�. ������� - ��������� ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½
����������
Portfolio
�����������
��������� ��� ������ �������� ��� �� ��� ������ �����������. �������� �������� ��� �������� ������ �� ��������������-�������������-�������������� ������ TOGETHER ����� ������� ��� ������ ��� ������ �� ���� �� ��� ���������� ��� ��������� ������.

������� ���� ������ ��� ������� ��� ���� ������ ����������� ��� ����������, ��� ��� ����� ����� �� ���� ����� ��� ���� ����� ������ , ���� ��������� ��� �������� ��������� ���� �� ���� �������� ����� ��� ������.

����� ��� ����� ��� ��� ����������� ��� ��� ��� ������. ��� ��� ��� ����� �� ���������� �� ������ ��� ��� ������� ��� ���� ���, ���� ��� �� e-Charity.gr. ����� ��� ����� ��� ����� ��� ������!
�� portfolio �� ����� ������� ���������...
�� ����������� ������������ �� ����� ������� ����������...
������ ��������
�����: �� ���� ��� �����������
 
 
 
Ε�ναι αλλι�τικο ετο�το το κυκλαδον�σι. Το νι�θεις απ� την πρ�τη στιγμ� που θα αντικρ�σεις το λιμ�νι και το καμπαναρι� της Μεγαλ�χαρης απ� το καρ�βι. Ε�ναι μια εν�ργεια που αλλ�ζει το ε�ναι σου. Το βλ�πεις στα μ�τια �λων εκε�νων που ξεκιν�νε να ανεβα�νουν τον αν�φορο προς την Ευαγγελ�στρια. ï¿½ξαφνα τα πρ�σωπα σοβαρε�ουν και τα σ�ματα σα να κυρτ�νουν πα�ρνοντας τη στ�ση της δ�ησης και της ικεσ�ας. Τα μαρμ�ρινα σκαλι� βαθουλωμ�να απ� τα χιλι�δες β�ματα των προσκυνητ�ν που �φτασαν μ�χρι τη Χ�ρη της για να απιθ�σουν τα β�σανα, τους καημο�ς, την ανημπ�ρια, τα δ�κρυα, την αποτυχ�α μπροστ� στο ασημοσκ�παστο θαυματουργ� της εικ�νισμα το γεμ�το τ�ματα κι αφιερ�ματα, μικρ� μ�νο απ�δειξη της ευγνωμοσ�νης και της π�στης.
 
Τα μ�τια δειλ� π�νε να συναντ�σουν το βλ�μμα Της Μ�νας των αγγ�λων και των ανθρ�πων. Κι ε�ναι ï¿½να βλ�μμα πι�τερο ζεστ� κι απ� τον αυγουστι�τικο �λιο. �να βλ�μμα που γ�νεται ελπ�δα για τους απελπισμ�νους και β�λσαμο για τις πληγ�ς των πονεμ�νων παιδι�ν της. «Αχ Παναγι� μου, σ' ευχαριστ� που υπ�ρχεις. Σ' ευχαριστ� που δεν �φυγες μακρι� απ� τον κ�σμο μας. Σ' ευχαριστ� που η αγκαλι� σου ε�ναι πλατυτ�ρα των ουραν�ν, για να χωρ�ει μ�σα της τον π�νο και τον αγ�να μας τον καθημεριν�.» Σε το�το το να� της Παναγ�ας το θα�μα πα�ει να ε�ναι ιστορ�α χρ�νου παρελθοντικο�. Εδ� το θα�μα ε�ναι το παρ�ν εν�ς κ�σμου που αναζητ�ει να βρει το σημε�ο επαφ�ς με το υπερβατικ� και το αι�νιο. 
 
�να πολ�χρωμο ανθρ�πινο μωσα�κ�, απ� τις εσχατι�ς του κ�σμου οδηγε� τα β�ματ� του σε το�το το τ�μενος της χριστιανοσ�νης για να εν�σει την προσευχ� του για �ναν καλ�τερο κ�σμο. Για �ναν κ�σμο με λιγ�τερη αδικ�α και περισσ�τερη δικαιοσ�νη και ανθρωπι�. Ε�ναι �μως κι εκε�νοι που �ρθαν �τσι απλ� για να δο�νε. Εκε�νοι που λ�νε πως τ�χα δεν πιστε�ουν. ï¿½ρθαν για τον πολιτισμ� και την ιστορ�α. Κι �μως! Ε�δα τα μ�τια τους βουρκωμ�να καθ�ς κο�ταζαν την Κυρ� την Παναγι�. Ε�δα τα χ�ρια να τρ�μουν καθ�ς �ναβαν το αγιοκ�ρι τους στο μπρο�ντζινο μανου�λι. Αυτο� οι δ�θεν "�θεοι" κ�ποιες φορ�ς πι�τερο κι απ� εκε�νους τους "ευσεβε�ς" γ�νονται μ�ρτυρες του θα�ματος της ζωνταν�ς παρουσ�ας της Κεχαριτωμ�νης. 
 
Αχ Παναγι� μου, να μπορο�σα να αποτυπ�σω π�νω στο λευκ� χαρτ� �λα εκε�να που νι�θω καθ�ς σε κοιτ�ζω. Μα τα λ�για μου φτωχ� και λ�γα. Μ�νο μια δ�ηση και μια προσευχ� αφ�νω εδ� μπροστ� σου: «Μην π�ψεις ο�τε μια στιγμ� να μας χαρ�ζεις την ελπ�δα να αγωνιζ�μαστε για �ναν κ�σμο καλ�τερο. Μην επιτρ�ψεις ποτ� το σκοτ�δι να γ�νει τρ�πος ζω�ς. Μην αφ�σεις ποτ� τα παιδι� σου χωρ�ς τη στοργ� και το χ�δι της μητρικ�ς σου παρουσ�ας. Μ�νο τ�τε η ζω� μας μπορε� να �χει ν�ημα». 
 
 

 

 

π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος

Θεολ�γος

 

Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER

 

Leksi / Eflogos
������ 16

��������� ���������

�

������ ������� ��� ��� �������� �������� ����� � �������� ��� ������. �� ��������� ����� ������ �������� �������� ��� ��� �������������� ��� ������ ��� ������ � ������ ������������ ���� ����� ���� ����������� ��� �� �� ���������� ���. ��� ����� ��� ��� ������ ��� �������� ����������� ���� �� ��������������, �� ���������� ��� �� ���������, ������� ���������� ���������� �� ��� ���� ������� ��� �������� �� ��� ������� ��� ��� �� ��� ����������, ���� ��� �� ���� �������� ��� ����� ��������� ��������� ��������� ���� ���.

�

� ������ ����� � �����. � ���� �����. ��� ���� � �����������. ������ ����� ������� �� ����� �� ��������� ��� � ���������� ��� ������� ����� ��� ���������� ��� ���� ���� ��������� �����������. ���� � ����� � ������� ����� ������� ��� ����������� ����������� ��� ����� ���, ��� ���� ��� �� ����� � ����� ��� �� ����� ���� ����� ������������. ���� ���� ������ ���� ��� �� ����������� ������ ��� ����, ��� ������ ��� �� ����� ��� �� ��� �� ��������� ��� �� ������������.

�

������, ����������, �������, ���������� ������, ��� ���� ������� ���� ���� ��� ���� ��� ����������� ��� ��� �����������. � ������ ����� ������ �� ���� �� �������� ��� ��� ������� �� ��� ���������� ��� ����� �� ���������� ������ ��� �� ������� �� ���. ���� �������� ����������� ��� ������������ �� ��� �� ��������� ���� ��� �� ������� ��� ���������� ����� ��� ��������� ���� ��� ���� ����� ��������.

�

���� ����� � ������ ���� ������� ��� ����� ��� ����� ���� ��� �����. �� ������ ����� ����� ������� �� �������� ��� ������� ��� ��������� ��� ���� ������������� ����� ���� � �������� ��� �� ����� ������ �� ��� �� ����� ������ ��������������. ������ ��� ������ �� ����� ���� ��������. ���� � ����������, ���� � �������, ���� � ��������, ���� � ����������, ���� � ��������, ���� � ��������, ���� � �����. ���� ��������� �� ��� ������ ��� � ������ ��� �� ���� ��� ���� ��� ��� ������ ��� �� �������� ��� �� ����� �� ����.

�

��� ��� ������ � �������� ���� ���������� ��� ��������� ������������ �� ��� ����� ��� ���� ������ ��� ���� ��� �� ��� ������. ���� ���� ��������. ������ ��� ����� �� ��������� �� ���������� �� ���� ���������� ��������� ��� ��������� �� �������� �� ����� ��� ����� ���� ������������ �������� ���� ����� ���. ��� ����� ���� ���������� ��� ���������� ��� �� ������ ��� � ������ ��� ������� �� ��������� ���� �� ���� ��� �����, ������� �� ���� ����������� �������� � �����������, ����� ���� �������, ������� ���� ��� � ������ ��� ��� ��������� ���� ��� �� ��������� ��� ����� ������ �� ����������� �� ��� ������ ��� ��� ��������� ���������, ���������� ��� ������ �� ������� �� �����.

�

�

�. ���������-������� ����������

��������

�

���������� ��������TOGETHER

Leksi / Eflogos
������ 16

��� ������� ���� ������

 

Καν�νας μεγαλ�τερος εχθρ�ς απ� το θ�νατο. Τ�ποτε πιο οδυνηρ� απ� την απ�λεια εν�ς αγαπημ�νου προσ�που. Ακ�μη πιο τραγικ�ς ο χαμ�ς του παιδιο� για το γονι�. Μια τ�τοια εικ�να αντικρ�ζει και ο Ιησο�ς στο χωρι� Να�ν της Ιουδα�ας. Μια μ�να, χ�ρα η �δια, φιγο�ρα τραγικ�, μοιρολογ� και θρηνε� το παλικ�ρι της που κε�τεται �ψυχο π�νω στο νεκροκρ�βατο. Αδ�ναμη να κ�νει οτιδ�ποτε να αλλ�ξει �στω και στο ελ�χιστο την κατ�σταση του παιδιο� της που �ταν η μοναδικ� της παρηγορι�. Θ�λει εκε�νη να π�ρει τη θ�ση του, κι εκε�νος να σηκωθε� και να συνεχ�σει να ζει και να αναπν�ει. �τσι κι αλλι�ς ο δικ�ς του χαμ�ς σηματοδοτε� και το δικ� της τ�λος αφο� το ν�ημα της �παρξης της �ταν ετο�το το παιδ�. Η παρουσ�α του Ιησο� αλλ�ζει το σκηνικ�. Κ�ποιοι που τον βλ�πουν, �χουν ακο�σει για τα θα�ματ� του. Γνωρ�ζουν πως αυτ�ς ο δ�σκαλος απ� τη Ναζαρ�τ μπορε� να κ�νει εκε�νο που φαντ�ζει αδ�νατο. Ο Ιησο�ς βλ�πει χωρ�ς να μιλ�ει. Κοιτ�ζει τη μ�να και πον�ει μαζ� της. �σως στο πρ�σωπο της να βλ�πει τη δικ� του μ�να, που σε λ�γο καιρ� με τον δικ� του μαρτυρικ� θ�νατο θα βρεθε� στην �δια θ�ση, να κλα�ει το δικ� της παιδ�. Το παιδ� της που δ�χτηκε να γ�νει η ζωνταν� θυσ�α για να σωθε� �νας κ�σμος που �ρες πριν τον αν�βαζε επ�νω στο σταυρ�. Κοιτ�ζει και σκ�φτεται. Ξ�ρει ο Ιησο�ς πως ο �νθρωπος δεν ε�ναι φτιαγμ�νος για το θ�νατο.

