�������� ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½ï¿½
����������
Portfolio
�����������
��������� ���� ������ �����������, ���� ���� ��� ���������, ��� ���������� ��� ��� ����������. �������, ��������, ��������� ��� ����� ����������� ����� ��� ���� �� ������ ��� ����� �����…

�� ������ ����� ��� ��� ������� �� ���� ��� ��� ������� ��� ������ ��� ���� ������������ ��� ��� ������� ��� ��������� ���������� ��� ��� ����������� ���� ������� ��������� � ���������, �������� �� ����� ��� ����� ���� ��� ������� ���������.

����� ���������� ��� �������� ���������� ��� ������������� ������������� ������������ ��� ������������ ���� ������������ ��� �� ������������ ���������. ��� �� 1999 ����� ���������� ��� ��������� ��� �������� ��� ��� ��������� ��� 2010 ���� ��� ���� �� �������� ��� �� ������� ��� ��� ���������� ��� ��������.

��������� �� ���� ��� ������������ �� ��������� �� ��� ������ ������� ��� ��� ������������� ���� ���� ��� �� ��������� ������ ��� ����������� �� ��������� ��� ��������� ��� ��� ������� ���.

�������� �� ��������� ��� ������ ���������, ��� �� �������� ��� ����� ��� ��� ��������� ���� ��� ������������� �� ������� ������ ���� ��� ��, �������������� ��� ������ �������� ��� ���� � ������� ��� ��� �� ����� ��� �������.
�� portfolio �� ����� ������� ���������...
�� ����������� ������������ �� ����� ������� ����������...
������ ��������
���������������� ��� ������

 

Ο θ�νατος αποτελε� μια αναπ�φευκτη πραγματικ�τητα που θα αντιμετωπ�σουμε �λοι, αργ� � γρ�γορα. Ε�ναι μ�ρος της καθημεριν�ς μας ζω�ς. Σ�μερα η πλειοψηφ�α των θαν�των, κυρ�ως στις ανεπτυγμ�νες χ�ρες , οφε�λεται  σε μια  χρ�νια και απειλητικ� για τη ζω� ασθ�νεια. Χ�ρη στην πρ�οδο της ιατρικ�ς επιστ�μης και της τεχνολογ�ας, οι αιτ�ες αλλ� κυρ�ως  οι συνθ�κες μ�σα στις οπο�ες πεθα�νει �νας �νθρωπος �χουν διαφοροποιηθε� πολ� απ� τις αρχ�ς του περασμ�νου αι�να. 

 

Η πιο σ�γχρονη �ποψη για το π�τε �νας ασθεν�ς πεθα�νει υποστηρ�ζει �τι «πεθα�νει �ταν καν�να θεραπευτικ� μ�σo δεν ε�ναι πλ�ον σε θ�ση να αντιστρ�ψει τη διαρκ�ς φθ�νουσα κατ�σταση της υγε�ας του, ο�τε επαρκε� για να τον διατηρ�σει στη ζω�» (Kastenbaum & Kastenbaum). �σως να μην ε�ναι τ�σο σημαντικ�ς ο προσδιορισμ�ς του π�τε πεθα�νει κ�ποιος αλλ� το τι βι�νει και το τι περιλαμβ�νει η πορε�α του προς το θ�νατο. Ο Pattison  υποστηρ�ζει �τι η περ�οδος μεταξ� της δι�γνωσης μιας ασθ�νειας μ�χρι την τελικ� στιγμ� του θαν�του ορ�ζεται ως «το μεσοδι�στημα μεταξ� ζην και θν�σκειν» («living-dying interval»). Β�σει αυτο� του ορισμο� διακρ�νει τρεις σημαντικ�ς φ�σεις : α) φ�ση της οξε�ας κρ�σης β) τη χρ�νια μεταβατικ� φ�ση απ� τη ζω� στο θ�νατο και γ) την τελικ� φ�ση που οδηγε� στο θ�νατο.

 

Η δι�ρκεια και η πορε�α της τελικ�ς φ�σης ποικ�λλει και συχν� εξαρτ�ται σε �να μεγ�λο βαθμ� απ� τη φ�ση και την εξ�λιξη της ασθ�νειας, τον ασθεν�, το �μεσο περιβ�λλον και φυσικ� το προσωπικ� υγε�ας. Κ�θε ασθ�νεια ε�ναι ξεχωριστ�, �χει τις ιδιαιτερ�τητες της και επηρε�ζει με μοναδικ� τρ�πο κ�θε �νθρωπο και την οικογ�νεια του. Οπ�τε και η τελικ� φ�ση εν�ς ασθενο�ς ποτ� δεν ε�ναι η �δια με κ�ποιον �λλον. Οι προκλ�σεις σε αυτ� το στ�διο ε�ναι πολλ�ς και πολλαπλ�ς  και επηρε�ζουν βαθι� �σους συμμετ�χουν στη φροντ�δα του ασθενο�ς. Οι στ�χοι παρ�μβασης σ’ αυτ� το στ�διο τροποποιο�νται, πλ�ον αποβλ�πουν στην ανακουφιστικ� φροντ�δα του ασθενο�ς και �χι στη θεραπε�α � στον �λεγχο της ασθ�νειας.   Σ�μφωνα με την ψυχ�ατρο Elisabeth Kubler-Ross, η ψυχικ� διεργασ�α που βι�νει ο ασθεν�ς, καθ�ς πορε�εται προς το θ�νατο, αποτελε�ται απ� 5 στ�δια :  της �ρνησης, του θυμο�, της διαπραγμ�τευσης , της κατ�θλιψης και  της αποδοχ�ς.  Ταυτ�χρονα υποστηρ�ζει �τι ο ασθεν�ς διατηρε� κ�ποια ελπ�δα, η φ�ση της οπο�ας μεταβ�λλεται καθ�ς αλλ�ζουν οι συνθ�κες και οι εμπειρ�ες που βι�νει.

 

Η ελπ�δα του ασθενο�ς μπορε� να αφορ� την καθυστ�ρηση του επικε�μενου θαν�του, την ολοκλ�ρωση ορισμ�νων στ�χων , την ανακο�φιση απ� σωματικ� π�νο � ακ�μα και την επιδ�ωξη εν�ς «καλο�» θαν�του. Εξαρτ�ται π�ντα σε ποιο στ�διο ψυχικ�ς εξ�λιξης βρ�σκεται. Η διατ�ρηση και  εν�σχυση της ελπ�δας ε�ναι π�ρα πολ� σημαντικ� δι�τι επηρε�ζει το ν�ημα που δ�νει ο ασθεν�ς στις εμπειρ�ες που βι�νει και ενισχ�εται η αυτοεκτ�μησ� του. Διακρ�νονται δυο  μορφ�ς ελπ�δας (Hutchnecker), η ενεργητικ� ελπ�δα (active hope) �που ο ασθεν�ς διατηρε� μια εσωτερικ� δ�ναμη, μια πηγ� �μπνευσης που τον κινητοποιε� για δρ�ση �χοντας π�στηστις ικαν�τητ�ς του. Αντ�θετα, η παθητικ� ελπ�δα (passive hope)  χαρακτηρ�ζει τους ασθενε�ς που αποφε�γουν να δραστηριοποιηθο�ν και ζουν σε �να φαντασιωσικ� κ�σμο �που πιστε�ουν �τι �λες οι δυσκολ�ες θα εξαφανιστο�ν ως δια μαγε�ας.

   

Συν�θως οι ασθενε�ς που αντιμετωπ�ζουν τερματικ�ς ασθ�νειες καλο�νται να π�ρουν δ�σκολες αλλ� ουσιαστικ�ς αποφ�σεις για την πορε�α τους. Η δ�ναμη της ενεργητικ�ς ελπ�δας επηρε�ζει καθοριστικ� την πορε�α της ασθ�νειας(Παπαδ�του). Ε�ναι αρκετ� τα παραδε�γματα ασθεν�ν που ενεργοπο�ησαν εσωτερικ�ς τους δυν�μεις και �θεσαν κ�ποιο στ�χο με αποτ�λεσμα να μπουν σε φ�ση �φεσης.

   

Απ� πολλο�ς επιστ�μονες υποστηρ�ζεται η �ποψη �τι οι �νθρωποι που αντιμετωπ�ζουν το θ�νατο ακολουθο�ν παρ�μοιες στρατηγικ�ς μ’ αυτ�ς που ε�χαν αντιμετωπ�ζοντας τη ζω� τους. Διαφορετικο� �νθρωποι χρησιμοποιο�ν διαφορετικ�ς στρατηγικ�ς. �λοι �μως θα πρ�πει να αντιμετωπ�ζονται με σεβασμ� και αξιοπρ�πεια.  Να αντιμετωπ�ζονται ως �νθρωποι που ΖΟΥΝ, που �χουν συναισθ�ματα, σκ�ψεις, αν�γκες και επιθυμ�ες μ�χρι την τελευτα�α στιγμ� της ζω�ς τους.

Human / Human
������ 7

� ���� ��� ��� ��������

Χωρ�ς περ�σκεψιν, χωρ�ς λ�πην, χωρ�ς αιδ�

μεγ�λα κι υψηλ� τριγ�ρω μου �κτισαν τε�χη...

Αλλ� δεν �κουσα ποτ� κρ�τον κτιστ�ν � �χον.

Ανεπαισθ�τως μ’ ï¿½κλεισαν απ� τον κ�σμον �ξω.

Κωνσταντ�νος Καβ�φης,  «Τε�χη»

   

Με στ�χους, με εικ�νες, με φως � σκοτ�δι, με χρ�ματα, με μουσικ�ς  με μουδιασμ�να και υγρ� βλ�μματα...�λοι μας κ�ποια στιγμ� στη ζω� μας προσπαθ�σαμε να αποτυπ�σουμε, να εκφρ�σουμε και να ερμηνε�σουμε τις στιγμ�ς της προσωπικ�ς μας μοναξι�ς. Μια μοναξι� που βι�νεται απ� τον καθ�να μας ξεχωριστ�. Πα�ρνει το χ�ρο και το χρ�νο στη ζω� μας που εμε�ς θ�λουμε να της δ�σουμε συνειδητ� � ασυνε�δητα. Πως �μως αντιμετωπ�ζουμε τη μοναξι� μας; Τι ν�ημα της δ�νουμε; Ε�μαστε τ�σο μ�νοι �σο θ�λουμε να πιστε�ουμε;

 

Η μοναξι�, για πολλο�ς απ� εμ�ς, βι�νεται ως �να δυσ�ρεστο και θλιβερ� συνα�σθημα απομ�νωσης απ� τους υπ�λοιπους ανθρ�πους με βασικ� χαρακτηριστικ� τη θλ�ψη, την απ�γνωση, το �γχος, το φ�βο  και την ψυχικ� κ�πωση. Υπ�ρχουν �νθρωποι που αισθ�νονται απελπιστικ� μ�νοι ακ�μα και �ταν βρ�σκονται μαζ� με �λλους ανθρ�πους σε οικε�ο � οικογενειακ� περιβ�λλον. Ο J. Young περιγρ�φοντας τη μοναξι� αν�φερε τρεις κατηγορ�ες: τη στιγμια�α, τη περιστασιακ� και τη χρ�νια. Η «στιγμια�α μοναξι�» διαρκε� απ� λεπτ� μ�χρι κ�ποιες �ρες της μ�ρας.

