«Αχ Ελλ�δα σ' αγαπ�
και βαθι� σ' ευχαριστ�
γιατ� μ' �μαθες και ξ�ρω
ν' ανασα�νω �που βρεθ�
να πεθα�νω �που πατ�
και να μην σε υποφ�ρω»
(Μαν�λης Ρασο�λης)
Μεγαλ�σαμε οι περισσ�τεροι απ� εμ�ς στην Ελλ�δα. Σε μια χ�ρα με �ναν πολιτισμ� που ξεκιν�ει απ� πολ� παλι�. Ιστορ�ες με θεο�ς, ημ�θεους, �ρωες που παλε�ουν να βρο�νε το δρ�μο μεταξ� της αρετ�ς και της κακ�ας μα και με αγ�ους που θυσι�ζουν τη ζω� τους για την π�στη τους στο Χριστ�. Τα χρ�νια που π�ρασαν, �λλαξαν πολλ� στον τ�πο. Απ� τη δεκαετ�α του 80 και μετ�, η Ελλ�δα αρχ�ζει να αλλ�ζει. Αρχ�ζει να χ�νει τα αυτον�ητα και τα δεδομ�να. Τ�ποτε δεν ε�ναι �πως τα πριν. Οικογ�νεια, Σχολε�ο, Κοινων�α, �λα αρχ�ζουν να μπολι�ζονται με ν�α δεδομ�να, φερμ�να απ� την Εσπερ�α, πρωτ�γνωρα για τον μ�σο �λληνα. Οι γονε�ς ξαφνικ� �πρεπε να γ�νουν φ�λοι με τα παιδι� τους και οι δ�σκαλοι να κατ�βουν απ� την �δρα για να μην φα�νεται πως η θ�ση τους ε�ναι εξουσιαστικ� προς τους μαθητ�ς τους. Φυσικ� τ�ποτε το κακ� σε �λα αυτ�, αρκε� να βρ�σκαμε το �ριο. Και μ�λλον αυτ� το �ριο χ�σαμε κι �τσι περ�σαμε απ� το �να �κρο, στο �λλο.
Σχεδ�ν τρι�ντα χρ�νια μετ� κι ακ�μη ψ�χνουμε να βρο�με τον τρ�πο για να ισορροπ�σουμε αν�μεσα στις παραδ�σεις της καθ' ημ�ς ανατολ�ς και τις ν�ρμες και φ�ρμες της δ�σης. Μιας δ�σης, η οπο�α ποτ� δεν θα καταλ�βει τι ακριβ�ς συμβα�νει σε ετο�το τον τ�πο που ακ�μη και στα χειρ�τερα μας, �ταν προβ�λει αυτ�ς ο �λιος ο ηλι�τορας, ξεχν�με κ�θε β�σανο και κ�θε π�νο. �λα ξ�φνου γεμ�ζουν φως και αισιοδοξ�α, �σο απαισι�δοξα κι αν ε�ναι τα νο�μερα και οι στατιστικ�ς. Μ�λλον θα χει να κ�νει με αυτ� την ιστορικ� μν�μη των κυττ�ρων μας, αφο� επιβι�σαμε μ�σα στο π�ρασμα του ιστορικο� χρ�νου απ� πολ�μους εμφ�λιους, παγκ�σμιους, βαλκανικο�ς, καταστροφ�ς μικρασιατικ�ς, γενοκτον�ες ποντιακ�ς. Κι εμε�ς π�λι εκε�. Να το παλε�ουμε πι�τερο με το φιλ�τιμο και λιγ�τερο με τη λογικ�.
Αν μπορο�σαμε να καταλ�βουμε τη δ�ναμη που �χουμε, τ�τε ο τ�πος αυτ�ς θα �ταν μια �λλη γη της επαγγελ�ας. Βουν�, πεδι�δες, θ�λασσες, λ�μνες, ποτ�μια, α�ρηδες, ηλιαχτ�δες, �λα �τοιμα να προσφ�ρουν την εν�ργεια τους για να ζωνταν�ψει κ�θε σπιθαμ� γης ελληνικ�ς. Κι εμε�ς καθ�μαστε και περιμ�νουμε π�τε μια Μ�ρκελ και π�τε μια Λαγκ�ρντ θα μας δ�σουν τα δανεικ� για να συνεχ�σουμε δ�θεν να ζο�με. Κι �μως ετο�το δεν ε�ναι ζω�. Δεν ε�ναι ζω� να βλ�πεις τον πατ�ρα σου να μετρ�ει τη σ�νταξη του που στ�κεται αν�μπορη να του εξασφαλ�σει την αξιοπρ�πεια τ�ρα στα γηρατει� του. Δεν ε�ναι ζω� να βλ�πεις τα αδ�ρφια σου και τους φ�λους σου να φε�γουν μακρι� απ� τον τ�πο τους για να δουλ�ψουν. Δεν ε�ναι ζω� να ξυπν�ς το πρω� και να μην ξ�ρεις αν μ�χρι α�ριο θα �χεις το σπ�τι που μ�νεις και δεν �ρθει κ�ποια τρ�πεζα να σου το π�ρει.
Κι �λα αυτ� γιατ� για καιρ� πολ� χ�σαμε το μ�τρο. Πιστ�ψαμε πως με τα δανεικ� μπορο�με να γ�νουμε αφεντικ�. Με τα δανεικ� μ�νο υπ�δουλος μπορε�ς να γ�νεις. �λλος ε�ναι το αφεντικ�. Αυτ�ς �χει και θα συνεχ�σει να �χει τον πρ�το λ�γο μ�χρι να π�ρει τα διπλ�σια απ� αυτ� που σου �δωσε. �σως μ�σα απ� �λη ετο�τη τη περιπ�τεια �λοι μας να γ�νουμε πι�τερο σοφο�. Να καταλ�βουμε επιτ�λους πως ο τ�πος μας μπορε� να ορθοποδ�σει, μ�νο �ταν αυτο�ς που εκλ�γουμε για να υπηρετ�σουν το κοιν� καλ� μπορο�ν να ομονο�σουν και να συνεργαστο�ν. Να αποδε�ξουν σε �λους πως καν�να προσωπικ� συμφ�ρον δεν ε�ναι π�νω απ� το συλλογικ�. Να δ�σουν το παρ�δειγμα της χρηστ�ς διαχε�ρισης, για να π�ψει κ�ποτε το Κρ�τος να ε�ναι ο εχθρ�ς του πολ�τη. Μ�νο τ�τε θα βγο�με απ� τη μιζ�ρια και την εσωστρ�φεια. Μ�νο τ�τε ετο�τος ο τ�πος θα μπορ�σει να σταθε� και π�λι στο �ψος των 3.500 χρ�νων ιστορ�ας και πολιτισμο�.
π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος
Θεολ�γος
Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER
