![]() |
���� �����������
����������
Portfolio
�����������
��������� ��� ���� � �������� ���� ����� ��� ����� ������ ��� ����������� ��� ���������, ������������. ��� ��� �������� ��� 2010, ������������� �� ������ ��� �� ������� ���, ��� ����� ��� �������������� ���������� �. ��������� ��� ��������� -���������� �� ��� ���������� ����� ����� ���- �������� ��������, e-charity gr.
������������, �����������, ������������ ��� ��������, ��� ���� ������ ���� �� ��� ��. �� ����� ���, ����� ���. ���� ������ �� ��������, ���� ������� ��� ��� ���� ������... �� portfolio �� ����� ������� ���������...
�� ����������� ������������ �� ����� ������� ����������...
|

�ταν ε�σαι μικρ�ς λοιπ�ν, ε�σαι εν δυν�μει τα π�ντα. �τσι μου ε�χε πει �να πολ� αγαπημ�νο μου πρ�σωπο.
12/9/2001, 8:15. Πεισματικ� αρνο�μουν να ανο�ξω τα μ�τια. Φοβ�μουν να δω, δεν �θελα να ξ�ρω, αρνι�μουν την αποτυχ�α. �ξερα τι �θελα να ακο�σω και με δυσκολ�α ανεχ�μουν οτιδ�ποτε �λλο. 11:15. Το τηλ�φωνο κτυπ�ει και με βρ�σκει π�λι στο κρεβ�τι. «Ξ�πνα! Ακ�μη κοιμ�σαι; Π�ρασες!!! Βγ�κανε οι β�σεις!» Στην �λλη �κρη της γραμμ�ς ο κολλητ�ς μου. �ταν τελικ�, �τσι να το μ�θω. Αντιδραστικ� ως π�ντα, αρνο�μουν οποιαδ�ποτε αλ�θεια εκτ�ς απ� τη δικ� μου. Αλλ� αυτ� τη φορ� ε�χα σταθε� τυχερ�. �πως και χιλι�δες �λλα παιδι�, που γ�μισαν την υπ�λοιπη ημ�ρα τους με κραυγ�ς χαρ�ς και συγχαρητ�ρια απ’ τους αγαπημ�νους. Τα επ�μενα χρ�νια, δε θα τα αλλ�ξω με τ�ποτα. Μαζ� με κ�ποια �λλα, θα τα κρατ�σω για π�ντα, να μου γεμ�ζουν κ�ποια ακ�μη χαμογελαστ� πρωιν�.
�τσι κ�θε χρ�νο. 18χρονα � και λ�γο μεγαλ�τερα παιδι�, εξετ�ζονται, διαβ�ζουν, εξαντλο�νται, ελπ�ζουν, ονειρε�ονται. �ποιο και αν ε�ναι το αποτ�λεσμα, ο δρ�μος μπροστ� μυρ�ζει ομορφι�. Ακ�μη και αν τα τοιχοκολλημ�να χαρτι� στα φρεσκοβαμμ�να ντουβ�ρια του λυκε�ου, σου δ�νουν ζοφερ� μαντ�τα... θυμ�σου πως τα ομορφ�τερα σου χρ�νια, ξεκιν�νε τ�ρα. Αν ε�σαι απ� τους τυχερο�ς που με �κπληξη θα δουν το �νομα τους στο πανεπιστημιακ� � τεχνολογικ� �δρυμα που επ�λεξαν... απ�λαυσ� το. Και αν π�λι το ονοματ�κι σου δεν ε�ναι πουθεν�... � ε�ναι κ�που που ο�τε καν σε ενδιαφ�ρει να βρισκ�ταν... smile! Απ� εδ� και π�ρα ονειρ�ψου ελε�θερα. Κ�θε πρ�γμα �χει το χρ�νο του. Και οι ανησυχ�ες, δεν ε�ναι για την δικ� σου �ρα. Θα’ ρθουν λ�γο πιο μετ�, αλλ� προς το παρ�ν στις γραμμ�ς αυτ�ς, δεν �χουν θ�ση.
Ανασ�νταξε τις δυν�μεις σου, φτι�ξε �ναν καφ�, �τσι ακριβ�ς �πως τον π�νεις, π�ρε μια καθαρ� αναπνο�... και σκ�ψου. Τι ε�ναι αυτ� που πραγματικ� θ�λεις να κ�νεις λοιπ�ν; Αν οι πυξ�δες σου, σηματοδοτο�ν ξαν� τα �δια... κ�νε υπομον� �να χρ�νο. Π�ρνα καλ�, συντ�ρησε τις γν�σεις σου, μελ�τα και αν�πτυξ� τις, κ�νε τις αδυναμ�ες σου δ�ναμη, ξαναμπ�ς στα μαθητικ� θραν�α και το επ�μενο Φθιν�πωρο, δες τον εαυτ� σου εκε� που αρχικ� �θελες να βρ�σκεσαι. Να θυμ�σαι π�ντα, �σο κλισ� και αν σου ακο�γεται... πως �ταν κ�τι ε�ναι το «θ�λω» σου, μπορε� την πρ�τη να σου αρνηθε�, μα η επ�τευξη του στ�χου, με την δε�τερη � τρ�τη, ε�ναι αναπ�φευκτη.
Αν π�λι καταλ�ξεις, πως εσ� θ�λεις να πετ�ξεις για αλλο�... αν σου το επιτρ�πουν τα οικογενειακ� οικονομικ� και η ψυχ� σου ονειρε�εται ημ�ρες στο εξωτερικ�... φτι�ξε βαλιτσο�λες � ετο�μασε τις αιτ�σεις σου, για �να �δρυμα εξωτερικο�, � �να υπο-παρ�ρτημ� του στην Ελλ�δα. Και αν π�λι καταλ�ξεις πως εσ�να σε κ�ρδισαν τα πρακτικ�, ε�μαι σ�γουρη πως �δη ξ�ρεις, σε ποιο δημ�σιο � ιδιωτικ� ΙΕΚ θ�λεις να «χαρ�σεις» και να επενδ�σεις τα επ�μεν� σου χρ�νια.
Στοπ! Forward! Ψ�ρι εκτ�ς νερο� και �γνωστος μεταξ� αγν�στων σε μια σχολ�, γνωριμ�α, παρ�ες, συγκατο�κηση, πρωινο� βροχερο� καφ�δες στο κυλικε�ο, φιλ�α σε 4 το�χους φοιτητικο�ς, μηχαν� στους δρ�μους με μια σ�κα στον �μο, εκδρομ�ς, αμφιθ�ατρα, η μυρωδι� των φρεσκοτυπωμ�νων σημει�σεων, βιβλιοπωλε�α φοιτητικ�, μηνια�ο �μβασμα, �σως και φοιτητικ� δουλει�, π�ρτι… μισ� λεπτ� – τα κεφ�λια μ�σα, εξεταστικ�... αγουροξυπνημεν� αγων�α μπροστ� στον π�νακα αναρτ�σεων, 4αρια και 5αρια, οχτ�ρια, προφορικ�ς εξετ�σεις, κοπ�νες, συγκ�ντρωση των βιβλ�ων κ�θε Οκτ�βρη και Φλεβ�ρη. Χριστο�γεννα και Π�σχα οικογενειακ�, καλοκα�ρια στο Ποσε�δι � σε κ�ποιο νησ�. Αγων�α, τα μαθ�ματα ε�ναι τρ�α, ορκωμοσ�α. Α�ριο, θα ε�σαι αλλι�ς.
Play! Απ� �που και αν μας �ρθες, ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΙΕΚ, ξ�νο πανεπιστ�μιο, καλωσ�ρισες. �κου με καλ�, αμφισβ�τησ� με... και ξαναθυμ�σου με �ταν με χρειαστε�ς. Εδ� λοιπ�ν θα πραγματ�σεις το �νειρ� σου. �σως σταθε�ς τυχερ�ς/η και ασκ�σεις το επ�γγελμα του πτυχ�ου που με τ�σο κ�πο απ�κτησες. Αν �χι, τα χρ�νια που θα ακολουθ�σουν, σου επιφυλ�σσουν μεγαλ�τερη «ιστορ�α».
Ζεις σε μια χ�ρα, που ακ�μη και αν η αδρεναλ�νη σου ε�ναι για τα μικρ�... θα μ�θεις να αντ�χεις και στην ελε�θερη πτ�ση. Θα ακο�σεις πολλ�, θα δεις περισσ�τερα, θα αναρωτηθε�ς γιατ� ενδεχομ�νως τελε�ωσες με τ�σο κ�πο την εκ�στοτε σχολ� και γιατ� ο ΟΑΕΔ ε�ναι συν�θως το επ�μενο θραν�ο μετ� τα φοιτητικ� �δρανα. Θα απογοητευθε�ς και θα θελ�σεις να την «κ�νεις». Θα επιλ�ξεις δουλει�ς �σχετες με τα παιδικ� σου �νειρα και σε �σχετες θα επιλεγε�ς. Θα κατανο�σεις πως τελικ� και εσ�, δε διαφ�ρεις σε τ�ποτα απ� τους υπ�λοιπους.
�ταν ε�σαι δεκαοχτ� και ακο�ς παραπλ�σιες ιστορ�ες με αυτ�ς που σου περιγρ�φω παραπ�νω... θεωρε�ς πως κ�ποιοι, κ�τι κ�νουν λ�θος. Πως εσ� θ�λεις, μπορε�ς και θα τα καταφ�ρεις. Και τ�ρα �σως με κοιτ�ζεις υπεροπτικ�... και αναρωτι�σαι τι ε�ναι αυτ� που σου λ�ω. Αμφισβ�τησε λοιπ�ν �λες μου τις γραμμ�ς. �χεις δικα�ωμα και πρ�πει να το κ�νεις.
Θ�λω να σου πω �μως και κ�τι ακ�μα... Ο ï¿½νθρωπος αλλ�ζει, η ζω� τον πηγα�νει εκε� που ο �διος �σως δεν ε�χε επιλ�ξει � ακ�μη περισσ�τερο δεν �ξερε ο �διος πως τελικ� αυτ�, �ταν γι’ αυτ�ν η κατ�λληλη επιλογ�. Τα πρ�γματα ε�ναι �τσι. Η δυσκολ�α �χει γεμ�σει τις ημ�ρες μας και η Ελλ�δα �γινε πιο αφιλ�ξενη απ� ποτ�. �που �μως και αν καταλ�ξεις, να ξ�ρεις πως αυτ�ς ο δρ�μος, �χει μεγαλ�τερο ενδιαφ�ρον απ� τον προηγο�μενο. Θα μ�θεις για εσ�να αυτ�, που ποτ� σου δε φαντ�στηκες. Θα γνωρ�σεις κ�σμο τον οπο�ο αλλι�ς δε θα μ�θαινες, θα αποκτ�σεις εμπειρ�ες που αλλι�ς δε θα ε�χες... και τελικ�, θα καταλ�ξεις εκε� που �πρεπε να ε�σαι. Αργ� � γρ�γορα. Γιατ� αυτ� που πρ�πει να γ�νει, γ�νεται, με τον �ναν � τον �λλο τρ�πο. Και συν�θως τελικ� και ακρα�α ρεαλιστικ�, αυτ�ς ο τρ�πος ε�ναι ο καλ�τερος.
Εσ�... �νοιξε απλ� τα μ�τια και αποφ�σισε, πως πλ�ον θ�λεις να πα�ξεις και να δεις πο� θ�λει αυτ� η π�στα να σε π�ει. Γιατ� το παιχν�δι αυτ�, δε θα παιχτε� χωρ�ς εσ�να! Γιατ� τα παιχν�δια, ε�ναι για τα παιδι�. Και �λοι μας, π�ντα παιδι�... παραμ�νουμε κατ� β�θος.

Arrested development. �τσι ονομ�ζεται το σ�νδρομο που με πλ�ττει. �τσι αποφ�νθηκε ο κολλητ�ς μου, μετ� απ� πολ�ωρες συζητ�σεις. «Γιατ� δε παντρε�τηκες ακ�μη; �χασες τους 2 �ντρες που ερωτε�τηκες, γιατ� �ταν τ�θηκε η εν λ�γω πρ�ταση, η απ�ντηση σου �ταν αρνητικ�. Το σκ�φτηκες ποτ�;» �νιωσα το λαιμ� μου να σφ�γγεται και αμ�χανα �κανα 2-3 κιν�σεις επιτ�που, π�σω μπρ�ς. Ο κολλητ�ς μου ε�χε δ�κιο. Τ� και αν αυτ� το «αδ�σμευτη» που ε�πε, �γδερνε τα αυτι� μου. Εγ� αδ�σμευτη; Εγ� ε�μαι �να κοριτσ�κι. Μπορ� να αφοσιωθ� σε εκε�νον που αγαπ�ω σ�μα και πνε�μα. �μως κ�που βαθει� μ�σα μου, �ξερα πως ο φ�λος μου σκ�λιζε �να αγκ�θι, καλ� θαμμ�νο κ�τω απ� χ�ματα ετ�ν. Επιμελ�ς ξεχασμ�νο.
Στη γλ�σσα της ψυχολογ�ας, ο παραπ�νω �ρος αναφ�ρεται σε κ�ποιο τραυματικ� γεγον�ς, που σε κλειδ�νει σε μια συγκεκριμ�νη ηλικ�α. Στις πολ� βαρι�ς περιπτ�σεις, δεν ωριμ�ζεις ποτ� και σε τ�ποτα. Σε �λλες π�λι, ωριμ�ζεις. Αναπτ�σσεσαι φυσιολογικ� και σε κ�ποιες μ�νο συγκυρ�ες στη ζω� σου, αντιλαμβ�νεσαι πως ενδεχ�μενες αναιτιολ�γητες συμπεριφορ�ς σου, πηγ�ζουν απ� αλλο�. Αντικρο�ονται στο θ�λω σου και στο φυσιολογικ� σου. Και ψ�χνεις να βρεις που �χεις σκαλ�σει. Σαν το μαν�κι απ� το τζ�κετ σου, που σκ�λωσε στο μεταλλικ� φρ�χτη την �ρα του περιπ�του σου. Και σε τρ�βηξε με φ�ρα προς τα π�σω.
Π�νω μια γουλι� καφ�, ξεχν�ω τα χθεσιν� και διαβ�ζω βιαστικ� τους τ�τλους της πρω�ν�ς εφημερ�δας. �λλη μια αυτοκτον�α στη δι�ρυγα του Ισθμο�. Μια νεαρ� κοπ�λα. Το δε�τερο �τομο μ�σα στην �δια εβδομ�δα. Π�με παρακ�τω. Π�με που; Σταματ�ω και ξαναδιαβ�ζω την ε�δηση. Ανατριχι�ζω που δε νι�θω τ�ποτα. Τ�σο λοιπ�ν; Σ�μερα, Κυριακ� 20/05 μας γαλο�χησαν να ακο�με την απ�λεια μιας ανθρ�πινης ζω�ς, σαν καθημεριν� δελτ�ο καιρο�. Δε μπα�νουμε καν στη διαδικασ�α να μετρ�σουμε τα νο�μερα. Πριν 2 χρ�νια μετρο�σαμε αριθμο�ς. Πλ�ον καμι� εντ�πωση, καμι� συγκ�νηση, καμι� ανθρ�πινη αντ�δραση που να υποδηλ�νει π�σω της, ανθρ�πινη παρουσ�α.
Η σκ�ψη μου με περιπα�ζει εγω�στικ�. Δικα�ωμα στη κατ�θλιψη ε�χα μ�νο εγ�. Χρ�νια τ�ρα στα τριπ�κια του μυαλο� μου. Στα κλουβ�κια που χαιρ�κακα με κλε�δωνε ο νους μου και κ�θε που �κανα να βγω, μου �κλεβε το οξυγ�νο. Τι και αν καν�νας ψυχολ�γος δεν αποδ�χτηκε την εν λ�γω κατ�σταση; Ο�τε �να χ�πι, ο�τε μια δε�τερη συνεδρï¿½α… δεν �πειθα καν�ναν. �πρεπε εγ� να πολεμ�ω τους προσωπικο�ς μου δα�μονες. Και �μως ποτ� δεν �φυγα στο κεν�. Θα το ε�χες μ�θει �λλωστε. Τ�ρα �μως φε�γουν �λλοι. Σε μια χ�ρα, κατ� τα �λλα, χρ�νια τ�ρα φυσιολογικ�, 3.500 �νθρωποι δηλωμ�νοι στα χαρτι� τα τελευτα�α 2 χρ�νια, προσπαθο�ν να μας πε�σουν πως εκε�νοι �χουν λ�γο στη κατ�θλιψη. �χι εγ�. Εκε�νοι κο�ταξαν το κεν�, μα το κεν� μ�σα τους, τους �σπρωξε με περισσ�τερη δ�ναμη, απ� τη δ�ναμη του μυαλο� τους να μη π�σουν.
Δε θα ζητ�σω τους λ�γους. Τι να σου πω. Τους ξ�ρεις και τους ξ�ρω. � τουλ�χιστον τους εικ�ζεις. �λοι τους ακο�με βερεσ�. Χιλιοειπωμ�νοι. Ανεργ�α, ανασφ�λεια, �λλειψη στα βασικ�, διαζ�για, χρ�η, η λ�στα συνεχ�ζεται, �σ'το. �μως σκ�ψου. Ο κ�θε θ�νατος, η κ�θε απ�λεια, αν νι�θεις πως δε σε αγγ�ζει, σε διαβεβαι�νω πως σε τραυματ�ζει βαθει�. Τ�ρα, θα ε�ναι το «arrested development» της Ελλ�δος. Κ�θε προσωπικ� δρ�μα, μας κλειδ�νει σε μια τραυματικ� εμπειρ�α και βυθ�ζει τη κοινων�α μας συνολικ�, σε ανωριμ�τητα που θα ξοδ�ψουμε χρ�νια, για να την ξεπερ�σουμε. Αν ξεπερ�σουμε ποτ�. Μας σ�ρνει απ� τα μαλλι�, χρ�νια π�σω. Τ�σα χρ�νια, που η Ελλ�δα δεν �ζησε συνολικ�.
Μα τι να κ�νεις; Μη με ρωτ�ς. Μ�σα σε αυτ�ν τον �λιγγο στριφογυρ�ζω και εγ�. Δραχμ� � ευρ�. Παραμον� στην χ�ρα � �ξοδος προς ε�ρεση καλ�τερης μο�ρας. �ξοδα, πολιτικ� αναρχ�α, ανε�θυνο-υπε�θυνοι �ρχοντες αυτο� του κρ�τους, ορισμ�νοι οργισμ�νοι, ν�οι και ωρα�οι. Χωρ�ς την εμπειρ�α των ετ�ν, αναστατ�νουν την Ευρ�πη. Καν�να πρ�βλημα δε λ�θηκε. Μ�νο φορτωθ�καμε καινο�ρια. Δεν �χω λ�ση να σου δ�σω. �μως αυτ� που με πειρ�ζει, ε�ναι πως ε�χαμε κ�ποτε μια αγκαλι�. Μια ανοιχτ� αγκαλι�, που πλ�ον ε�ναι �δεια.
Τ�ρα που �λοι βρ�ζουμε στο �διο το καζ�νι, τ�ρα �σως αυτ� η αγκαλι� θα �πρεπε να ε�ναι πιο μεγ�λη απ� ποτ�. Σε εκε�νον τον ξ�νο, που σε σταματ�ει καθοδ�ν για το αυτοκ�νητο σου και σου λ�ει πως πειν�ει. Η ενδυμασ�α του σε τ�ποτα δε θυμ�ζει επα�τη. Μα η αν�γκη του ψιθυρ�ζει και ευελπιστε� πως θα σε πε�σει. Σε εκε�νο το κορ�τσι στο δρ�μο, που σε κοιτ�ζει και πια δε σου χαμογελ�ει. Πρ�πει να ακο�σεις. Πρ�πει να ανο�ξουμε τα αυτι� μας. Και σ�μερα να μ�θουμε να ακο�με πριν ειπωθο�ν οι λ�ξεις. Γιατ� τ�τε θα ε�ναι αργ�. �σως το μοναδικ� «πρ�πει» που σε ικετε�ω να υπακο�σεις. �ταν η απελπισ�α, σου χτυπ�σει την π�ρτα, ο χρ�νος, ε�ναι πολυτ�λεια, που δεν �χεις. Και ακ�μη να αναρωτηθο�με που ε�ναι εκε�νη η χιλιοξεσκισμ�νη πρ�νοια. Αν η Ελλ�δα, κατ�ντησε χ�ρα καταθλιπτικ�ν (�χι, δε το δ�χομαι), τ�τε τα κ�ντρα πρ�ληψης ακρα�ων συμπεριφορ�ν, θα �πρεπε να φυτρ�σουν σαν παπαρο�νες του Μ�η. Μα εγ� βλ�πω υπολειτουργ�α και στα �δη υπαρκτ�.
Τ�λος πλ�ον το μαζικ�. �χω π�ψει μ�ρες τ�ρα, να ελπ�ζω. Η εποχ� των ιπποτ�ν �φυγε, το ξ�ρεις. Οργανωμ�να δε θα δεις να γ�νεται τ�ποτα. Κ�νε το λοιπ�ν, μ�νος σου. Προσπ�θησε να μη χ�νεις λ�ξη απ� πουθεν�. �νας προς �ναν. �χι �λοι για �ναν. Εσ� για εκε�νον και κ�ποιος, για τον �λλο. Ας προσπαθ�σουμε μ�νοι μας να ακο�με αυτ� το «βο�θησε με», του διπλανο�. Και �ταν θελ�σεις να το πεις και εσ�, φ�ναξε το, με �λη σου τη δ�ναμη. Αν ξεκιν�σουμε να ακο�με ο �νας τον �λλο, κ�ποιος θα ακο�σει και εσ�να. �σως και εμ�να… ï¿½ταν σου ζητ�σω να ψ�ξεις το κλειδ�… και να με βγ�λεις απ� εκε�νο το κλουβ�, που εγ� π�λι δε θα μπορ� να ανο�ξω.

Σκι�ς. Αν�καθεν με γο�τευαν οι σκι�ς. Για την ακρ�βεια, με γο�τευε η ν�χτα. Αν ε�χα την επιλογ� να διαλ�ξω σε κ�ποιον �λλο χωροχρ�νο τον τ�πο διαμον�ς μου, σ�γουρα θα δι�λεγα εκε�νο το μ�ρος �που η ν�χτα διαρκε� 6 μ�νες. Και �που η μ�ρα ε�ναι τ�σο σκοτειν� μ�σα στα σ�ννεφα και την υγρασ�α της, που σε τ�ποτα δε θυμ�ζει φ�ς.
Θυμ�μαι τον εαυτ� μου παιδ�κι να αφαιρο�μαι κοιτ�ντας τις σκι�ς στους το�χους. Π�σα σχ�δια, π�σα σχ�ματα, π�σα παραμ�θια να χαρ�σσονται στα τσιμ�ντα. Απλ� και μ�νο με το κο�νημα των δαχτ�λων σου στο ημ�φως. �πρεπε να περ�σουν χρ�νια, για να καταλ�βω με τη σειρ� μου, πως �τι αγαπ�ς περισσ�τερο, ε�ναι εκε�νο που θα σε πον�σει πιο πολ�.
Κι η ν�χτα με τη σειρ� της, μου χ�ρισε μερικ�ς απ� τις δυσκολ�τερες �ρες της. Δε χρει�ζεται να �χεις βι�σει κ�ποιο δρ�μα, για να καταλ�βεις πως τη ν�χτα, �λα φαντ�ζουν ασ�κωτα. �ρες στο σκοτ�δι, �που η θλ�ψη σου � ο φ�βος σου � η απελπισ�α, �ταν το μ�νο που �κουγες μετ� τους χτ�πους της καρδι�ς σου, στο μαξιλ�ρι. Κι �λλες φορ�ς π�λι, ο Μορφ�ας γενναι�δωρα σου πρ�σφερε τα σαδιστικ� χαρ�σματ� του. �νειρα εφι�λτες που τρυπο�σαν τα εγκεφαλικ� σου κ�τταρ� και σε ακολουθο�σαν και τη μ�ρα.
�να βρ�δυ ασ�κωτο, υπ�ρξε και το βρ�δυ της 17ης Ιουν�ου. Σαν η μηνια�α ακυβερνησ�α της χ�ρας, να μου ε�χε φορ�σει μ�σκα οξυγ�νου και για μ�ρες τ�ρα, αν�πνεα. Στο �κουσμα των exit polls, αυτ� η μ�σκα �πεσε απ�τομα. �νιωσα τον α�ρα γ�ρω μου να λιγοστε�ει. Δε μπορο�σα να ανασ�νω. Γν�ριμη κρ�ση πανικο�. Ε�μαστε υπ� κατοχ�, το ξ�ρεις; Τρο�καν�, μερκελικ�, καθαρ� και �πουλη κατοχ�. �λπιζα πως μια αντιμνημονιακ� κυβ�ρνηση, κ�τι το ν�ο, �να αν�χωμα �ποιας κατευθ�νσεως, θα �στελνε τα ανθελληνικ� γερ�κια δανειστ�ς μας στο δι�ολο. Θα μας �δινε π�σω την ελευθερ�α των αποφ�σεων μας, θα ξαναγιν�μασταν ελε�θερη Ελλ�δα. �μως �χι. Ο συγκεκριμ�νος εφι�λτης, θα διαρκο�σε πολ� περισσ�τερο απ� τις κ�ποιες βραδιν�ς �ρες. Δε θα μας αφ�σουν τ�ποτα. Δε μας �χουν αφ�σει �δη τ�ποτα. Προσπ�θησα να κοιμηθ�, μα η ν�χτα επιτ�λεσε και π�λι το �ργο της. Αν η κατ�σταση �ταν πραγματικ� τραγικ�, στο σκοτ�δι των ωρ�ν της, μου φ�νταζε αβ�σταχτη. Δε μπορο�σα να κοιμηθ�. Στριφογυρνο�σα και �νιωθα το κεφ�λι μου να μουδι�ζει. �νοιξα π�λι τη τηλε�ραση. �ριχνα αλ�τι στις πληγ�ς μου.
Τελικ� η απελπισ�α, εκτ�ς απ� την αυτοχειρï¿½α… φ�ρνει και τη β�α. Τυφλ� β�α. Θα σου χτυπ�σει την π�ρτα μια φορ� και δε θα της ανο�ξεις. Το �διο και τη δε�τερη... την τρ�τη �μως, δε θα σε ρωτ�σει. Θα σε πετ�χει συντετριμμ�νο και θα σπ�σει τα σαν�δια. Θα χιμ�ξει μ�σα και θα τα παρασ�ρει �λα. Πρ�τα το �θος σου. Και μετ� �ποιον βρεθε� στον δι�βα της. �ταν πια δε σου �χει με�νει τ�ποτα να χ�σεις, �ταν δεν �χεις τ�ποτα να φοβηθε�ς, τ�τε – και �χι προς τιμ�ν σου π�ντα – πρ�πει να σε φοβο�νται. Η συγκαλυμμ�νη κακοπο�ηση εν�ς �θνους, φ�ρνει οργ�. Και μ�σος. Και το μ�σος, γενν�ει τ�ρατα. Αυτ� τα τ�ρατα κατατρ�νε �τι �θος και ιδανικ� κουβαλ�ς μ�σα σου. Και αυτ� που �χει απομε�νει, ε�ναι κ�τι �λλο. Επικ�νδυνο. Π�ντως �χι εσ�!
Φοβ�μαι για εμ�να. Φοβ�μαι για εσ�να. Φοβ�μαι για �λους εκε�νους που δε θα βρεθε� τ�ποτα να αφοπλ�σει τη σκανδ�λη στο χ�ρι τους. �πως και τους προηγο�μενο�ς τους, που δεν ε�ναι πια εδ�. Και δεν �κλεισαν ο�τε σαρ�ντα μ�ρες. Φοβ�μαι για τους αγαπημ�νους μου. Φοβ�μαι για �λους εκε�νους που η εξαθλ�ωση κατ�ντησε σκι�ς του εαυτο� τους. Φοβ�μαι για την Ελλ�δα μας. �χι εθνικιστικ�. Γι' αυτ� τα λατρεμ�να νησ�κια, τα λατρεμ�να μας σοκ�κια, εκε�να που υπογρ�ψαμε για το ξεπο�λημα τους. Θυμ�νω που η δημοκρατ�α μου επιβ�λλει να σεβαστ� κ�τι που δεν ε�ναι επιλογ� μου. Και που δυστυχ�ς προδικ�ζει καταστροφ�. Γιατ� �τσι ε�ναι η δημοκρατ�α. Επικρατε� η γν�μη των πολλ�ν. Μ�νο που αυτο� οι 40% πολλο�, του π�λαι ποτ� δικομματισμο� μας, ξεπουλ�νε τη ζω� μου. Και τη δικ� σου.
Δεν �χω να πω κ�τι �λλο. �ποιος σπ�ρνει αν�μους, θερ�ζει θ�ελλες. �δη το νι�θω πως φυσ�ει. Ας γρ�ψει η ιστορ�α τις σελ�δες της. Ελπ�ζω �χι με τα πιο σκοτειν� � πορφυρ� χρ�ματα της. �χω π�ψει να σκ�φτομαι… μ�νο που ακ�μη, προσπαθ� να ανασ�νω.

Προδοσ�α... θα �θελα αυτ� το κε�μενο να μου το γρ�ψεις εσ�. Να το διαβ�σω σαν �να γρ�μμα μακριν�. Σαν τη πρ�τη ρουφηξι� εν�ς τσιγ�ρου, τελευτα�ου. Να σου δ�σω λευκ� χαρτ� και να μου το γεμ�σεις σκ�ψεις. Μν�μες, παρελθ�ν, βρεγμ�νη μελ�νη. Και αν δε τη β�ωσες ποτ�, να μη τη νι�σεις.
Η προδοσ�α ε�ναι πολυμορφικ�. Χωρ�ει παντο�, αλλ�ζει μ�σκες και σε αγκαλι�ζει, δηλητηρι�ζει �,τι ακουμπ�σει. Οι φθορ�ς της δε βρ�σκουν επαρκ� μον�δα μ�τρησης. �λλες εμφανε�ς και πολλ�ς �πουλες. Σαν ρ�γισμα στη καρ�να πλο�ου. Το γεμ�ζει νερ� και τελικ� αργ� το βουλι�ζει. Μ�ταια τα ταξ�δια που ναυτικο� οραματ�στηκαν κοιτ�ντας το στο καρν�γιο. Το τελευτα�ο στ�κει υπομονετικ� εκε�. Να καταγρ�φει τα ναυ�για. � τα ταξ�δια που δεν τελε�ωσαν ποτ�.
Αν σε αγγ�ξει, αναγνωρ�ζεις ε�κολα το μο�διασμα σαν α�σθηση στο κορμ� σου. Πρ�τα ριγε�ς, μετ� μουδι�ζει το μυαλ� σου και ανακλαστικ� την αρνε�σαι. �στερα μουδι�ζουν τα �κρα σου και η ψυχ� σου. Στιγμια�α παγ�νεις. Και μετ� αν το μυαλ� σου στο επιτρ�πει και δεν �χει σκαλ�σει για τα καλ�, γεμ�ζεις νερ�. Μα η προδοσ�α συν�θως δεν αναστρ�φεται.
�πως σε κ�θε αντ�δραση προηγε�ται η δρ�ση, �πως σε κ�θε �νωση πρ�πει να προ�π�ρχουν οι καταλ�τες, τα βασικ� στοιχε�α, �τσι και στην προδoσ�α προηγε�ται η π�στη. Και ε�ναι απ�στευτο, πως π�σω απο το μαχα�ρι, βρ�σκεται συν�θως εκε�νος για τον οπο�ον θα �μπαινες μπροστ�. Π�ντα σε πι�νει εξ’απ�νης. Σε βρ�σκει στη γαλ�νη, �ταν η π�στη �χει σκεπ�σει και απομακρ�νει τις ανησυχ�ες. �πως το κ�μα απομακρ�νει τα φ�κια στην αμμουδι�. Σε αυτ�ν τον εφησυχασμ�, σε βρ�σκει και σε σκεπ�ζει. Σαν ψηλ� κ�μα σε αφοπλ�ζει. Σε παραλ�ει και σε στριμ�χνει στις πιο σκοτειν�ς γωνι�ς του μυαλο� σου.
Την �χει καταγρ�ψει η ιστορ�α, την �χει εξορ�σει η αγ�πη, την �χει αφορ�σει η θρησκε�α, την �χει απωθ�σει βαθι� η μν�μη. Και �λλες τ�σες φορ�ς ε�ναι μη αναγνωρ�σιμη. Την μυρ�ζεις στην ατμ�σφαιρα μα αμφιβ�λλεις για τα κ�νητρα. Εκε�να σου θολ�νουν τα νερ�. Ανομολ�γητα πολλο� πιστε�ουν πως διαπρ�χθηκε... και κ�ποιοι ευελπιστο�ν πως η νοημοσ�νη τους, τους απατ�. Δε θα σε π�ω στο παρελθ�ν. Δε θα σου ξ�σω προσωπικ�ς μν�μες. Που χρ�νος τ�ρα; Ελλ�δα μ�νο 2012. �ταν κ�ποτε θα γραφτε� η τωριν� ιστορ�α, η προδοσ�α θα προβ�λλει προκλητικ�, οφθαλμοφαν�ς και ανεπα�σχυντη; � μ�πως μαθητ�ς θα διερωτηθο�ν και θα αποφανθο�ν, �λλειψη επιλογ�ς;
Στ�κομαι στη μ�ση του πουθεν�. Τριγ�ρω ημ�ρες, εικ�νες, λ�ξεις, �νθρωποι τρ�χουν. Δεν ακο�ω τ�ποτα. Κλε�νομαι σε αυτ� το πεισματικ� εγ�. Δε θα με πε�σεις, �σα εμπ�δια και αν τοποθετ�σεις μπροστ� μου, �σα αδι�ξοδα και �σους γκρεμο�ς... �σο και αν με σπρ�ξεις και αν τ�χα μου ξαναπλ�σεις το χ�ρι να με πι�σεις... δε με πε�θεις. Δε θα πιστ�ψω, δε θα χα�δ�ψω το μυαλ� μου, δε θα σε καθησυχ�σω... τα βιβλ�α της ιστορ�ας θα γραφτο�ν απ� αλλο�. Μα εγ� σου λ�ω προδοσ�α. Κ�θε που κ�νω να σκεφτ�, αυτ� με ακινητοποιε�. Δεν �χεις επιλογ�. Μια μ�νιμη �κπληξη. Μια μ�νιμη αηδ�α. Γυρ�ζουν τα μ�σα σου, σαν να ορ�ωνται τα σωθικ� σου να ξεριζωθο�ν.
Με σκ�ζει αυτ� η πραγματικ�τητα. Κλ�βει το οξυγ�νο που αναπν�ω. Καταχρ�ζεται τον ζωτικ� μου χ�ρο. Σαν εκε�νη την Τουρκικ� φρεγ�τα στα Ελληνικ� χωρικ� �δατα. �σως γιατ� η προδοσ�α σε θ�τει στην θ�ση του εξαπατημ�νου � εκεινου που εξ’αρχ�ς αμφ�βαλλε. Δε ξ�ρω αν θυμ�νω με εκε�νους � με τον εαυτ� μου. Προδ�τες... μεγ�λη κουβ�ντα. Δε κρ�βω οργ�. Μια αποστροφ� μ�λλον. �ρεμη και γαλ�νια, σαν ανακλαστικ� αντ�δραση. Μεγαλε�ο το ανθρ�πινο μυαλ�. Μηχανισμο� �μυνας. Μ�νο παρακολουθ� και προσπαθ� να πιστ�ψω. Αν καταλαβα�νεις, εσ�, εξηγησ� μου. Γιατ� εγ� δε μπορ�... Δε βλ�πω το τ�λος αυτο� του δρ�μου. Κ�που λες η ξ�φρενη κο�ρσα αυτ�, θα σταματ�σει. Μα εγ� δε βλ�πω τ�ρμα πουθεν�. Δε πιστε�ω, βλ�πω σκι�ς π�σω απο τις πρ�ξεις. Βλ�πω κ�νητρα και σκευωρ�ες. Βλ�πω οικονομικ� συμφ�ροντα, π�σω απο εκε�νους που μας �σπρωξαν στο ΔΝΤ. Για το καλ� μας. Βλ�πω εν�ργεια στις θ�λασσες και ξεπο�λημα στα τιμημ�να. Δε θα σου μιλ�σω �λλο. Ε�ναι απο τις φορ�ς που δε θα υπ�ρξω ευχ�ριστη. θα σε απογοητε�σω. Μια απο εκε�νες τις φορ�ς, που η σιωπ� μιλ�ει δυνατ�τερα απο αυτ�ς τις αρ�δες που κ�θε φορ� σου σκορπ�ζω.
�ρα 1:58 τα μεσ�νυχτα. Και οι νερατζι�ς στην Αθ�να �λες �δειες. Ο Δ�μαρχος τις ελ�φρυνε. Μη γ�νεσαι καχ�ποπτος. Γλυκ� του κουταλιο� μας ετοιμ�ζουν, να μας φιλ�ψουν. �νοιξε το παρ�θυρο, μυρ�ζει �νοιξη. Χαμογ�λα. Και απ�ντησε μου... Π�σα ευρ� ε�ναι �ραγε τα 30 αργ�ρια... για να σταυρ�σουν την Ελλ�δα;

«Γρ�φεις επιθετικ�, οδηγε�ς επιθετικ�, ζε�ς επιθετικ�, ε�σαι μια μ�νιμη αντ�δραση» μου ε�πε ο κολλητ�ς μου μια ν�χτα, μπροστ� στη θ�λασσα. Και ε�πα, θα σταματ�σω να αντιδρ�, θα σταματ�σω να χ�νομαι στους δρ�μους, δεν ε�μαι επιθετικ�, ποτ� δεν �μουν. Αλλ� η σημεριν� παρτ�δα θα με σκοτ�σει. Γυρν� απ� το γραφε�ο. Ζαλ�ζομαι, θ�λω να κοιμηθ�. Ανο�γω τον υπολογιστ� μου. �να γρ�γορο scroll down στα ν�α της ημ�ρας. 11 ζευγ�ρια μ�τια. Δεν βλ�πω καλ�. Ξαναγυρ�ζω το mouse μου π�νω κ�τω. 11 κορ�τσια. Ολ�σωμα και πρ�σωπα. Τ�ρα καταλαβα�νω. Ε�ναι εκε�νες οι κοπ�λες!
Διαβ�ζω τις λεζ�ντες κ�τω απ� τις φωτογραφ�ες τους. «ï¿½νομα, πατρ�ς τ�δε και μητρ�ς δ�να. Γεννηθε�σα το 94.» Νι�θω το κεφ�λι μου ξαφνικ� να μουδι�ζει, κα�ει. Αηδι�ζω. Θ�λω να β�λω τα κλ�ματα. «Γαιδο�ρια» αποκ�λεσε τους πελ�τες τους, ο Λοβ�ρδος. Δυστυχε�ς και �τυχοι θα σου π� εγ�. Τις κοιτ�ζω στα μ�τια. Ξ�ρεις τι ε�ναι αυτ� που με σκοτ�νει; Βλ�πεις αυτ� που βλ�πω; 11 ψυχ�ς χαμ�νες. 11 δυστυχισμ�να πλ�σματα. Φ�βος, απ�λεια, σαν πρ�βατα χαμ�να που δε ξ�ρουν που βρεθ�καν. Τα �χουν χαμ�να και αυτ�ς. Το χειρ�τερο �λων; Κο�ταξ� τες π�λι μ�σα στα μ�τια. Βλ�πεις �χνος κακ�ας; Βλ�πεις κ�τι που δε βλ�πω; Πες μου, γιατ� μου �ρχεται να τσιρ�ξω. Χτυπ�ω τη γροθι� στο μ�τωπο μου, να δω αν μπορ� ακ�μη να πον�σω. Π�ς ε�ναι δυνατ�ν αυτ�ς οι κοπ�λες που σκ�ρπιζαν τον θ�νατο χωρ�ς ο�κτο και αναστολ�ς, να μην �χουν στο βλ�μμα τους �χνος κακ�ας; �χι μ�νο δεν �χουν, αλλ� βλ�πω μια ατελε�ωτη συγκαλυμμ�νη μεσ’ τη θλ�ψη, καλοσ�νη. Ε�μαι τρελ�; Αρχ�ζω και παρανο�, το νι�θω.
�χι, δεν ε�ναι πως δεν κατανο� την φρικαλε�τητα της πρ�ξης τους. Δεν ε�ναι πως δεν λυπ�μαι τ�σους και τ�σους �νδρες, θ�ματα τους. Θ�ματα τους... Δ�ς π�ς ο θ�της, γ�νεται θ�μα. Π�ς το παιχν�δι αλλ�ζει, εν� πα�ζεται ακ�μη. Ακ�μη χειρ�τερα, εκε�νες τις �ρμες συζ�γους � ερωμ�νες τους. Δε μπορ� ο�τε καν να το σκεφτ�. Τ� υπερωρ�ες να χτυπ�σει εκε�νος Ο Θε�ς; Αλλ� θυμ�σαι τι σου ε�πα; Τον πε�σαμε πως δε χρειαζ�μαστε τη βο�θεια Του. Και εκε�νος μας κοιτ�ζει. Σκ�φτομαι απ�ψε τη ν�χτα π�σες οικογ�νειες και π�σοι �ντρες βυθισμ�νοι στην απ�γνωση, μετρο�ν τις �ρες για εκε�νο το Elisa � το PCR test. Πραγματικ� μουδι�ζω. Π�ς �να λ�θος της στιγμ�ς, στερε� τη ζω� σου! Τα �νειρα σου! Σε περν�ει στην απ�ναντι �χθη. Εκε�νου, που �χει το πρ�βλημα. Εκε�νου που δι�βαζες σαν �ρθρο σε περιοδικ�, σταυροκοπι�σουν και κ�θε φορ� που �κανες σεξ χωρ�ς προφυλακτικ�, ορκιζ�σουν πως ε�ν το ξανακ�νεις ποτ� σου, «θα τον κ�ψεις!».
Και �στερα σκ�φτεσαι τη γυνα�κα σου. � τη κοπ�λα σου. � εκε�νες τις κοπ�λες που �ρθαν αμ�ριμνες στο κρεβ�τι σου μετ�. Και π�ς τις ειδοποιε�ς. Τ� τους λες; «ï¿½σε, να βγο�ν τα αποτελ�σματα. �λα καλ� θα π�νε.» �μως, εκτ�ς απ� εσ�να… βλ�πω και αυτ� τα ζευγ�ρια μ�τια. Τ� μεγαλε�ο να κοινοποιηθο�ν τα στοιχε�α τους! Π�ση υπερηφ�νια! Δεν ε�μαστε κοινωνï¿½α… αρ�να ε�μαστε. Διψ�με για α�μα. Αποτρ�παια η πρ�ξη τους, λες. Να σαπ�σουν σε �να κελ�. Ποι� γαμ@#νη ζω� να σαπ�σουν; Γιατ� βρ�θηκαν εκε�; Π�σα πρ�λαβαν να δο�νε; Τ� καλ� και ποι� απ�λαυση;
Ηρω�νη, πληρωμ�νο σεξ και β�α. Π�ση αηδ�α φυλακ�στηκε μ�σα τους, �ταν ριγ�ντας απ� τη στ�ρηση, υπ�μεναν το βουλιμικ� «π�δημα» εν�ς αγν�στου; για 20 €.. τ�σα �ταν; Αν σιχ�θηκαν τον εαυτ� τους και αν δεν ε�χαν τ�ποτα να χ�σουν... μεταξ� μαστο�ρας και χαρμ�νας… στα χ�ρια εν�ς νταβ� και στο υποτιμητικ� βλ�μμα μιας καθ�ς πρ�πει σικ�της κυρ�ας το πρω�, π�σα γραμμ�ρια ψυχ�ς χρει�στηκαν για να ζυγ�σουν το κακ� που �καναν σε κ�ποιον �λλο; «Να φοβ�σαι τον �νθρωπο, που δεν �χει τ�ποτα να χ�σει!». Κ�που το �χεις ακο�σει π�λι αυτ�! Το θυμ�σαι;
Και εμε�ς εξιλεωθ�καμε… διαπ�μπευση εν �τη 2012. Για την ψυχικ� ηρεμ�α και την ασφ�λεια της κοινων�ας. «Κο�τα φ�λε μου… συνουσι�στηκες με την εν λ�γω κυρ�α; Τρ�βα να ελεγχθε�ς και πορε�σου.» «ï¿½χι; Το πρ�σωπο της φωτογραφ�ας δε σου θυμ�ζει ουδεμ�α συνουσ�α σου; Ηρ�μησε… κ�ποιος �γιος σε φ�λαξε. Δεν τις συν�ντησες στο δρ�μο σου. Καθαρ� απ� τ�χη.» Λυπ�μαι. Δεν ε�ναι ζω� αυτ�! Τριγ�ρω μου εξαγριωμ�νο πλ�θος και �ναρχες κραυγ�ς. Ρ�χτε τις στα θηρ�α να χορτ�σουν. Η Μαρ�α η Μαγδαλην� δε θα ε�ναι εκε� για να τις πι�σει απ� το χ�ρι και να τις οδηγ�σει. Κ�θαρση εν �τη 2012 στην Ελλ�δα δεν υπ�ρχει. Τα χρ�νια Του Χριστο� παρ�λθανε. Εκε�νος σταυρ�θηκε… και εμε�ς, πολιτισμ�νοι πι�… θα σταυρωθο�με μεταξ� μας! Ξεκ�νησε �δη… εσ� δεν ακο�ς το σφυρ� στα καρφι�;