 

Η αθανασ�α και η αιωνι�τητα ε�ναι τα στοιχε�α που τον συνθ�τουν ως δημιο�ργημα της θε�κ�ς πνο�ς. Πατρ�δα του ανθρ�που η βασιλε�α του Θεο�, �που η λ�πη και ο στεναγμ�ς ε�ναι �ννοιες �γνωστε και αν�παρκτες. Μ�νο ζω� χωρ�ς τ�λος, ζω� χωρ�ς �ριο. Ξ�ρει πως ο θ�νατος βασαν�ζει τον �νθρωπο απ� την πρ�τη στιγμ� που θα ανο�ξει τα μ�τια του. Τ�ποτε πιο σ�γουρο και πιο β�βαιο απ� το θ�νατ� του. Κι �μως δεν τον αντ�χει. Θ�λει να ζ�σει. Θ�λει να βλ�πει τον �λιο και να νι�θει τον α�ρα μ�σα στο σ�μα του. Προσπαθε� να νικ�σει το θ�νατο. Κ�θε μ�ρα προσπαθε�. Αλλ� π�ντα προσπαθε� προς τη λανθασμ�νη κατε�θυνση. Νομ�ζει πως η �λη ε�ναι αυτ� που θα τον λυτρ�σει απ� τη φθορ� και το θ�νατο. Νομ�ζει πως η δ�ναμη και η εξουσ�α θα δι�ξουν μακρι� την κατ�ρα του θαν�του. Μ�ταια �μως προσπαθε�. Ο θ�νατος κατοικε� παντο�.

 

Η φθορ� ε�ναι γεγον�ς που καμ�α κοσμικ� εξουσ�α δεν �χει μ�χρι σ�μερα καταφ�ρει να την διαγρ�ψει απ� την ιστορ�α. Μ�νο �νας το �κανε και το κ�νει μ�χρι σ�μερα. Εκε�νος που π�τησε το θ�νατο και χ�ρισε τη ζω� στον φοβισμ�νο �νθρωπο του χθες και του σ�μερα. Ο Ιησο�ς δ�ρισε χωρ�ς καν�να δισταγμ� στον καθ�να που θα πιστ�ψει στην λυτρωτικ� του δ�ναμη την αθανασ�α και την αιωνι�τητα. Με μ�α και μ�νη προ�π�θεση. Να μην κ�νει π�σω στη δικ� του προσωπικ� σταυρικ� πορε�α. Δεν θα ζ�σει αν�σταση �ποιος προηγουμ�νως δεν �χει θυσι�σει το εγ� του π�νω στο σταυρ�. �ποιος δεν μπορ�σει αγαπ�σει και να δει στον συν�νθρωπο του την �δια την παρουσ�α του Θεο�. Δεν ζητ�ει απ� καν�ναν πιστ� τ�ρηση κανεν�ς θρησκευτικο� ν�μου. Μ�νο αγ�πη μ�χρι θυσ�ας. Ο Ιησο�ς ε�ναι �δη π�νω απ� το νεκρ� αγ�ρι.

 

Κοιτ�ζει τα σφαλισμ�να μ�τια και το παγωμ�νο πρ�σωπο. Σε λ�γο θα τον φ�ρει και π�λι στη ζω�. �χι για να τον θαυμ�σουν. Ο�τε για να τον πιστ�ψουν. Ποτ� δεν θα καταντ�σει �νας φτην�ς θαυματοποι�ς που εξαγορ�ζει το θαυμασμ� και την π�στη. Και με αυτ� του θα�μα �πως και με �λα τα �λλα, θα διδ�ξει την ελπ�δα στο θε�ο θ�λημα. Θα διδ�ξει την παρουσ�α του αι�νιου Θεο� στη ζω� των ανθρ�πων. Θα δ�σει �να μ�θημα ελπ�δας, πως καν�νας �νθρωπος δεν ε�ναι κτ�μα της φθορ�ς και του θαν�του, �ταν στη ζω� του ο Ιησο�ς βρ�σκεται στο κ�ντρο της �παρξης του. Τα κλειστ� μ�τια ανο�γουν, το παγωμ�νο βλ�μμα ζεστα�νεται, τα κλαμ�να μ�τια της μ�νας στεγν�νουν και  «αν�στη Χριστ�ς και ζω� πολιτε�εται.» 

