Χ�ραμα. Το μυρωμ�νο αγ�ρι της �νοιξης κυριε�ει τη ψυχ� μου... Ανο�γω τον «Επιτ�φιο» του ποιητ� της «Ρωμιοσ�νης». Ταξιδε�ω μ�σα στις σελ�δες του... «Θεσσαλον�κη. Μ�ης του 1936. Μιὰ μ�να, καταμεσὶς του δρ�μου, μοιρολογ�ει τὸ σκοτωμ�νο παιδ� της. Γ�ρω της καὶ π�νω της, βου�ζουν καὶ σπ�ζουν τὰ κ�ματα των διαδηλωτï¿½ν – των ἀπεργ�ν καπνεργατ�ν. Εκε�νη συνεχ�ζει τὸ θρ�νο της...». Η μ�να του νεκρο� διαδηλωτ�, τ�σο κοντ� στον �νθρωπο, τ�σο κοντ� στο Θε�, θρηνε� ως �λλη Παναγι�, τον αδικοχαμ�νο της γιο. �να μοιρολ�ι, �να τραγο�δι σταυροαναστ�σιμο, ανεβα�νει και σμ�γει με το ζωηφ�ρο αγ�ρι της �νοιξης, με το πρ�το χελιδ�νι...
«Μ�ρα Μαγιο� μου μ�σεψες,
μ�ρα Μαγιο� σε χ�νω...
�νοιξη γιε που αγ�παγες
κι αν�βαινες απ�νω...».
Τι �χει στα αλ�θεια να πει στην καρδι� μας, μια μ�ρα σαν κι αυτ�; Πως π�σης φ�σεως συνθ�ματα και αναχρονιστικο� φανατισμο� αποτελο�ν ξ�να σ�ματα με το πνε�μα της αληθιν�ς Πρωτομαγι�ς. Και το δικ� μας χρ�ος, η αληθιν� τιμ� απ�ναντι στους �ρωες που �πεσαν νεκρο� για μια αληθιν� ζω�, ε�ναι να με�νουμε και να παραμε�νουμε μακρι� απ� κομματικ�ς περιχαρ�ξεις και ιδεολογικ�ς απολυτοποι�σεις, να αισθανθο�με πως καν�νας αγ�νας δεν π�ει χαμ�νος, επειδ� η πραγματικ� αξ�α του αγ�να ε�ναι ο �διος ο αγ�νας. Και για να καρπ�σει �νας αγ�νας, χρει�ζεται �να ν�ο αγ�να, εκε�νη την α�ναη μ�χη με τις δυν�μεις του σκ�τους. Για να φ�ρουμε και π�λι το φως σε το�τη τη γη. Να αφ�σουμε την καρδι� μας λε�τερη, να αρμ�ξει και να χορτ�σει κι εκε�νη το φως της οικουμ�νης με τα μ�τια της ψυχ�ς...
«Στο λιακωτ� και κο�ταζες
και δ�χως να χορτα�νεις,
�ρμεγες με τα μ�τια σου
το φως της οικουμ�νης».