Ε�χε �ρα που η προσοχ� μου στρεφ�ταν σε γυναικε�ες ενασχολ�σεις, ομολογουμ�νως χαλαρωτικ�ς για το νευρικ� μου σ�στημα. Ας �ταν η επ�μενη μια εργ�σιμη ημ�ρα. Στο �κουσμα της ονομασ�ας της, Παρασκευ�, �νιωθα vibes θετικ�ς εν�ργειας να κυλο�ν ασταμ�τητα μ�σα μου. Με δι�κοψε ο �χος του μην�ματος στο κινητ� μου. «Τι κατ�λαβες; Τ�ρα φε�γω. Ο παλιοχαρακτ�ρας σου δε μας �φησε χρ�νο, ο�τε για �ναν καφ�. Αντ�ο.» Κοιτο�σα προβληματισμ�νη το κινητ�, προσπαθ�ντας να καταλ�βω τι ε�ναι αυτ� που διαβ�ζω και κυρ�ως απ� ποι�ν αποστολ�α. Τελικ� ο αποστολ�ας π�ντα διαδραματ�ζει τον πιο καθοριστικ� ρ�λο στην βαρ�τητα αυτο� που θα διαβ�σεις. Σκοτ�στηκα, σιγομουρμο�ρισα και �φησα το κινητ� να π�σει απ� τα χ�ρια μου μαλακ� στο κρεβ�τι. Η τρ�τη πραλ�να ε�χε εξαφανιστε�. Με το Μ�λτο �μασταν απλ�ς γνωστο� απ� το πανεπιστ�μιο. �τσι η αποχ�ρησ� του για εξωτερικ�, δεν �ταν γεγον�ς που μου διατ�ρασσε ιδιαιτ�ρως τις ισορροπ�ες. �μως...
Η δικ� μου γκρι κλειστ� βαλ�τσα στη ντουλ�πα, μου θ�μισε �λα εκε�να που καλ� ε�χα ξεχ�σει. Κ�ποτε �φευγα και εγ�. Ερχ�μουνα και �φευγα. Κ�που π�γαινα και απ� κ�που επ�στρεφα. �να ατελε�ωτο ταξ�δι. �σως αυτ� μου η δι�θεση με σπρ�χνει π�λι μακρι�, �ποτε νι�θω �τι πν�γομαι. Μα κ�ποτε, �θελα να φ�γω και η επιστροφ� μου να αργ�σει πολ�. Για επαγγελματικο�ς λ�γους. Κατ� β�ση. Μια δι�χυτη απογο�τευση. Και μια αχαλ�νωτη δι�θεση να δραπετε�σω. Απ� εκε�να που με �πνιγαν. Εκε�να που �λπιζα να πν�ξω, σε �ναν τ�πο που απ� το πατρικ� μου χ�ριζαν τα �δατα. Και σκ�ψου, τα καλ�τερα δεν ε�χαν �ρθει ακ�μη. Θυμ�μαι σαν τ�ρα, καλοκα�ρι του 2009, βερ�ντα καλο� μου φ�λου και ελληνικ�ς γλυκ�ς καφ�ς. «Θα φ�γω Νικ�λα» του �λεγα. «Δε με κρατ�ει τ�ποτα εδ�. Βαρ�θηκα τις φοιτητοδουλει�ς. Σπο�δασα και κοιτ�ω το πτυχ�ο μου. Θ�λω μια δουλει� της προκοπ�ς. Εν�λικη εργασ�α.». Ο Νικ�λας προσπαθο�σε να με παρηγορ�σει. Μα εγ� �μουν απαρηγ�ρητη. Λες και υπ�ρξα πρωταγων�στρια μιας μακρ�ς, καθημεριν�ς σαπουν�περας. Τ�ρα οι γκρ�νιες επ� του θ�ματος �χουν σταματ�σει. Το πρ�γραμμα περιορ�ζεται στο 8 το πρω� με 7 το απ�γευμα στους 4 το�χους εν�ς γραφε�ου. Μπροστ� σε �ναν υπολογιστ� και μια εργασ�α εν�λικη.
Δε μπορ� να σου απαντ�σω αν ξεχν�με ε�κολα. � αν υποτιμ�με αυτ� που αποκτ�με. Η πραγματικ�τητα ε�ναι πως καθημεριν� πλ�ον, η απ�φαση που εγκατ�λειψα τελικ� εγ�... να φ�γω δηλαδ� προς μακριν� κατε�θυνση, πα�ρνεται απ� �λλους με συνοπτικ�ς διαδικασ�ες. Ε�ναι αυτ� το «λεφτ� υπ�ρχουν», ε�ναι εκε�νο το «μαζ� τα φ�γαμε». Ε�ναι εκε�νο το «οι ν�οι θα πρ�πει να συνηθ�σουν στην ιδ�α της μη σταθερ�ς εργασ�ας» του Ιταλο� πρωθυπουργο�. Ε�ναι εκε�νο το «ï¿½χι» μας και «στον αγ�ριστο» που ακ�μη δεν ε�παμε μαζικ� στους ξ�νους σωτ�ρες επισκ�πτες μας. Και που κ�ποια στιγμ� �σως πρ�πει να το πο�με. Ε�ναι εκε�νες οι επισκ�ψεις για το καλ� και την αποτροπ� πτ�χευσης της χ�ρας (αποτροπ� ποι�ς;). Ε�ναι η ειλικρ�νεια εκε�νων που φαν�ρωσαν το χρ�ος, ε�ναι και το αμετροεπ�ς θ�ρρος εκε�νου του ψηλο�, πολλ� υποσχ�μενου υιο� μεγ�λου πρ�ην ηγ�τη. Πολλ� «ναι», εκε� που �πρεπε να ειπωθε� το «ï¿½χι». Και το «επτωχε�σαμε» δεν ακο�στηκε, τελικ�. �χι ως δ�λωση κρ�τους, τουλ�χιστον. Γιατ� το «φα�νεσθαι», δεν συνεπ�γεται του «ε�ναι». Εσωτερικ� πτ�χευση. �πουλη και σταδιακ�. Να την καταλαβα�νεις, να την βι�νεις μα να μην τη συνειδητοποιε�ς.
Κ�πηκαν τα επιδ�ματα, μει�θηκε ο δημ�σιος τομ�ας, περικ�πτονται οι συντ�ξεις, ελαττ�νεται το �ριο του αφορολ�γητου, 40% με�ωση στους μισθο�ς του ιδιωτικο� τομ�α, ξεπετ�χτηκε απ� το πουθεν� μια ν�α γενι� αστ�γων. Εκε�νοι που δε φα�νονται και δεν ομολογο�νται απ� πουθεν�. �χι �πως τους �χουμε δομημ�νους ως εικ�να στο μυαλ� μας. Η συγκεκριμ�νη γενι�, κυκλοφορε� την ημ�ρα, ε�σαι εσ� μπορε� και εγ�, μα το βρ�δυ δε θα γυρ�σει σπ�τι. �χι επειδ� θα νυχτοπερπατ�σει. Μα επειδ� πια δεν �χει το κλειδ�. Δ�θηκαν οι πινακ�δες οχημ�των και αν οδηγ�ς το ξ�ρεις. �νοιξαν οι γειτονι�ς, παρκ�ρεις στο δεκ�λεπτο. Παρακολουθε�ς το μισθ� σου να μει�νεται και τελικ� αποτυγχ�νεις να παρακολουθ�σεις τις κρατ�σεις. Και αν δεν εργ�ζεσαι, ανατριχι�ζεις στην περικοπ� του επιδ�ματος ανεργ�ας. Αν κατ�χεις μια οικ�α, βογγ�ς με το χαρ�τσι, κυνηγ�ς τους λογαριασμο�ς που τελικ� σε κυνηγ�νε και δε ξ�ρεις πως να αναπνε�σεις. Και τελικ� το ζυγ�ζεις εδ�, το σκ�φτεσαι απ� εκε�... και αν ευκαιρε�ς μια ωρα�α ν�χτα, κλε�νεις τη βαλιτσο�λα σου και φε�γεις προς αναζ�τηση μακριν�ς τ�χης, ταξιδι�ρικης.
Ποι�ς �μεινε π�σω, ποι�ς �κουσε, ποι�ς ε�δε, ε�ναι λεπτομ�ρειες που κλε�νονται καλ� στη σελιδο�λα σου, που λ�γεται Ελλ�δα. Μ�χρι να περ�σει η καταιγ�δα και �σως επιστρ�ψεις. Και εκε� γρ�φονται του καθεν�ς οι μικρ�ς ιστορ�ες. Χωρ�ζονται οικογ�νειες, χωρ�ζονται ζευγ�ρια, �λληνες σε χ�ρες που τους αντιμετωπ�ζουν ως ανεπιθ�μητους αλλοδαπο�ς. �πως πριν 3 χρ�νια αντιμετωπ�ζαμε και εμε�ς εκε�νους, που τ�ρα αν μπορο�ν φε�γουν. Γυρν�νε εκε�, που τουλ�χιστον �πως λ�νε, ε�ναι η πατρ�δα τους. Αδερφ�κι, «ψυχοπλακωθ�καμε», θα μου πεις. «Και μη χειρ�τερα» σου απαντ� εγ�. Γιατ� αν κ�νεις μια β�λτα το απ�γευμα, θα δεις αυτ� τα χειρ�τερα στο πεζοδρ�μιο, κ�τω απ� γ�φυρες και με τους βαθμο�ς στο με�ον. Μα π�ραν της εσωτερικ�ς κρατικ�ς πτ�χευσης, υπ�ρχει και μια �λλη πτ�χευση για την οπο�α δε θα σου πει κανε�ς. Ε�ναι εκε�νη που μαθα�νεται, κολλ�ει στη ψυχ� σου, ρουφ�ει τα μ�σα της και σ’ αφ�νει στεγν�. Λ�γεται �γχος, λ�γεται μιζ�ρια, λ�γεται κατ�θλιψη. Μη την αφ�σεις να σε ρουφ�ξει.
Ολ�γον σ�νθημα αναρχικ� θα μου απαντ�σεις. �ναρχη ε�ναι η φ�ση της θλ�ψης. Εκε�νης που μαζ� της θα κοιμηθε�ς και χωρ�ς προφαν� αιτ�α, μαζ� της θα ξυπν�σεις. Και αν π�λι κ�ποια στιγμ� σου λ�σουν �λα τα οικονομικ� και δεν �χεις να αγχωθε�ς, π�λι εκε�νη �νετα δε θα σε εγκαταλε�ψει. Και εκε� καταλαβα�νεις πως �χει γ�νει σταθερ� ερωμ�νη σου. �μως υπ�ρχει και κ�τι �λλο... που σαν τον εκ�στοτε αποστολ�α εν�ς μην�ματος, που θα το καταστ�σει σημαντικ� � αδι�φορο, αυτ� το κ�τι τροποποιε� τις εκ�στοτε καταστ�σεις. Και αυτ� το κ�τι, λ�γεται «εσ�». �ταν πιαστο�με απ� το χ�ρι και σταθο�με στην �κρη του γκρεμο�, αν και η επιλογ� θα φαντ�ζει μ�α, θα πρ�πει να αποφασ�σεις... ονειροπ�λος θα αγναντ�ψεις τη θ�α, πεσιμιστ�ς θα οραματιστε�ς τη πτ�ση � θαρραλ�ος θα περπατ�σεις στο μ�κος του χε�λους του;
Η κατ�σταση ε�ναι μ�α, μα το παιχν�δι το πα�ζεις εσ�. Γι’ αυτ� �σο τα ζ�ρια θα γυρ�ζουν... μη ξεχ�σεις και πως �να ασσ�-δυο... δε προδικ�ζει π�ντα, τη παρτ�δα. �σο για τον Μ�λτο; Η προ ολ�γου αναπ�ντητη του, μου υπενθυμ�ζει, πως �λα �ρχονται και �λα γυρ�ζουν. Ακ�μη και χιλι�μετρα μακρι�. Εξ�ρες... σειρ� σου τ�ρα.
Εορταστικ� τε�χος, Δεκ�μβριος 2011. Χριστο�γεννα. Κατ� πολλο�ς η πιο μαγικ� εποχ� του χρ�νου. Οι π�λεις ντ�νονται τα γιορτιν� τους, οι ν�χτες φωτ�ζονται απο πολ�χρωμα λαμπ�κια, οι τηλεορ�σεις κατακλ�ζονται απο χαμογελαστ�ς κουκλ�τσες και αυτοκινητ�κια, διαφημ�σεις που καλο�νε τα μικρ� να τα αποκτ�σουν. Παιχν�δια και στολ�δια. Ζευγ�ρια πιασμ�να χ�ρι χ�ρι βολτ�ρουν παραλιακ� � κ�που στο κ�ντρο. Μυρωδι�ς �χνης ζ�χαρης, γλυκα�νουν την χειμεριν� ατμ�σφαιρα που πλ�ον μυρ�ζει ξ�λο, αποκα�δια και τζ�κι. Φ�ρνει κ�τι απο τα παλι�, ξυπν�ει εποχ�ς του παρελθ�ντος.
�ταν �μουν μικρ� αν�μενα τα Χριστο�γεννα μ�νες πρ�ν. Ξεκινο�σα να μετρ�ω τις ημ�ρες και �σο πλησ�αζαν, το επαναλ�μβανα στον εαυτ� μου πως �ρχονται, λες και φοβ�μουν πως θα περ�σουν χωρ�ς να το καταλ�βω. Μεγαλ�ντας, ξεκ�νησα να το προσπαθ� περισσ�τερο. Εξακολουθο�σα να χα�ρομαι, μα �νιωθα πως κ�τι χ�νω. Η περ�οδος �γινε διεκπαιραιωτικ�. Χαιρ�μουν λογικ�. Εν�οτε το προσπαθο�σα. Γιατ� η π�ροδος της εορτ�ς χωρ�ς να αισθανθε�ς τη λ�μψη της, σ�μαινε για εμ�να αστοχ�α. Ψυχαναγκασμ�ς θα σκεφτε�ς. �σως.
Τελικ� αναρωτι�μαι, τ� ε�ναι αυτ� που με τα �τη χ�νεται.. ξεφτ�ζει, θαμπ�νει. Η ψυχ� που με τις εμπειρ�ες απωλ�ει κ�τι απ’την αγν�τητα της, τα προβλ�ματα της καθημεριν�τητας που δεν αφ�νουν χρ�νο στη χαρ�, η κατ�θλιψη των Χριστουγ�ννων, η ενηλικ�ωση; Το να εορτ�ζεις φωναχτ� την λαμπρ�τερη εποχ� του χρ�νου σ�μερα, σαν να μην υφ�σταται κακ�, ε�ναι τουλ�χιστον προκλητικ�. Αν �χι, τυφλοποντικισμ�ς. Καν�να πρ�βλημα δε σταματ�ει, τα οικονομικ� δε σου δ�νουν �δεια, �τι σε τρ�ει δε θα χορτ�σει. Καν�να �δρυμα δε θα κλε�σει, καν�να ορφαν� δε θα βρεθε� μαγικ� στη ζεστασι� του πατρικο� σπιτιο�. Καν�νας παραμελημ�νος ηλικιωμ�νος δε θα βρε� ενδιαφ�ρον συγγενο�ς του ξαφνικ�. Αν�μερα Χριστο�γεννα, στους �διους δρ�μους θα δεις αυτ�ς τις γνωστ�ς �γνωστες μορφ�ς παιδι�ν, σκι�ς των εαυτ�ν τους να περιμ�νουν στην ουρ� για μεθαδ�νη. Και αυτ� θα ε�ναι η καλ� πλευρ�. Αντιπιοπ�ρα θα δεις τους ζαλισμ�νους �ρωες ναρκωμ�νων τους ονε�ρων να παραπατο�ν χωρ�ς να ξ�ρουν που πηγα�νουν. � που θ�λουνε να π�νε. Στο κ�ντρο της π�λης τα γνωστ� �γωστα πρ�σωπα ανθρ�πων, που κ�ποιες φορ�ς προδ�δουν πως κ�που, κ�ποτε, υπ�ρξαν και εκε�νοι πολ�τες της δικ�ς τους χ�ρας. Θλιμμ�να πρ�σωπα φωτισμ�να στα ομιχλ�δη γιορτιν� δρομ�κια. Και �να δεντρ�κι εν πλ�, που με τη σειρ� του και αυτ�, κ�ντρα στη παρ�λογη τοποθ�τηση του στα νερ�, βουλι�ζει πια. Καθ�ς του �πρεπε. Καθ�ς προδιαγραφ�ταν εξ’αρχ�ς στα πρ�χειρα «θεμ�λια» του.
Αναζητ� το χαμ�γελο στο προσωπ� σου. Εκε�νο που δεν κοστολογε�ται σε ρευστ�. Εκε�νο που θα το χαρ�σεις ελε�θερα και θα το στερ�σεις κατα βο�ληση. � εκ των συνθηκ�ν. Τελικ� αναρωτι�μαι που κρ�φτηκε η χαρ�. «Εδ� ε�ναι», θα μου πεις. Και τελικ� πραγματικ� ε�ναι εδ�. Ε�ναι στο χαμ�γελο του μικρο� παιδιο� που κρατ�ει στα χ�ρια μια φθην�, μα τ�σο πολ�τιμη για εκε�νο, κο�κλα. Ε�ναι σε εκε�νον που τα χρ�νια του περ�σαν, μα τα μ�τια του θα λ�μψουν στο �κουσμα μιας ευχ�ς σου. Ε�ναι στα γ�λια, των πρωτοχρονι�τικων ευχ�ν. Στην αγκαλι� και στο χ�ρι του αγαπημ�νου � της αγαπημ�νης σου, που σε κρατ�ει απ�γευμα, περπατ�ντας στη πλατε�α. Βρ�σκεται στη ζεστ� μυρωδι� του βουτ�ρου και του μελιο� που σκορπ�ει απ’τα τοπικ� ζαχαροπλαστε�α. Ε�ναι εκε� οπου η θλ�ψη πα�ρνει �δεια και η χαρ� βρ�σκει χρ�νο.
Την σκεπ�σαμε καλ�. Μα αυτ� κοιμ�ται μ�σα μας. Και αναπν�ει στα μικρ�. Γιατ� �χει μ�θει να υπ�ρχει με τα λ�γα. Να αυτοαποκαλε�ται ολιγαρκ�ς και να το αποδεικν�ει εμπρ�κτως. Δε ζητ�ει πολλ�, βυθ�ζεται στα καθημεριν� και στα μεγ�λα που πον�νε. Και υπομ�νει μ�χρι να τη θυμηθε�ς. Και να την αφ�σεις να ξυπν�σει. �σως φ�τος, περισσ�τερο απο ποτ�, θελ�σει να σου μιλ�σει. Να σου ευχηθε� χρ�νια πολλ�, να σου π�νε �λα καλ�, να μην τα παρατ�ς και απελπ�ζεσαι στα δ�σκολα. Να σου ζητ�σει να την χαρ�σεις, σαν χαμ�γελο στα χε�λη σου παντο�. �χι μ�νο σε εκε�νους που την �χουν εμφαν�ς αν�γκη. Να παρασ�ρεις και �λλους στο ρυθμ� της. Και να θυμηθε�ς πως ε�ναι να ε�σαι παιδ�. Αυθ�ρμητο και με φως στα μ�τια, μπρ�ς στα led�κια των στολισμ�νων δ�ντρων. Να δεις παντο� εκε�να τα παιδι�, που γρ�φουν γρ�μμα στον Α� Βασ�λη, και ας μην λαμβ�νουν τα δ�ρα τους ποτ�. � σχεδ�ν ποτ�. �μως ελπ�ζουν. Και τελικ�, αν το σ�μπαν δε συνωμοτε� γι’ αυτ� που θ�λεις π�ντα... π�στεψε τουλ�χιστον, πως δεν σε πολεμ�ει. Φορτ�στηκε τα λ�για του Κο�λιο και αποτυγχ�νει στην αγων�α του, επικ�ς να τα πραγματ�σει. (παρεπιπτ�ντως, ποτ� δε συμπ�θησα αυτ�ν τον Κο�λιο. Ε�μαι σ�γουρη πως ο�τε και το σ�μπαν.)
2012 χρ�νια γλυκ�... πολ�τιμα, ποιοτικ�... για �λους μας.
����� : ����������, ��������. �� ��������� ���������� ��� �������� � ��������������� � � ���������� ���� ����������� ��������
����� ����
�
�� ��� �������;
��� ���������, ��� ��������������� ������, �� ��� ����� ������ ��� ����� ����������, �� ���� �� �� ������� ���. ���������� ����������, ��� ����������� �����. �������� ����������, ������������� ��� ���. �������� ����� ��� ��� �������� ��� ����. ��� ������� �� ����� ��� ��� �������� ���������.�������, 2011, ���������� 3�� ������, ��������� ������������ � ������ ������... �������, �����, ��������������, ������, �����, ��������� ������. �� ���� �������� ������� ��� �� ��� ����������� �����; ��� ���������� � ���� ����, ��� ������ ����. ��� ���� � ����� �� ���������. ���������� � ������� ���� ���������� �����. ���� � ������. ��������� � ��������. ��� �������� ���. ��� �� ��� ������� �� ���� ����, �� ������ ���� ��� �� ��� ��� ������.
�
2010 ��� � ����� �������. ������ ���������... ��� ������� ��� ������� �������� �������� ��� ��� �.Ż... �����, ��������������� ����, �������, ���, ���, ������, ��������, ���������, ���������, �������, ��������. ����; ��� �����. �� ���� ������ � �����. ��� ���� ��;���� �� ������� �������� ��� ��������, ��������� ��� �������. ���� ����. �� ��� ��������� ������, �� �������� ��� ��������. � ������� �����������, ��������� ��� �������. ������������� ��� ����������. �� ���� �������, ���� ���� �����. ������ ������� �� ��� ��� �� ����������; ������ ��� ���� � ��������� ������� ����� ����� �����; �� ������� ������ ���������, ����������� �� ��� ������ ���������. � ������ ��� ������ �� ���� ���������. ��� � ������ ����������� ��� ������������ ����� ���. ������� ��� �� ������� ��� ������� �� ��������. �� �� ��������� ��� ����.
�
��� ���������. ���� ������������. ���� ����� �� ������ �� �������. ���� ������������, ��� ����� ��� ������� ������������. ������ � ������ ��� ��� �.� �������� �� ������������� ��� ��� ��������. ��� ���� � ��� ����; �� ����� �� ��� �������� �� ����������. ���� ���� ��� �������. �������, �� ������ ��� �� ��� ��������� � �����. ���� 30 ���� ��� ����� ������ �� ���� ������ ���. ����������� �� ������ ��� ���� ����� �� ���������� �� 8��� ��� ��� ���������� ��� ��������.����� � ���������� �������� ��� ���� ���, �� ������������ ��������� ��� �� ��� ���������. ���� ������ ���� ��� ����� ���, ������� ���������� �� ��� ����������. �� ��� ���������� ���������, � ������ ������� ������. �� ���������� ���� ������� ���� �� ��� ������� �� �����. ����� ���� ������������, ��� ����������� �� �� ������� ����� �� ������. ��� ������ �� ���� ���������; ������ � ������ ����� ������� �� ������ ���� �������;

���������� �������, ��������� ��� ����������; �� �� ��� �������� ��������, �� ���� ��� ���� ��� �� ������� ��������. �� �� ��������� �� ������������ ��� �� ����� ����������� � ����������� ��� ��� ��� �� ���� ��� ���� �� ��� ������ �����. �� ������� ��� ���� ������� ������ ������� ������ ���� �����, ���� ����������. ���� �����; ����������� ����; � ����������� �� ��������. �� �� �� �������� �� ����.�������� ���� ������ ������� ��� ����� ��� ���������� ��� ������ �� ���� ����������. ���� ����� ��� ���� ���� �����, � ��������� ��� ���������. ������, �������, ������, �������, ����������, � ���������� ��� ����� �������. ��� ���� ��� ����� ������������, ����� �� ������� �� ������� ��� �.� ���� ����. ������ ���� ����� ��������� ����� �� �����;
�
��� ������ ������������ ���� �����������. ����� ��� ������. ��������� �� ��� ���. � ����� ������, ����������. ��������� �� �����, ��������� �� �����������, ����������, ��������� �� ��������. ������ ���������, ����� ����������, ���������� (��� ��� �������; ��� ������� �����, ��� ���������� ������), �������� �� ���������. ������������ �� ��������������. �������, -��� ��� ����-, � ��� �������� ���������� ��� ����. �� ������� ��� �������������� ��� �� �������. ������ �� ����� �������� �����. ��������. ��� � �������� ��� ������ �����, �� ��������. ����� ��������� ���� �� ���������� ��� ����� �� ������ ����. �� ��������� ������, ��� �� �������� ������������ ��� ��� ��������. ��� ����������, ������� �� ������������. �� ������ �� �� �����. �� ������ ��� �� �����.
�
��� ����, ��� �� ������, ��� ������ ��������, ���������� ���� ����� ��� ���� ���. ���� �������� �� ������ ��� �������, ��� �� ������� ���� ��� ����. �� ��� ���� ��� ��������, � ������� ��� �������� �����. ���� ������� �� ��������� (�� ����� �� ���� �������;), ������� �� ����������, �� ������ ������. ���� ������ �� ��� ��������� ����� �� ��� ����. �� �������������� �� ������, ���� � ������������ ��� �������? �� ��������� ���������� ������ ���� ������, ���� �� ��� ���������. �� ������ �� ������������, ����� ���� ���������. �� �������� ��� ���� ����� ��� ���������� ����� �����, ��� �� ������������ ���� �� ������� ���. �� ���� � ������ ��� �������� �� ���������, ��������� ��� ��������. �� ����� ���� �����. �� ������ ��� ������� ������, � ������ ���������, ������� ��� �� ������������� ���� ������. � ������� �����������. �
�
���� �����... ��� ���� ��� � ���, ��� ������; ����� �� �� �����, ������ ���� ��� ������� ���, � ��� ������ ���� ������ ��� ��� �� ���� ��� ��������. �� ��������� ������ �� ���� �� ��������. ������ ��� ����� ��� �� ������������ ��� ��������� ��� ���������. ���� ������ 50 �����, �������� �������� ��� ����� ��� ����� ��� ��������� ��� ���������. ��� ��������� ���� ���� ������ ���, ��� �� �� ��������.����� � ����� �������� �� ���� ��� ����� ��������, ���� �������������, ���� �������� ����� ��� �� �����. ��� ������ ��� ������� ��� ��������� ���. ������ �� �����, ��� ������� ��� ����� ��� ���� ���. ��� �� ������ �� ��� �� ����� ����� ������ ��� ������� �������. ����� ��� ����� ��� �����. ��� �� ���� ����������.
�
����� ����� ���� ���� ��� ���� ������� ��� ����� �� ����� �� ���� ��� ���� �������. ��� ����� �� �,�� �� ������� �� ��������, ����� �� �� ������������� ��� ��� �� ������. �,�� ����� �� ����� �� �����, �� �������� �� ����� ���� ��� �� �� ����. ��� ������ ����; ���� � ����� ��� �������� ������ ��� �����... ������ ���. ��� ��� �� ���� ��� ������ ��� ����� ������. �� ��� �� ����������, ��� �� �������, ������... �� �� ���������� ����, �� ��� ��������.�
Οι λ�ξεις π�ντα θα μας φτα�νε...μα εμε�ς θα «τρ�με» την τιμωρ�α. �κλεισε το κε�μεν� του και το χ�ρισε να το λι�νουμε καραμ�λα στα χε�λη μας. �τσι ε�ναι ο εκδ�της μου...�τσι ο Νικ�λας, �τσι ε�μαι και εγ�. Φτα�ω...δ�ο συλλαβ�ς. Μια λεξο�λα τ�ση δα. Δικα�ωση � ματα�ωση. Θ�λω να πα�ξω μαζ� της. �πως πα�ζω με κ�θε τι στη ζω� μου, προσπαθ�ντας να αγγ�ξω τη βαθ�τερη ουσ�α του. Μα τ�ρα πεισμ�νω...δε θα ανο�ξω το λεξικ�. Θα κλε�σω τα μ�τια και θα αφ�σω τις λ�ξεις, τις πρ�ξεις, τις παραλε�ψεις και τις υπερβ�σεις να μιλ�σουν μ�νες τους. Χωρ�ς λεξικ�, αναλ�σεις, πατερ�τσες. Σε ελε�θερη πτ�ση.
Λ�θη. Τα περισσ�τερα δικ� μου με αγαπ�σαν. Γατζ�θηκα επ�νω τους πεισματικ�, επ�λεξα να τα στηρ�ξω μ�χρι τ�λους, τελικ� �γιναν �να μαζ� μου. Κ�θε μου λ�θος, φ�ρει την υπογραφ� μου. Ελ�χιστα, αν υπ�ρχουν, την προσυπογραφ� κ�ποιου �λλου. Εγω�στρια απ� την φ�ση μου, δεν τα αποδ�χτηκα ποτ�. Δεν �ταν δικ� μου. Συγχ�ρεσα τον υπα�τιο, μα εκτ�λεσα τις επιλογ�ς του. Αν σου ζητο�σα να μου απαριθμ�σεις τα λ�θη σου, να τα αγαπ�σεις, να τα ξαναζ�σεις, π�σα θα μου χ�ριζες; Π�σα θα μοιραζ�σουν μαζ� μου και π�σα ντροπιασμ�νος θα απ�κρυπτες;
Η ν�α τ�ξη πραγμ�των, η ν�α μ�δα, προτ�σσει τα στραβοπατ�ματ� μας για μαγκι� μας. Προβ�λλει τις αστοχ�ες μας ως επιτυχ�ες. Τις ανακηρ�σσει κατακτ�σεις μας. «Δεν �χω μετανοι�σει ποτ� και για τ�ποτα». Προχ�ρα και εγ� ακολουθ� μαζ� σου. Στις λ�ξεις «πεισματ�ρης» και «αγ�ριστο κεφ�λι», μην κοιτ�ς αλλο�, κο�τα με στα μ�τια. Μα, το ξ�ρεις πως απ� μ�να δε θ�λεις αυτ� να ακο�σεις...μια απ� τα �δια. Μια απ’ τα κλασσικ�. Δε θα σου χα�δ�ψω το μυαλ�. Δε θα σου φιλ�σω τις ενοχ�ς. Ε�μαι εδ� για να στις ξ�σω. Να τις ανο�ξω, να σε παρασ�ρω μαζ� μου στη βουτι�. Της μν�μης. Μακρι� απ’ το βυθ� της λ�θης. Γιατ�, βαρ�θηκα να ξεχν�. Σε αυτ�ν την χ�ρα, η λ�θη μας κερν�ει καφ� κ�θε πρω�. Και τα λεπτ� μας σβ�νουν, αφ�νοντας �να �γραφο παρελθ�ν στο βιβλ�ο μας. Αφ�νοντας πρ�σωπα, μ�ρες, ν�χτες, ευτυχ�ες και δυστυχ�ες π�σω τους.
Στρ�φω το κεφ�λι μου και ε�ναι �λα εκε�. Δε λε�πει ο�τε �να. Αν κοιτ�ξεις π�σω σου θα δεις και τα δικ� σου εκε�. Σειρ� λαθ�ν, καλ�ν και κακ�ν επιλογ�ν, δρ�σεων και αντιδρ�σεων. Μα το δ�ντρο, κρ�νεται απ’ τον καρπ� του. Γι’ αυτ� ποτ� σου μην τον μασ�σεις �γουρο. Θα σε πικρ�σει. Ο χρ�νος θα σου δε�ξει, αν το πεπραγμ�νο �τανε σωστ� καμωμ�νο, τελικ�. Και π�νω απ’ �λα, μην εμπλ�ξεις στις επιλογ�ς σου �λλους. «Κ�ψε το κεφ�λι σου», μου �λεγε ο κολλητ�ς μου, «μα μην αγγ�ξεις το δικ� μου. �χι, αν δε βεβαιωθε�ς πως δε θα μας σκοτ�σεις». Δεν �ξερε, πως δυστυχ�ς, αυτ� το παιχν�δι ειναι ομαδικ�. Στο χορ� των παραλλε�ψεων, πιαν�μαστε χ�ρι χ�ρι και απλ�ς αλλ�ζουμε τον επικεφαλ�ς στην κορυφ� του γα�τανακ�ου. Και οι επιλογ�ς μας, επηρε�ζουν και τους γ�ρω μας. Αυτο�ς που αγαπ�με και εκε�νους που ηθελημ�να εκδικο�μαστε.
Π�ω ακ�μη πιο π�σω και κοιτ�ζω απ� απ�σταση. Τα πολιτικ� λ�θη, τα χρεων�μαστε ομαδικ�ς, ως κοινων�α. Τα εθνικ� εξ�σου, �σως ακ�μη εκε� να τα μοιραζ�μαστε ολ�κληρα �θνη. Εξ’ αδιαιρ�του. Μοιραζ�μαστε την π�τα και τη μασ�με ολ�κληρη, χωρ�ς δι�λειμμα για χωνευτικ�. Τα λ�θη των γον�ων, στις περισσ�τερες των περιπτ�σεων, παιδε�ουσι τ�κνα. �λοι λ�γο πολ�, το γνωρ�ζουμε. Τα επαγγελματικ�...εσ� ο �διος αλλ� και �ποιος κατ�χει μια θ�ση στη ζω� σου, που του επιτρ�πει, οι επιλογ�ς σου να επηρε�ζουν την καθημεριν�τητα του. Οι κακ�ς συμπεριφορ�ς σου, �λους εκε�νους που πλ�γωσες. Και τα προσωπικ� λ�θη; �λλο πανηγ�ρι αυτ�...εσ�να, εκε�νον, εκε�νη, κ�ποιον �λλο. Ζητ�ς ευκαιρ�α μα τα δανεικ� «καρ�δια» δε χαρ�ζονται, απλ� επιστρ�φονται και μερικ�ς φορ�ς, ως σκληρ�, πον�νε. Πολλ�ς φορ�ς ακ�μη, σε εξαπατο�ν. Ερωτοτροπο�ν στον υποκειμενισμ� τους και σου θολ�νουν τις αισθ�σεις, τις κρ�σεις. Σφ�γγεις τις γροθι�ς σου να ισορροπ�σεις το αντικειμενικ�, μα και π�λι μπερδε�εσαι. Ψελ�ζεις σιγαν� πως ξαν� ο χρ�νος θα μιλ�σει.
Στη γη που πατ�ς το ξ�ρεις καλ�. Δεν �χει και πολ� σημασ�α τ�νος ε�ναι οι κακ�ς επιλογ�ς. Σημασ�α �χει ποιος θα πληρ�σει το κοστο�μι. Και συν�θως το πληρ�νεις εσ�...και εγ�...και κ�θε �λλος παρ� ο φτα�χτης. Μπουκ�νουμε απ’ τα στραβ�, πνιγ�μαστε, αφ�νουμε το αλκο�λ τις �ρες τις μικρ�ς να κυλ�σει μ�σα μας, πα�ρνουμε αν�σα και συνεχ�ζουμε. Κι εκε� που μας πα�ρνει, σκαρ�νουμε το στραβ� μας και σαν καλο� μαθητ�ς το φορτ�νουμε κι εμε�ς στους �λλους. Μην υποστο�με τις συν�πειες. Και τελικ�...διαλ�ουμε τα μικρ� καθημεριν� μας. Αρνο�μαστε να αναλ�βουμε την ελ�χιστη ευθ�νη, την κρατ�με αν�λαφρα στη χο�φτα μας και την πετ�με σε �ποιον μπορο�με. Αν μπορ�σουμε. Πρ�ττουμε χωρ�ς να το καλοσκεφτο�με. Γιατ� το 2011 μ�θαμε πως �λα διορθ�νονται...και η χειρ�τερη ουτοπ�α �λων; Πλαν�μαστε πως και το χειρ�τερο, δε σε σκοτ�νει. Κι �τσι, κινο�μαστε επιδεικτικ�ς επιπ�λαια. Χωρ�ς βαρ�τητα σκ�ψεων και πρ�ξεων. Γιατ� �λοι μας γ�ναμε αναλ�σιμα...κ�ποιων �λλων. Εν�οτε και του �διου μας του εαυτο�. Κι αν αυτ� η παρτ�δα εμπορε�ματος, βγει απ’ τη μ�να της λ�θος; So what…θα π�ρουμε την επ�μενη. Στις σχ�σεις μας, στις φιλ�ες μας, στα επαγγελματικ� μας, στα εθνικ� και οικογενειακ� μας, στα συνειδησιακ� μας. Μας ζορ�σανε τ�σο, που καταλ�ξαμε πως η ζω� μ�νο καλοπ�ραση θ�λει. Και ποι�ς θα ζ�σει α�ριο; �σ’ το...γιατ� κανε�ς δεν το ξ�ρει.
Εγ� �μως θ�λω να σου αφιερ�σω αυτ� το κε�μενο, να το κρεμ�σεις στον το�χο και �ταν η κρ�ση σου θολ�νει, να μετρ�ς ως το 10, να χτυπ�ς κ�ντρο και να του πετ�ς βελ�κια. Κι οτι ξεστομ�ζεις � πρ�ττεις, να το αποφασ�ζεις μετ�. Εν ψυχρ�. Κι �χι με την κρ�ση στα χαμ�να. Θ�λω να το χαρ�σω σε εκε�νους που πλ�γωσα. Ηθελημ�να � αθελ� μου. Σε εκε�νους που �φησα � με �φησαν. Σε εκε�νους που με μ�σησαν. Σε εκε�νους που μου χρωστο�ν � τους χρωστ� μια συγν�μη. Και σε σ�να θα ζητ�σω...να μ�θεις να το λ�ς. �χι καραμ�λα. �χι μετ�νοιες στη ζω� σου. Ακ�μη και το λ�θος σου, χ�ιδεψ� το μ�χρι τ�λους. Και αν δεις πως αυτ� το χ�δι σε πληγ�νει...γ�ρνα την παρτ�δα και �λλαξ� το. Μ�θε να πα�ζεις σωστ�. Γιατ� στο σωστ� παιχν�δι...αν θ�λεις να ε�σαι κ�ριος των επιλογ�ν σου, των καλ�ν και των κακ�ν, πρ�πει να μ�θεις να προχωρ�ς. Να ξ�ρεις να χ�νεις και να κερδ�ζεις. Να συγχωρε�ς και να συγχωρε�σαι, να γκρεμ�ζεις �τι χτ�ζεις...μα μετ�...αν σε πν�γει η σκ�νη στα ερε�πια, να ψ�χνεις τις πετρο�λες για να χτ�σεις απ’ την αρχ�. Πολλ�ς φορ�ς στα γκρεμισμ�να. �σο ε�σαι εκε� και ε�μαι εδ� και ε�μαστε �λοι μαζ�...μη σταματ�ς να προσπαθε�ς...να πα�ξεις τις φ�λτσες ν�τες σου ορθ�. Στην τελικ�, να με μ�θεις να τις πα�ζω και εγ� μαζ�...
«Μ�χρι», �πως λ�ει ενα τραγο�δι των Depeche mode, «να ακουστε� και αυτ� εδ�... η λ�θος μελωδ�α μας, σωστ�».

