζαρο, εν� ο πλο�σιος τυγχ�νει αι�νιας καταδ�κης.
Η εικ�να εν�ς �πληστου πλουσ�ου και εν�ς πονεμ�νου Λαζ�ρου, μας δημιουργε� ενοχικ�ς τ�σεις απ�ναντι στη ζω�. Κι αυτ� δι�τι ταυτιζ�μαστε πολλ�ς φορ�ς με τον πλο�σιο και δεν προσφ�ρουμε τον οβολ� μας σε κ�θε �χοντα αν�γκη. Αλλ� επ�σης ταυτιζ�μαστε και με τον πονεμ�νο Λ�ζαρο που δεν μας λυπο�νται οι δυνατο� και πλο�σιοι του συστ�ματος! Τελικ� ε�τε φτωχο�, ε�τε πλο�σιοι κινδυνε�ουμε να αποκτ�σουμε αρνητικ� στ�ση απ�ναντι στην πραγματικ�τητ� μας.
Θα πρ�πει να αλλ�ξουμε την �ποψ� μας απ�ναντι στην αδικ�α. Ο Θε�ς δεν θα μετρ�σει π�σες φορ�ς αδικ�σαμε � αδικηθ�καμε, π�σες φορ�ς ελε�σαμε � ελεηθ�καμε. Θα μετρ�σει π�ση καρδι� χ�ρεσε σε οποιαδ�ποτε �λεος. Π�ση συγχ�ρεση δ�σαμε στον �λλον. Ο φτωχ�ς Λ�ζαρος σ�θηκε �χι γιατ� �ταν φτωχ�ς, αλλ� επειδ� δεν παραπον�θηκε για τον πλο�το που ε�χε ο πλο�σιος! Συγχ�ρεσε τον πλο�σιο για την αναλγησ�α του. Ικανοποιο�νταν με τη δικ� του οικονομικ� κατ�σταση και ε�χε βρει τον δρ�μο της ευτυχ�ας μ�σα απ’ αυτ�.
Εμε�ς �μως τις περισσ�τερες φορ�ς, αντ� να προσπαθο�με να ευτυχ�σουμε με τη δεδομ�νη κοινωνικ� και οικονομικ� κατ�στασ� μας, �χι μ�νο παραπονι�μαστε για αυτ�ν αλλ� αγανακτο�με για την κατ�σταση των �λλων που υπερτερε� της δικ�ς μας. Τελικ� αυτ� που χαρακτηρ�ζει τον καθ�να μας ως πλο�σιο και φτωχ� δεν ε�ναι ο πλο�τος. Πλο�σιος ε�ναι αυτ�ς που χρησιμοποιε� τα χαρ�σματα που του �χουν δοθε� αφειδ�λευτα. Αυτ�ς που δεν τσιγκουνε�εται να δ�σει στον �λλον την περ�σσεια αγ�πης που �χει. �λοι διαθ�τουμε αγ�πη που μπορο�με να προσφ�ρουμε. Η φ�ση μας �χει προικ�σει με αφθον�α. Αν δι�ξουμε τον εγωκεντρισμ� μας και παραδεχτο�με τις αδυναμ�ες μας, τ�τε θα �ρθουν στην επιφ�νεια τα αποθ�ματ� της.
Επειδ� πλο�σιος ε�ναι αυτ�ς που του περισσε�ει αγ�πη και �χι απαρα�τητα χρ�μα, οι περισσ�τεροι θα θ�λαμε να μας περ�σσευαν και τα δυο! Ε�ναι ωρα�α και η αγ�πη και το χρ�μα! Κι υπ�ρχουν �νθρωποι που τα συνδυ�ζουν υπ�ροχα. Στ�χο �μως αποτελε� να θησαυρ�ζουμε την καρδι� μας και να δ�νουμε μαρτυρ�α Χριστο�. Αν αυτ� συνοδε�εται με μια �νεση οικονομικ� δεν αποτελε� πτα�σμα. Θα αποτελο�σε �μως �ταν δεν μπορο�σαμε να απολα�σουμε τα υλικ� αγαθ� με το απαρα�τητο σθ�νος ψυχ�ς που χρει�ζεται. Γιατ� θ�λει κι ο πλο�τος την �δια ψυχ� που χρει�ζεται και η φτ�χεια. Δι�τι τελικ� αν �χεις πλο�σια καρδι� μπορε�ς να σταθε�ς επ�ξια και να τιμ�σεις οποιαδ�ποτε τσ�πη.
Στην παραβολ� καλο� Σαμαρε�του τ�θεται ξαν� στην αρχ� το αι�νιο ερ�τημα: Τι ποι�σας ζω�ν αι�νιον κληρονομ�σω. Εδ� περιγρ�φεται η συμπεριφορ� μας προς τον πλησ�ον, ως την δ�οδο για τη βασιλε�α των ουραν�ν. Θα πρ�πει σ�μφωνα με τα λεγ�μεν� Του να αγαπ�σουμε τον πλησ�ον �πως τον εαυτ� μας. Δεν μπορο�με να εισ�λθουμε στην αι�νια μακαρι�τητ� Του αν δεν ενδιαφερ�μαστε για τον συν�νθρωπ� μας. Π�σο ανθρ�πινοι μπορο�με �μως να ε�μαστε τη σημεριν� εποχ� που ο καθ�νας κατατρ�γει τη σ�ρκα του διπλανο� του για να επιβι�σει; Που ποδοπατο�με �λλους για να εξασφαλ�σουμε μια θ�ση στην αγορ� εργασ�ας χρησιμοποι�ντας κ�θε θεμιτ� � αθ�μιτο μ�σο;
Η πραγματικ�τητα σκληρ� που αν αντισταθο�με με ευαισθησ�α, φαντ�ζει β�βαιη η καταστροφ� μας. Αντιθ�τως αν πα�ξουμε κι εμε�ς το �γριο παιχν�δι που μας καλε� η καθημεριν�τητα, φα�νεται πρ�σκαιρα να ορθοποδο�με αλλ� προδιαγρ�φουμε την αυτοκαταστροφ� μας. Τους καρπο�ς μιας τ�τοιας αυτοκαταστροφ�ς τους γευ�μαστε �δη. Η κατ�στασ� της κοινων�ας μας, ε�τε κ�ποιοι μας �φεραν μ�χρι εδ� ε�τε εμε�ς �ρθαμε, �χει ως αιτ�ες πολλ�ς παραμ�τρους. Μια απ’ αυτ�ς, λιγ�τερο � περισσ�τερο σημαντικ� ε�ναι το π�ς ενεργο�με απ�ναντι στον πλησ�ον. Μας ενδιαφ�ρει η �παρξ� του � νοιαζ�μαστε μ�νο για τη δικ� μας ευημερ�α;
Αντ� να μετρο�με τις καλ�ς πρ�ξεις που κ�ναμε για τον εαυτ� μας και τις στιγμ�ς που αισθανθ�καμε πρ�οδο και ευημερ�α, καλ� θα �ταν να κ�νουμε �να απολογισμ� του τι προσφ�ραμε στο διπλαν� μας. Αφ�σαμε χ�ρο γι’ αυτ�ν � στο βωμ� της δικ�ς μας ευτυχ�ας στρ�ψαμε το πρ�σωπ� μας μακρι� του; Δι�τι �τι κ�νουμε στον ελ�χιστο συν�νθρωπ� μας ε�ναι σαν να το �χουμε κ�νει στον �διο.
Αν πρ�κειται �μως για το συμφ�ρον μας, πατο�με επ� πτωμ�των. Δεν υπολογ�ζουμε τ�ποτα. Γι’ αυτ� την �ρα το�τη που �χουμε αποδυναμωθε�, που �χουμε καταντ�σει να μας λυπ�ται κι ο Θε�ς, ας β�λουμε μυαλ�. Αν σκεφτο�με μ�νο και μ�νο πως θα γλυτ�σει το πετσ� μας θα βουλι�ξουμε. Πρ�πει να γ�νουμε αντ�ξιοι της αποστολ�ς μας, αντ�ξιοι να λεγ�μαστε υιο� Θεο�. Δεν θα �χουμε καμι� δικαιολογ�α απ�ναντ� Του �ταν ρωτηθο�με τι κ�ναμε για να σωθο�με. Κι αν απαντ�σουμε �τι κλ�ψαμε την ευκαιρ�α του διπλανο� μας, η ζω� θα μας �χει χρε�σει με αβ�σταχτο φορτ�ο. Γι’ αυτ�, ας φορτωθο�με με το χρ�ος που �χουμε να βαστ�ζουμε αλλ�λων τα β�ρη.
Στα πλα�σια του Φεστιβ�λ 2012 (Revault Open September), γνωρ�σαμε στο Vault Theatre Plus το τρ�πτυχο �ργο της φωτογρ�φου Αθανασ�ας Παναγ�α με τ�τλο: Beds (sick of pain). Η καλλιτ�χνης, μας φιλοξ�νησε στον εικαστικ� αυτ� χ�ρο, προδ�δοντ�ς μας τον τρ�πο με τον οπο�ο ο π�νος μπορε� να αποτελ�σει αφορμ�. Συναισθ�ματα �ντονα, π�θου και ελπ�δας, ν�κης και σωτηρ�ας, προσδοκ�ας και �ρωτα, αναμ�χθηκαν σε �να κοκτ�ιλ παθιασμ�νων πνο�ν που αναζητο�ν δι�ξοδο στην αμαρτ�α, φ�ρο στην τρικυμ�α του υποσυνε�δητου.
Η Αθανασ�α Παναγ�α, φρ�ντισε με μια ακ�μη �κφραση της καλλιτεχνικ�ς της φλ�βας, να μας ξεναγ�σει σε κ�σμο που αφ�νεται στο τ�ρα, που ζητ�ει χρ�νο στην ιστορ�α, που τολμ� να αγγ�ξει τα �ρια της σκ�ψης. �ργα της �διας, �χουμε συναντ�σει σε δι�φορες εκθ�σεις στην Ελλ�δα και το εξωτερικ� που �φησαν το δικ� τους σημ�δι στην αμυχ� του νου, στα σ�νορα του μηδ�ν και του απε�ρου, του τ�ρα και του ποτ�.
Θα τολμ�σουμε �μως, να περιγρ�ψουμε πως ε�δαμε εμε�ς το τρ�πτυχο αυτ� �ργο μ�σα απ� το φλας της δικ�ς μας οπτικ�ς:
|
Η καλλιτ�χνης, μας μ�λησε τ�σο για το �ργο �σο και για τον εαυτ� της.
Δημ�τρης Τριαντακωνσταντ�ς: Αθανασ�α, �φθασες νωρ�ς στο π�ρασμα της ν�κης, δ�κρυσαν οι ελπ�δες στην πυρ�, τι θα μας προσφ�ρεις για αντ�ποινα;
Αθανασ�α Παναγ�α: Προσφορ� και αντ�ποινα… (Χμ) Εγ� δεν καταδικ�ζω καν�ναν. Αντ�θετα, προσφ�ρω τη ματι� μου ως γν�μη και ως �ποψη… Τ�ρα το π�ς το αντιλαμβ�νεται κανε�ς αυτ�, �χει να κ�νει και με τον δικ� του εσωτερικ� κ�δικα.
Δ.Τ.: Φρ�ντισες να απλ�σεις αστ�ρια στο βυθ� σου. Β�φτηκε το μονοπ�τι του ουρανο�. Πως θα τολμ�σεις να ξεγελ�σεις τον π�νο που σε απειλε�;
Α.Π.: Ο π�νος για μ�να δεν αποτελε� πλ�ον απειλ�, αλλ� αντ�θετα, αποτελε� το δ�ρο που μας οδηγε� στην κ�θαρση. Χωρ�ς εκε�νον (τον π�νο), δεν θα μπορο�σαμε οι �νθρωποι να κατανο�σουμε και να εκτιμ�σουμε την κατ�σταση στην οπο�α ζο�με, �ποια και αν ε�ναι αυτ�. Τ�λος, η �ντασ� του, μας οδηγε� στην ε�στοχη και αποτελεσματικ� �κφρασ� μας ως �νθρωποι � καλλιτ�χνες.
Δ.Τ.: Κρεβ�τι π�νου. Κρεβ�τι ηδον�ς. Κρεβ�τι σωτηρ�ας... Τι θα δι�λεγες για αρχ� και τι για το τ�λος;
Α.Π.: Η ζω� ε�ναι πιο περ�πλοκη απ� αυτ�. �λα βρ�σκονται παντο� και �λοι βι�νουμε τα π�ντα. Οι ευκαιρ�ες καθημεριν�ς για να τα βι�σουμε �λα ταυτ�χρονα. Οπ�τε, ο καθ�νας αναγνωρ�ζει �τι τον ενδιαφ�ρει και τα ιεραρχε� �πως νι�θει, � αν�λογα την εποχ� που διαν�ει… ï¿½ρα, δεν τ�θεται ζ�τημα ιερ�ρχησης…
Δ.Τ.: Πρ�δωσες την αιωνι�τητα καθ�ς κοιτο�σες το �σπρο του χιονι�. Πως θα φτι�ξεις ελπ�δες για το φως;
Α.Π.: Η φωτογραφικ� απεικ�νιση αποτελε� κ�τι σαν... οδηγ�ες χρ�σεως για τη ζω�. Ε�ναι η δικ� μου οπτικ� για τα πρ�γματα που μας τυχα�νουν στη ζω�. Η φωτογραφικ� μηχαν�, εργαλε�ο ελπ�δας και προστασ�ας.
Δ.Τ.: Αθανασ�α, ευχαριστο�με πολ� για την �μορφη παρ�α και την δ�ναμη που μας εμφ�σησες καθ�ς κεντο�σες �νθη στη λησμονι�... Π�τε θα ξαναδο�με �ργο απ’ το δικ� σου το φακ�;
Α.Π.: Εγ� ευχαριστ� για την ματι� σας και για την επαφ�. Β�βαια, ελπ�ζω η δ�ναμη να προ�κυψε απ� το κ�ντημα στη μν�μη και �χι στη λησμονι�! Σ�ντομα θα τα ξαναπο�με σε ραντεβο� με το οπτικ� μου ημερολ�γιο.
Η απειλ� του θαν�του �ρχεται να δ�σει ν�ημα στη ζω�. �χι επειδ� «ο φ�βος φυλ�ει τα �ρημα» αλλ� δι�τι το τ�λος δεν περιορ�ζεται στον χρ�νο. Κ�θε στιγμ� ε�ναι μια αρχ� και �να τ�λος και κ�θε τ�λος ακολουθε�ται απ� μια ν�α αρχ�. Αν συνειδητοποιο�σαμε την θ�ση μας στο χρ�νο, δεν θα ε�χαμε καιρ� για μιζ�ριες και κακ�ες. Απλ� θα αγαπο�σαμε γιατ� μ�νο η αγ�πη διατηρε� την αιωνι�τητα στον αι�να. Δεν ξ�ρω αν θα υπ�ρχε λ�γος για μια αιωνι�τητα γεμ�τη μ�σος. Δεν θα υπ�ρχε τ�τε ν�ημα �παρξης.
Θυμ�μαι χαρακτηριστικ� την περ�πτωση εν�ς συναδ�λφου που μας �λεγε π�σο «ωραï¿½α» π�θανε ο πατ�ρας του! «Την �ζησα τη ζω�, τη χ�ρτασα, δεν θ�λω �λλο να ζ�σω» �ταν τα τελευτα�α λ�για του. Λ�για που βγα�νουν απ� �ναν �νθρωπο που φα�νεται �τι αγ�πησε πολ�. Που δεν στερ�θηκε τα αισθ�ματ� του. Που �ζησε τις π�κρες αλλ� τις γ�μισε με φως. Που του �μεινε μ�νο η ομορφι� της ζω�ς. �νθρωπος σ�γουρα που �γγιξε την αιωνι�τητα �πως αυτ� μας θ�λει, σε αντ�θεση με τον �φρονα πλο�σιο της παραβολ�ς που η μ�νη του �ννοια �ταν να αναπαυτε�, να φ�ει, να πιει και να ευφρανθε�.
Στην καθημεριν�τητ� μας, σαρκ�νουμε πολλ�ς φορ�ς τον �φρονα πλο�σιο. Ταυτιζ�μαστε μαζ� του �ταν μας ενδιαφ�ρει πως θα συγκεντρ�σουμε �σο το δυνατ�ν περισσ�τερα για την καλοπ�ρασ� μας χωρ�ς να μπορο�με να τα μοιραζ�μαστε και να τα χαιρ�μαστε με τους ανθρ�πους που αγαπ�με. Απ� την �λλη, εμε�ς οι ν�οι ενδιαφερ�μαστε π�ς να απομυζ�σουμε απ� τον �λλον �τι μπορε� να μας προσφ�ρει, δ�ξα, χρ�μα, ηδον�, χωρ�ς να δ�νουμε την καρδι� μας σ’ αυτ� που κ�νουμε. Και συν�χεια παραπονι�μαστε �τι μας λε�πει κ�τι, �τι δεν ε�μαστε ευτυχισμ�νοι. Μα η ευτυχ�α περν�ει πρ�τα απ� την καρδι�. �σο λειτουργο�με μακρι� απ’ αυτ�, τ�σο �να κεν� θα πλημμυρ�ζει την �παρξ� μας. Κι �πως τ�ρα, �τσι και στον μ�λλοντα αι�να, θα προσπαθο�με να συνδεθο�με με κ�τι δικ� μας, με �τι αγαπ�σαμε. Τραγικ� φαντ�ζει να μην μπορο�με να ενωθο�με και να κοινων�σουμε με πρ�γματα κι ανθρ�πους δι�τι δεν τους αγαπ�σαμε απ� τα β�θη της καρδι�ς μας παρ� μ�νο κοιτ�ξαμε πως θα ωφεληθο�με απ� τη σχ�ση μας μαζ� τους.
Ο ï¿½φρων πλο�σιος και ο καθ�νας μας κρ�νεται στη στ�ση που αντιμετωπ�ζει τους �λλους ανθρ�πους. Μπορε� η ζω� να μας δ�νει πολλ� («ευφ�ρησεν η χ�ρα») που αυτ� δε�χνει την εργατικ�τητ� μας που ε�ναι πολ� επιθυμητ�. Αυτ� �μως τα αγαθ� π�σο συμβ�λλουν στην ευτυχ�α μας; Πως τα χρησιμοποιο�με για να �ρθουμε κοντ� με τους �λλους ανθρ�πους; Αν αυτ� μας δι�χνουν μακρι� απ� το πλησ�ον, �ταν μας κ�νουν σκληρ�τερους, σκεπτ�μενοι μ�νο τον εαυτ� μας τ�τε σ�γουρα δεν επιτελο�ν τον σκοπ� για τον οπο�ο μας δ�θηκαν.
Ας χρησιμοποι�σουμε �τι μας πρ�σφερε η φ�ση και ας της ανταποδ�σουμε την ευγνωμοσ�νη μας κ�νοντ�ς το, το μ�σο που θα μας οδηγ�σει πιο κοντ� στους �λλους, στον �λλον. �σο κι αν υποστηρ�ζουμε �τι αγαπ�με τους δικο�ς μας ανθρ�πους και γενικ�τερα τον πλησ�ον, τα �ργα μας δεν το αποδεικν�ουν π�ντοτε. Ας γ�νουμε φορε�ς της χ�ριτος που θ�λει να μην στερο�μαστε απ’ τη πηγ� της ζω�ς. Απ� εκε� που αντλε�ται η ελπ�δα �τι υπ�ρχει ευτυχ�α �ταν αφ�σουμε την καρδι� μας να χτυπ�σει ελε�θερα, μακρι� απ� τις �ννοιες της λογικ�ς και του συμφ�ροντος. Τ�τε ο θ�νατος δεν θα αποτελε� απειλ�, αλλ� θα αποτελε� υπενθ�μιση της πραγματικ�ς δι�στασης της ζω�ς.
Ο εκ γενετ�ς τυφλ�ς συνειδητοποι�ντας ποιος ε�ναι Αυτ�ς αν�μεσα στο πλ�θος, προσπαθε� με �λη του τη δ�ναμη να βρει την �ασ� του. Γι’ αυτ�ν, ε�ν ο Ιησο�ς τον προσδι�βαινε, θα σ�μαινε και την παντοτιν� τυφλ�τητ� του. Αν κατ�φερνε να προσεγγ�σει την προσοχ� Του, θα ε�χε ελπ�δες να ξαναδε� το χαμ�νο του φως. �λοι, λ�γο πολ�, βρισκ�μαστε σε �να σκοτ�δι, σε �ναν αν�λιαγο κ�σμο, �χοντας την ψευδα�σθηση �τι �λα π�νε καλ�. Ζο�με συν�θως υπ� την πλ�νη �τι �χουμε δ�σει τα π�ντα για την καλυτ�ρευση της ζω�ς μας και ικανοποιο�μαστε με τα καθ�ς κε�μενα, πιστε�οντας �τι η ζω� μας ε�ναι αληθιν�, �τι �χουμε τις καλ�τερες δυνατ�ς σχ�σεις με τους �λλους ανθρ�πους και αξ�ζουμε την ε�νοια του Θεο�, δι�τι κ�νουμε το θ�λημ� Του.
�ραγε, π�τε θα συνειδητοποι�σουμε την τυφλ�τητ� μας και απεγνωσμ�να θα ζητ�σουμε βο�θεια στα αδι�ξοδ� μας; Π�τε θα π�ψουμε να αρεσκ�μαστε στα κατορθ�ματ� μας, νομ�ζοντας �τι �χουμε πρ�ξει τα β�λτιστα και θα απευθυνθο�με σ’ Αυτ�ν, να μας δ�σει την πνευματικ� �ρασ� μας; Δι�τι, ε�ναι πολ� σ�νηθες να υποστηρ�ζουμε �τι «εγ� ε�μαι καλ�ς, δεν �χω κλ�ψει, δεν �χω σκοτ�σει, αγαπ� τον διπλαν� μου, πηγα�νω στην εκκλησ�α, κτλ». Ε�ναι �μως και σ�νηθες επ�σης να μη συνειδητοποιο�με π�σες φορ�ς κλ�ψαμε τη χαρ� απ� ανθρ�πους προσφ�ροντ�ς τους λ�πες, π�σες φορ�ς �χουμε φονε�σει τις ευκαιρ�ες για κοινωνικ� δικαιοσ�νη, για �σα δικαι�ματα, αλλ� και π�σες φορ�ς μισ�σαμε τους διπλανο�ς μας ακ�μη και βγα�νοντας απ� την εκκλησ�α.
Αν σκεφτο�με τα παραπ�νω, θα καταλ�βουμε �τι ε�μαστε αρκετ� τυφλο� για �σα ο Θε�ς μας �χει προορ�σει. Ο εκ γενετ�ς τυφλ�ς της Ιεριχο�ς, απευθ�νθηκε στον Κ�ριο των δυν�μεων που περνο�σε απ� δ�πλα του. Εμε�ς που θα απευθυνθο�με; �χουμε �ραγε συλλογιστε� π�σες φορ�ς π�ρασε Αυτ�ς απ� δ�πλα μας και δεν τον αναγνωρ�σαμε; Μπορο�με να κατανο�σουμε επαρκ�ς �τι κ�θε �νθρωπος ε�ναι μια εικ�να Θεο� �σο και απεχθ�ς να φα�νεται στα δικ� μας μ�τια; Ε�ν τολμ�σουμε να φερθο�με στον διπλαν� μας �πως θα φερ�μασταν σ’ Αυτ�ν, ε�ν μαλακ�σει η καρδι� μας σε κ�θε αντιπαθητικ� πρ�σωπο που �χουμε διαφορ�ς μαζ� του, τ�τε θα μπορ�σουμε να ζητ�σουμε απ� τη ζω� την �ασ� μας, την επαναφορ� απ� το σκοτ�δι στο φως.
Ε�ν βλ�πουμε παντο� την παρουσ�α Εκε�νου, θα �χουμε επιτ�χει τον στ�χο μας. Θα �χουμε κ�νει το χρ�ος μας ως �νθρωποι που βι�νουν την πραγματικ�τητα, γιατ� αυτ� �χει να κ�νει με το βαθμ� που κ�θε �νθρωπος συμπεριφ�ρεται ανθρ�πινα. Τ�τε το φως θα ξαναμπε� στον δρ�μο μας, δ�νοντ�ς μας ξαν� την �ρασ� για να χαιρ�μαστε την �παρξη και την ομορφι� της ζω�ς.
|
Copyright 2011 © developed by taramigos
�����������
|
