Πρωιν� Παρασκευ�ς. �χω �δη τελει�σει τον καφ� μου και αδημον� για το τ�λος του ωραρ�ου. �πεται τρι�μερο. Και το 'χω τ�σο αν�γκη. Πιστε�ω �σο κι εσ�. Κουρ�στηκα αυτ� το δι�στημα. «Τ�ντωσα» λ�ω και κ�ποιος γελ�ει μη μπορ�ντας να κατανο�σει την ουσ�α της φρ�σης μου. Δουλει�, υπερωρ�ες, υποχρε�σεις, π�γαινε �λα, β�λε μπροστ� το κλειδ� στη μηχαν�, κοιμ�σου και ξ�πνα αξημ�ρωτα, ατ�ρμονος κ�κλος. Δ�ξα Τον Θε�. Χα�ρομαι λοιπ�ν. Κ�τι μ�σα μου φτερουγ�ζει, σαν φτερο�γιζε �ταν �μουν μικρο�λα και περ�μενα το κλε�σιμο των σχολε�ων για να πετ�ξουμε χαρταετ�. Μια φορ�, μου ε�χαν κ�νει δ�ρο �ναν Ευχο�λη! Τους θυμ�σαι τους ευχο�ληδες; Κ�τι λιλιπο�τια κουκλ�κια, με στρουμπουλ�ς πλαστικ�ς κοιλ�τσες, καλοκ�γαθο χαμ�γελο και γελο�ο φωσφοριζ� μαλλ�.
�ταν ροζ και τον επεξεργαζ�μουν �ρες. Ε�χα καμωθε� πως ε�ναι το γο�ρι μου. Και πως �ντως �φερε τη μαγικ� δ�ναμη, να εκπληρ�νει ευχ�ς. Μετ� τον �χασα. Και ευχ�μουν στον Α�ρατο να β�λει το χ�ρι του, κ�θε που τα χρειαζ�μουν. Σ�μερα λοιπ�ν, ε�μαι κουρασμ�νη. Αλλ� αισι�δοξη στη θ�α του Σαββατοκ�ριακου. Φοβ�μαι �μως και σου το ομολογ�, πως η βαθ�τερ� μου κο�ραση δε φε�γει. Λυπ�μαι �ταν σε μαυρ�ζω. Η αισιοδοξ�α ε�ναι μον�δρομος. Μ�νο που να, πρ�πει να γ�νει μνε�α και σε εκε�να, που η αισιοδοξ�α δε βο�θησε. Δεν καταλαβα�νω. � μ�λλον καταλαβα�νω, αλλ� ο π�νος ε�ναι τ�σο βαθ�ς και δε βοηθ�ει πουθεν�. Προχθ�ς, �νας αλλοδαπ�ς �στεγος, �ναψε ν�χτα μια φωτι�. Για να ζεσταθε�. Και κ�ηκε. Δε ξ�ρουμε δηλαδ� αν κ�ηκε � αν τον �πνιξαν οι αναθυμι�σεις. Και σ�μερα π�λι, κο�τα. Σπ�τι φιλ�ζωης εθελ�ντριας π�ρε φωτι�. Κ�σμος παρακαλο�σε να βοηθηθο�ν απ� την πυροσβεστικ� τα ορφαν� ζω�κια, μα εκε�νοι αρνο�νταν πεισματικ�. Τι αξ�α �χει η ζω� των τετρ�ποδων, �τσι;
Αφ�θηκαν να πεθ�νουν βασανιστικ�. Με αυτ� και τα �λλα, μα�ρισα. Με φουμ�ρισε κι �μενα ο καπν�ς απ� τις αναθυμι�σεις. Σαν τα ντουβ�ρια του καμ�νου σπιτιο�. Και τι σε νοι�ζει τι κ�νω, θα μου πεις. «Τρ�βα κοριτσ�κι μου να ρ�ψεις καν�να exte και μη μας σκοτ�ζεις μ�ρα που ε�ναι. �λλοι πονο�ν, κι �λλη παρηγορι� γυρε�ει». �χεις δ�κιο. Κι εγ� σου το αναφ�ρω και μετ� θα το ξεχ�σω. Για να μπορ� να συνεχ�σω. Αφο� δε μπορ� να βοηθ�σω, �τσι κι αλλι�ς. Μ�νο που σκ�φτομαι… Σκ�φτομαι. Π�ω ως το αυτοκ�νητο και παγ�νω. Λ�ω μουδι�ζουν και πονο�ν τα χ�ρια μου. Αναπν�ω και ριγο�ν τα μ�σα μου. Το κρ�ο αυτ� δε παλε�εται. Και μετ� πειν�ω. Και γουργουρ�ζει το στομ�χι μου και λ�ω 3 �ρες ακ�μη, θα κρατηθ�. Γ�νομαι για π�ταμα. �να μ�τσο χ�λια. Και ε�ναι π�ντε λεπτ� για το αυτοκ�νητο. Π�ντε λεπτ�. Και μερικ�ς �ρες για να γυρ�σω σπ�τι. Τις μετρ�ς και πριν προλ�βεις, σου τελει�νουν. Και βγα�νεις �ξω και σε αρπ�ζει ο χιονι�ς.
|
Και τρ�χεις γρ�γορα να τελει�σεις τις υποχρε�σεις και δεν πηγα�νεις ο�τε για καφ�. Γυρν�ς π�σω ασθματικ� και σχολι�ζεις, πως �χει -1 C. Και σκ�ψου λ�ει, αυτ�, να μην �ταν 10λεπτο. Να �ταν περισσ�τερο. Να �ταν 12ωρο. 24ωρο. Να �ταν μια μ�ρα. Και μια ν�χτα. Να μην �ταν μια μ�ρα. Να �ταν ημ�ρες. Να �ταν εβδομ�δα. Να κρ�ωνες λ�ει και να πεινο�σες. Να �ταν η καθημεριν�τητ� σου. Φαντ�σου λ�ει αυτ� να μη τελε�ωνε. Και να μη γυρνο�σες σπ�τι. Η αισιοδοξ�α να μην ε�χε θ�ση πουθεν�. Κι εσ� να μη χαιρ�σουν που η π�λη ντ�θηκε στα λευκ�, γιατ� �γινε πιο μα�ρη η ζω� σου. Και το αν �σουν δ�ποδος � τετρ�ποδος, να μην �νοιαζε καν�ναν. Στην εξαθλ�ωση, �λοι γιν�μαστε �διοι. Φαντ�σου λ�ει, αυτ�, να �ταν η ζω� σου. Απλ� φαντ�σου.
“�ποιος δεν �χει ζ�σει στο πεζοδρ�μιο, αποκλε�εται να ξ�ρει τι π�ει να πει, να ε�σαι τ�μιος και ειλικριν�ς και ταυτ�χρονα παρ�νομος. �ποιος δεν �χει ζ�σει στο πεζοδρ�μιο, καλ� θα κ�νει να το βουλ�νει, �ταν η κουβ�ντα φτ�νει σε θ�ματα �πως η μοναξι� κι ανασφ�λεια".
Πα�λος Σιδηρ�πουλος
|
|
Διαβ�στε επ�σης:
