Σ�ββατο, η �ρα μ�α το βρ�δυ. Απ� το ανοιχτ� παρ�θυρο του μπαλκονιο�, διακρ�νω τα δ�ντρα απ�ναντι να σιγοκινο�νται στο ρυθμ� του αν�μου και μια διακριτικ� μυρωδι� αγιοκλ�ματος μεθ�ει την ατμ�σφαιρα. Αν κλε�σεις τα μ�τια νομ�ζεις πως τριγυρν�ς σε κ�ποιο πλακ�στρωτο σοκ�κι νησιο� � σε �να �συχο χωρι�. Κρ�ση. Ε�παμε πολλ� για τη κρ�ση, υπερβολικ� πολλ� για την οικονομικ� αν�χεια, αποκηρ�ξαμε τους πολιτικο�ς (δικα�ως), αναρωτηθ�καμε για την κατ�σταση μας. Μ�σα �μως σε �λα αυτ�, ξεχ�σαμε το βασικ�. Εγκαταλε�ψαμε την φ�ση μας. Διαστραφ�καμε και χ�σαμε την φυσικ� μας επαφ� με το περιβ�λλον. Κυριολεκτικ�.
Αν δεν ε�χαμε ξεχαστε�, αν δεν ε�χαμε χαθε� στα καθημεριν�, θα θυμ�μασταν κ�που στο β�θος, πως ο �νθρωπος στη φυσικ� του κατ�σταση, αλληλεπιδρ� τ�σο με τη παν�δα �σο και με τη χλωρ�δα. Ενδελεχε�ς �ρευνες στο κομμ�τι της ψυχολογ�ας του ανθρ�που, αποδεικν�ουν π�σο διαταρ�σσεται η ισορροπ�α του, ελλε�ψει αυτ�ν. Και δεν ε�ναι δι�λου τυχα�ο πως στη πλειοψηφ�α μας, ε�μαστε διαταραγμ�νοι. Εγ�, εσ�, ο καθ�νας. Η κατ�θλιψη, ε�ναι διαταραχ�. Το �γχος το �διο. Ο αρνητισμ�ς και η απ�θεια, επ�σης. Αρκε� να κ�νεις �ναν περ�πατο σε κ�ποιο π�ρκο, για να νι�σεις την επαφ� με τη γ� (�στω και μ�σω των χιλιοπατημ�νων αθλητικ�ν σου παπουτσι�ν). Αρκε� �να χ�δι σε κ�ποιο αδ�σποτο σκυλ� � γατ� που σε ικετε�ει για στοργ� και θα αισθανθε�ς �λο τον αρνητισμ� να απορροφ�ται απ� μια α�ρατη εν�ργεια.
Προ ημερ�ν, 1η του Μ�η, σπε�σαμε οι περισσ�τεροι να επισκεφθο�με κ�ποιον «πνε�μονα» πρασ�νου � μια κοντιν� ακρογιαλι�, για να αφουγκραστο�με την �νοιξη. Κ�τι μ�σα μας, ακ�μη μας ωθε� σε αυτ� την �μφυτη αν�γκη για επαφ� με τα φυσικ�. Λουλο�δια και στεφ�νια, κοσμο�σαν το κ�θε αυτοκ�νητο στην επιστροφ� του στη π�λη εκε�νο το Μαγι�τικο βρ�δυ. Π�σο ξ�νο �ταν �μως μ�σα στη τσιμεντο�πολη. Και π�σο ταυτ�χρονα παρ�ταιρα οικε�ο. Περπατο�σα στους ακ�μη �δειους δρ�μους της Θεσσαλον�κης, εκε�νο το παρ�ξενα �συχο απ�γευμα και παρατηρο�σα γ�ρω. Π�ση ομορφι� κρ�βεται στα μικρ�τερα και ταυτ�χρονα μεγαλ�τερα πρ�γματα. Ακ�μη και αυτ� η γκρ�ζα, ασφαλτοστρωμ�νη π�λη, π�σο πιο μαγικ� γ�νεται, �ταν αφ�νεται να αναπνε�σει με λιγ�τερα αυτοκ�νητα, λιγ�τερη μανιασμ�νη κοσμοσυρρο�.
Αγ�πη. Αυτ� που μας �λειψε χρ�νια τ�ρα, ε�ναι η αγ�πη. Αγ�πη για τα π�ντα. Σκοπ�ς, προορισμ�ς και αφετηρ�α, �πρεπε να ε�ναι π�ντα αυτ�. Και αδερφ�ς της ο σεβασμ�ς. Αν δεν την ε�χαμε ξεχ�σει, δε θα ε�χαμε φτ�σει ως εδ�. Σαν �ναν δρ�μο ολ�φωτο, που �μως ξεστρατ�σαμε στο σκοτειν� σημε�ο και τ�ρα π�με, προχωρ�με, μα που να ζ�σει το καλ� στο σκοτ�δι. Βυθισμ�νοι στους καθημερινο�ς δα�μονες μας, ανησυχ�σαμε για τα λιγοστ� ευρ� στο πορτοφ�λι (και πως αλλι�ς, θα μου πεις), απαντ�σαμε λυσσαλ�ες κλ�σεις απ� τρ�πεζες, τσεκ�ραμε τη τιμ� της βενζ�νης, στην ευρωστ�α μας νωρ�τερα αναμετρηθ�καμε στα κατ�χοντα με του γε�τονα, φουσκ�σαμε απ� �παρση � ζηλ�ψαμε τα δικ� του. Προσπερ�σαμε τα απλωμ�να χ�ρια στη Τσιμισκ� � αποστρ�ψαμε το κεφ�λι στο τζ�νκι στη πλατε�α ομονο�ας, αγχωθ�καμε για τον λογαριασμ� της ΔΕΗ, μα ξεχ�σαμε πως η χειρ�τερη συσκ�τιση επ�λθε στις ψυχ�ς μας.