 

 

 

π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος

Θεολ�γος

 

Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER

Leksi / Eflogos
������ 16

������� ������

 

Φτ�σαμε στο �σχατο σημε�ο του κοινωνικο� και προσωπικο� μας αδιεξ�δου. Απ� �ποιο σημε�ο και να κοιτ�ξεις την πραγματικ�τητα που βι�νουμε ως �λληνες ε�ναι αποκαρδιωτικ�. Μια κοινων�α που σχεδ�ν �χει χ�σει κ�θε δεδομ�νο και αυτον�ητο και μια ν�α γενι� η οπο�α απλ� ψ�χνει τον τρ�πο για να αποδρ�σει απ� τη μιζ�ρια και την απελπισ�α της ανυπαρξ�ας για �να αξιοπρεπ�ς α�ριο. Εικ�νες μιας Ελλ�δας η οπο�α δεν μπορε� να κοιταχτε� στον καθρ�φτη γιατ� φοβ�ται πως αυτ� που θα αντικρ�σει ε�ναι χειρ�τερο κι απ� αυτ� που οι �λλοι της περιγρ�φουν. Διαφθορ�, παρακμ�, εκατοντ�δες στην ουρ� για μια σακο�λα με λαχανικ�, πολιτικο� που αγωνιο�ν μ�πως και χ�σουν την καρ�κλα της εξουσ�ας τ�ζοντας και φοβερ�ζοντας.

 

�που και να στρ�ψεις το βλ�μμα η πλ�ρης αποτυχ�α εν�ς συστ�ματος που θ�ριεψε χ�ρη στην κοινωνικ� αδικ�α. Ο πλο�σιος πλουσι�τερος και ο φτωχ�ς φτωχ�τερος. Πουθεν� �στω κι �να μικρ� ψ�γμα της ευαγγελικ�ς δικαιοσ�νης που θ�λει να μοιρ�ζεσαι με τον πλησ�ον τον δε�τερο χιτ�να. �νας πολιτισμ�ς γεμ�τος απ� τον εγωισμ�  και την μικροψυχ�α μας.

 

Υπ�ρχει �ραγε κ�τι που να μπορε� να δι�ξει �λη αυτ� την καταχνι� και την απελπισ�α; �χει η κοινων�α μας ακ�μη τη δυνατ�τητα να αλλ�ξει τα κακ�ς κε�μενα τ�σων δεκαετι�ν, �στε τουλ�χιστον οι επ�μενοι �λληνες να μπορο�ν να ζ�σουν σε μια Ελλ�δα που δεν θα ζητ�ει να φ�ει τα παιδι� της, αλλ� θα τα μεγαλ�νει με στοργ� και αξ�ες �πως η δικαιοσ�νη, η ισ�τητα, ο αλληλοσεβασμ�ς; Ναι υπ�ρχει ελπ�δα. Και η ελπ�δα ε�ναι πως �λο και πιο συχν� βλ�πεις να ξεπηδ�νε απ� του πουθεν� μικρ�ς φλ�γες, σαν αυτ�ς τις φλ�γες των κερι�ν που εν�νονται μεταξ� τους για να κ�νουν �να π�ρινο ποτ�μι που μπορε� να φωτ�σει και να οδηγ�σει τον τ�πο μας σε μια ν�α πραγματικ�τητα.

 

Αξ�ζουμε �να καλ�τερο μ�λλον. Κι εμε�ς και τα παιδι� μας και τα παιδι� των παιδι�ν μας. �χι γιατ� ε�μαστε κ�τι ιδια�τερο σε σχ�ση με τους υπ�λοιπους λαο�ς της Ευρ�πης. Αλλ� γιατ� μ�σα μας �χουμε ακ�μη κουρ�γιο και δ�ναμη να παλ�ψουμε και να αντισταθο�με στην ισοπ�δωση των π�ντων. Αλ�θεια ε�ναι πως μας θ�μπωσε η «μεγ�λη ζω�». Οι β�λες, τα κ�τερα, οι πισ�νες, και τ�σα �λλα που κ�ποιοι ν�μισαν πως θα τους χαρ�σουν την κοινωνικ� καταξ�ωση και την αποδοχ�. Κι �μως ο ντενεκ�ς ε�ναι το �διο ντενεκ�ς με � χωρ�ς πισ�να.  Δεν αλλ�ζει κ�τι σε αυτ�. Το μ�νο που αλλ�ζει ε�ναι �τι οι γ�ρω σου δεν σου το λ�νε. Παρ�λα αυτ� το σκ�φτονται. Μ�σα στην περ�οδο που ακ�μη μυρ�ζει αν�σταση, η ελπ�δα γ�νεται πιο ζωνταν� και πιο χειροπιαστ�. Αρκε� να αναλ�βει ο καθ�νας την προσωπικ� μα και τη συλλογικ� του ευθ�νη. �χι με λ�για και ευχ�ς, μα με πρ�ξεις και βουτι�ς στα βαθι� νερ� της κοινωνικ�ς πραγματικ�τητας. Το κακ� δεν το ξορκ�ζεις με τις προσευχ�ς και μ�νο. Θ�λει τη δικ� μας προσωπικ� σταυρικ� θυσ�α, με �ποια εννοιολογικ� φ�ρτιση και αν δ�σει κανε�ς σε αυτ�ν.

 

Θ�λει τ�λμη και αρετ� για να βγεις μπροστ� και να παλ�ψεις για �λα εκε�να που τ�σα χρ�νια νομ�ζαμε πως δεν μας �ταν απαρα�τητα. �ρθε �μως ο καιρ�ς για να τα ξαναφ�ρουμε και να τα διδ�ξουμε και στους επ�μενους για να μη χρειαστε� ποτ� ξαν� να ζ�σουμε τον ευτελισμ� της ανθρ�πινης προσωπικ�τητας για μια και μ�νο σακο�λα με λαχανικ�.

 

 

π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος

 

Θεολ�γος

 

Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER

 

 

Leksi / Eflogos
������ 15

��� �� ������� ��� ���

 

Δεν ε�χε δει ποτ� του το φως της ημ�ρας. Δεν �ξερε τι χρ�μα �χει ο ουραν�ς, πως ε�ναι τα αστ�ρια και το πρ�σωπο της μ�νας του. �ταν απ� π�ντα τυφλ�ς. Απ� την ημ�ρα που γενν�θηκε ζο�σε μ�σα στο σκοτ�δι, χωρ�ς να μπορε� να κ�νει οτιδ�ποτε για να το αλλ�ξει. Ο κ�σμος γ�ρω του αποκτο�σε χρ�μα  χ�ρη στις περιγραφ�ς των �λλων. Π�στευε τις διηγ�σεις των γονι�ν του για το γαλ�ζιο του ουρανο�, το κ�κκινο του κρασιο�, το κ�τρινο του σταριο�. Η π�στη του χρωμ�τιζε το σκοτ�δι κι �τσι μπορο�σε να βλ�πει μ�σα απ� τα μ�τια της ψυχ�ς του αλλ� και τα μ�τια των �λλων  τον κ�σμο ολ�κερο.

 

Οι μ�ρες, οι μ�νες, τα χρ�νια π�ρναγαν και ο τυφλ�ς π�ντα εκε� στη γωνι� του στην �κρη του δρ�μου να απλ�νει το χ�ρι για να ζητ�σει την ελεημοσ�νη των περαστικ�ν. Τις περισσ�τερες φορ�ς τον προσπερνο�σαν χωρ�ς να τον κοιτ�ξουν καν. Κι εκε�νος π�ντα εκε� να ακο�ει και να σχηματ�ζει μ�σα στο μυαλ� του τον κ�σμο που δεν μπορο�σε να δει.  Σ�μερα �ξερε πως �ταν η μ�ρα του Σαββ�του. Ο θ�ρυβος της π�λης �ταν διαφορετικ�ς. �ταν μ�ρα της προσευχ�ς. Ο�τε �μαξες, ο�τε ζ�α, ο�τε πραματευτ�δες. Μ�νο γρ�γοροι βηματισμο� προς τη μερι� της συναγωγ�ς.

 

Ξ�φνου ακο�ει δ�πλα του να κουβεντι�ζουν. «Δ�σκαλε γιατ� αυτ�ς εδ� ο �νθρωπος γενν�θηκε τυφλ�ς; Μ�πως γιατ� αμ�ρτησε ο �διος, � μ�πως γονε�ς του;». Αλ�θεια, σκ�φτηκε, γιατ� γενν�θηκα τυφλ�ς; Κι ο �διος πολλ�ς φορ�ς ε�χε αναρωτηθε�, αλλ� ποτ� δε μπ�ρεσε να δ�σει απ�ντηση. Απλ� το ε�χε δεχτε� κι �τσι μπορο�σε να συνεχ�σει να ζει. �μως αυτ� τη φορ� αισθαν�ταν για κ�ποιο λ�γο, πως η απ�ντηση που θα �κουγε θα �ταν αλλι�τικη. «Ο�τε αυτ�ς ο�τε οι γονε�ς του φτα�νε. Γενν�θηκε �τσι για να φανερωθε� π�νω του η δ�ναμη των �ργων του Θεο�» �ταν τα λ�για που �φταναν στα αυτι� του σαν την πνο� του απογευματινο� δροσερο� α�ρα. Ε�χαν �λλη γλ�κα ετο�τα τα λ�για και �ταν απ� χε�λη που �ξεραν να αγαπο�ν και να ελαφρ�νουν τα β�ρη τα ανθρ�πινα.

 

Δεν �ξερε για ποιο λ�γο αλλ� η καρδι� του �ρχισε να χτυπ� δυνατ�. Μ�σα του γεννι�ταν μια αναπ�ντεχη ελπ�δα πως σε λ�γο �λα θα �λλαζαν. Νι�θει �να απαλ� �γγιγμα εν�ς αντρικο� χεριο� π�νω στα νεκρ� του μ�τια και τα δ�χτυλα να απλ�νουν γ�ρω τριγ�ρω το ζεστ� πηλ�.  «Π�γαινε να πλυθε�ς στην κολυμβ�θρα του Σιλωï¿½μ» ακο�ει ξαν� τη φων� του δασκ�λου. Θ�λει να τρ�ξει μα  δεν μπορε�. Φοβ�ται πως �λα ετο�τα ε�ναι παιχν�δια του νου και της φαντασ�ας του. Δεν μπορε� να συμβα�νει κ�τι τ�τοιο. Γενν�θηκε για να ζει στο σκοτ�δι και το�το δεν αλλ�ζει. �τσι του ε�χαν πει κι �τσι ζο�σε κι ο �διος  μ�χρι τα τ�ρα. �μως ετο�τη η φων� �ταν αληθιν�, το �γγιγμα ε�χε μ�σα του την �δια τη ζω�. Το �νιωθε π�νω στα μ�τια μα και π�νω σε ολ�κερη την �παρξη του. �πιασε το ραβδ� του και �ρχισε να ψ�χνει το δρ�μο για την κολυμβ�θρα. Η αγων�α �καναν τα β�ματα του βιαστικ�. Μια φων� μ�σα του, του �δινε κουρ�γιο να συνεχ�σει. Μ�χρι που �φτασε μπροστ� στο νερ�. Οι παλ�μες του ε�ναι �δη μ�σα στο καθαρ� νερ�. Πα�ρνει με τις χο�φτες και ρ�χνει π�νω στα μ�τια του. Η λ�σπη ξεπλ�νεται και γλιστρ�ει π�νω στο πρ�σωπο του. Θε� μου, τα νεκρ� μ�τια ζωντανε�ουν. Αχτ�δες απ� φως τρεμοπα�ζουν π�νω στα βλ�φαρα, και σε λ�γο �λα τα χρ�ματα γεμ�ζουν το μυαλ� του. Αδ�νατο να υπ�ρχει τ�ση ομορφι� στον κ�σμο. �τσι ε�ναι ο �λιος, τ�σο λαμπερ�ς; Κι ετο�το το νερ� τ�σο δι�φανο �στε καθρεφτ�ζεται το πρ�σωπο μου; Πρ�τη φορ� βλ�πει το πρ�σωπο του. Τα μαλλι� του, τα γ�νια του, τα μ�τια του. Τα ξαναζωντανεμ�να μ�τια του, απ� λ�γη λ�σπη κι �να θε�κ� �γγιγμα.

