Β�λτε την μουσικ� να πα�ζει και ταξιδ�ψτε στη μοναξι� των κλοσ�ρ της εποχ�ς μας...
Πλατε�α Συντ�γματος, δ�πλα στην �ξοδο του μετρ�. �ρα 20:30 το βρ�δυ. �ρα αιχμ�ς για τους κατο�κους της πρωτε�ουσας. Κ�νε εικ�να. Κ�που εκε� βρ�σκεται κι αυτ�, εκε� κ�τω απ� το ξενοδοχε�ο Μεγ�λη Βρετ�νια. Στην υπ�θεση, εκτ�ς απ� την χλιδ� των 5 αστερι�ν, αντικε�μενο –κλειδ� – ε�ναι �να πλαστικ� ποτ�ρι των Starbucks, απ� αυτ� για τα δημοφιλ� στους μοντ�ρνους Αθηνα�ους, take-away ροφ�ματα.
Μ�νο που το ποτ�ρι σε αυτ� την περ�πτωση ε�ναι �δειο. Κ�ποιος απ�λαυσε προηγουμ�νως το περιεχ�μενο κι εκε�νη το βρ�κε ψ�χνοντας στα σκουπ�δια, με σκοπ� να το γεμ�σει ξαν�. Να του δ�σει �να καινο�ριο περιεχ�μενο, πιο συμπαγ�ς απ� �ναν ζεστ� latte.
Με το χ�ρι απλωμ�νο στον δρ�μο, ζητιανε�ει την ελεημοσ�νη των λιγ�τερο καταφρονημ�νων, χωρ�ς να γνωρ�ζει την τραγικ�τητα, που κουβαλ�ει το �διο το εκτελεστικ� �ργανο της ελεημοσ�νης της, το ποτ�ρι! Γι’ αυτ�ν, ε�ναι �να ακ�μα σκουπ�δι σαν κ�θε �λλο. Σαν �λα τα «χρηστικ�» σκουπ�δια, που συχν� μαζε�ει. Ρακ�νδυτη και ρυτιδιασμ�νη, μοι�ζει να την �χουν γερ�σει αυτο� οι δρ�μοι πριν την �ρα της. Κοιμ�ται τ�ρα. Την π�ρε ο �πνος στα τσιμ�ντα, γι’ αυτ� π�ρα το θ�ρρος και στ�θηκα να την παρατηρ�σω απ� την γων�α. Συν�θως κι εγ� δεν στ�κομαι. Θες απ� ντροπ�, θες γιατ� συν�θισε το μ�τι να βλ�πει ζητι�νους…
Διαβ�ζω και π�λι αυτ� που μ�λις �γραψα και ντρ�πομαι ακ�μη περισσ�τερο, τ�σο που θ�λω να κρυφτ�. Μαζ� με τις πρ�ιμες ρυτ�δες της, αγρι�ψαμε κι εμε�ς. Και προσπερν�με τον π�νο, που δεν μας αγγ�ζει. Εμε�ς που ε�μαστε οι �νθρωποι της «κανονικ�τητας», οι ενεργο� πολ�τες, οι εσωτερικο� του περιθωρ�ου.
Βλ�πει μ�πως κανε�ς καμι� εν�ργεια;