Και �ταν η κρ�ση μας π�ρε �λους και μας σ�κωσε, οι μισο� κρυφτ�καμε στο κουκο�λι μας τρομαγμ�νοι, κ�ποιοι ακ�μη προσπαθο�ν και πολλο� (να� που να π�ρει, πολλο�) τρ�βηξαν απ� το πηγ�δι τον κοιμισμ�νο χειρ�τερο εαυτ� τους. Σαν εκε�νο το θρ�λερ. Με το κοριτσ�κι μ�σα απ� το πηγ�δι. Ξεχ�θηκε μανιασμ�νο και δεν �φησε στο δι�βα του ζω�. Ε�ναι εκε�νοι που θα τσαλαπατ�σουν το μαγι�τικο λουλο�δι σου σε κ�ποιο π�ρκο, εκε�νοι που �χι απλ� δε θα χα�δ�ψουν το αδ�σποτο, αλλ� θα το τα�σουν τον χειρ�τερο θ�νατο. Εκε�νοι που στη δημ�σια υπηρεσ�α, θα αγνο�σουν την 80χρονη γριο�λα στο γκισ� και θα πατ�σουν στα κουρασμ�να κορμι� των υπολο�πων, προκειμ�νου να μη χ�σουν 2 λεπτ� απ� τον τ�σο πολ�τιμο χρ�νο τους. Ε�ναι εκε�νοι, που ακ�μη και αν η θε�α � συμπαντικ� δ�κη που πληρο� τα π�ντα, θ�λησε να μας θυμ�σει πως δεν ε�μαστε το επ�κεντρο του σ�μπαντος, θαρρο�ν πως ε�ναι παντοδ�ναμοι. Πως �λα τους αν�κουν, �μβια και υλικ� και πως ο σεβασμ�ς ε�ναι αδυναμ�α που εκε�νοι ως δυνατο� δεν �χουν.
Κι �μως, αυτ� το σκοτ�δι απ� τη ψυχ� δε φε�γει. Τελικ� �πως λ�νε πολλο�, η μεγαλ�τερη φτ�χεια φ�λε μου, δεν ε�ναι στις τσ�πες. Ε�ναι στη καρδι�. Και αν ε�σαι απ� εκε�νους τους τυχερο�ς που ακ�μη �χεις �να παλτ� � �να τζ�κετ να φορ�σεις, �χεις �να σπ�τι να γυρ�σεις το βρ�δυ (�στω και με δυσβ�σταχτο ενο�κιο), �να μακαρ�νι να βρ�σεις, 2 φ�λους και υγε�α, νι�σε χαρο�μενος, μην τσιγκουνε�εσαι. Δοκ�μασε κ�τι διαφορετικ�. �σο γελο�ο � ανο�σιο και αν σου φα�νεται. Βγες το πρω� και πες καλημ�ρα στον πρ�το �γνωστο περαστικ� που θα σε κοιτ�ξει. Χ�ιδεψε � π�ρε �να κουπ�κι πλαστικ� με νερ�κι και �σε κ�τω απ� το σπ�τι σου για μια τετρ�ποδη ψυχ� που σ�γουρα διψ�ει, δ�σε το προτελευτα�ο 50λεπτο σου σε εκε�νον που θα στο ζητ�σει (και ναι, ας αναρωτι�σαι ακ�μη αν �ταν �ντως η αν�γκη του � η επαιτε�α επ�γγελμα του), μ�ρισε τα δ�ντρα που πλανε�ουν με αρ�ματα της �νοιξης την ατμ�σφαιρα. �κου την αγαπημ�νη σου μουσικ�, εκτ�μησε και δ�γκωσε το αγαπημ�νο σου καλοκαιριν� φρο�το. Κατηφ�ρισε την π�λη και �ραξε στο λιμ�νι του Θερμα�κο�, στον Πειραι�, � �που ακο�ς και μυρ�ζεις θ�λασσα. Κλε�σε τα μ�τια και αν�πνευσε βαθι�. Τ�σο βαθι� �σπου να μην με�νει σκοτειν� σημε�ο, που να μην καθαρ�σει το αγ�ρι του Αιγα�ου. Π�τα pause στις κακ�ς τις σκ�ψεις και σεβ�σου εκε�να που ε�ναι ακ�μη δωρε�ν. Θα παραμε�νουν δωρε�ν. Το χαμ�γελο του περαστικο�, εκε�νο το κο�νημα της ουρ�ς του λευκ�χρυσου σκ�λου, το λουλο�δι που ξεφ�τρωσε αν�μεσα στα πλακ�κια του πεζοδρομ�ου. Αρκε�... να μην προλ�βουμε να τα πν�ξουμε στο δικ� μας το σκοτ�δι, προτο� προλ�βουν εκε�να, να μας χαρ�σουν απλ�χερα το φ�ς τους.
