|
|
...γιατ� �λα αρχ�ζουν απο το τ�λος...
�λα αρχ�ζουν με �να τ�λος...
Σ�ματα... χ�ματα... μουσικ�ς αντιθ�σεις... �λα συνθ�τουν μια παραστ�ση, μια παρ�σταση που αναμφισβ�τητα καθημεριν� διαδραματ�ζεται μπροστ� μας.
Κανελ�ριζα...
Και χ�λια δυο αρ�ματα πλυμμηρ�ζουν το χ�ρο του Αλατζ� Ιμαρ�τ. Να αναρωτι�σαι που τελει�νει το κοιν� και που αρχ�ζει η σκην�. �να συνονθ�λευμα συναισθημ�των, λ�ξεων που ανεμ�ζουν στον α�ρα. Μια παρ�σταση διαφορετικ�... αληθιν�.
«Στο’πα και στο ξαναλεω» αν�σες σβ�νουν στο σκοτ�δι και κ�ματα παρασ�ρουν φ�βους και αγ�πες. �ταν μια παρ�σταση διαφορετικ�, ελευθερη μα και πολυ αλυσοδεμ�νη σε χν�ρια του παρελθ�ντος, του παρ�ντος �σως και του μ�λλοντος... «Φε�γω» ακο�στηκε και το φευγι� μιας ηθοποιο� ε�τε απ� τη σκην�, ε�τε απ� τη ζω� (�ραγε ποι�ς ξ�ρει) �ταν μια εικ�να που χ�ραξε στη βλ�ψη μου ελπ�δες που αιμορραγο�ν... ελπ�δες �μως!
Κανελ�ριζα... και ρ�ζες απο καν�λλες να ξεπλ�νουν τους το�χους, να β�φουν στις αποχρ�σεις της �μμου τη μν�μη μας. Η θλ�ψη και η χαρ� να εναλλ�σσονται στα σκηνοθετημ�να ποιητικ� περιγρ�μματα. �νθρωποι που απ� παιδια �γιναν μεγ�λοι, απ� μεγ�λοι πιο μεγ�λοι κι �στερα δε μ�νει τ�ποτα �λλο παρ� μ�νο η γραμμ� εκκ�νησης και π�λι. Να θες να επιλ�ξεις το συνα�σθημα μα η εικ�να να μη στο επιτρ�πει, �τσι μια μικρογραφ�α της ζω�ς μ�σα σε το�τες τις �ρες ολα αυτ� γ�νανε πολιτισμικ�ς συνθ�σεις. Π�σα μπορο�με να γρ�ψουμε �ταν η φαντασ�α μικρα�νει μπροστ� στην πραγματικ�τητα; �ταν η ζω� εκε� �ξω σου δ�νει πιο πολλ�;
Πιο πολλ� κι απ� �σα φαντ�στηκες, πιο πολλ� και απο �σα θα �θελες να φανταστε�ς. Τα ιπτ�μενα σ�ματα που στροβιλ�ζονταν γ�ρω μου, �ρπαξαν τα δ�κρυα του αποχωρισμο� και �ριξαν �μμο να σκεπ�σουν τον θρ�νο μου...
|
