Λ�ξεις, σκ�ψεις και χρ�ματα. Σαν διακεκομμ�νες σκην�ς απ� την ζω�, που �θελ� τους, μ�σα απ� τα χ�ρια της, βρ�σκουν συνεκτικο�ς δεσμο�ς και συνομιλο�ν, καταστρ�νοντας �να σχ�διο και �να πλ�νο κυριαρχ�ας των αισθ�σεων. Με την πρ�τη ψηλ�φιση, γν�ρισε την χαλκογραφ�α. Με την αναμ�χλευση των ενθυμ�ων της κ�νησης του χεριο� της, ως μ�ας συναισθηματικ�ς προ�κτασης της αν�γνωσης της ζω�ς, ζωγρ�φισε. Και με το τρ�το σ�λτο της στην τ�χνη, �γραψε για �ρωτες, αισθ�ματα, απογο�τευση και αν�μνηση, το ταξ�δι της πορε�ας της στον κ�σμο της πο�ησης. Παντρε�ει με μια απαρ�μμιλη μαεστρ�α τις δ�ο μεγαλ�τερες αγ�πες της, την ζωγραφικ� και την πο�ηση και συμμαζε�ει τα χν�ρια της ζω�ς στον δι�βα της προς την πραγμ�τωση. Βλ�ποντας τα �ργα της, με μια πρ�τη ακατ�ργαστη σκ�ψη, ε�τε �χει απλ�σει το χρ�μα � �χει προτιμ�σει το κ�ρβουνο � το μον�χρωμο μολ�βι, τα τριαντ�φυλλα, ο �ρωτας, το χ�δι, μια γυναικε�α πλανεμ�νη στην αγ�πη μορφ�, �νας περ�πατος στην αγκαλι� εν�ς κορμιο� κι �να φιλ� στα χε�λη, σε ταξιδε�ουν σε μια εποχ� μπαρ�κ και μπο�μ... �ργα της κοσμο�ν το Μουσε�ο Μπεν�κη, εν� συμμετε�χε και σε 30 ομαδικ�ς εκθ�σεις στην Ελλ�δα και στο εξωτερικ�. Σε μια αναζ�τηση να συγκερ�σει την πο�ηση και την ζωγραφικ�, εξ�δωσε την προσωπικ� της ποιητικ� συλλογ�, με τ�τλο «Σ' αγαπ�ω εν λευκ�». Πρ�σφατα, το πο�ημ� της «ï¿½νθρωπε», βραβε�τηκε μ�σα απ� τον διαγωνισμ� που πραγματοπο�ησε το περιοδικ� μας με θ�μα τον ΑΝΘΡΩΠΟ. Για την προσφορ� της μ�λιστα στην Ελληνικ� Εταιρ�α για την Σκλ�ρυνση κατ� Πλ�κας, βραβε�εται σε ειδικ� εκδ�λωση στις 26 Ιανουαρ�ου. Σε μια προσπ�θει� μας να απογυμν�σουμε τις λ�ξεις και τις εικ�νες, σκ�βουμε βαθι� στην ψυχ� της καλλιτ�χνιδος, αφ�νοντας την �δια να απαλ�νει το σ�μα απ� τα λ�πια της τ�χνης... Δεν ε�ναι �λλη, απ� την Ευαγγελ�α Βο�λτσου.