�ταν ε�σαι μικρ�ς λοιπ�ν, ε�σαι εν δυν�μει τα π�ντα. �τσι μου ε�χε πει �να πολ� αγαπημ�νο μου πρ�σωπο.
12/9/2001, 8:15. Πεισματικ� αρνο�μουν να ανο�ξω τα μ�τια. Φοβ�μουν να δω, δεν �θελα να ξ�ρω, αρνι�μουν την αποτυχ�α. �ξερα τι �θελα να ακο�σω και με δυσκολ�α ανεχ�μουν οτιδ�ποτε �λλο. 11:15. Το τηλ�φωνο κτυπ�ει και με βρ�σκει π�λι στο κρεβ�τι. «Ξ�πνα! Ακ�μη κοιμ�σαι; Π�ρασες!!! Βγ�κανε οι β�σεις!» Στην �λλη �κρη της γραμμ�ς ο κολλητ�ς μου. �ταν τελικ�, �τσι να το μ�θω. Αντιδραστικ� ως π�ντα, αρνο�μουν οποιαδ�ποτε αλ�θεια εκτ�ς απ� τη δικ� μου. Αλλ� αυτ� τη φορ� ε�χα σταθε� τυχερ�. �πως και χιλι�δες �λλα παιδι�, που γ�μισαν την υπ�λοιπη ημ�ρα τους με κραυγ�ς χαρ�ς και συγχαρητ�ρια απ’ τους αγαπημ�νους. Τα επ�μενα χρ�νια, δε θα τα αλλ�ξω με τ�ποτα. Μαζ� με κ�ποια �λλα, θα τα κρατ�σω για π�ντα, να μου γεμ�ζουν κ�ποια ακ�μη χαμογελαστ� πρωιν�.
�τσι κ�θε χρ�νο. 18χρονα � και λ�γο μεγαλ�τερα παιδι�, εξετ�ζονται, διαβ�ζουν, εξαντλο�νται, ελπ�ζουν, ονειρε�ονται. �ποιο και αν ε�ναι το αποτ�λεσμα, ο δρ�μος μπροστ� μυρ�ζει ομορφι�. Ακ�μη και αν τα τοιχοκολλημ�να χαρτι� στα φρεσκοβαμμ�να ντουβ�ρια του λυκε�ου, σου δ�νουν ζοφερ� μαντ�τα... θυμ�σου πως τα ομορφ�τερα σου χρ�νια, ξεκιν�νε τ�ρα. Αν ε�σαι απ� τους τυχερο�ς που με �κπληξη θα δουν το �νομα τους στο πανεπιστημιακ� � τεχνολογικ� �δρυμα που επ�λεξαν... απ�λαυσ� το. Και αν π�λι το ονοματ�κι σου δεν ε�ναι πουθεν�... � ε�ναι κ�που που ο�τε καν σε ενδιαφ�ρει να βρισκ�ταν... smile! Απ� εδ� και π�ρα ονειρ�ψου ελε�θερα. Κ�θε πρ�γμα �χει το χρ�νο του. Και οι ανησυχ�ες, δεν ε�ναι για την δικ� σου �ρα. Θα’ ρθουν λ�γο πιο μετ�, αλλ� προς το παρ�ν στις γραμμ�ς αυτ�ς, δεν �χουν θ�ση.
Ανασ�νταξε τις δυν�μεις σου, φτι�ξε �ναν καφ�, �τσι ακριβ�ς �πως τον π�νεις, π�ρε μια καθαρ� αναπνο�... και σκ�ψου. Τι ε�ναι αυτ� που πραγματικ� θ�λεις να κ�νεις λοιπ�ν; Αν οι πυξ�δες σου, σηματοδοτο�ν ξαν� τα �δια... κ�νε υπομον� �να χρ�νο. Π�ρνα καλ�, συντ�ρησε τις γν�σεις σου, μελ�τα και αν�πτυξ� τις, κ�νε τις αδυναμ�ες σου δ�ναμη, ξαναμπ�ς στα μαθητικ� θραν�α και το επ�μενο Φθιν�πωρο, δες τον εαυτ� σου εκε� που αρχικ� �θελες να βρ�σκεσαι. Να θυμ�σαι π�ντα, �σο κλισ� και αν σου ακο�γεται... πως �ταν κ�τι ε�ναι το «θ�λω» σου, μπορε� την πρ�τη να σου αρνηθε�, μα η επ�τευξη του στ�χου, με την δε�τερη � τρ�τη, ε�ναι αναπ�φευκτη.
Αν π�λι καταλ�ξεις, πως εσ� θ�λεις να πετ�ξεις για αλλο�... αν σου το επιτρ�πουν τα οικογενειακ� οικονομικ� και η ψυχ� σου ονειρε�εται ημ�ρες στο εξωτερικ�... φτι�ξε βαλιτσο�λες � ετο�μασε τις αιτ�σεις σου, για �να �δρυμα εξωτερικο�, � �να υπο-παρ�ρτημ� του στην Ελλ�δα. Και αν π�λι καταλ�ξεις πως εσ�να σε κ�ρδισαν τα πρακτικ�, ε�μαι σ�γουρη πως �δη ξ�ρεις, σε ποιο δημ�σιο � ιδιωτικ� ΙΕΚ θ�λεις να «χαρ�σεις» και να επενδ�σεις τα επ�μεν� σου χρ�νια.
Στοπ! Forward! Ψ�ρι εκτ�ς νερο� και �γνωστος μεταξ� αγν�στων σε μια σχολ�, γνωριμ�α, παρ�ες, συγκατο�κηση, πρωινο� βροχερο� καφ�δες στο κυλικε�ο, φιλ�α σε 4 το�χους φοιτητικο�ς, μηχαν� στους δρ�μους με μια σ�κα στον �μο, εκδρομ�ς, αμφιθ�ατρα, η μυρωδι� των φρεσκοτυπωμ�νων σημει�σεων, βιβλιοπωλε�α φοιτητικ�, μηνια�ο �μβασμα, �σως και φοιτητικ� δουλει�, π�ρτι… μισ� λεπτ� – τα κεφ�λια μ�σα, εξεταστικ�... αγουροξυπνημεν� αγων�α μπροστ� στον π�νακα αναρτ�σεων, 4αρια και 5αρια, οχτ�ρια, προφορικ�ς εξετ�σεις, κοπ�νες, συγκ�ντρωση των βιβλ�ων κ�θε Οκτ�βρη και Φλεβ�ρη. Χριστο�γεννα και Π�σχα οικογενειακ�, καλοκα�ρια στο Ποσε�δι � σε κ�ποιο νησ�. Αγων�α, τα μαθ�ματα ε�ναι τρ�α, ορκωμοσ�α. Α�ριο, θα ε�σαι αλλι�ς.
Play! Απ� �που και αν μας �ρθες, ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΙΕΚ, ξ�νο πανεπιστ�μιο, καλωσ�ρισες. �κου με καλ�, αμφισβ�τησ� με... και ξαναθυμ�σου με �ταν με χρειαστε�ς. Εδ� λοιπ�ν θα πραγματ�σεις το �νειρ� σου. �σως σταθε�ς τυχερ�ς/η και ασκ�σεις το επ�γγελμα του πτυχ�ου που με τ�σο κ�πο απ�κτησες. Αν �χι, τα χρ�νια που θα ακολουθ�σουν, σου επιφυλ�σσουν μεγαλ�τερη «ιστορ�α».
Ζεις σε μια χ�ρα, που ακ�μη και αν η αδρεναλ�νη σου ε�ναι για τα μικρ�... θα μ�θεις να αντ�χεις και στην ελε�θερη πτ�ση. Θα ακο�σεις πολλ�, θα δεις περισσ�τερα, θα αναρωτηθε�ς γιατ� ενδεχομ�νως τελε�ωσες με τ�σο κ�πο την εκ�στοτε σχολ� και γιατ� ο ΟΑΕΔ ε�ναι συν�θως το επ�μενο θραν�ο μετ� τα φοιτητικ� �δρανα. Θα απογοητευθε�ς και θα θελ�σεις να την «κ�νεις». Θα επιλ�ξεις δουλει�ς �σχετες με τα παιδικ� σου �νειρα και σε �σχετες θα επιλεγε�ς. Θα κατανο�σεις πως τελικ� και εσ�, δε διαφ�ρεις σε τ�ποτα απ� τους υπ�λοιπους.
�ταν ε�σαι δεκαοχτ� και ακο�ς παραπλ�σιες ιστορ�ες με αυτ�ς που σου περιγρ�φω παραπ�νω... θεωρε�ς πως κ�ποιοι, κ�τι κ�νουν λ�θος. Πως εσ� θ�λεις, μπορε�ς και θα τα καταφ�ρεις. Και τ�ρα �σως με κοιτ�ζεις υπεροπτικ�... και αναρωτι�σαι τι ε�ναι αυτ� που σου λ�ω. Αμφισβ�τησε λοιπ�ν �λες μου τις γραμμ�ς. �χεις δικα�ωμα και πρ�πει να το κ�νεις.
Θ�λω να σου πω �μως και κ�τι ακ�μα... Ο ï¿½νθρωπος αλλ�ζει, η ζω� τον πηγα�νει εκε� που ο �διος �σως δεν ε�χε επιλ�ξει � ακ�μη περισσ�τερο δεν �ξερε ο �διος πως τελικ� αυτ�, �ταν γι’ αυτ�ν η κατ�λληλη επιλογ�. Τα πρ�γματα ε�ναι �τσι. Η δυσκολ�α �χει γεμ�σει τις ημ�ρες μας και η Ελλ�δα �γινε πιο αφιλ�ξενη απ� ποτ�. �που �μως και αν καταλ�ξεις, να ξ�ρεις πως αυτ�ς ο δρ�μος, �χει μεγαλ�τερο ενδιαφ�ρον απ� τον προηγο�μενο. Θα μ�θεις για εσ�να αυτ�, που ποτ� σου δε φαντ�στηκες. Θα γνωρ�σεις κ�σμο τον οπο�ο αλλι�ς δε θα μ�θαινες, θα αποκτ�σεις εμπειρ�ες που αλλι�ς δε θα ε�χες... και τελικ�, θα καταλ�ξεις εκε� που �πρεπε να ε�σαι. Αργ� � γρ�γορα. Γιατ� αυτ� που πρ�πει να γ�νει, γ�νεται, με τον �ναν � τον �λλο τρ�πο. Και συν�θως τελικ� και ακρα�α ρεαλιστικ�, αυτ�ς ο τρ�πος ε�ναι ο καλ�τερος.
Εσ�... �νοιξε απλ� τα μ�τια και αποφ�σισε, πως πλ�ον θ�λεις να πα�ξεις και να δεις πο� θ�λει αυτ� η π�στα να σε π�ει. Γιατ� το παιχν�δι αυτ�, δε θα παιχτε� χωρ�ς εσ�να. Γιατ� τα παιχν�δια, ε�ναι για τα παιδι�. Και �λοι μας, π�ντα παιδι�... παραμ�νουμε κατ� β�θος.
8 �����, ��������� �������� ��� �� �� ����� ��� ������, ������ �� ���� ����������� ��� ���������� ��� ������� ��� �������� ���� ��� �������� ���� ����� ���. � ������� �����. ��� �� ����� ��� ��������� ����� ��� ������� , ��� '��� ������������ ��� ������ ������. � ����� ��� ����, ������ ��������� �� ��� �����.
�� �������� ���� ��� ���� ���, �� ������ ���� ������� ��� ��� ������� ������ ��� �� ��� �������������, ��� ���� � ���������� ����������� ���������� ��� ����� ���� ��������� �������� � ������� ���, ������ ���� ��� ��� ���� ��� ������. ������� ��������, ���� �����; ��� �� ���� ������. 27 ������. 27 ������, �� ����... ��� �����������. �� ���� ����� ����������, �� ���� ����� ��� �������� �� ����������, ����� ���� ������. ���� ��� ���� �� �������� ���� ���, �������, ��� �� ������� ������.
��� ������ ��� ������� ��� �����... ��� ��� ��� �����. ��� ����� ��� ��� �� �������� �� ����. ���� ������ ��� �� ������, �� ����������, ������������� �� �������������, ������������ ��� �� �� �������� ��� �� �������� �������� ��������, ������ ������ ��������� ��� ������ ���, ������������ ��� ����� �� ��������� �� ����� ������ ���� ������������� ������ ���. ������, ������, ����������� �� ��� ����� ��� ��� ������ ����� �� ��� ����� ���, ��� �� ��� ��� ��. ��� ������� �� ������ �� ������� ��� ����� �� ������ ��� ��� ������� �����. ������� ��� ���� ���� ��� ��� ������� ���� ��� ���� �� �� ����� ������. ����� ������ ��� ���� � �������������� �� ��������, �� ������� ��� �� �� ����������. ������ ��� �� ��� �������� ��� �������� ��� ������. � �������� ��� ������� �� ��������� ���. ��� �� ��������, ��� ����� ���� ���' �� ����� ���, ��� ���������, ��� �� ������ ���� ��� �� ������� ��� �������. ���� ��� �' �����. ������ �����������. ��� �� ��������� ���� ����. �������� ��� ��� ������ ��� ���������� ��� ��� ������� �����. ����.
��� ����� ������ ����... ��� �� ����������� ����� �����������, ��� �� ������ ��� �� ����� �� �� �����������. ��������, ����� ���� �����, ���� ��� ��� �� �� �� ����� ��� ����������� �� �� ��������, ��� ����� ��� ������. ���� ����� ������ ����, ��� ���� ������� �� ������� �� ����� ��� ��������, ��� ���������... ��� ����� ����, ��� �� �� ������ ��� ������, 7 ������, ���� �� ��� ����� �������.
���� �����. ������ ����, ����� �� ������� ���� ������� ���. ��� ��� ������, ����������� ��� ���� �� ������������, ��������� ���� ��� ������ ��� ��������� ���� ��� ����� �������� ���. ��� ���� ������� ���� ����� � ���� ������ ��� �������... ��� ������� �� ������ � �� ��, ������ ���� ��� ���� �� ����. ��� ����� �� �� ������������ ��� �� �� ������������, ��� �� ����� �� ���� ��� ���� ��� �� �� �������� ��� �� ����� ��� ������, ���� ���� �� �� �������. ���� ��� ����� �� ������� �������... ��� �� ��� ��������� ����� ���� ��� �������. �� ��� ������ ����, ��� �� ����, ��� �� ����, ��� �� �����. ����� ����� ������... ������ ��� ������ �� �� '��� �����... ������ �� �� ��������... ��� �� �� ����� �� ��������.... ��� �����, ��� ���������, ���� ��� �� ���������...
������� � ��� �� �����. ������� ���� ����������, ��������� �� ������� ��� ����� ��� ��������� �� �� �������� �� �����, ��� ������������ ������ ���. �� deadline ��� ������ ���, ����� �������� �� ������ ��� ����������� ��� ������. ���� ������ ��� ���� �� ������� �� ����������� ��� ������ ���. ��� ��� ������� ����� �.� ��� �� ������� ��� ������� ���� �������. � deluxe full ��� �, ������������� ����� cola ����� ���, ���������� �� ���������. ������� ��� �����������, ���� ��� ������ ��� shaker ��� ��� ������� ���� ����, ���� ��� ������. ��� � ����������� ��� �������, �� ���� �� ��� �� ��� �������... ��� �' ������������. ���� �� ���, ��� ����� �� ���������� �� ��� ���� ����, �� ������ �� �������� ��� �����. ���������� ��� �����, ��� �� �� ������������ ���� �� ����� ������.
����������� ��� ������ ��� �� ��������� ����� ���������.. ��� ��� ���� ������� � ���. ���� ����� ��� ���� �� �������� ����� ���� ���������� ��� DNA ���, ���� �� ���� ��� ������ ���� ������� Finos Films. ��� ����� ����, ������������� �� ����������, ��������� �� ���������, ��� �� ��� ������� happy end. ����� ���� ����������� � ��� ��� �� ���� ��� ���������� ��������� ��� ��� ��� ��������� ��� ��������� �������.
��� ������ ���� ����� ���� ������... �� �� ���� ���� ����� �����������...�,
��� �� �������� ���� �������� ���� ��������..�, ��� ������ ���� ������, ��� ����� ����� ���� �� �����..�, ��� � ������ ����...�... ��,��,��,��. �� ����, ��� �� �����, �� �������� ��� �� ���������... �� ��������� ��� ������ ��� �� ���������� ��� �����. �� �� �������� ���� ����� ���� ����������� ��� ���� ��� �����. ��� ����� �������� ��� �� ���� �������� ��� ��� ���� ���������� ���������, �� ����� �� ��������� �������� �������. ����� �� ���������, �� ����� ��������� ��� �����.. ��� ���� ��� ��������� ����� � ��������� ������� ������ ��������, ���� ��� ��� ��� ��� ������� ����������... ��� �� ���������, ��� ��� ������.
����, ���� �� �� �� �� �������������� ��� �� �� �������������� �����. ����� �� ������ �� ������ ��� �� ���� ��... ����� �� ���� ��������� �������� ����������� 2 � 3 ������������, ��� �� ��� ���������� �� �������� �� ����� ��� ���������. ���� � ���������� ��������� �� ��� ����� ��� � ���������� ����, ���� �� ���� �� � ��� ��� ����� ���������... �� �����������, ����� ��� ��������������. ����� ��� �� ��� �� �������, �� ������� ���� ���� ���� ��� ����� ���� ��� ������������� ����.
��� ��� �����, ��������� ��� ������. �� �������� �� �� �� ����� ��� ������ ���... ���� ������ � �������� �������� ����. ��� ���� ��� ���� ��� ��� ����� ������ ���. �� ��� ������� ����� �����, �� ������ �� ������������ ���������� ��������... ��� �� ���������� ���� ��� �� ���������. ��� ������ �������� ��� ����� ���������� ��� �������� �������. ����� ��� ���������, �� ���� ������ ��� ����...��� ��� ��� ��� �������... �� �������� ����, �� ����� ������.

Απ�κριες. Ποτ� μου δε καταν�ησα την συγκεκριμ�νη περ�οδο. Στη πραγματικ�τητα απ� μικρ� παρακολουθο�σα τις βιτρ�νες με τις εντυπωσιακ�ς πολυτελε�ς στολ�ς, θαυμ�ζοντας απλ�ς το σατ�ν και τα πολ�χρωμα κομφετ�. �λλες φορ�ς π�λι τ�γχανε να ανο�ξω απ� λ�θος την ντουλ�πα, ανακαλ�πτοντας �ντρομη την δαιμονικ� Freddy Kruger μ�σκα του μπαμπ�. Υποκριν�μουν �τι διασκεδ�ζω, ακολουθο�σα στους μαθητικο�ς χορο�ς μη γνωρ�ζοντας τι θ�λω να ντυθ� και αναρωτι�μουν τι περ�εργο μου συμβα�νει που με εμποδ�ζει να γοητευτ� απ� αυτ� το «ï¿½λλο». Εκε�νο το «ï¿½λλο» που δε μπορο�σα να ε�μαι καθημεριν�, μα ευκαιρο�σα τ�τε.
Π�ρασαν χρ�νια και χειμ�νες για να καταλ�βω, πως τις πραγματικ�ς μ�σκες δεν τις �κρυβε η πατρικ� ντουλ�πα. Ο�τε η φωτισμ�νη βιτρ�να του γωνιακο� εποχιακο� καταστ�ματος. �χι, τις πιο επικ�νδυνες μ�σκες, δεν τις κατ�χει ο�τε η υποκρισ�α, �πως ε�κολα θα εικ�σεις. Ε�ναι εκε�νες που φορ�με εμε�ς οι �διοι στον εαυτ� μας. Τις αποκαλε�ς και «προκατ�ληψη». Διαβ�ζοντας τις ειδ�σεις της βδομ�δας προ ημερ�ν, σταμ�τησε το βλ�μμα μου σ’ �να �ρθρο για το Athens Gay Pride. Ο συμπαθ�στατος αρθρογρ�φος δικαιολογο�σε την �παρξη της παρ�λασης και απαριθμο�σε τα δειν� που ενδεχομ�νως βι�νει εκε�νος που ε�ναι διαφορετικ�ς. Για μια στιγμ� προβληματ�στηκα. Και �στερα μπ�κα στη θ�ση του. Η εναλλαγ� θ�σης, �ταν �να προσωπικ� μου παιχν�δι απ� την εφηβε�α. �ποτε με κυρ�ευε �παρση και �θελα να επαν�λθω σε τ�ξη και �ταν π�λι βυθιζ�ταν το μυαλ� μου στην απελπισ�α, με τραβο�σε απ’ τον βυθ�. Για λ�γο, μ�νο λ�γο, βγα�νεις απ' το ego σου και γ�νεσαι ο γε�τονας σου. Ο αλλοδαπ�ς γνωστ�ς σου, ο gay συμφοιτητ�ς σου, το παχουλ� παιδ�, η ξανθι� που αποκαλε�ς χαζ� � ελευθ�ρων ηθ�ν, το σκυλ� που κλωτσ�ει ο περαστικ�ς στο δρ�μο, ο επα�της ρακ�νδυτος με το απλωμ�νο χ�ρι και το εξαθλιωμ�νο βλ�μμα, το καχεκτικ� παλικ�ρι με τις τρ�πιες φλ�βες � το πλουσι�παιδο που «τα βρ�κε απ' τον μπαμπ� του �τοιμα».
Δυστυχ�ς ακ�μη κι εσ� που με διαβ�ζεις, �χεις κολυμπ�σει στον ωκεαν� της προκατ�ληψης. �σως π�λεψες με το κ�μα και τ�ρα φτ�νεις στη στερι�, �σως �μως π�λι σε π�ρε μαζ� του… και μαζ� με αυτ� συμπαρασ�ρεις και οποιονδ�ποτε διαφορετικ� βρεθε� μπροστ� σου. Η προκατ�ληψη λοιπ�ν κρ�βεται εκε� που ο νους σου δε πηγα�νει. Κι αν ακ�μη προσπαθ�σεις να δουλ�ψεις το μυαλ� σου και να το ανο�ξεις τ�σο που να χωρ�ει τον κ�θε «ï¿½λλο», π�λι αυτ� θα στην φυλ�ει στη γωνι�. �σως ε�ναι το �νστικτο αυτοσυντ�ρησης που τη τροφοδοτε�. Λ�γο αυτ� και η λαθεμ�νη εποχ� που ζο�με, συμπλεγματικ� μας ωθε� στην �μυνα απ�ναντι σε οτιδ�ποτε διαφ�ρει απ� εκε�νο που �χουμε μ�θει για «ασφαλ�ς». Απ� εκε�νο που μας γαλο�χησε το σχολε�ο πως ε�ναι σωστ�, που μας �μαθε η μαμ�, απ� αυτ� που λαθεμ�να μας δ�δαξε ο υπ�ρμετρα λ�τρης του �θνους, καθηγητ�ς μας. Απ� αυτ� που μας τα�ζουν για σωστ� τα καν�λια, τα �λλα που εκλεπτυσμ�να μας σερβ�ρει η αγορ� και εκε�να εν�οτε που μας διδ�σκουν τη Κυριακ� στο πρωιν� κ�ρυγμα της εκκλησ�ας.
Η διαφορετικ�τητα και ο σεβασμ�ς προς αυτ�ν θα �ταν �να πολ� πιασ�ρικο και εξ�σου μισητ� θ�μα των πανελλαδικ�ν εξετ�σεων για τους μαθητ�ς της 3ης λυκε�ου. Και ακο�γεται κλισ�, τ�σο κλισ�. Στη πραγματικ�τητα �μως χωρ�ει στις συλλαβ�ς της, την γαλ�νη � τη δυστυχ�α �λου του κ�σμου. Και εδ� λοιπ�ν, η διαφορετικ�τητα συναντ�ει την �πουλη κυρ�α -προκατ�ληψη- που σου θολ�νει το μυαλ�. Για να μπορ�σεις να την απογυμν�σεις, φαντ�σου πως �χεις μπροστ� σου τον πιο καλ� σου φ�λο. Τον κοιτ�ς στα μ�τια και συζητ�ς για �τι λ�χει. Τ�ρα φαντ�σου αν�μεσα σας �να παραμορφωτικ� τζ�μι. Δε μπορε�ς να τον δεις καθαρ�. Για την ακρ�βεια, τον βλ�πεις π�σω απ� το φ�λτρο του τζαμιο�. Κι �τσι αντιλαμβ�νεσαι �τι θ�λει εκε�νο. Αυτ� λοιπ�ν συμβα�νει με τις ιδ�ες που �χουμε στο μυαλ� μας. Τον κ�θε �νθρωπο, τον κ�θε διαφορετικ� απ� εμ�ς, την κ�θε κατ�σταση, δε τη ζυγ�ζουμε και δεν την αντιμετωπ�ζουμε εν λευκ�, αλλ� μ�σα απ� τις ιδ�ες μας, τα πιστε�ω μας, τα απωθημ�να μας, τις φοβ�ες και τα βι�ματα μας. Κι αλ�μονο σ’ αυτ�ν που θα βρεθε� π�σω απ’ τον παραμορφωτικ� φακ�. Θα γ�νει δ�κτης τ�τοιας �χθρας και αρνητισμο�, που θα καταναλ�σει χρ�νια δακρ�ων και αυτοψυχαναλ�σεως για να τα ξεπερ�σει. Αν το καταφ�ρει. Γιατ� σε πολλ�ς περιπτ�σεις, οι συν�πειες των στεν�ν πεποιθ�σεων μας, μπορε� να στοιχ�σουν ζω�ς. Βλ�πε τις επιθ�σεις στους �τυχους μεταν�στες αλλοεθνε�ς. Θυμ�σου τη αν�θικη συμπεριφορ� μας σε εκε�νες τις οροθετικ�ς ιερ�δουλες, που δι�λου δε σεβαστ�καμε την �παρξη τους, γιατ� «ï¿½λα μωρ�, πληρωμ�νες ε�ναι». Και �τσι π�ψαμε να ακο�με. Χ�σαμε την ανθρωπι� μας και απλ�ς μιλ�με. Κρ�νουμε, μανιωδ�ς αντιδρ�με, φανατιζ�μαστε και κ�νουμε τον β�ο αβ�ωτο σε εκε�νον, που σε τελικ� αν�λυση, ε, δε μας χρωστ�ει φιλαρ�κι την ζω� του. Μ�α την �χει και αυτ�ς, �πως κι εσ�. Κι εγ� αν το θ�ς, που πολλ�κις πι�νω τον εαυτ� μου να κοιτ�ει με υπεροψ�α τη γειτ�νισσα που δε μιλ�ει ορθ�ς την ελληνικ�.
Θα σου πω �να μυστικ�. �λα ε�ναι στη καρδι�. Και ας �λεγε η λατρεμ�νη, Κατερ�να Γ�γου, «Ξ�ρω πως ποτ� δε σημαδε�ουνε στα π�δια. Στο μυαλ� ε�ναι ο στ�χος, το νου σου, ε;». Αυτ� μας το χτ�πησαν �δη. Το νοθ�ψανε, το λερ�σαμε με �τι ιδεολογικ� λασπουρι� μπορε�ς να φανταστε�ς, �στω και �θελα μας. �ταν λοιπ�ν, το μυαλουδ�κι σου, ξερ�σει λ�σπη, πα�ξε το παιχνιδ�κι που λ�γαμε. Γ�νε για λ�γο ο �λλος. Και �σε τη ψυχο�λα σου να νι�σει. Τ�τε θα καταλ�βεις πως στην αγ�πη, ε�ναι η ουσ�α. Δεν ε�ναι ουτοπ�α. Ε�ναι η αρχ� της απ�λυτης ελευθερ�ας του να αφ�νεις το καθετ� να αυτοπροσδιορ�ζεται και να ανασ�νει ελε�θερα. Στα πλα�σια που αυτ� του η ελευθερ�α δε σε βλ�πτει, μη το βλ�πτεις ποικιλοτρ�πως κι εσ�. Ο�τε με τη κακ� σου την προα�ρεση. Το νου σου, ε; Τη ψυχ� σου... δε τη π�ραν ακ�μη!


Σ�ββατο, η �ρα μ�α το βρ�δυ. Απ� το ανοιχτ� παρ�θυρο του μπαλκονιο�, διακρ�νω τα δ�ντρα απ�ναντι να σιγοκινο�νται στο ρυθμ� του αν�μου και μια διακριτικ� μυρωδι� αγιοκλ�ματος μεθ�ει την ατμ�σφαιρα. Αν κλε�σεις τα μ�τια νομ�ζεις πως τριγυρν�ς σε κ�ποιο πλακ�στρωτο σοκ�κι νησιο� � σε �να �συχο χωρι�. Κρ�ση. Ε�παμε πολλ� για τη κρ�ση, υπερβολικ� πολλ� για την οικονομικ� αν�χεια, αποκηρ�ξαμε τους πολιτικο�ς (δικα�ως), αναρωτηθ�καμε για την κατ�σταση μας. Μ�σα �μως σε �λα αυτ�, ξεχ�σαμε το βασικ�. Εγκαταλε�ψαμε την φ�ση μας. Διαστραφ�καμε και χ�σαμε την φυσικ� μας επαφ� με το περιβ�λλον. Κυριολεκτικ�.
Αν δεν ε�χαμε ξεχαστε�, αν δεν ε�χαμε χαθε� στα καθημεριν�, θα θυμ�μασταν κ�που στο β�θος, πως ο �νθρωπος στη φυσικ� του κατ�σταση, αλληλεπιδρ� τ�σο με τη παν�δα �σο και με τη χλωρ�δα. Ενδελεχε�ς �ρευνες στο κομμ�τι της ψυχολογ�ας του ανθρ�που, αποδεικν�ουν π�σο διαταρ�σσεται η ισορροπ�α του, ελλε�ψει αυτ�ν. Και δεν ε�ναι δι�λου τυχα�ο πως στη πλειοψηφ�α μας, ε�μαστε διαταραγμ�νοι. Εγ�, εσ�, ο καθ�νας. Η κατ�θλιψη, ε�ναι διαταραχ�. Το �γχος το �διο. Ο αρνητισμ�ς και η απ�θεια, επ�σης. Αρκε� να κ�νεις �ναν περ�πατο σε κ�ποιο π�ρκο, για να νι�σεις την επαφ� με τη γ� (�στω και μ�σω των χιλιοπατημ�νων αθλητικ�ν σου παπουτσι�ν). Αρκε� �να χ�δι σε κ�ποιο αδ�σποτο σκυλ� � γατ� που σε ικετε�ει για στοργ� και θα αισθανθε�ς �λο τον αρνητισμ� να απορροφ�ται απ� μια α�ρατη εν�ργεια.
Προ ημερ�ν, 1η του Μ�η, σπε�σαμε οι περισσ�τεροι να επισκεφθο�με κ�ποιον «πνε�μονα» πρασ�νου � μια κοντιν� ακρογιαλι�, για να αφουγκραστο�με την �νοιξη. Κ�τι μ�σα μας, ακ�μη μας ωθε� σε αυτ� την �μφυτη αν�γκη για επαφ� με τα φυσικ�. Λουλο�δια και στεφ�νια, κοσμο�σαν το κ�θε αυτοκ�νητο στην επιστροφ� του στη π�λη εκε�νο το Μαγι�τικο βρ�δυ. Π�σο ξ�νο �ταν �μως μ�σα στη τσιμεντο�πολη. Και π�σο ταυτ�χρονα παρ�ταιρα οικε�ο. Περπατο�σα στους ακ�μη �δειους δρ�μους της Θεσσαλον�κης, εκε�νο το παρ�ξενα �συχο απ�γευμα και παρατηρο�σα γ�ρω. Π�ση ομορφι� κρ�βεται στα μικρ�τερα και ταυτ�χρονα μεγαλ�τερα πρ�γματα. Ακ�μη και αυτ� η γκρ�ζα, ασφαλτοστρωμ�νη π�λη, π�σο πιο μαγικ� γ�νεται, �ταν αφ�νεται να αναπνε�σει με λιγ�τερα αυτοκ�νητα, λιγ�τερη μανιασμ�νη κοσμοσυρρο�.
Αγ�πη. Αυτ� που μας �λειψε χρ�νια τ�ρα, ε�ναι η αγ�πη. Αγ�πη για τα π�ντα. Σκοπ�ς, προορισμ�ς και αφετηρ�α, �πρεπε να ε�ναι π�ντα αυτ�. Και αδερφ�ς της ο σεβασμ�ς. Αν δεν την ε�χαμε ξεχ�σει, δε θα ε�χαμε φτ�σει ως εδ�. Σαν �ναν δρ�μο ολ�φωτο, που �μως ξεστρατ�σαμε στο σκοτειν� σημε�ο και τ�ρα π�με, προχωρ�με, μα που να ζ�σει το καλ� στο σκοτ�δι. Βυθισμ�νοι στους καθημερινο�ς δα�μονες μας, ανησυχ�σαμε για τα λιγοστ� ευρ� στο πορτοφ�λι (και πως αλλι�ς, θα μου πεις), απαντ�σαμε λυσσαλ�ες κλ�σεις απ� τρ�πεζες, τσεκ�ραμε τη τιμ� της βενζ�νης, στην ευρωστ�α μας νωρ�τερα αναμετρηθ�καμε στα κατ�χοντα με του γε�τονα, φουσκ�σαμε απ� �παρση � ζηλ�ψαμε τα δικ� του. Προσπερ�σαμε τα απλωμ�να χ�ρια στη Τσιμισκ� � αποστρ�ψαμε το κεφ�λι στο τζ�νκι στη πλατε�α ομονο�ας, αγχωθ�καμε για τον λογαριασμ� της ΔΕΗ, μα ξεχ�σαμε πως η χειρ�τερη συσκ�τιση επ�λθε στις ψυχ�ς μας.
Και �ταν η κρ�ση μας π�ρε �λους και μας σ�κωσε, οι μισο� κρυφτ�καμε στο κουκο�λι μας τρομαγμ�νοι, κ�ποιοι ακ�μη προσπαθο�ν και πολλο� (να� που να π�ρει, πολλο�) τρ�βηξαν απ� το πηγ�δι τον κοιμισμ�νο χειρ�τερο εαυτ� τους. Σαν εκε�νο το θρ�λερ. Με το κοριτσ�κι μ�σα απ� το πηγ�δι. Ξεχ�θηκε μανιασμ�νο και δεν �φησε στο δι�βα του ζω�. Ε�ναι εκε�νοι που θα τσαλαπατ�σουν το μαγι�τικο λουλο�δι σου σε κ�ποιο π�ρκο, εκε�νοι που �χι απλ� δε θα χα�δ�ψουν το αδ�σποτο, αλλ� θα το τα�σουν τον χειρ�τερο θ�νατο. Εκε�νοι που στη δημ�σια υπηρεσ�α, θα αγνο�σουν την 80χρονη γριο�λα στο γκισ� και θα πατ�σουν στα κουρασμ�να κορμι� των υπολο�πων, προκειμ�νου να μη χ�σουν 2 λεπτ� απ� τον τ�σο πολ�τιμο χρ�νο τους. Ε�ναι εκε�νοι, που ακ�μη και αν η θε�α � συμπαντικ� δ�κη που πληρο� τα π�ντα, θ�λησε να μας θυμ�σει πως δεν ε�μαστε το επ�κεντρο του σ�μπαντος, θαρρο�ν πως ε�ναι παντοδ�ναμοι. Πως �λα τους αν�κουν, �μβια και υλικ� και πως ο σεβασμ�ς ε�ναι αδυναμ�α που εκε�νοι ως δυνατο� δεν �χουν.
Κι �μως, αυτ� το σκοτ�δι απ� τη ψυχ� δε φε�γει. Τελικ� �πως λ�νε πολλο�, η μεγαλ�τερη φτ�χεια φ�λε μου, δεν ε�ναι στις τσ�πες. Ε�ναι στη καρδι�. Και αν ε�σαι απ� εκε�νους τους τυχερο�ς που ακ�μη �χεις �να παλτ� � �να τζ�κετ να φορ�σεις, �χεις �να σπ�τι να γυρ�σεις το βρ�δυ (�στω και με δυσβ�σταχτο ενο�κιο), �να μακαρ�νι να βρ�σεις, 2 φ�λους και υγε�α, νι�σε χαρο�μενος, μην τσιγκουνε�εσαι. Δοκ�μασε κ�τι διαφορετικ�. �σο γελο�ο � ανο�σιο και αν σου φα�νεται. Βγες το πρω� και πες καλημ�ρα στον πρ�το �γνωστο περαστικ� που θα σε κοιτ�ξει. Χ�ιδεψε � π�ρε �να κουπ�κι πλαστικ� με νερ�κι και �σε κ�τω απ� το σπ�τι σου για μια τετρ�ποδη ψυχ� που σ�γουρα διψ�ει, δ�σε το προτελευτα�ο 50λεπτο σου σε εκε�νον που θα στο ζητ�σει (και ναι, ας αναρωτι�σαι ακ�μη αν �ταν �ντως η αν�γκη του � η επαιτε�α επ�γγελμα του), μ�ρισε τα δ�ντρα που πλανε�ουν με αρ�ματα της �νοιξης την ατμ�σφαιρα. �κου την αγαπημ�νη σου μουσικ�, εκτ�μησε και δ�γκωσε το αγαπημ�νο σου καλοκαιριν� φρο�το. Κατηφ�ρισε την π�λη και �ραξε στο λιμ�νι του Θερμα�κο�, στον Πειραι�, � �που ακο�ς και μυρ�ζεις θ�λασσα. Κλε�σε τα μ�τια και αν�πνευσε βαθι�. Τ�σο βαθι� �σπου να μην με�νει σκοτειν� σημε�ο, που να μην καθαρ�σει το αγ�ρι του Αιγα�ου. Π�τα pause στις κακ�ς τις σκ�ψεις και σεβ�σου εκε�να που ε�ναι ακ�μη δωρε�ν. Θα παραμε�νουν δωρε�ν. Το χαμ�γελο του περαστικο�, εκε�νο το κο�νημα της ουρ�ς του λευκ�χρυσου σκ�λου, το λουλο�δι που ξεφ�τρωσε αν�μεσα στα πλακ�κια του πεζοδρομ�ου. Αρκε�... να μην προλ�βουμε να τα πν�ξουμε στο δικ� μας το σκοτ�δι, προτο� προλ�βουν εκε�να, να μας χαρ�σουν απλ�χερα το φ�ς τους.

