Τα μ�τια σκαν�ρουν το τοπ�ο γ�ρω μου. Αγ�ας Σοφ�ας, �ρα 2 το μεσημ�ρι. Κ�σμος π�ει κι �ρχεται αγχωμ�νος να προλ�βει, να διεκπεραι�σει δουλει�ς, να ψ�ξει βιτρ�νες, να ψων�σει, να ερωτευτε�, να... ζ�σει... Αρχ�ζω πλ�ον την καταμ�τρηση. �νας, δ�ο, τρεις, μια μητ�ρα με �να μωρ� – δικ� της � κ�ποιας �λλης – στην αγκαλι�, �νας παππο�ς σε αναπηρικ� καροτσ�κι, πιο π�ρα �να κοριτσ�κι με �να κουτ� παπουτσι�ν γεμ�το στα μπρελ�κ... Η π�λη μου, γ�μισε �στεγους, επαγγελματ�ες επα�τες, ανθρ�πους που κ�ποτε ε�χαν δουλει� και τ�ρα την παρ�συρε η κρ�ση...
Π�σοι �στεγοι σε αυτ� την π�λη; Τι μωσα�κ� παρ�ξενο να σε προσπερν�ει μια πασμ�να Burberry και να μην απλ�νει χ�ρι να «τα�σει»την ψυχο�λα του μικρο� κοριτσιο� που αποστεωμ�νο απλ�νει το χ�ρι του να σου δ�σει �να πακ�το χαρτομ�ντηλα. Π�ρ'το κι ας μην το χρησιμοποι�σεις ποτ�. Συνεχ�ζω να περπατ�ω ψ�χνοντας κι �λλους. Ξ�φνου η σκ�ψη παγ�νει. Λ�γα β�ματα πιο κ�τω, μπροστ� σε μια τρ�πεζα, μια γιαγι� ξαπλωμ�νη π�νω σε μια στ�βα απ� υφ�σματα, απλωμ�να σε �να ντιβ�νι, κουκουλωμ�νη μ�χρι το λαιμ�. Το ψ�χος θερ�ζει �πως το βλ�μμα του κ�σμου γ�ρω. Αδι�φορο, περαστικ�, χλευαστικ�...
Η καρδι� μου ραγ�ζει. Π�σοι �στεγοι στην π�λη, π�ση αδιαφορ�α απ� την πλευρ� του Δ�μου; Δεν μπορε� να δημιουργηθε� �στω μια δημοτικ� αστυνομ�α που να περιδιαβα�νει τους δρ�μους της π�λης, καταγρ�φοντας τα κρο�σματα των ν�ων οικονομικ�ν πραγματικοτ�των; Δεν μπορε� η δημοτικ� αρχ� να συγκεντρ�σει τους �στεγους της π�λης και να τους προσφ�ρει μια στ�γη απ� τα τ�σα ανεκμετ�λλευτα κτ�ρια που �χουν στοιχει�σει στο ιστορικ� κ�ντρο; Ως π�τε οι πολ�τες θα σ�ζουν συμπολ�τες; Γιατ� εκλ�γουμε δημοτικ�ς αρχ�ς αφο� ε�ναι τ�σο αν�λγητες και αδι�φορες;
Και εκε� επ�νω που συνεχ�ζω τα ερωτ�ματα μ�σα μου, σκ�βοντας την πληγ� του πολιτιστικο� κενο� που προκ�πτει απ� την απουσ�α της πρ�νοιας, το βλ�μμα μου αγκιστρ�νει �να στοιχε�ο που η γιαγι� αυτ� δι�λεξε για να με αποτελει�σει. Ταυτ�τητα. Η ταυτ�τητ� της, φαρδι� – πλατι� στο ευρ� κοιν�, να γνωρ�ζουν ποια γιαγι� ε�ναι, ποια οικογ�νεια την �διωξε � την αμ�λησε, ποιο σπ�τι την �φησε �στεγη... τι �νομα θα β�λουν στον σταυρ� της �ταν την μαζ�ψουν παγωμ�νη απ� τους δρ�μους.
Ναι, πρ�πει να γ�νει σκληρ� η σκ�ψη. Για να δοθε� μια κ�ποια λ�ση, πρ�πει να προβληθε� το σκληρ� πρ�σωπο της σκ�ψης απ�ναντι στους αν�ητους, τους ανεπαρκε�ς, τους αδι�φορους. Οι παρ�πλευρες απ�λειες, δεν πρ�πει να ε�ναι οι �νθρωποι. Δεν πρ�πει να ε�ναι οι �στεγοι. Μια κοινων�α την καταλαβα�νεις λ�νε απ� το σ�στημα πρ�νοιας. Ε εδ�, δεν �χουμε. Φα�νεται �κδηλα απ� τις εικ�νες γ�ρω σου. �να 12 ξεπρ�βαλλε, πιο �στεγο απ� ποτ�. Ζο�με σε μια �στεγη, αφιλ�ξενη εποχ�. Ο�τε κι αυτ� η �δια δεν μας θ�λει. Ας ψ�ξουμε στον πολιτισμ� να βρο�με... κεραμ�δι.
