Ο Χριστ�ς συναντ�ει τον καθ�να μας στο επ�πεδο το οπο�ο βρ�σκεται. �λλος ζητ�ει απ’ Αυτ�ν να τον επισκεφτε� στο σπ�τι για να σ�σει την κ�ρη του (�πως ο αρχισυν�γωγος Ι�ειρος), �λλος του ζητ�ει μια μ�νο του κουβ�ντα για να λ�βει την �αση (εκατ�νταρχος) κι �λλος π�λι αρκε�ται σε �να μ�νο �γγιγμα του κρασπ�δου του ιματ�ου του (αιμορροο�σα). Προσφ�ρει την Σωτηρ�α σε οποιονδ�ποτε την ζητ�σει, ανεξ�ρτητα απ� το βαθμ� της π�στης που διαθ�τει ο καθ�νας μας.
�τσι κι εμε�ς, αν�λογα με τον τρ�πο τον οπο�ο αντιλαμβαν�μαστε την π�στη μας σ�Αυτ�ν, αρκο�μαστε σε οτιδ�ποτε η συνε�δησ� μας προτρ�πει. �λλος σε μια επ�σκεψη σε �να προσκ�νημα, �λλος με �να τ�μα, �λλος με μια βαθι� προσευχ�, �λλος απλ�ς λειτουργ�ντας ως «υι�ς φωτ�ς» μ�σα στον κ�σμο. Ο καθ�νας μας εκφρ�ζει με τον δικ� του τρ�πο την π�στη του, προσδοκ�ντας την θεραπε�α του.
Πολλ�ς φορ�ς �μως, �σες φορ�ς και να προσευχηθο�με, �σα τ�ματα και να κ�νουμε, σε �σες εκκλησι�ς και να τρ�ξουμε, Αυτ�ς φα�νεται να μην ανταποκρ�νεται. �λλες φορ�ς, ασκο�με την π�στη μας αγανακτ�ντας απ�ναντ� Του λ�γοντας «Θε� μου που ε�σαι; Γιατ� δεν με βλ�πεις;» κι �λλες φορ�ς εγκαταλε�πουμε τον αγ�να, αποκτ�ντας μια αυστηρ� εικ�να για Αυτ�ν, ο οπο�ος αδυνατε� να μας βοηθ�σει λ�γοντας �τι «τελικ� μπορε� να μην υπ�ρχει Θε�ς».
Εκε�νος �μως, μας παρακολουθε� εν τη σιωπ� του και φα�νεται να μην παρεξηγε� τους �ποιους λογισμο�ς μας. Και μ�λιστα �χι απλ� μας παρακολουθε�, αλλ� λειτουργε� πιο ενεργ� κι απ� μας τους �διους για την δικ� μας σωτηρ�α. Τι γ�νεται �μως �ταν του ζητ�με απεγνωσμ�να να παρ�μβει για να δ�σει την υγε�α μας, για να βρο�με μια δουλει�, για να μας βοηθ�σει σε �να πρ�βλημα κι Αυτ�ς δεν κ�νει το θα�μα του;
Το λ�θος το οπο�ο γ�νεται, ε�ναι �τι Του ζητ�με να �ρθει στην ταραχ� μας, αντ� να π�με εμε�ς σ’ Αυτ�ν και να νι�σουμε λ�γη απ� την μακαρι�τητ� του. Ζητ�με απ� �να Θε�, να εμφανιστε� εν μ�σω κρ�σης και να π�ρει μ�ρος στην τρ�λα μας, στη φουρτο�να μας. Αλλ� Αυτ�ς θ�λει ηρεμ�α για να εμφανιστε�. Δι�τι μ�σα στην ταραχ� μας δεν �χουμε την υγε�α των πνευματικ�ν μας ματι�ν �στε να Τον αναγνωρ�σουν! Δι�τι τελικ� υπ�ρχει και στην ταραχ� μας μ�νο που τον κρ�βουν οι ασθενε�ς πνευματικ�ς αισθ�σεις μας. �ταν �μως ηρεμ�σουμε και ησυχ�σει η θαλασσοταραχ� μας, τ�τε μπορο�με να διακρ�νουμε την παρουσ�α Του. Τ�τε φανερ�νεται η δ�ξα Του και το μεγαλε�ο της μακαρι�τητ�ς Του.
Γι αυτ� εν καιρ� κρ�σης, ας κρατ�σουμε την ψυχραιμ�α μας. Ας κρατηθο�με γερ� να μην βουλι�ξουμε! Τα κ�ματα θα σταματ�σουν κ�ποια στιγμ� και πρ�πει να μας βρουν στις θ�σεις μας, στο τιμ�νι της ζω�ς και �χι στον βυθ� της καταστροφ�ς μας. Θα πρ�πει να ε�μαστε ικανο� να Τον αναγνωρ�σουμε �ταν η μακαρι�τητ� Του απλωθε� και καταπα�σει την κρ�ση μας, δι�τι πρ�πει να �χουμε δυν�μεις να φτ�σουμε ως τη στερι� σ�οι, για να μπορ�σουν τα β�ματ� μας να χαραχτο�ν στην �μμο της ζω�ς, �στε να δηλ�σουν τη δικ� μας παρουσ�α στην αιωνι�τητα.