 

Κι �μως ετο�το το θα�μα, �πως και κ�θε τι θαυμαστ� γεγον�ς, δεν μπορε� σχεδ�ν ποτ� να κ�μψει εκε�νους που τα π�ντα τα μετρ�νε με τη λογικ� και το νου. Για εκε�νους που ο κ�σμος ε�ναι μ�νο ν�μοι και καν�νες, αριθμο� και εξισ�σεις. Αυτο� δεν κατ�φεραν πουθεν� να δο�νε την πνο� τη θε�κ� παρ� μ�νο την πιστ� τ�ρηση του ν�μου. «ï¿½νθρωπος αμαρτωλ�ς θα ε�ναι αφο� θεραπε�ει τη μ�ρα του Σαββ�του».

 

Κι αν ακ�μη απ� τ�τε μ�χρι τα σ�μερα π�ρασαν σχεδ�ν δυο χιλι�δες χρ�νια π�ντα οι �νθρωποι του ν�μου και των καν�νων θα ζο�νε μακρι� απ� την πραγματικ� �ννοια της ευαγγελικ�ς διδασκαλ�ας που ζητ�ει �λεος και �χι θυσ�α, που προκαλε� τον αναμ�ρτητο να λιθοβολ�σει πρ�τος, που δεν κατανοο�ν �τι �λοι αυτο� οι ελ�χιστοι και αποκλεισμ�νοι απ� τον κ�σμο των «καθαρï¿½ν» και «ηθικï¿½ν» θα μας συμπαρασ�ρουν στη βασιλε�α του Θεο�, εκε� �που το φως ε�ναι �πλετο και αι�νιο και η δικαιοσ�νη γεγον�ς αδιαμφισβ�τητο. 

 

 

π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος

 

Θεολ�γος

 

Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER

Leksi / Eflogos
������ 15

�� ������ �� �����

 

 

 

«Αχ Ελλ�δα σ' αγαπ�
και βαθι� σ' ευχαριστ�
γιατ� μ' �μαθες και ξ�ρω
ν' ανασα�νω �που βρεθ�
να πεθα�νω �που πατ�
και να μην σε υποφ�ρω»

(Μαν�λης Ρασο�λης)

 

Μεγαλ�σαμε οι περισσ�τεροι απ� εμ�ς στην Ελλ�δα. Σε μια χ�ρα με �ναν πολιτισμ� που ξεκιν�ει απ� πολ� παλι�. Ιστορ�ες με θεο�ς, ημ�θεους, �ρωες που παλε�ουν να βρο�νε το δρ�μο μεταξ� της αρετ�ς και της κακ�ας μα και με αγ�ους που θυσι�ζουν τη ζω� τους για την π�στη τους στο Χριστ�. Τα χρ�νια που π�ρασαν, �λλαξαν πολλ� στον τ�πο. Απ� τη δεκαετ�α του 80 και μετ�, η  Ελλ�δα αρχ�ζει να αλλ�ζει. Αρχ�ζει να χ�νει τα αυτον�ητα και τα δεδομ�να. Τ�ποτε δεν ε�ναι �πως τα πριν. Οικογ�νεια, Σχολε�ο, Κοινων�α, �λα αρχ�ζουν να μπολι�ζονται με ν�α δεδομ�να, φερμ�να απ� την Εσπερ�α, πρωτ�γνωρα για τον μ�σο �λληνα. Οι γονε�ς ξαφνικ� �πρεπε να γ�νουν φ�λοι με τα παιδι� τους και οι δ�σκαλοι να κατ�βουν απ� την �δρα για να μην φα�νεται πως η θ�ση τους ε�ναι εξουσιαστικ� προς τους μαθητ�ς τους. Φυσικ�  τ�ποτε το κακ� σε �λα αυτ�, αρκε� να βρ�σκαμε το �ριο. Και μ�λλον αυτ� το �ριο χ�σαμε κι �τσι περ�σαμε απ� το �να �κρο, στο �λλο.

 

Σχεδ�ν τρι�ντα χρ�νια μετ� κι ακ�μη ψ�χνουμε να βρο�με τον τρ�πο για να ισορροπ�σουμε αν�μεσα στις παραδ�σεις της καθ' ημ�ς ανατολ�ς και τις ν�ρμες και φ�ρμες της δ�σης. Μιας δ�σης, η οπο�α ποτ� δεν θα καταλ�βει τι ακριβ�ς συμβα�νει σε ετο�το τον τ�πο που ακ�μη και στα χειρ�τερα μας, �ταν προβ�λει αυτ�ς ο �λιος ο ηλι�τορας, ξεχν�με κ�θε β�σανο και κ�θε π�νο. �λα ξ�φνου γεμ�ζουν φως και αισιοδοξ�α, �σο απαισι�δοξα κι αν ε�ναι τα νο�μερα και οι στατιστικ�ς. Μ�λλον θα χει να κ�νει με αυτ� την ιστορικ� μν�μη των κυττ�ρων μας, αφο� επιβι�σαμε μ�σα στο π�ρασμα του ιστορικο� χρ�νου απ� πολ�μους εμφ�λιους, παγκ�σμιους, βαλκανικο�ς, καταστροφ�ς μικρασιατικ�ς, γενοκτον�ες ποντιακ�ς. Κι εμε�ς π�λι εκε�. Να το παλε�ουμε πι�τερο με το φιλ�τιμο και λιγ�τερο με τη λογικ�.

Αν μπορο�σαμε να καταλ�βουμε τη δ�ναμη που �χουμε, τ�τε ο τ�πος αυτ�ς θα �ταν μια �λλη γη της επαγγελ�ας. Βουν�, πεδι�δες, θ�λασσες, λ�μνες, ποτ�μια, α�ρηδες, ηλιαχτ�δες, �λα �τοιμα να προσφ�ρουν την εν�ργεια τους για να ζωνταν�ψει κ�θε σπιθαμ� γης ελληνικ�ς. Κι εμε�ς καθ�μαστε και περιμ�νουμε π�τε μια Μ�ρκελ και π�τε μια Λαγκ�ρντ θα μας δ�σουν τα δανεικ� για να συνεχ�σουμε δ�θεν να ζο�με. Κι �μως ετο�το δεν ε�ναι ζω�. Δεν ε�ναι ζω� να βλ�πεις τον πατ�ρα σου να μετρ�ει τη σ�νταξη του που στ�κεται αν�μπορη να του εξασφαλ�σει την αξιοπρ�πεια τ�ρα στα γηρατει� του. Δεν ε�ναι ζω� να βλ�πεις τα αδ�ρφια σου και τους φ�λους σου να φε�γουν μακρι� απ� τον τ�πο τους για να δουλ�ψουν. Δεν ε�ναι ζω� να ξυπν�ς το πρω� και να μην ξ�ρεις αν μ�χρι α�ριο θα �χεις το σπ�τι που μ�νεις και δεν �ρθει κ�ποια τρ�πεζα να σου το π�ρει.

 

Κι �λα αυτ� γιατ� για καιρ� πολ� χ�σαμε το μ�τρο. Πιστ�ψαμε πως με τα δανεικ� μπορο�με να γ�νουμε αφεντικ�. Με τα δανεικ� μ�νο υπ�δουλος μπορε�ς να γ�νεις. �λλος ε�ναι το αφεντικ�. Αυτ�ς �χει και θα συνεχ�σει να �χει τον πρ�το λ�γο μ�χρι να π�ρει τα διπλ�σια απ� αυτ� που σου �δωσε. �σως μ�σα απ� �λη ετο�τη τη περιπ�τεια �λοι μας να γ�νουμε πι�τερο σοφο�. Να καταλ�βουμε επιτ�λους πως ο τ�πος μας μπορε� να ορθοποδ�σει, μ�νο �ταν αυτο�ς που εκλ�γουμε για να υπηρετ�σουν το κοιν� καλ� μπορο�ν να ομονο�σουν και να συνεργαστο�ν. Να αποδε�ξουν σε �λους πως καν�να προσωπικ� συμφ�ρον δεν ε�ναι π�νω απ� το συλλογικ�. Να δ�σουν το παρ�δειγμα της χρηστ�ς διαχε�ρισης, για να π�ψει κ�ποτε το Κρ�τος να ε�ναι ο εχθρ�ς του πολ�τη. Μ�νο τ�τε θα βγο�με απ� τη μιζ�ρια και την εσωστρ�φεια. Μ�νο τ�τε ετο�τος ο τ�πος θα μπορ�σει να σταθε� και π�λι στο �ψος των 3.500 χρ�νων ιστορ�ας και πολιτισμο�.

 

 

π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος

 

Θεολ�γος

 

Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER

Leksi / Skepseis
������ 15

����������: �� ���� ����� ���߻

 

Η Κυριακ� της Πεντηκοστ�ς θα μπορο�σε να χαρακτηριστε� η γεν�θλιος ημ�ρα της Εκκλησ�ας. Πεν�ντα ημ�ρες μετ� την Αν�σταση, το �γιο Πνε�μα με τη μορφ� της φωτι�ς �ρχεται να χαρ�σει στους Αποστ�λους τη θε�κ� θ�ρμη και φ�τιση για να μεταφ�ρουν το μεγ�λο μ�νυμα της ελπ�δας σε �λα τα σημε�α του ορ�ζοντα. Οι μ�χρι τ�τε απλο� και σχεδ�ν αγρ�μματοι ψαρ�δες, αναλαμβ�νουν �να καθ�κον το οπο�ο ακ�μη και στις μ�ρες μας, φαντ�ζει δυσαν�λογο των ανθρωπ�νων δυνατοτ�των. Να φ�γουν απ� τον τ�πο τους για να κηρ�ξουν πως ο Ιησο�ς ο Ναζωρα�ος ε�ναι η πηγ� της ζω�ς και ο νικητ�ς του θαν�του.

 

Πρ�γματι το Πνε�μα το �γιο καθοδηγε� τα β�ματα τους και ο καθ�νας απ� τους δ�δεκα γ�νεται μια ζωνταν� φλ�γα μαρτυρ�ας και π�στεως σε κ�σμους �γνωστους, �που ο πλουραλισμ�ς των θε�κ�ν προσ�πων �πρεπε να δ�σει τη θ�ση του στον �να Θε�. Το εγχε�ρημα αν και δε�χνει δ�σκολο εκε�νοι δεν αποθαρρ�νονται. �σα-�σα που με ακ�μη περισσ�τερη π�στη προχωρ�νε γνωρ�ζοντας πως οι �διοι δεν ε�ναι τ�ποτε �λλο απ� σκε�η εκλογ�ς της χ�ριτος του παναγ�ου Πνε�ματος. Σε λ�γο καιρ� οι διωγμο� και τα βασανιστ�ρια θα ε�ναι γεγον�τα καθημεριν� για �σους θελ�σουν να γ�νουν μαθητ�ς του Ιησο�. Οι θηριωδ�ες των ρωμα�ων αυτοκρατ�ρων �χουν με�νει στην ιστορ�α της ανθρωπ�τητας με τα πιο μελαν� χρ�ματα. Προσπαθο�ν να κρατ�σουν �σο περισσ�τερο μπορο�ν τον κ�σμο τους ζωνταν�. Η διαφθορ�, η κοινωνικ� ανισ�τητα, η καταπ�εση, η κοινωνικ� εξαθλ�ωση του ρωμα�κο� κρ�τους �χουν φ�ρει τους π�ντες στο σημε�ο μηδ�ν. Ακριβ�ς τη στιγμ� που προβ�λει μπροστ� τους το πρ�σωπο Ιησο�ς. Αυτ�ς που β�ζει στην �κρη κ�θε κοινωνικ� αποκλεισμ�. Που γ�νεται φ�λος με τον αμαρτωλ� και τον περιθωριακ�. Που επαγγ�λεται �ναν ν�ο κ�σμο στον οπο�ο οι π�ντες ε�ναι �σοι απ�ναντι στα μ�τια του Θεο�.          

 

Οι στατιστικ�ς και τα μαθηματικ� δεν μπορο�ν να σταθο�ν ικαν� να περιγρ�ψουν και να εξηγ�σουν το π�ς μια χο�φτα �νθρωποι κατ�φεραν να ιδρ�σουν κοιν�τητες χριστιαν�ν �που γης, �στε μετ� απ� τρεις αι�νες ο Μ�γας Κωνσταντ�νος να υπογρ�φει το 314 το δι�ταγμα των Μεδιολ�νων, δ�νοντας σε κ�θε ρωμα�ο πολ�τη τη δυνατ�τητα να λατρε�ει �ποιο Θε� θ�λει και με �ποιο τρ�πο ο �διος επιλ�γει. �τσι οι χριστιανο� τ�ρα πια ε�ναι ελε�θεροι να μιλ�νε δυνατ� για τη δικ� τους π�στη. Απ� τ�τε μ�χρι σ�μερα εκε�νη η πρ�τη χριστιανικ� Εκκλησ�α �χει μοιραστε�. Οι ιστορικ�ς και πολιτικ�ς συγκυρ�ες, στιγμ�τισαν την πορε�α της χριστιανοσ�νης, �στε να ακολουθ�σει ο καθ�νας τη δικ� του πορε�α. Χ�λια χρ�νια κοιν�ς ζω�ς και μαρτυρ�ας  τα διαδ�χτηκαν �λλα τ�σα που ο καθ�νας πηγα�νει μ�νος. �μως ε�ναι η �δια η προσευχ� του Ιησο� πριν απ� τη θυσ�α του επ�νω στο Σταυρ� που δε�χνει το π�ς οι χριστιανο� θα πρ�πει να συνεχ�σουν να ζο�νε. Να ζ�σουν μαζ�, �πως στην πρ�τη Εκκλησ�α, με τα �ποια προβλ�ματα και τις �ποιες διαφορ�ς οι οπο�ες μπορο�ν να λυθο�ν μ�σα απ� την αγ�πη, το δι�λογο και την συν�παρξη.

 

Ανατολ� και Δ�ση προσπαθο�ν να βρο�νε το σημε�ο συν�ντησης, �στε κ�ποτε να ξαναβρεθε� ολ�κληρη η χριστιανικ� οικογ�νεια στο �διο τραπ�ζι της ευχαριστ�ας προς το Θε� της εν�τητας. Κι αυτ� θα συμβε� επειδ� το �γιο Πνε�μα θα δε�ξει το δρ�μο στους συνεχιστ�ς των αποστ�λων, �πως εκε�νη την ημ�ρα της Πεντηκοστ�ς δημιο�ργησε �ναν κοιν� κ�δικα επικοινων�ας που συμπυκν�νεται σε μια και μ�νο φρ�ση : «Ο Θε�ς αγ�πη εστ�». 

 

 

π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος

Θεολ�γος

 

Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER

Leksi / Eflogos
������ 15

Copyright 2011 © developed by taramigos
�����������