 

Η «περιστασιακ� μοναξι�» συν�θως εμφαν�ζεται μετ� απ� κ�ποιο σημαντικ� γεγον�ς �πως χωρισμ�ς, απ�λεια κ�ποιου αγαπημ�νου προσ�που, αλλαγ� κατοικ�ας και διαρκε� μ�χρι και �να �τος. Τ�λος, «χρ�νια μοναξι�» ορ�ζεται η παρ�ταση της παραπ�νω απ� δυο �τη χωρ�ς κ�ποιο τραυματικ� και δυσ�ρεστο γεγον�ς για τον �νθρωπο. Οι �νθρωποι που βρ�σκονται στην τελευτα�α κατηγορ�α δε σημα�νει �τι δεν �χουν κ�κλο επαφ�ν απλ� αυτ�ς ο κ�κλος ανθρ�πων ε�ναι ποιοτικ� φτωχ�τερος, δι�τι δυσκολε�ονται να αναπτ�ξουν δυνατο�ς συναισθηματικο�ς δεσμο�ς με αποτ�λεσμα να κινο�νται στην επιφ�νεια νι�θοντας ματα�ωση και ενοχοποι�ντας τον εαυτ� τους γι’ αυτ�.  

       

Πολλο� ψυχοθεραπευτ�ς υποστηρ�ζουν �τι η μοναξι� δεν ε�ναι τ�ποτα παραπ�νω απ� μια υπ�θεση προσδοκι�ν και α�σθηση ανικανοπο�ητου. Κ�ποιοι �νθρωποι αντιλαμβ�νονται τη μοναξι� σαν �να συναγερμ� που τους υπενθυμ�ζει �τι θα πρ�πει να περ�σουν σε δρ�ση. �τσι πολλο� ρ�χνονται μετ� μαν�ας στις �πειρες δραστηρι�τητες, στην εργασ�α, στα σπορ προσπαθ�ντας να μει�σουν αυτ� το κεν� που αισθ�νονται με αποτ�λεσμα να β�ζουν τ�σο υψηλο�ς στ�χους που μοι�ζει αδ�νατον να κατακτηθο�ν. Το κεν� επαν�ρχεται καθ�ς και η δ�ψα για κ�τι περισσ�τερο και ο  φα�λος κ�κλος συνεχ�ζει…

 

Για τον Osho αλλ� και για πολλο�ς υπαρξιστ�ς ο �ρος μοναξι� διαχωρ�ζεται �ντονα απ� τη μοναχικ�τητα. �ταν νι�θουμε, λοιπ�ν, μοναξι� το επ�κεντρο ε�ναι ο �λλος, τον σκεφτ�μαστε, μας λε�πει, ε�μαστε σε εξ�ρτηση απ� αυτ�ν (�νδρα � γυνα�κα). Ωστ�σο η μοναχικ�τητα ε�ναι η παρουσ�α του εαυτο� μας στη ζω� μας. Ε�ναι η αρχ� του δικαι�ματος της ελευθερ�ας μας. Οι �νθρωποι που βι�νουν και αφ�νονται στη μοναχικ�τητ� τους ξεχειλ�ζουν απ� την παρουσ�α του �διου τους του εαυτο� �τσι �στε να φτ�σουν σε εκε�νο το σημε�ο �που τελει�νει η εξαρτημ�νη αν�γκη του �λλου και δ�νει τη θ�ση της  στη συνειδητ� επιλογ� του.

 

Στη καθημεριν� ζω� και μ�σα στο πλ�θος των ερεθισμ�των της, συν�θως, αποφε�γουμε να με�νουμε μ�νοι. Μας κυριαρχε� ο �ντονος φ�βος �τι  θα οδηγηθο�με σε μεγαλ�τερη μοναξι�. Το να επιλ�γουμε να ε�μαστε μ�νοι, δεν σημα�νει �τι νι�θουμε την αβ�σταχτη απομ�νωση και την απ�λυτη μοναξι�. Η ουσ�α της αντιμετ�πισης των αρνητικ�ν συναισθημ�των της μοναξι�ς βασ�ζεται κυρ�ως στο να καταφ�ρουμε να βι�σουμε αυτï¿½ν  τη μοναδικ� και �μορφη εμπειρ�α, να με�νουμε μον�χοι.. Να ρουφ�ξουμε το χρ�νο της μοναχικ�τητ�ς μας και να π�ρουμε αποφ�σεις απ� εμ�ς για εμ�ς. Να π�ρουμε χρ�νο για να γνωριστο�με με τον εαυτ� μας, να τον αγαπ�σουμε με �λες του τις ποι�τητες, να ελευθερωθο�με απ� τον �χλο και τη φασαρ�α του και απ� το φ�βο της μοναξι�ς και  να συνειδητοποι�σουμε την αν�γκη μας για εσωτερικ� γαλ�νη, για φροντ�δα και προστασ�α του εαυτο� μας, για αυτογνωσ�α και καλ�τερη ποι�τητα ζω�ς και σκ�ψης.  

 

Η μοναχικ�τητα ε�ναι το κ�νητρο για αλλαγ�ς στη ζω� μας, για γν�ση και ενδοσκ�πηση. Οφε�λουμε, κυρ�ως στο εαυτ� μας, να τη ζ�σουμε και να παραμε�νουμε σε αυτ� ακ�μα και αν τα κοινωνικ� στερε�τυπα μας θ�λουν �λους ζευγαρωμ�νους � το να αν�κουμε κ�που.   Η εικ�να εν�ς ανθρ�που να απολαμβ�νει μον�χος τον καφ� του στο πιο chic καφ� της π�λης � να επιλ�γει να περ�σει τις καλοκαιριν�ς του διακοπ�ς μ�νος ε�ναι �νδειξη δ�ναμης, αυτογνωσ�ας και εσωτερικ�ς γαλ�νης. Αυτ� δεν σημα�νει πως ο �νθρωπος που ε�ναι επικεντρωμ�νος στη μοναχικ�τητ� του δεν αισθ�νεται ολοκληρωμ�νος λ�γω �λλειψη φ�λων. Στην πραγματικ�τητα, κυρ�ως αυτ�ς μπορε� να αναπτ�ξει δυνατο�ς φιλικο�ς � συναισθηματικο�ς δεσμο�ς , γιατ� δεν �χει αν�γκη να ξεφ�γει απ’ τη μοναξι�, αλλ� δι�θεση να μοιραστε�. Και �χει τ�σα πολλ� να μοιραστε� και να π�ρει το ρ�σκο της επιλογ�ς.

 

Τα τε�χη δεν ε�ναι π�ντα η ασφ�λεια μας αλλ� �σως για κ�ποιους να’ ναι μια «ασφαλ�ς φυλακ�». Η ζω� �ξω απ� τα εσωτερικ� μας τε�χη μας καλε�, μας τραγουδ�ει… Ας ρισκ�ρουμε, ας ετοιμαστο�με και ας σπ�σουμε τα τε�χη , ας αφεθο�με στο απ�ραντο φως…

Human / Human
������ 6

������� �����, �� ��������…

 

Στολ�δια, αμ�τρητα, περ�τεχνα και ιδια�τερα... Χριστουγεννι�τικα δ�ντρα σε �λες τις παραλλαγ�ς τους… Πολ�χρωμα λαμπι�νια που αναβοσβ�νουν αγχωτικ� και επιμ�νουν να μας θυμ�ζουν �τι οι γιορτ�ς ε�ναι φως και λ�μψη… Η χριστουγεννι�τικη τραβ�ρσα μας, δυστυχ�ς, δεν �χει μ�νο αυτ�ν την αναπαρ�σταση. Σε μια χ�ρα που ετοιμ�ζεται να υποδεχτε� τον καινο�ργιο χρ�νο, η �λλη εικ�να  της  ε�ναι δυνατ� και αμε�λικτα σκληρ�. Μια χ�ρα σε βαθει� κρ�ση με �νεργους και �στεγους, με αγανακτισμ�νους και αμ�χανους – για το μ�λλον τους – ν�ους, με  οικονομικ� και συναισθηματικ� αδι�ξοδα, με απ�λειες, με  συχν�ς κρ�σεις πανικο� και �παρξης…  

 

Αν�μεσα σε αυτ�ς τις εκ διαμ�τρου αντ�θετες εικ�νες. καλο�μαστε �λοι εμε�ς να ισορροπ�σουμε, να τοποθετηθο�με και να γιορτ�σουμε. Π�σο λοιπ�ν και με ποιο τρ�πο θα επιτρ�ψουμε στον εαυτ� μας να αισθανθε� το πνε�μα των ημερ�ν; Μ�πως, τελικ�, σε αυτ�ς τις γιορτ�ς απενοχοποιηθο�με απ� το στερε�τυπο που μας θ�λει �λους χαμογελαστο�ς και με πολλ� κιλ� χρυσ�σκονης π�νω μας;  

 

Τα τελευτα�α χρ�νια συναντ� �λο και περισσ�τερους ανθρ�πους που ε�χονται να μην υπ�ρχαν γιορτ�ς � τουλ�χιστον να περ�σουν �σο γρηγορ�τερα γ�νεται. Σαφ�στατα υπ�ρχει μια μεγ�λη μερ�δα ανθρ�πων που χα�ρεται  και απολαμβ�νει την εορταστικ� περ�οδο που διαν�ουμε και κ�ποιοι �λλοι που δυσκολε�ονται συναισθηματικ� και πρακτικ�.

 

Η οικονομικ� κρ�ση, η προσκ�λληση στο παρελθ�ν, οι μαται�σεις της ζω�ς, η μοναξι� που τε�νει να γ�νει ρουτ�να, η μελαγχολ�α � εποχικ� κατ�θλιψη, οι ασθ�νειες, σχ�σεις που ισορροπο�ν σε τεντωμ�νο σχοιν�, π�νθος και απ�λεια απ� αγαπημ�να πρ�σωπα ε�ναι κ�ποιοι λ�γοι που πολλο�ς απ� εμ�ς θα μας ξυπν�σουν συναισθ�ματα ανασφ�λειας, θυμο� και απογο�τευσης. Ωστ�σο, υπ�ρχει μια μερ�δα, κυρ�ως, ν�ων ανθρ�πων που πιστε�ει ακρ�δαντα �τι αυτ�ς οι γιορτιν�ς μ�ρες δεν ε�ναι τ�ποτα παραπ�νω απ� �να απ�στευτα καταναγκαστικ� γεγον�ς που μας �χει επιβληθε� και δεν μπορο�με να ξεφ�γουμε λ�γω κοινωνικ�ν στερεοτ�πων.

 

Οι παλαι�τερες γενι�ς � οι «φανατικο�» των εορτ�ν στο �κουσμα και μ�νο αυτ�ν των απ�ψεων θα τις χαρακτ�ριζαν ως  απαξιωτικ�ς και αιρετικ�ς, που δε συν�δουν με το πνε�μα των Χριστουγ�ννων. Κι �μως αυτ�ς ε�ναι ο τρ�πος που βι�νει,  �να αυξαν�μενο ποσοστ� των συνανθρ�πων μας, την περ�οδο αυτ�. �πως και αν μας βρ�σκουν συναισθηματικ� και πρακτικ� αυτ�ς οι μ�ρες, �ποια �ποψη και αν πρεσβε�ουμε με τη διαφορετικ�τητα και μοναδικ�τητα που χαρακτηρ�ζει τον καθ�να μας θα πρ�πει να σταθο�με �ρθιοι και να αντιμετωπ�σουμε αυτ� που τ�σο πολ� θ�λουμε να αποφ�γουμε, τη σχ�ση με τον εαυτ� μας…

 

Οι μ�ρες των γιορτ�ν π�ρα απ� τη λ�μψη τους μας δ�νουν τη δυνατ�τητα να εστι�σουμε περισσ�τερο στο μικρ� παιδ� που κουβαλ�ει ο καθ�νας μ�σα του. �να παιδ� με αν�γκες για φροντ�δα, αγ�πη και επικοινων�α. Και αν αυτ� �χει κρυφτε� καλ� και δε θ�λει να φανερωθε� ας κ�νουμε μικρ� β�ματα να προσεγγ�σουμε τον εαυτ� μας με �λες του τις ποι�τητες θετικ�ς και αρνητικ�ς. Δεν υπ�ρχουν μαγικ�ς συνταγ�ς για να αισθανθο�με  το περ�φημο πνε�μα των Χριστουγ�ννων, υπ�ρχουν �μως μικρ� βηματ�κια που θα μας οδηγ�σουν σε �να πιο αν�λαφρο και εποικοδομητικ� π�ρασμα των ημερ�ν.  

 

Ας αποφασ�σουμε, λοιπ�ν, σε αυτ�ς τις γιορτ�ς να κ�νουμε �να δ�ρο στον εαυτ� μας, να τον σεβαστο�με και να τον φροντ�σουμε. Αν κ�ποιοι απ� εμ�ς περ�σουμε αυτ�ς τις γιορτ�ς με συγγενε�ς και φ�λους ας φροντ�σουμε να β�λουμε �ρια στο χρ�νο που θα διαθ�σουμε για τους �λλους και να εξοικονομ�σουμε ποιοτικ� και ποσοτικ� χρ�νο για εμ�ς και για αυτ� που αγαπ�με. Να θυμ�μαστε �τι ε�ναι μ�ρες διακοπ�ν και ξεκο�ρασης. Να προστατε�σουμε τον εαυτ� μας απ� ατελε�ωτες επισκ�ψεις, απ� απαιτ�σεις και αμ�τρητες προσδοκ�ες των �λλων που ε�ναι πιθαν�ν να μας γεμ�σουν �νταση και �γχος  και να β�λουμε προτεραι�τητες.

 

�σοι, απ� την �λλη,  βρεθο�με μ�νοι. ας αντισταθο�με σθεναρ� στις απαισι�δοξες σκ�ψεις και ας προσπαθ�σουμε να πειθαρχ�σουμε το μυαλ� μας κρατ�ντας μια ισορροπ�α σε αυτ� που μας δυσκολε�ουν και σε αυτ� που μπορο�με να κ�νουμε για να αισθανθο�με καλ�τερα. Θα πρ�πει να οργαν�σουμε το χρ�νο μας �τσι �στε κ�θε μ�ρα να �χουμε και μια διαφορετικ� ασχολ�α, μια β�λτα στη π�λη, μια ταιν�α που δεν προλ�βαμε να δο�με λ�γω φ�ρτου εργασ�ας  � ακ�μα και η εγγραφ� μας σε κ�ποιο σ�λλογο � σωματε�ο θα μας βοηθ�σει να κ�νουμε καινο�ργιες γνωριμ�ες και να αποκτ�σουμε ν�ες εμπειρ�ες.

 

Σε περ�πτωση που τ�ποτα απ� αυτ� δε μας ικανοποιε� � δεν αντ�χουμε να τα ζ�σουμε μ�νοι μας ας προτε�νουμε σε φ�λους να περ�σουμε μαζ� τους τις γιορτ�ς. Το να ζητ�με βο�θεια �ταν δεν μπορο�με να τα καταφ�ρουμε ε�ναι �νδειξη δ�ναμης και αυτογνωσ�ας. Τα Χριστο�γεννα υπ�ρχουν για να μας θυμ�ζουν την ταπειν� γ�ννηση του Θεανθρ�που, την προσφορ� αγ�πης στον �νθρωπο. Μια προσφορ� που θα πρ�πει να τη χαρ�σουμε πρ�τα στον εαυτ� μας και μετ� στον συν�νθρωπο.

 

Ας ζ�σουμε αυτ�ς τις μ�ρες αυθεντικ� και διαφορετικ�, με ν�ημα που θα δ�σει ο καθ�νας μας στη ζω� του αν�λογα με τις εμπειρ�ες του. Ας βρο�με το δικ� μας χρ�μα για αυτ�ς τις γιορτ�ς…

Human / Human
������ 5

Copyright 2011 © developed by taramigos
�����������