Θ�νατος � ζω�; Π�νος � χαρ�; Δ�κρυ � χαμ�γελο; Τι ε�ναι αυτ� που νικ�ει στο τ�λος; Στην π�λη της Να�ν �ρχεται αντιμ�τωπος ο θρ�νος στην πιο τραγικ� του μορφ� με το χαμ� εν�ς ν�ου παλικαριο� με Αυτ�ν που ε�ναι η �δια η ζω�. Συναντ�νται τα δυο �κρα της ανθρ�πινης �παρξης. Εκε� που καλο�μαστε να βι�νουμε κι εμε�ς τ�σο την τραγικ�τητα της ζω�ς �σο και την ανε�πωτη χαρ� της.
Δεν μπορο�με να �χουμε μ�νο το �να απ� τα δυο παραπ�νω. Η ζω� ε�ναι συνυφασμ�νη και με τον θρ�νο και με την ευτυχ�α. Ας σταματ�σουμε να επιλ�γουμε μ�νο την καλοπ�ραση και να αρνο�μαστε �τι μας πληγ�νει. Η δοκιμασ�α σμιλε�ει τον �νθρωπο. Μπορε� να τον κ�νει σκληρ� �σο και εξαιρετικ� ευα�σθητο. Η αντιμετ�πιση του π�νου θα πρ�πει να κινε�ται προς το μαλ�κωμα της ψυχ�ς. Πως �μως, �ταν ο θ�νατος σου χτυπ�σει την π�ρτα, μπορε�ς να στ�κεις χωρ�ς οργ� και θυμ� πολλ�ς φορ�ς απ�ναντι στη ζω� για τη δυστυχ�α που �χει �ρθει; Τι απαντ� κανε�ς στη χ�ρα γυνα�κα της Να�ν που ο θ�νατος την επισκ�πτεται για δε�τερη φορ� στραγγ�ζοντας κ�θε χαρ� απ’ την �παρξ� της; Τι ν�ημα θα �χει πλ�ον η ζω� γι’ αυτ�ν;
«Μη κλαï¿½ε» της λ�ει ο Κ�ριος. Ε�ναι εκε� παρ�ν και σ’ Αυτ�ν δεν χωρ�ει θλ�ψη γιατ� αυτ�ς ε�ναι η οδ�ς και η αληθιν� ζω�. Δ�χεται φυσικ� τον ανθρ�πινο π�νο, συμπον� τη θλ�ψη που επιφυλ�σσει η ζω� στην ανθρ�πινη βιωτ�. Κι ο �διος εξ�λλου εδ�κρυσε στην Βηθαν�α με τον θ�νατο του τετρα�μερου Λ�ζαρου. Δ�κρυα που μπορο�ν να αποδοθο�ν �χι τ�σο στο πρ�σωπο του αγαπημ�νου φ�λου του (μιας και σε λ�γο θα τον δι�ταζε «δε�ρο �ξω») αλλ� στην συμπ�νια για την κατ�ντια της ανθρ�πινης φ�σης λ�γω της πτ�σης με κορ�φωμα τον θ�νατο.
«Νεαν�σκε, σοι λ�γω εγ�ρθητι». Και ο π�νος μετατρ�πεται σε �φατη χαρ�. Μια σκην� που προεικον�ζει την τελικ� αν�σταση των νεκρ�ν στο μ�λλοντα αι�να. Δι�τι «πας πιστε�ων εις αυτ�ν μη απ�λυται, αλλ’ ï¿½χη ζω�ν αι�νιον». Δεν γνωρ�ζω π�ση παρηγορι� αποτελε� αυτ� �ταν χ�νεις το μον�κριβο παιδ� σου. Αλλ� μ�νο Αυτ�ς μπορε� να σου δ�σει αληθιν� στ�ριγμα για την συν�χιση του β�ου. Μια βακτηρ�α, που στο χρ�νο αποκαλ�πτεται η πλ�ον κατ�λληλη για να δ�σει στη ζω� το πραγματικ� της ν�ημα.
Ζο�με σε μια εποχ� που μοι�ζει να οδε�ουμε, �πως τ�τε στη Να�ν, σε μια νεκρικ� πομπ�. Κηδε�ουμε την �δια τη ζω� μας καθημεριν�, μιας και η γενικ�τερη αστ�θεια στην πατρ�δα μας, δεν μας κομ�ζει πολλ�ς ελπ�δες για αν�καμψη. Κουβαλ�με το φ�ρετρο στους �μους μας, �που μ�σα �χουμε ρ�ξει �νειρα, αξ�ες, ιδανικ�, την �δια μας την �παρξη. Ο τ�φος μοι�ζει απειλ� και αναπ�τρεπτη κατ�ληξη. Εκε� �μως που το σκοτ�δι φα�νεται να �χει τυλ�ξει τη ζω� μας, ξαφνικ� μια �λλη πομπ� �ρχεται κατ� π�νω μας. Ε�ναι γεμ�τη φως, δι�τι προπορε�εται Αυτ�ς που ε�ναι πηγ� του φωτ�ς. Προφαν�ς η μητ�ρα Του, λ�γο πριν ενταφι�σουμε τις ελπ�δες μας, Του φ�ναξε, συμπαραστ�θηκε στον π�νο μας, μιας και η �δια �χει αντικρ�σει το τ�κνο της νεκρ�. Δεν θα μπορο�σε Αυτ�, που σαν μητ�ρα �λων μας, να αφ�σει να χαθε� η πατρ�δα μας, η ζω� μας.
�ρθε Αυτ�ς να φ�ρει αν�σταση, �ρθε Αυτ�ς να πει « εγ�ρθητι». Κ�πως �τσι λειτουργε� η θε�α οικονομ�α την δ�σκολη αυτ� στιγμ� που περν�με ως �λληνες. Αυτ� που απαιτε�ται ε�ναι εμπιστοσ�νη σ’ Αυτ�ν που μπορε� να φ�ρει την Αν�σταση. Αυτ�ς δεν πρ�κειται να μας προδ�σει ποτ�, δι�τι ως παν�γαθος και πολυ�λαιος θα φθ�σει μ�χρι το κ�κκαλο για να μας υπενθυμ�σει �τι Αυτ�ς ε�ναι εδ� και συμπ�σχει μαζ� μας. Αυτ�ς μας κουβαλ�ει τον σταυρ� μιας και εμε�ς φα�νεται να τον �χουμε παραδ�σει. Η αν�σταση αποτελε� τη μ�νη επιλογ�. Ας γ�νουμε ικανο� να την δεχτο�με μιας κι ο ολοκληρωτικ�ς χαμ�ς μας θα ε�ναι μ�νο θ�μα επιλογ�ς.