Νικ�λας Βουκκαλ�ς: Μαθ�ματα χαλκογραφ�ας αλλ� και ζωγραφικ�ς στην περ�οδο του δημοτικο�. Π�σο ε�κολο ε�ναι να εκφραστε�ς καλλιτεχνικ� σε μια τ�σο νεαρ� ηλικ�α που ακ�μα δεν �χει αντιληφθε� με λ�ξεις το μυαλ� του ανθρ�που, τον κ�σμο;
Ευαγγελ�α Βο�λτσου: Τις πρ�τες στιγμ�ς της ζω�ς μας κλα�με. Μετ� το κλ�μα, ακολουθε� ηρεμ�α και �σως �να χαμ�γελο στην αγκαλι� της μ�νας. Οι λ�ξεις ε�ναι ακ�μα αν�ητες, μ�νο τα ηχοχρ�ματ� τους μας γεννο�ν συναισθ�ματα. Τα πρ�τα μας ερεθ�σματα ε�ναι οπτικ� και ηχητικ�. Η εκ-πα�δευσ� μας �μως, �χει αρχ�σει πριν δο�με το πρ�το φως με τα συναισθ�ματα, τους �χους που �νοιωθε η μητ�ρα μας. Στο δημοτικ� ξεκ�νησα μαθ�ματα και �ρχισα να μαθα�νω πως γεννιο�νται τα χρ�ματα, πως τα �ψυχα πα�ρνουν ζω� μ�σα απ� την ψυχ� μας. Λ�ξεις �γνωστες τ�τε, αλλ� ζωνταν�ς μ�σα μου. �σο πιο αγν� ε�ναι μια ψυχ�, τ�σο πιο ε�κολο ε�ναι να αποδ�σει το συνα�σθημα σε �να υλικ� και ο κ�σμος μας μ�σα απ� τα μ�τια μιας παιδικ�ς ψυχ�ς, δεν ε�ναι τ�ποτα �λλο παρ� �μορφος και μαγικ�ς, παραμυθ�νιος. Δεν ε�ναι απαρα�τητο το υψηλ� γνωστικ� επ�πεδο και οι μεγ�λες λ�ξεις για να πεις «μαμ�, μπαμπ� σ’ αγαπ�ω». Φτ�νουν τρεις λ�ξεις κι αυτ�ς ακ�μα γ�νονται περιττ�ς με μια αγκαλι�. Ζωγρ�φισα �τι δεν �ξερα με λ�ξεις να αποδ�σω, τις �ρες μου που αγν�ντευα την θ�λασσα και το παιχν�δι που ο νους μου με παρ�σερνε ως την �ρα που θα με τρ�βαγε π�σω η φων� της μ�νας μου.
Ν.Β. : Π�νω απ� 1000 �ργα σου, κοσμο�ν α�θουσες και χ�ρους σημαντικ�ν φορ�ων πολιτισμο� και προσωπικ�ς συλλογ�ς. Π�σο υπερ�φανη μπορε� να νι�θεις που τα χρ�ματα και τα σχ�ματα που �πλασες σε στιγμ�ς εσωτερικ�ς καλλιτεχνικ�ς μοναξι�ς, κρατο�ν συντροφι� στις ψυχ�ς των θεατ�ν που τα θαυμ�ζουν; Τι ε�ναι τελικ� τ�χνη, αν �χι �νας σημαντικ�ς δι�λογος χωρ�ς λ�ξεις;
Ε.Β.: Το πιο εγωιστικ� συνα�σθημα σε �ναν �νθρωπο ε�ναι η αγ�πη. Αδιαφορε� για �λα και κ�νει �να β�μα πιο κοντ� στο μεγαλε�ο της ψυχ�ς. Δεν χαρ�ζεται, δεν μεταβιβ�ζεται, δεν μπορε� καν�νας να στην π�ρει, μ�νο να την νι�σει μπορε� απ� τα �ργα σου και τις πρ�ξεις. Τα �ργα μου ε�ναι �να κομμ�τι απ� την ψυχ� μου, που σαν αντ�δωρο αποκτ�θηκε απ� το μ�στη. Στου διαλογισμο� τα μονοπ�τια να περιδιαβα�νουνε μαζ� κι �ταν πια φτ�νει σε �να τ�λμα και καταλ�γει να ρωτ�ει «τι ε�ναι η ζω�», μ�σα απ� τα μ�τια μου να βλ�πει πιο μ�σα στην δικ� του την ψυχ�, να απομακρ�νεται απ� την �λη και �τι του μαυρ�ζει την ζω�. Και μ�νος του να ανακαλ�πτει το μεγαλε�ο που κουβαλ�ει απ� παιδ�. Δεν ε�ναι απαρα�τητες οι λ�ξεις. Τα χρ�ματα ε�ναι μια χρονομηχαν� που μπρος και π�σω ταξιδε�εις και ζεις την κ�θε σου στιγμ� σαν τ�ρα κι ας ε�ναι μακριν�. Μια μ�ρα �ταν περ�σουνε τα χρ�νια, το σ�μα θα �χει πια φθαρε�. Της ψυχ�ς �μως το μεγαλε�ο ε�ναι �να μικρ� παιδ� που αν �χεις φυλαγμ�νο, ε�ναι καθαρ� και αγν�. �νας συνεχ�ς δι�λογος με την ψυχ� ε�ναι η ζωγραφικ�, �νας ζωνταν�ς δι�λογος απ� �ψυχα υλικ� που π�ραν ζω� απ� εμ�να στην αρχ� και απ� τον θεατ� στην πορε�α τους.
