Φτ�σαμε στο �σχατο σημε�ο του κοινωνικο� και προσωπικο� μας αδιεξ�δου. Απ� �ποιο σημε�ο και να κοιτ�ξεις την πραγματικ�τητα που βι�νουμε ως �λληνες ε�ναι αποκαρδιωτικ�. Μια κοινων�α που σχεδ�ν �χει χ�σει κ�θε δεδομ�νο και αυτον�ητο και μια ν�α γενι� η οπο�α απλ� ψ�χνει τον τρ�πο για να αποδρ�σει απ� τη μιζ�ρια και την απελπισ�α της ανυπαρξ�ας για �να αξιοπρεπ�ς α�ριο. Εικ�νες μιας Ελλ�δας η οπο�α δεν μπορε� να κοιταχτε� στον καθρ�φτη γιατ� φοβ�ται πως αυτ� που θα αντικρ�σει ε�ναι χειρ�τερο κι απ� αυτ� που οι �λλοι της περιγρ�φουν. Διαφθορ�, παρακμ�, εκατοντ�δες στην ουρ� για μια σακο�λα με λαχανικ�, πολιτικο� που αγωνιο�ν μ�πως και χ�σουν την καρ�κλα της εξουσ�ας τ�ζοντας και φοβερ�ζοντας.
�που και να στρ�ψεις το βλ�μμα η πλ�ρης αποτυχ�α εν�ς συστ�ματος που θ�ριεψε χ�ρη στην κοινωνικ� αδικ�α. Ο πλο�σιος πλουσι�τερος και ο φτωχ�ς φτωχ�τερος. Πουθεν� �στω κι �να μικρ� ψ�γμα της ευαγγελικ�ς δικαιοσ�νης που θ�λει να μοιρ�ζεσαι με τον πλησ�ον τον δε�τερο χιτ�να. �νας πολιτισμ�ς γεμ�τος απ� τον εγωισμ� και την μικροψυχ�α μας.
Υπ�ρχει �ραγε κ�τι που να μπορε� να δι�ξει �λη αυτ� την καταχνι� και την απελπισ�α; �χει η κοινων�α μας ακ�μη τη δυνατ�τητα να αλλ�ξει τα κακ�ς κε�μενα τ�σων δεκαετι�ν, �στε τουλ�χιστον οι επ�μενοι �λληνες να μπορο�ν να ζ�σουν σε μια Ελλ�δα που δεν θα ζητ�ει να φ�ει τα παιδι� της, αλλ� θα τα μεγαλ�νει με στοργ� και αξ�ες �πως η δικαιοσ�νη, η ισ�τητα, ο αλληλοσεβασμ�ς; Ναι υπ�ρχει ελπ�δα. Και η ελπ�δα ε�ναι πως �λο και πιο συχν� βλ�πεις να ξεπηδ�νε απ� του πουθεν� μικρ�ς φλ�γες, σαν αυτ�ς τις φλ�γες των κερι�ν που εν�νονται μεταξ� τους για να κ�νουν �να π�ρινο ποτ�μι που μπορε� να φωτ�σει και να οδηγ�σει τον τ�πο μας σε μια ν�α πραγματικ�τητα.
Αξ�ζουμε �να καλ�τερο μ�λλον. Κι εμε�ς και τα παιδι� μας και τα παιδι� των παιδι�ν μας. �χι γιατ� ε�μαστε κ�τι ιδια�τερο σε σχ�ση με τους υπ�λοιπους λαο�ς της Ευρ�πης. Αλλ� γιατ� μ�σα μας �χουμε ακ�μη κουρ�γιο και δ�ναμη να παλ�ψουμε και να αντισταθο�με στην ισοπ�δωση των π�ντων. Αλ�θεια ε�ναι πως μας θ�μπωσε η «μεγ�λη ζω�». Οι β�λες, τα κ�τερα, οι πισ�νες, και τ�σα �λλα που κ�ποιοι ν�μισαν πως θα τους χαρ�σουν την κοινωνικ� καταξ�ωση και την αποδοχ�. Κι �μως ο ντενεκ�ς ε�ναι το �διο ντενεκ�ς με � χωρ�ς πισ�να. Δεν αλλ�ζει κ�τι σε αυτ�. Το μ�νο που αλλ�ζει ε�ναι �τι οι γ�ρω σου δεν σου το λ�νε. Παρ�λα αυτ� το σκ�φτονται. Μ�σα στην περ�οδο που ακ�μη μυρ�ζει αν�σταση, η ελπ�δα γ�νεται πιο ζωνταν� και πιο χειροπιαστ�. Αρκε� να αναλ�βει ο καθ�νας την προσωπικ� μα και τη συλλογικ� του ευθ�νη. �χι με λ�για και ευχ�ς, μα με πρ�ξεις και βουτι�ς στα βαθι� νερ� της κοινωνικ�ς πραγματικ�τητας. Το κακ� δεν το ξορκ�ζεις με τις προσευχ�ς και μ�νο. Θ�λει τη δικ� μας προσωπικ� σταυρικ� θυσ�α, με �ποια εννοιολογικ� φ�ρτιση και αν δ�σει κανε�ς σε αυτ�ν.
Θ�λει τ�λμη και αρετ� για να βγεις μπροστ� και να παλ�ψεις για �λα εκε�να που τ�σα χρ�νια νομ�ζαμε πως δεν μας �ταν απαρα�τητα. �ρθε �μως ο καιρ�ς για να τα ξαναφ�ρουμε και να τα διδ�ξουμε και στους επ�μενους για να μη χρειαστε� ποτ� ξαν� να ζ�σουμε τον ευτελισμ� της ανθρ�πινης προσωπικ�τητας για μια και μ�νο σακο�λα με λαχανικ�.
π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος
Θεολ�γος
Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER
