Ε�χα την ευλογ�α να τον συναντ�σω �στω για λ�γα λεπτ�, εκε� αν�μεσα στην πηχτ� ομ�χλη, τα σκουρ�χρωμα τριμμ�να κοστο�μια και τα κατατ�πους μικρ� κινηματογραφικ� συνεργε�α που κυνηγο�σαν κ�θε σκην� σαν θηρευτ�ς για να την καλ�ψουν και να την απαθανατ�σουν.... �να λεφο�σι απ� φιγο�ρες αν�κατες, μ�ριες σελ�δες με λ�για, ατ�κες, σκηνικ�ς οδηγ�ες και �να σμ�ρι αγχωμ�να βλ�μματα να ακολουθο�ν τις εντολ�ς του ποιητ� των σκην�ν... του Θε�δωρου Αγγελ�πουλου.
Ακο�ραστος, λες κι οι σκην�ς που κατ�φερνε να φ�ρει σε π�ρας με επιτυχ�α, τον τροφοδοτο�σαν με α�μα για να συνεχ�σει, 5 �ρες π�νω απ� την κ�μερα, 10 �ρες π�νω απ� το σκριπτ, 15 �ρες κι η μ�ρα περνο�σε, η ν�χτα �πεφτε κι �φερνε κι �λλη ν�χτα κι �λλη ν�χτα κι �λλη ν�χτα... Μ�χρι που το λιβ�δι της ψυχ�ς μου θ�ριεψε, κο�ρνιαξε σε μια γωνι� απ� τα παιδ�τα �νειρα κι �ρχισε να δακρ�ζει... χαμηλ�φωνα, σιωπηλ�, θρηνωδ�ς...
Οι υπε�θυνοι του κ�στ, π�ρασαν κι απ� το δικ� μας σταντ, να μας ενημερ�σουν πως δυστυχ�ς δεν θα συνεργαστο�με ως κομπ�ρσοι. Ευλογημ�νος, συμμ�ζεψα τα πρ�γματ� μου και π�ρα τον δρ�μο για την επιστροφ�. �κτοτε, με τερ�στια αγ�πη για τον �νθρωπο Θε�δωρο που μας ε�χε αποχαιρετ�σει προσωπικ� αν� ομ�δα, δε�χνοντας το μεγαλε�ο του �νδρα, θα με συνοδε�ει η εικ�να του ομιχλ�δους τοπ�ου και της Ελλ�δας που π�σχιζε ο φακ�ς να αποτυπ�σει για μια Ελ�νη. Μια Ελ�νη της μεταναστευτικ�ς Ελλ�δας κατατρεγμ�νης απ� την Οδυσσ� μ�χρι τον τραγικ� μετεμφυλιακ� σπαραγμ� στα 1949... Μ�α παρελθοντικ� τραγωδ�α του Ελληνισμο�, αλλ� τ�σο σ�γχρονη �σο οι σημεριν�ς κατοχικ�ς μ�ρες που αντιμετωπ�ζουμε με την φυγ� χιλι�δων προς το εξωτερικ� εις αναζ�τηση μιας καλ�τερης και φωτειν�τερης ζω�ς...
Ακ�μη θυμ�μαι απ� την ανηφ�ρα να παρακολουθ� το λιβ�δι να �χει καταπιε� τα σπ�τια, β�ρκες και μικρ� κα�κια να πηγαινο�ρχονται με τα λ�φυρα που �ριχναν γυνα�κες σκαρφαλωμ�νες στις κ�κκινες κεραμιδωτ�ς στ�γες και την Ελ�νη, ντυμ�νη στα λευκ�, να αντιπαραβ�λλει την ελπ�δα μ�σα στην καταχνι� και την κατ�φια που προσ�διδε με κ�ρος το μα�ρο σκηνικ�...
Ε�ναι συγκλονιστικ� στοιχε�α π�ντως η ζω� κι ο θ�νατος. Κ�θε στιγμ�, κ�θε λεπτ� πεθα�νουν γ�ρω μας – και μ�σα μας – �νθρωποι, εικ�νες και μυρωδι�ς... �νθρωποι στα νοσοκομε�α, στον δρ�μο, απομονωμ�νοι και ξεχασμ�νοι σε διαμερ�σματα, ακ�μα και στο διπλαν� μας και δεν το μαθα�νουμε. Συνεχ�ζουμε την ξ�φρενη κο�ρσα μας, προσπαθ�ντας να κερδ�σουμε σε �να παιχν�δι �δη προμελετημ�νο. Τι ε�ναι ο �νθρωπος τελικ�; Το μεσημ�ρι αγχ�νεται και τσακ�νεται στην δουλει� δ�νοντας μ�χη για το καλ�τερο πλ�νο και το βρ�δυ παραδ�δει σ�μα κι α�μα στον μ�ταιο το�το κ�σμο.
�τσι �φυγε �νας ογκ�λιθος του Ελληνικο� και Παγκ�σμιου Κινηματογρ�φου που δεν �κανε κινηματογρ�φο αλλ� πο�ηση. Τ�χνη. Ακρ�γγιγμα της βαθ�τερης αλ�θειας μ�σα μας που κοιμ�θηκε. Μ�σα σε μια ατ�λειωτη ομ�χλη, με θορυβ�δη βροχ� και �πειρα λευκ� μαντ�λια στον α�ρα. Εν μ�σω θυ�λλης στην χ�ρα, τ�ρα που τον χρειαζ�μασταν πιο πολ� παρ� ποτ� �λλοτε. Ο Θε�δωρος Αγγελ�πουλος, ο πολυβραβευμ�νος σκηνοθ�της που �μνησε και δ�ξασε την χ�ρα με τα λευκ� μικρ� νησιωτικ� σπ�τια και τις γκρ�ζες απρ�σωπες μεγαλουπ�λεις με τις �χαρες κερα�ες... �φυγε σαν την σκ�νη του χρ�νου. Καλ� ταξ�δι μεγ�λε ποιητ�.