Ν.Β.: Πο�ηση και ζωγραφικ�. Μ�α λεπτ� γραμμ� αν�μεσ� τους, διαχωρ�ζει την φραστικ� απ� την χρωματικ� και σχηματικ� πανδαισ�α. Πως θα χαρακτ�ριζες τον εαυτ� σου, τελικ�, ζωγρ�φο � ποι�τρια, δεδομ�νου �τι �χουν βραβευθε� ποι�ματ� σου και σε πολλο�ς διαγωνισμο�ς εν� �χεις εκδ�σει και προσωπικ� ποιητικ� συλλογ�;
Ε.Β.: Η ζωγραφικ� γενν�ει πο�ηση και η πο�ηση ζωγραφικ�. Ζω σε �ναν πολυδι�στατο χ�ρο και μου ε�ναι ακατ�ρθωτο να με�νω στη μια δι�σταση της εικασ�ας. Μου αρ�σει να δημιουργ� και να απεικον�ζω το ιδεατ� με χρ�ματα και λ�ξεις, με σχ�ματα και μορφ�ς, με αρ�ματα και ν�τες που �λλες φορ�ς υπ�ρχει γλωσσ� να μιλ�σω κι �λλες φορ�ς ε�ναι αν�κανη να δ�σει �λα �σα θ�λω να πω. Ε�ναι φορ�ς, που η σχηματικ� γραφ� στον καμβ� σε συνδυασμ� με απεικονιστικ� �κφραση μ�σω λ�ξεων, φτ�νει κοντ� στο επιθυμητ� αποτ�λεσμα. �λλες π�λι, ε�ναι απαιτο�μενο το ουτοπικ� περιβ�λλον �στε η εσωτερικ� αν�γκη να βρεις δι�δους στο πραγματικ�, σου μοι�ζει με αλλοτριωμ�νο �νειρο �στε εξωτερικε�οντας να μην χαθε� το ιδεατ� και χαθε�ς κι εσ� μ�σα σε μια πραγματικ�τητα απροετο�μαστη να δεχτε� συναισθ�ματα που �σως ξ�χασε, �σως �χασε στο π�ρασμα απ� την αγν�τητα της ψυχ�ς στο σ�γχρονο παραλ�ρημα. Η ποιητικ� μου συλλογ�, ε�ναι �να ανθολ�γιο με �ργα μου. Π�νακες ζωγραφικ�ς και ποι�ματα – στ�χους – κε�μενα σε μια προσπ�θεια να συνδυαστο�ν τα χρ�ματα με τις λ�ξεις και τα συναισθ�ματα με τις εικ�νες που υπ�ρχουν αλλ� και αυτ�ς που πλ�θουμε στο π�ρασμα των σελ�δων του. Αφιερωμ�νο στον �νθρωπο που με γ�ννησε και πρ�σφατα �χασα, τον Πατ�ρα μου Θωμ� Βο�λτσο.
Ν.Β.: Πρ�σφατα, διακρ�θηκες στον Διαγωνισμ� Πο�ησης που διοργ�νωσε το περιοδικ� μας, με θ�μα τον �νθρωπο. Ο σκοπ�ς της συμμετοχ�ς σου �ταν καθαρ� ανθρωπιστικ�ς, �πως �ριζαν κι οι �ροι συμμετοχ�ς στον διαγωνισμ�. Μπορε� τελικ� η πο�ηση κι η τ�χνη γενικ�τερα, να αποτιν�ξει την κακ�ς αποδομ�νη ταμπ�λα της ελ�τ ταυτ�τητ�ς της και να αποκτ�σει μια πιο κοινωνικ� μορφ�;
Ε.Β.: Το ηλεκτρονικ� περιοδικ� e-charity.gr με κ�ντρο τον �νθρωπο… τον διαχειριστ� της πραγματικ�τητας που �χοντας σαν β�ση την οικογ�νεια, την παιδε�α, την γν�ση καταλ�γει σε μορφ� ικαν� σε �ναν ιδεατ� κ�σμο να αντιμετωπ�σει το κ�θε τι με σ�νεση και σοφ�α. Σε μια κοινων�α που η λ�ξη «δημοκρατï¿½α» δεν �χει λ�γο �παρξης ως αυτον�ητη και το κοιν� καλ� ε�ναι η πραγματικ�τητα, οι εκλογ�ς ε�ναι ο ικαν�τερος τρ�πος επιλογ�ς χωρ�ς κ�λπη και η αγ�πη να ζεις στα �ρια, χωρ�ς καν�να περιθ�ριο απομ�νωσης ψυχ�ν. Η τ�χνη δε, γ�νεται κτ�μα �λων, �χι πλ�ον σαν ψυχικ� μ�νο αν�ταση, αλλ� σαν περαιτ�ρω προσπ�θεια του αγνο� να ακουμπ�σει το Θε�, �χι στα π�δια προσευχ�μενος αλλ� στην κεφαλ� ιδ�α σκεπτ�μενος. Εκε� «ελ�τ» ε�μαστε �λοι σαν �να και σαν μον�δα. Η παιδε�α μπορε� να μας βγ�λει απ� κ�θε αδι�ξοδο και να μας δ�σει την �θηση μ�σω της τ�χνης να καταργ�σουμε ταμπ�λες και χαρακτηρισμο�ς. Η παιδε�α μας δεν αρχ�ζει και τελει�νει στα πρ�τα χρ�νια της ζω�ς μας αλλ� ως �δια ζω� τρ�φει την ζω� μας! Η εικασ�α μπορε�, η τ�χνη θ�λει, εμε�ς θ�λουμε;
Ν.Β.: Τι δον�σεις προκαλο�ν στην ψυχ� οι λ�ξεις: Θ�λασσα, Χειμ�νας, Λευκ� και �νθρωπος;
Ε.Β.: Υπ�ρτατη θε� (η θ�λασσα) γ�ννησε την δημιουργ�α και την κ�νηση της α�ναης �λλειψης στο κεν� που �ρχισε να λι�νει καθ�ς προβ�λουν χρ�ματα φωτι�ς που πλημμυρ�ζουν με ζω� το χ�ος. Εκε� προβ�λει ο ουραν�ς, καθρ�πτης του �ρωτα, του φωτ�ς το μεγαλε�ο να ανακατ�ψει σε �ναν χορ� που το λευκ� χαρ�χτηκε στα β�ματα της μουσικ�ς. Τα κ�ματα εκρ�ξεις που λεια�νουν τα πρωτ�πλαστα αιχμηρ� βρ�χια των ηφαιστε�ων. Ηδον� της γης που αγ�πησε μικρο�ς θεο�ς ακ�μα κι αν την περιφρ�νησαν κοιτ�ζοντας ψηλ�, μα αυτ� �λα τους τα �δωσε και τ�λος μια αγκαλι� αι�νια κοντ� της το σ�μα το θνητ�. Κι αθ�νατη η ψυχ� να ταξιδε�ει εκε� που σμ�γει η θ�λασσα με ουραν� και το γαλ�ζιο γ�νεται λευκ�. Λευκ� θαν�του και ζω�ς μικρ�ς χειμ�νας η ζω�, �νοιξη περιμ�νει με χαραγμ�νη ρ�τα. Θε� Αφροδ�τη, μ�να του �ρωτα, ξαν� κοντ� σου σε �ναν χορ� ατελε�ωτο η �λλειψη μακρι� σου και πλησι�ζω (σαν �νθρωπος κι εγ�) �ρχομαι ξαν� στην αγκαλι� σου…