Π�νε �ρες τ�ρα που �χω επιδοθε� σε �να ξεκαθ�ρισμα. Πρακτικ� τελε�ως. Σκ�ζω, πετ�ω, ξανασκ�ζω, ξαναπετ�ω, �να τοπ�ο γεμ�το σκ�νη κι εγ� κ�που αν�μεσα. Κ�που κ�που κ�νω δι�λειμμα. Ανο�γω τη π�ρτα να μπει καθαρ�ς α�ρας και κοιτ�ζω κλεφτ� τον παππο� στο απ�ναντι μπαλκ�νι. Στ�κει στη γων�α, σε μια �κρη και κοιτ�ζει τον το�χο στο β�θος. Μου τραβ�ει τη προσοχ� μα τ�ποτε περισσ�τερο. Ξαναμπα�νω μ�σα και μηχανικ� συνεχ�ζω. Μ�α �ρα, δ�ο �ρες, ανο�γω π�λι την π�ρτα και βγα�νω �ξω. Κοιτ�ζω απ�ναντι και β�ζω το τσιγ�ρο στο στ�μα. Ο αναπτ�ρας δεν αν�βει, ο παππο�ς στ�κεται ακ�μη εκε�. Μα ακ�μη; Δ�ο �ρες; �ταν εκε� συν�χεια; Δεν �χει σημασ�α. Γενικ�τερα προσπαθο�ν να μας πε�σουν πως τ�ποτα δεν �χει σημασ�α. Εν μ�ρει το καταφ�ρνουν. Καταπ�νουμε κ�θε ε�δους αρνητισμ� και αδρανο�με. Την σιχαιν�μουν την αδρ�νεια. Τ�ρα πλ�ον ντρ�πομαι να το πω. Δι�θεση υπ�ρχει για πολλ�. Επ� του πρακτ�ου �μως τ�ποτα. Αδρ�νεια εγκεφαλικ�, �ρνηση ακ�μη και να σκεφτε�ς. �σως γιατ� τα ερεθ�σματα ε�ναι τ�σα πολλ� και περισσ�τερο οδυνηρ�, που �σως το �νστικτο της αυτοσυντ�ρησης σε μπλοκ�ρει.
Δεν ε�ναι μ�νο τα εθνικ�. Τα πολιτικ�. Η οικονομικ� δυσχ�ρεια. Η αν�χεια. Η μιζ�ρια που �λο �να και στοιχει�νει πιο πολλο�ς. Ε�ναι και αυτ� η κακ�τητα στα μικρ� που με εξαντλε�. Αδιαφορ�α για τον γε�τονα, εγκληματικ�τητα, bulling κ�θε επιπ�δου, β�α προς τα ζ�α, β�α απ� την εξουσ�α, σκληρ�τητα, δουλοπρ�πεια, αλαζονε�α, αλληλεγγ�η μηδ�ν. Μερικ�ς φορ�ς μισ� τον εαυτ� μου. Νι�θω πως γ�νομαι χειρ�τερη απ� �λα εκε�να που απεχθ�νομαι. Αρνο�μαι να σκεφτ�, αρνο�μαι να πρ�ξω, φοβ�μαι, σκαλ�νω σε εμμον�ς και δ�σκολα ξεκολλ�, μισ�, θυμ�νω, θα μπορο�σα να βγ�λω μ�τι για �να μ�τι, � να κ�ψω χ�ρι για �να χ�ρι. Και αυτ� δεν ε�ναι δικαιοσ�νη, ο�τε καλοσ�νη. Ο θυμ�ς, δε μπορε� να ε�ναι απ�ντηση στο κακ�. Μετ� σκ�φτομαι, πως �λοι �νθρωποι ε�μαστε. Κ�που δι�βασα �να �ρθρο περ� καλο� και κακο�. Το κεντρικ� ν�ημα, �ταν πως τελικ� δεν υπ�ρχει κακ�ς �νθρωπος. Υπ�ρχει �νθρωπος κακ�ς διαπαιδαγωγημ�νος. Σ�μφωνοι λοιπ�ν. Ως �να βαθμ�. Ως εκε�, �που ισχ�ει το αξ�ωμα του tabula rasa. Λα�κιστ�, κανε�ς δε γεννι�ται φ�σει κακ�ς.
Γιατ� απ� εκε� και μετ�, η αλ�θεια (η δικ� μου αλ�θεια τουλ�χιστον), μετρ�ει χιλι�μετρα απ� την αλ�θεια του εμφαν�ς καλ�καρδου και καλ�βουλου συναδ�λφου αρθρογρ�φου. Ο ï¿½νθρωπος γενν�ται φ�σει καλ�ς. Στη δι�ρκεια της ζω�ς του, δ�χεται ποικιλ�τροπα ερεθ�σματα και ενδεχομ�νως τραυματικ�, τα οπο�α στοιχει�νουν και οριοθετο�ν την λεπτ�τητα του χαρακτ�ρα και της ευαισθησ�ας του. �μως… π�σοι εγκληματ�ες αθωωθ�καν εξαιτ�ας των τραυματικ�ν παιδικ�ν τους χρ�νων; Π�σοι γονε�ς δε μισ�θηκαν απ� τα παιδι� τους �ντας β�αιοι, ανεξαρτ�τως αν και οι �διοι ξυλοκοπηθ�καν ενδεχομ�νως πολλ�κις ως παιδι�; Και απ� π�τε η αντιξο�τητες αντ� να μαλακ�νουν τη ψυχ� και να μας κ�νουν πιο ανθρ�πους, μας σκληρα�νουν και μας μεταλλ�σουν σε τ�ρατα; Ακ�μη και το χταπ�δι αν χτυπηθε�, μαλακ�νει.
Υπ�ρχουν �μως και εκε�νες οι περιπτ�σεις, που καμ�α παρελθοντικ� εμπειρ�α δεν μπορε� να τους αποδ�σει ο�τε καν ελαφρυντικ�. Ποιος πρ�τερος �ντιμος β�ος, � β�ος αβ�ωτος, μπορε� να δικαιολογ�σει τον αδηφ�γο, αδ�στακτο, αχ�ρταγο και αν�θικο πολιτικ� που ξεπουλ�ει την χ�ρα και τους συμπολ�τες του; Εκε�νον που παρακινε�ται απ� τα συμφ�ροντα και το χρ�μα; Εκε�νον, που αφ�νει να πεθ�νει �να παιδ� απ� την ολιγωρ�α του να ξεκουνηθε� απ� τη βολ� του και να κιν�σει τους απαρα�τητους μηχανισμο�ς υπηρεσι�ν υγε�ας εγκα�ρως; Εκε�νους, που �χι απλ� αδιαφορο�ν για τους βιολογικο�ς ετα�ρους μας, αλλ� τους βασαν�ζουν με τους πιο φρικαλ�ους τρ�πους; �σως η φιλαργυρ�α ε�ναι π�θος. Ασθ�νεια της ψυχ�ς. �σως �τσι, προσπαθ�σεις και π�λι να δικαιολογ�σεις τον εκ�στοτε. �σως μου πεις �τι νοσε�.
Οι Σπαρτι�τες ξ�ρεις δεν επιδε�κνυαν σε καμ�α π�θηση επιε�κεια. Τους κατακρ�μνιζαν �λους ανεξαιρ�τως, σαν �χρηστο προ��ν. Για την ευζω�α του κρ�τους και των πολιτ�ν τους. Οι νε�τεροι, δ�σανε μ�χες για να καταργηθε� η θανατικ� ποιν�. Και ως εδ�, ακ�μη παγ�νω στην ιδ�α της -απ� λ�θος δικαστικ�ς απ�φασης- θαν�τωσης εν�ς αθ�ου. �μως βαρ�θηκα, ο ηλ�θιος, ο κακ�ς, ο πιθαν�ν ψυχολογικ� τραυματισμ�νος � διαταραγμ�νος, να σακατε�ει τους υπ�λοιπους. �σοι νοσο�ν, χρ�ζουν θεραπε�ας. Επ’ ουδεν� αφ�θηκε �μως ο ψυχοπαθ�ς με διπολικ� διαταραχ� και εμφαν� επιθετικ�τητα, ελε�θερος αν�μεσα στους ακ�νδυνους, π�σο μ�λλον του παραχωρ�θηκε και εξουσ�α.

Λ�νε ακ�μη πως �που δε π�πτει λ�γος, π�πτει ρ�βδος. Ποιος κινε� αυτ� τη ρ�βδο �μως; Δε ξ�ρω να σου πω. Προς το παρ�ν, θα δεχθε�ς και θα δεχθ�, πως ο φιλ�ργυρος και πουλημ�νος θα ορ�ζει τη καθημεριν�τητα μας ως πολιτικ�ς, πως ο ψυχασθεν�ς θα γεμ�ζει φ�λες την Αθ�να, με κ�νδυνο και της ζω�ς του δικο� σου παιδιο�, πως ο τραμπο�κος θα ξυλοκοπ�ει τον �μοιο σου γιατ� �χει διαφορ� στο χρ�μα. Δεν υπ�ρχει λοιπ�ν ανυπαρξ�α της κακ�τητας φ�λε μου. Η ï¿½πως αλλι�ς λ�γεται θεολογικ�, η μεγαλ�τερη επ�τευξη του διαβ�λου, ε�ναι η επιτυχ�α του να μας πε�σει, πως τελικ� δεν υπ�ρχει. Αν ε�σαι �νθρωπος �μως, ε�χομαι η δικ� σου κρ�ση, να λυπηθε� ακ�μη κι εκε�νον που σου κ�νει το κακ�. Αν �ρθει ποτ� στην αν�γκη σου και �ποτε σε χρειαστε�. Γιατ� �σως δεν ε�χε ελαφρυντικ�, αλλ� ο π�νος (ψυχικ�ς και σωματικ�ς) σε �λα τα συναισθαν�μενα, �μβια �ντα, ε�ναι �διος. Και αν π�λι �χι, αναλογ�σου το χιλιοειπωμ�νο. �ταν πλ�ον κοιτ�ξεις �φοβα κατ�ματα το τ�ρας… πρ�σεξε, γιατ� �σως τ�τοιο �γινες κι εσ�.

Κρ�ση. �φεση. Οικονομικ�ς και κοινωνικ�ς μαρασμ�ς. Στον �νθρωπο η αντ�στοιχη κατ�σταση ε�ναι η κατ�θλιψη. Μια βαθι�, βουβ�, χρ�νια κατ�θλιψη. Κοιτο�σα τον εαυτ� μου στον καθρ�φτη και δε με αναγν�ριζα. Τα τελευτα�α χρ�νια με ροκ�νιζε, μου απομυζο�σε την εν�ργεια. Ακ�μη και οι στιγμ�ς χαρ�ς μου, επισκι�ζονταν απ� μια �πουλη θλ�ψη. Μια αγων�α για το τι με περιμ�νει μετ�. �ψαχνα τη χαμ�νη μου ανεμελι�, μα π�ντα στον καθρ�φτη με κοιτο�σε �νας ξ�νος. Δεν αναγν�ριζα τ�ποτα οικε�ο. Κ�τι που να μαρτυρ�ει, μια προηγο�μενη σχετικ�τητα.
Εκε�νο το απ�γευμα γ�ρισα σπ�τι σκυθρωπ�. Στο σαλ�νι καθ�ταν ο πατ�ρας μου. Με κο�ταξε και μειδ�ασε. Κρατο�σε στη χο�φτα του �να πλασματ�κι. Μια σταλι�, φοβ�σουν να το πι�σεις. «Το θ�λεις;» με ρ�τησε. �γνεψα με το κεφ�λι μου καταφατικ�. �τεινε το χ�ρι του και μου το �δωσε. «Κρ�τησε το �σο θ�λεις» μου ε�πε. Το κρ�τησα στο στ�θος μου, σκεπασμ�νο με μια fleece ζακ�τα �λο το Σαββατοκ�ριακο. Ο καιρ�ς �ξω λυσσομανο�σε, μα στο λαιμ� μου τον �νιωθα να αναπν�ει. Εκε�νο μεγ�λωσε. Πενταπλασ�ασε το μ�γεθος του. Πλ�ον με κοιτ�ζει με δ�ο παν�μορφα, σκιστ�, κασταν� ματ�κια και το πιο αθ�ο βλ�μμα που �χω αντικρ�σει τα τελευτα�α χρ�νια. Κοιμ�ται και ξυπν�ει στην αγκαλι� μου. Κινε�ται, απλ�νει το «χερ�κι» του και μου χαρ�ζει το πιο απαλ� χ�δι, μετ� το μητρικ�.
Τ�ρα κοιτ�ζομαι στον καθρ�φτη και βλ�πω �ναν �νθρωπο που κ�πως, κ�ποτε τον �ξερα. Αρχ�ζω και με αναγνωρ�ζω. Ξυπν�ω το πρω� και πριν προλ�βω να βυθιστ� στα καθημεριν�, νι�θω μια ψυχο�λα δ�πλα μου να μου κουν�ει την ουρ�τσα και να τεντ�νεται νωχελικ�. Επιστρ�φω σπ�τι απ� τη δουλει� και εκε�νο με περιμ�νει στη π�ρτα. Δεν �χω πολ� χρ�νο να λυπηθ�. �σο και αν τα προβλ�ματα, πλ�κουν σχοιν� και μας στενε�ουν. Εκε�νο βρ�σκεται εκε�, να μασουλ�ει τον κ�μπο. Γ�μισε τη ψυχ� μου με αγ�πη. �ρες �ρες, σκ�φτομαι πως �λλα πλ�σματα δεν ε�ναι εξ�σου τυχερ�. Τριγυρνο�ν μ�να τους και απροστ�τευτα στη ζ�στη. Ψ�χνουν εξαντλημ�να για νερ�. Αναζητο�ν τη τροφ� τους και κ�ποια αποστεωμ�να απ� την πε�να σε παρακαλο�ν να τα βοηθ�σεις. Το χειμ�να κρυ�νουν. Και ικετε�ουν για �να χ�δι. Κ�ποιες φορ�ς αντ� για χ�δι, εισπρ�ττουν κλωτσι�ς και κακοπο�ηση. Κι �μως, εξακολουθο�ν φοβισμ�να να ζητιανε�ουν λ�γη αγ�πη…
Κ�ποιες φορ�ς ονειρε�ομαι πως επιτ�λους �χω το σπ�τι που θα �θελα. Μια μονοκατοικ�α με μεγ�λη αυλ�. Και εκε� μ�σα, προστατευμ�να σκυλ�κια και γατ�κια. Να μη με�νει καν�να μ�νο του, καν�να αδ�σποτο. Και �στερα �ρθε η ε�δηση. Ν�μος για τη θαν�τωση �λων των αδ�σποτων σκ�λων στη Ρουμαν�α. Δεν �γινε τ�ρα η αρχ�. Τ�ρα νομιμοποι�θηκε η αθλι�τητα. Η κατ�πτωση της ανθρ�πινης φ�σης, στην πιο βρ�μικη, απελπιστικ� μορφ� της. Ο Flavius Dumitru Barbulescu χρ�νια τ�ρα, κακοποιο�σε τον καλ�τερο φ�λο του ανθρ�που. Στα κολαστ�ρια του, τα οπο�α καταχρηστικ� αποκαλο�σε «καταφ�γιο». Στοιβαγμ�νες ψυχ�ς, μ�τια τρομαγμ�να, κεφ�λια σκυμμ�να στο �δαφος απ� την απελπισ�α και το παρ�πονο, πεινασμ�να και κακοποιημ�να. Μερικ�ς φορ�ς προτιμο�σαν την αυτοκαταστροφ� τους και τρ�γονταν. Ακ�μη και τ�τε, το ανθρ�πινο χ�ρι δε τους χ�ριζε �να χ�δι. Την τελευτα�α στιγμ� αρπ�ζονταν σαν τσουβ�λι με σκουπ�δια και πετι�ταν στο �δαφος, �που η ευθανασ�α, �ταν πλ�ον γι’ αυτ� η τελευτα�α πρ�ξη.
Ο Flavius Dumitru Barbulescu, ε�ναι �νας ψυχρ�ς δολοφ�νος, προσωποπο�ηση της κακ�τητας και της απανθρωπι�ς. 26.000 θανατ�σεις μ�χρι το 2008 ε�ναι ο τραγικ�ς απολογισμ�ς, για τα πλ�σματα που ο Θε�ς μας παρ�δωσε να προστατε�σουμε. Και τ�ρα ο ν�μος. «Κ�θε αδ�σποτο στη Ρουμαν�α, θα αρπ�ζεται β�αια και θα θανατ�νεται.» Πολ�τες ξεχ�θηκαν στους δρ�μους και τα κυνηγο�ν. Σπαραχτικ�ς κραυγ�ς, θυμ�ζουν τσιρ�δες μωρο� που κλα�ει γοερ� μα κανε�ς δεν το σηκ�νει απ� την κο�νια. Ψυχ�ς που σφαγι�ζονται σαν τα αχρ�νιστα του Ηρ�δη. Δε ξ�ρουν το γιατ�. Δε ξ�ρω το γιατ�. �χουν δικα�ωμα να ζ�σουν. Νι�θουν, αγαπ�νε, φοβο�νται, πον�νε εξ�σου με εσ�να και εμ�να, συγχωρο�ν, ζητο�ν τον �νθρωπο, στη Ρουμαν�α πληρ�νονται το τ�μημα της ανθρ�πινης τερατοπο�ησης. Κ�θε εικ�να και μια πληγ�. Κλα�ω, μα τα δ�κρυα μου, δε σ�ζουν ο�τε �να απ� εκε�να, που τ�ρα που σου μιλ�, κυνηγι�νται και κακοποιο�νται β�ναυσα.
Και οι υπ�λοιποι σωπα�νουμε. Πο� ε�ναι οι οργαν�σεις για τα δικαι�ματα των ζ�ων; Πο� ε�μαστε οι πολιτισμ�νοι Ευρωπα�οι; Μια πληκτρολ�γηση στη μηχαν� αναζ�τησης internet και τα β�ντεο, οι εικ�νες, θα σου ραγ�σουν την καρδι�. Ορισμ�νοι �νθρωποι φωτειν�ς εξαιρ�σεις, μα δεν αρκο�ν για να ανατρ�ψουν την αθλι�τητα. Χρει�ζονται και �λλοι. �χουμε κρυφτε� π�σω απ� τη ραθυμ�α μας, π�σω απ� την απελπισ�α μας, μας κλ�βουν τις ζω�ς και απλ�ς παρακολουθο�με. Για τα αδ�σποτα στη Ρουμαν�α θα νοιαστο�με;
Τ�ρα σκ�φτομαι πως μας αξ�ζει �τι βι�νουμε. Η οικονομικ� κρ�ση, η εθνικ� κρ�ση, η καταπ�τηση των δικαιωμ�των μας. Γιατ� διαστρ�φηκε τ�σο η φ�ση μας, που και οι πιο αθ�οι διαπρ�ττουμε το φρικαλ�ο �γκλημα της ανοχ�ς. �σως τελικ� δεν ε�μαστε και τ�σο αθ�οι. Η Βαβυλ�να καταστρ�φηκε, γιατ� της �ξιζε να χαθε�. �σως και εμ�ς, να μας αξ�ζει η απ�λεια.

Λ�νε πως ο σκ�λος ε�ναι ο καλ�τερος φ�λος του ανθρ�που. Πως �ποιος ε�χε την ευλογ�α να αγαπηθε� απ� �να ζ�ο, γε�τηκε �να μικρ� κομμ�τι του Παραδε�σου. Και πως τα Χριστο�γεννα, ε�ναι η γιορτ� της αγ�πης και των παραμυθι�ν που αν τα πιστ�ψεις, μπορε� και να γ�νουν πραγματικ�τητα.
Το φιλοζωικ� σωματεï¿½ο «Νοι�ζομαι», εκδηλ�νει �μπρακτα την αγ�πη του για εκε�να τα αδ�σποτα πλ�σματα που μας �χουν αν�γκη. Μας προσκαλε� �λους το Σ�ββατο 14 και την Κυριακ� 15 Δεκεμβρ�ου, �ρα 11:00 με 19:00 και 11:00 με 17:00, στο Χριστουγεννι�τικο bazaar για τα τετρ�ποδα φιλαρ�κια μας. Για να χαρο�με μαζ�, να θυμηθο�με π�λι σαν παιδι� το φιλε�σπλαχνο, γλυκ� κλ�μα των γιορτιν�ν ημερ�ν και να βοηθ�σουμε εκε�νες τις ψυχ�ς που παλε�ουν μ�νες τους για την επιβ�ωση τους. Δεν �ταν επιλογ� τους να γεννηθο�ν, δεν �ταν επιλογ� τους να ζο�ν μ�να τους στο δρ�μο, να πειν�νε, να φοβο�νται, να κρυ�νουν, δικαιο�νταν και δικαιο�νται μια οικογ�νεια και �να σπ�τι. Το σωματε�ο και οι εθελοντ�ς καταβ�λουν προσπ�θειες γι' αυτ� το σκοπ� κ�θε μ�ρα.
Μ�χρι τ�τε, ας ανο�ξουμε τη καρδι� μας και ας δ�σουμε �να μικρ�, αλλ� το πιο ζεστ� κομμ�τι της ψυχ�ς μας. Χειροπο�ητες δημιουργ�ες, κοσμ�ματα και ε�δη διακ�σμησης, μικρ� πρ�γματα για �ναν ακ�μη μεγ�λο σκοπ�. Αυτ� τα Χριστο�γεννα, ας γ�νουμε εμε�ς ο δικ�ς τους προσωπικ�ς �γιος Βασ�λης. Γιατ� εκε�να, ε�ναι π�ντα εκε� και μας περιμ�νουν.
Καφ� Marron, Ι. Δραγο�μη 17 και Αγ.Μην� 7.
Ας ε�μαστε �λοι εκε�.
«Η πραγματικ� ηθικ� δοκιμασ�α της ανθρωπ�τητας ε�ναι οι σχ�σεις με αυτο�ς που ε�ναι στο �λε�ς μας : τα ζ�α»
Μ�λαν Κο�ντερα

Β�α : Α. ουσιαστικ�, σωματικ� δ�ναμη, ισχ�ς, σθ�νος Β. κατ�χρηση δ�ναμης, �σκηση β�ας, εξαναγκασμ�ς, βαρβαρ�τητα |αν�γκη, �θηση, π�εση |εξωτερικ� δ�ναμη, �χι φυσικ� (αντ. φ�σις) |ως επ�ρρημα β�ᾳ, πρ�ς β�αν, μετ� β�ας, ὑπ� β�ας, ἐκ β�ας=δια της β�ας, χωρ�ς τη θ�ληση κπ. |σωματικ� – ψυχολογικ�.
Νοημοσ�νη: θηλυκ�, να μπορε� κ�ποιος να σκ�φτεται,
Ο ï¿½νθρωπος διακρ�νεται απ� τα �λλα ζ�α εξ αιτ�ας της νοημοσ�νης του, �στε αν και σωματικ� αδ�ναμος κατ�φερε να βελτι�σει τη ζω� του σε σχ�ση με τα υπ�λοιπα ζ�α.
Μ�γεθος που μετρ�ει π�σο πολ� μπορε� κ�ποιος να σκ�φτεται.
Η γν�ση, η φαντασ�α, η διαν�ηση, η απομνημ�νευση, η δημιουργικ�τητα, η εφευρετικ�τητα �λα αυτ� δε�χνουν την υψηλ� νοημοσ�νη κ�ποιου ανθρ�που.
Ε�ναι αξ�ωμα πως π�σω απο τη β�α, κ�που σε κ�ποια γων�τσα, κρ�βεται π�λι μεταμφιεσμ�νη η β�α. Θυμ�μαι καμι� φορ�, τα λ�για εν�ς καθηγητ� μου αγαπημ�νου, να μας τον�ζει με φων� σχεδ�ν υποτονικ�, πως «ο αν�ητος, χωρ�ς καθ�λου νοημοσ�νη � με χαμηλ� νοημοσ�νη, ε�ναι κακ�ς.» Και πως η ανοησ�α στον �σχατο βαθμ� της, ε�ναι κακ�τητα. Φυσικ� δε χρει�ζεται αρκετ� σκ�ψη για να αντιληφθε� κανε�ς, πως το αξ�ωμα, ισχ�ει και αντ�στροφα. Κ�θε μορφ� κακ�τητας, ορ�ζει αυτ�ματα �λλειψη νοημοσ�νης. Δε μπορο�σα να το καταλ�βω. Διερ�γνυα τα ιμ�τια μου σιωπηλ�, καθ�ς δε χωρο�σε το μυαλ� μου πως ο �νθρωπος που νοσε�, � το αμ�τρητης καλοσ�νης παιδ�κι που π�σχει υγε�ας, στερο�μενο της απ�λυτης νοημοσ�νης του, ε�ναι αυτ�ματα και κακ�.
Π�ρασαν αρκετ� χρ�νια για να αποκωδικοποι�σω αυτ� τα λ�για. Ο ï¿½νθρωπος που δε στερ�θηκε το �ψιστο αγαθ� της υγε�ας και της ν�ησης εκ της φ�σεως του, αλλ� διαστρ�φηκε εκ των συνθηκ�ν � απο εθισμ� στη βολ� του, δε μπορε� παρ� να κρ�βει κακ�τητα. Κι εκε�νος που προκαλε� τον π�νο, ψυχικ� � σωματικ� σε συνανθρωπ� του, ακ�μη και σε ζω�, δε μπορε� παρ� λ�γω της διαφθορ�ς της φ�σης του, να �χει μει�σει το επ�πεδο νοημοσ�νης του. Ξ�ρεις, ακ�μη και το μυαλ� εκπαιδε�εται. Γεννι�μαστε καλο�. Το επιπ�δο στο οπο�ο θα διατηρ�σουμε την ανθρωπι� μας, ε�ναι ζ�τημα πολλ�ν παραγ�ντων. Μα σε περιπτ�σεις που δεν υποβ�σκει κ�ποιο τραγικ� τραυματικ� γεγον�ς, που αλλο�ωσε τη ψυχ� μας, το π�σο �νθρωποι θα με�νουμε, εξαρτ�ται απο �λλους παρ�γοντες. Και για να γ�νεις μισ�-νθρωπος, πρ�πει να βουλ�σεις καλ� τη φων� της συνε�δησης σου, αλλ� και του μυαλο� σου. Το οπο�ο λειτουργε� ως δε�κτης στο τι ε�ναι θεμιτ� και τι αθ�μιτο � καταδικαστε� σαν πρ�ξη.
Δεξιο� και αριστερο�. Υπ�ρμαχοι της τ�ξης και «αναρχικο�» � ανθρωπιστ�ς, σε �ναν �γονο δι�λογο παραλογισμο�. Τ�σσερα παιδι�, π�σο παιδι� δικαιο�νται να κρ�νονται, εισερχ�μενα αν�μεσα σε �μαχο πληθυσμ�, φορτωμ�να με καλ�σνικωφ. «Μα δε πυροβ�λησαν καν�ναν». «ï¿½σως δε χρει�στηκε. � δε πρ�λαβαν. Αφο� τα �φεραν, θα μπορο�σαν και να τα χρησιμοποι�σουν.» θα π�σει η απ�ντηση... Και μετ� εικ�νες. Και μετ� κατηγορ�. Μακρ� κατηγορ� και δ�αλογοι �λογοι μεταξ� τρ�των. Α�ματα και μ�λωπες. Αστυνομικο� και υψηλ� υστ�μενοι, αλληλο�ποστηρ�ζονται. Κατ�θλιψη. Στην εικ�να του σ�μερα, μ�νο κατ�θλιψη. Σφ�ξιμο στο στομ�χι, σιωπ� και θλ�ψη. Δε θα σου πω, ε�ν τα �νσαρκα �ργανα της �ννομης τ�ξης, τους �καναν την...πρ�σοψη, απλ� παραμ�ρφωση! Δε θα σου πω, πως μ�νοι τους οι 4 ενεπλ�κησαν σε συμπλοκ� και γ�ναν μπλαβ� απο τους μ�λωπες! Δε θα εμπλακ� σε ανο�σιες διαφων�ες. Θα σου πω, πως η εικ�να με πον�ει. Πως αν υπηρ�τες του ν�μου και της τ�ξης το �καναν, ναι, τ�τε ο καθηγητ�ς μου ε�χε απ�λυτο δ�κιο! Πως αν αυτο� οι 4 εν�λικοι �πλιζαν τα καλ�σνικωφ τους και ε�χαν ανο�ξει π�ρ, θα θρηνο�σαμε θ�ματα. Θα αναρωτηθ� �μως, ξεγυμν�νοντας τους αστυνομικο�ς απο τα μπλ� τους και τα παιδι� απο τα �πλα τους, πως ζο�με ακ�μη;
Γιατ� �χουμε διαστραφε� τ�σο �στε να προκαλο�με αλ�γιστα τον π�νο στον �λλο και να μη μας νοι�ζει; Γιατ� γ�ναμε �λοι νο�μερα, �ψυχα κουφ�ρια για τον �λλο και δε β�ζουμε στιγμ� το μυαλ� μας, κυρ�ως τη καρδι� μας να δουλ�ψει ορθ�; Ανοησ�ες θα μου πε�ς (κομψ�... για να μη μας κ�ψει η λογοκρ�σια). Π�λι ξεκ�νησες το �γονο κ�ρυγμα. Δε με νοι�ζει ο ηθικισμ�ς κανεν�ς. Δε με νοι�ζει το π�σο πιστε�εις, π�σο «αμαρτ�νεις» καθημεριν�, αν υποκ�πτεις σε κρεπ�λες και σε λ�θη. Μπορε� εγ� να ε�μαι χειρ�τερη πολλ�ν και σε πολλ�. �να πρ�γμα μ�νο αν ε�χες κατα νο�, η ζω� θα �ταν πολ� πιο ανεκτ�. �σως σου στ�ρησαν τη δουλει�, �σως μου περικ�ψαν τον μισθ�, �σως π�λι εσ� ε�σαι στην ανεργ�α εδ� και χρ�νια. �σως δε μπορε�ς να κ�νεις �νειρα για το μ�λλον, γιατ� σου το στ�ρησαν. Τι �νειρα να κ�νεις, �ταν στερε�σαι των καθημεριν�ν; �ταν βλ�πεις τους ανθρ�πους �σως που σε μεγ�λωσαν, να �χουν πλ�ον την αν�γκη σου.
Και εσ� �χι απλ� να μη μπορε�ς να τους στηρ�ξεις (ελ�χιστο φ�ρο τ�μης στους ανθρ�πους που αγων�στηκαν για να γ�νεις αυτ� που ε�σαι), αλλ� �χεις ακ�μη την οικονομικ� αν�γκη τους. Τι ανθρωπι� θα μου πε�ς, �ταν �ρρωστοι συνανθρωπο� μας, κρ�νονται απο τους δημ�σιους φορε�ς, λ�στες και ον�ματα. Περικ�πτονται οι αναπηρικ�ς (συντ�ξεις) και πεθα�νουν χωρ�ς φ�ρμακα. Τι αλληλεγγ�η, �ταν στιβ�ζεσαι μ�νο και μ�νο για δυ� σακο�λες τρ�φιμα; Και δε φτα�ς εσ�. Ντροπ� σε εκε�νους! Εκε�νους που στ�κονται στα π�νελ και σαν �λλοι Ν�ρκισσοι, βαυκαλ�ζουν το γεγον�ς – κατ�ρθωμα να ξεπαστρ�ψουν �να �θνος. �λλες φορ�ς διαφων�ντας και �λλες σαν �ρνια τσιρ�ζοντας εκκωφαντικ�. �χεις δ�κιο. Αλλ� δε σου ζητ�ω τ�ποτα, να π�ρει! Κι αν βγ�λεις την αγ�πη απο τη ζω� σου, μ�τε θα γεμ�σουν οι τσ�πες σου, μ�τε κ�τι θα αλλ�ξεις. Αγ�πα λ�γο, αγ�πα �σο και �που μπορε�ς. Απλ�ς προσπ�θησε. Ε�ναι απλ� και δεν κοστ�ζει. Λ�γη συμπ�θεια παραπ�νω για τον καθ�να και απ’ �λους μας... και �σως κ�ποτε τα πρ�γματα να ε�ναι πιο απλ�. �σως λ�γο πιο υποφερτ�... και ανθρ�πινα. Γιατ� τα συναισθ�ματα, γ�νονται οι πρ�ξεις. Και ελ�χιστες πρ�ξεις, γεννο�ν τη καθημεριν�τητα μας. Λ�γο π�νος λιγ�τερος απο τον καθ�νας μας και προς τον καθ�να και η ζυγαρι� μεμονωμ�να και μετ� συνολικ�, θα �παυε να γ�ρνει μον�μως προς την κ�λαση. Αυτ� την κ�λαση, στη γ� (�χι την �λλη). Τη μ�νη σ�γουρη πως υπ�ρχει. �νθρωπος δεν ε�παμε, το �νομ� σου; Χα�ρω πολ�... Παρομο�ως... � �τσι θ�λω να πιστε�ω. Ακ�μη.

Ποτ� δεν �μουν �ρεμη. Δε ξ�ρω τι ε�ναι αυτ� που με βασ�νιζε 3 χρον�ν, αρκο�σε �μως μια φωτογραφ�α για να καταλ�βεις πως το πιτσιρ�κι που ποζ�ριζε με χ�ρη, κρατ�ντας τη σοκοφρ�τα της εποχ�ς στο χ�ρι του, μειδ�αζε ψε�τικα σαν να κουβαλ�ει το β�ρος �λου του κ�σμου. Η κατ�σταση καθ�λου δεν καλυτ�ρευσε, μ�τε και ισορρ�πησε με το π�ρασμα του χρ�νου. Πως γ�νεται �να μυαλ� να σε βασαν�ζει τ�σο πολ�; Π�ς γ�νεται μον�μως κ�που να τρ�χει και να μην ηρεμε�ς καθ�λου; Με τη π�ροδο των ετ�ν, στον �δη ιδι�ρρυθμο και αν�συχο χαρακτ�ρα μου, προστ�θεντο μικρ� - μικρ� κομματ�κια που μ�λλον θρυμμ�τιζαν το �δη σπασμ�νο π�ζλ μου, παρ� το ολοκλ�ρωναν.
Καταλαβα�νεις π�ς σε �ναν �δη ανισ�ρροπο και αν�συχο �νθρωπο, μια δ�σκολη κατ�σταση ε�ναι το πλ�ον ιδανικ� κερασ�κι για να τελειοποι�σεις � να αποτελει�σεις τη το�ρτα και τη συνταγ�. �ταν το προ��ν λοιπ�ν σου βγει ελαττωματικ� απ� τη μαμ� εταιρε�α, απλ�ς το επιστρ�φεις � το δ�νεις για απ�συρση. Στα �μψυχα �μως και δη με τον �διο σου τον εαυτ�, που να σε ξαποστε�λεις; Τρως τις σ�ρκες σου, μουδι�ζεις το μυαλ� σου, β�φεις μα�ρες τις ημ�ρες σου και �ντας κυκλοθυμικ�ς, περν�ς και περι�δους αν�καμψης να σου θολ�νουν το τοπ�ο.
�τσι λοιπ�ν αποφ�σισα να απ�χω. Να κλειστ� για μ�α ακ�μη φορ� στην εγωκεντρικ� εσωστρ�φεια μου και να μην ανοιχτ�. Να μη σου ξαναπ� τα �δια και χιλιοειπωμ�να. Για την ακρ�βεια, δε μπορο�σα να σου πω πως �λα θα π�νε καλ�. Προτιμο�σα να σιωπ�σω. Μ�χρι σ�μερα, που στην αν�γνωση μιας και μ�νο �κφρασης, με κλ�τσησε το μυαλ� μου.
«Περιθωριακ� στοιχε�α �χουν μετατρ�ψει τα δημ�σια αποχωρητ�ρια της Π�τρας, στη πλατε�α Αγ�ου Γεωργ�ου και Μεγ�ρων σε ανοιχτο�ς ο�κους ανοχ�ς, �ναντι αμοιβ�ς 5 Ευρ�». «Περιθωριακ�»... «ï¿½ναντι 5»; Με ενοχλε� η φρ�ση. Με ενοχλο�ν αυτ� τα «περιθωριακ� στοιχεï¿½α» κατ� π�σα πιθαν�τητα αλλοδαπο� αγν�στου προελε�σεως. Με ενοχλε� και ο «συν�δελφος» αρθρογρ�φος με τη φρασεολογ�α του. Με ενοχλε� ο εαυτ�ς μου που ποτ� δεν υπ�ρξε ρατσιστ�ς και τ�ρα διψ�ει και απαιτε� να φ�γουν �λοι. Με ενοχλε� και ο σκουρ�χρωμος αλλοδαπ�ς στο δρ�μο που με το βλ�μμα του κ�θε πρω� πηγα�νοντας στη δουλε�α, με γδ�νει. Με λερ�νουνε οι σκ�ψεις του. Με ενοχλε� που κατ� β�θος και για εκε�νους λυπ�μαι. Και ας π�ρασαν τα σ�νορα παρ�νομα.
Με ενοχλε�ς και εσ� που �σως δε σε ενοχλε� το αντ�τιμο των 5 Ευρ� για το ξεπο�λημα της σ�ρκας του εκ�στοτε «περιθωριακο�». Τ�σο περιθωριακο�, �σο εκε�νος ο μεσ�λικας που περιμ�ζευε τα σ�πια φρο�τα στη λα�κ� της Π�μπτης. �χι για να χορτ�σει τη πε�να του, μα για να μη λι�σει το ανθρ�πινο κορμ� του. Π�σο στοιχ�ζουν 2 σ�πια φρο�τα και �να λεμ�νι. Τα 5 Ευρ� που με αγορα�ο σεξ, εξαγ�ρασε ο εν λ�γω «περιθωριακ�ς» νεαρ�ς; Με ενοχλε� που δε σε ενοχλε� αυτ� που ζο�με.
Με ενοχλε� που σε ενοχλε� και δε κ�νεις τ�ποτα. Μου τη σπ�ει που δε με στ�λνεις στο δι�ολο και δε με ρωτ�ς «και εσ� λοιπ�ν που μας τα λες, τ� κ�νεις;». Με ενοχλε� που μεγ�λωσα αλλι�ς και αλλο� με ξυπν�σανε. Που δε με ετοιμ�σανε για την πραγματικ�τητα, μα με ποτ�ζανε τον �πνο του δικα�ου και μου φουσκ�σανε τις τσ�πες με πτυχ�α που ο�τε για λαδ�κολλα πιτ�γυρου πλ�ον δε κ�νει. Με ενοχλε� που οι ν�οι π�ντα θα μ�νουν ν�οι, και ποτ� δε θα μπορ�σουν να μ�θουν απ� τα λ�θη των παλι�ν. Γιατ� �λοι τα κ�ναμε και το παιχν�δι δεν αλλ�ζει. Με ενοχλε� ο �νεργος που ξεστομ�ζει τερ�στιες κουβ�ντες και φουσκ�νει τα αυτι� του εκ�στοτε εργοδ�τη να πιστ�ψει πως με τον μισθ� των 480 (αν αμε�βεσαι με 580 ε�σαι προνομιο�χος) μπορε� να σου εξαγορ�σει τη ζω�. Με ενοχλ� και εγ�, που μ�χρι να κρατ�σω για πρ�τη φορ� στα χ�ρια μου την πρ�σληψ� μου, �λεγα τα �δια. Με ενοχλε� που ξεχν�με ε�κολα και π�ντα ζητ�με τα του πλησ�ον. Με ενοχλε� που υπ�ρχουν και χειρ�τερα και κ�θε μ�να γεμ�ζουν τα γκισ� των ταμε�ων ανεργ�ας. Και �λλοι δεν �χουν ο�τε αυτ�.
Με παραλ�ει που μας ξεπουλ�σανε. Που μας προδ�σανε, μας εξαπατ�σανε, μας κρατ�νε �θνος με μηχανικ� υποστ�ριξη και εκε�νοι μαζε�ουν κ�λλυβα για τον χειμ�να. Με ξ�νη κηδε�α. Μου τη σπ�ει που δε κ�νουμε το αυτον�ητο. Που μουδι�σαμε, που δεχ�μαστε σαν το γα�δο�ρι το καμτσ�κι και απλ�ς προχωρ�με με παρωπ�δες μπροστ�, λες και τρ�γοντας το �χυρο, περιμ�νουμε να πεθ�νουμε. Με ενοχλε� που σαν �θνος �δη πεθα�νουμε. Ξεχυν�μαστε στα μπαλκ�νια, αυτοπυρπολο�μαστε, μας ξεσπιτ�νουν, μας στερο�ν τη ζω�, εξαθλι�νουν τις οικογ�νειες μας και εμε�ς παθητικ� περιμ�νουμε.
Γ�ναμε το πε�ραμα της Ευρ�πης και απλ�ς περιμ�νουμε να μας κ�ψουνε τη μηχανικ� παροχ�. Η εγχε�ρηση π�τυχε, ο ασθεν�ς απεβ�ωσε. Καιρ� τ�ρα. Μ�νο που ο σκηνοθ�της, �γραψε τη ν�χτα των ζωνταν�ν νεκρ�ν και τη προβ�ρισε στη πλ�τη μας. Με ενοχλε� η γιαγι� που σιγοκλα�ει στον δρ�μο και δεν �χει να π�ρει ο�τε ψωμ�. Και ακ�μη περισσ�τερο εκε�νος ο υπερ�λικας που αξιοπρεπ�ς, ο�τε καν κλα�ει. Δε θ�λει ο�τε καν να επαιτ�σει. Προσπαθε� να τη βγ�λει �πως �πως, γιατ� δεν του αφ�σαμε επιλογ�. �σο τη βγ�λει χωρ�ς τα απαρα�τητα φ�ρμακα του.
Μου τη σπ�νε οι κωλοφυλλ�δες που ξαφνικ� θυμ�θηκαν τις προφητε�ες των αγ�ων. Και με εξοργ�ζουν και �λοι εκε�νοι οι καθ�λα σκεπτ�μενοι, πολιτικοποιημ�νοι, intellectual επαναστ�τες που θα επαναφ�ρουν τους θρησκ�ληπτους στη θ�ση τους. Μας αποπροσανατολ�ζουν και δε βρ�σκουμε που παν' τα τ�σσερα. �ταν ξυπν�ς το πρω�, βλ�πεις τη καθημεριν�τητ� σου, την οικογ�νει� σου, τους γε�τον�ς σου διαλυμ�νους και εσ� απλ�ς στεν�ζεις μα ο�τε που αντιδρ�ς. Τ�τε λυπ�μαι που θα σου το πω, μα τ�ποτα δε π�ει καλ�. �πως �λεγε και ο αγαπημ�νος μου Παυλ�δης, απλ�ς «αλλ�ζει πρ�σωπα η θλ�ψη». Και η κατ�θλιψη �δη σ' �χει επισκεφτε�. Αμφισβ�τησ� με, κατηγ�ρησ� με, πες μου �τι θ�λεις, �μως απ�ντησ� μου... γιατ� δεν αλλ�ζει κ�τι; Σε κ�θε β�θος, υπ�ρχει �νας π�τος, μα εδ� τ�ρμα δε βλ�πω πουθεν�. Π�τε θα σταματ�σει αυτ� η ξευτ�λα; Μας εξευτελ�ζουν τη ζω�, το βλ�πεις; Μας �χουν καταντ�σει περιθωριακο�ς και τελικ� δεν ξ�ρεις ποι�ς ε�ναι ο εντ�ς και ποι�ς ο εκτ�ς περιθωρ�ου. Ποι� ε�ναι το �μερο και ποι� το θερι�. Γιατ� δε λ�με �να �χι; Κανε�ς; Τ�ποτα; Ο�τε μια κ�νηση απ� πουθεν�; Τ� ε�ναι αυτ� που �χουνε κ�ποιες �λλες χ�ρες και ορθ�νουνε το αν�στημα σε ΔΝΤ και λοιπ� σκυλι�; � μ�πως απλ�ς εμε�ς �χουμε κ�τι παραπ�νω;
Η ελληνικ� ιστορ�α τον αποκ�λεσε «εφι�λτη». Και τελικ� στους θησαυρο�ς του πολιτισμο� μας, αυτ� ε�ναι η προ�κα μας; �νας τ�τε και 300 εφι�λτες τ�ρα, να κ�νουν τον β�ο σου αβ�ωτο. � μ�πως τελικ� ε�μαστε εγ� κι εσ�... Η ανοχ�, στον �σχατο βαθμ� της καταντ�ει συνενοχ�. Και μ�λλον �λοι ε�μαστε συν�νοχοι. Και πρ�τη εγ�, που εδ� και �ρα σου τα γρ�φω. Ο αναμ�ρτητος λοιπ�ν, πρ�τος το λ�θο βαλ�τω θα μου πεις... μ�νο που αν αυτ�ς δεν υπ�ρχει, κρ�τησε τις π�τρες, γιατ� σε λ�γο δε θα μας φτ�νουν για να κρυφτο�με. Ο�τε καν για να δ�σουμε ο καθ�νας μας, απ� μ�α στο λαιμ� του. Και αν σε μιζ�ριασα αρκετ�, συγχ�ρησ� με. Π�ρε το φαρ�σι και π�ταξε με, σαν κομματ�κια, εν�ς σπασμ�νου μυαλο�.
|
Copyright 2011 © developed by taramigos
�����������
|