Αν�βηκα στο λεωφορε�ο για ακ�μη μια φορ�, χωρ�ς καμ�α �ρεξη… Ο δρ�μος, ο χρ�νος π�ντα οι �διοι. Μ�νο τα πρ�σωπα αλλ�ζουν σε κ�θε μου ταξ�δι. �χοντας βαρεθε� �δη απ� τη Σταυρο�πολη, �βαλα τα ακουστικ� μου, δυνατ� τη μουσικ� και χ�θηκα στις σκ�ψεις μου. Στην τελευτα�α στ�ση αν�βηκε �νας τ�πος – �χι π�νω απ� τρι�ντα – κι �κατσε στη θ�ση δ�πλα μου. Δεν π�ρασαν π�ντε λεπτ�, �ταν �ρχισε να μιλ�ει στο κινητ�. Παρ� τη μουσικ�, ενοχλ�θηκα απ� το συνεχ�ς μουρμουρητ� και σταματ�ντας το τραγο�δι γ�ρισα να τον κοιτ�ξω.
�σως απ� αντ�δραση, �σως ακ�μα και απ� περι�ργεια σταμ�τησα και �κουγα �σα �λεγε. «Ναι μαμ�, καλ� ε�μαι, τι καιρ� κ�νει στην Αυστρ�α;» Χωρ�ς να με νοι�ζει τι καιρ� κ�νει εκε� π�νω, �μουν �τοιμη να συνεχ�σω το τραγο�δι, �ταν τον �κουσα να λ�ει «Π�γα το πρω� στον ΟΚΑΝΝΑ και την �λλη εβδομ�δα πρ�πει να παρουσιαστ� στο Α.Σ. Σταυρο�πολης. Ναι, τ�ρα π�ω να δω το παιδ�. Ξ�ρεις μ�να τι με ρ�τησε ο γιος μου; Αν π�γα να καθαρ�σω τον τ�φο της μ�νας του. Του λ�ω "παιδ� μου δυο χρ�νια τ�ρα πηγα�νω κ�θε μ�ρα στη μαμ� σου". Ο πατ�ρας τι κ�νει; �λα τ�ρα ρε μ�να, μην κλαις και αρχ�σω κι εγ� και ε�μαι μ�σα σε κ�σμο. Σ’ αγαπ�ω ρε μ�να».
�μεινα να κοιτ�ω το κεν�. Απ� τη συζ�τηση που συνεχ�στηκε, κατ�λαβα �τι ο �νθρωπος αυτ�ς �ταν πρ�ην χρ�στης που �ταν φυλακ� και ε�χε �να μικρ� παιδ� χωρ�ς μαμ�. Εκε�νη τη στιγμ� �νιωσα τ�σο μεγ�λη ντροπ�, αναλογιζ�μενη το π�σο αστε�α μοι�ζουν τα δικ� μου προβλ�ματα μπροστ� στα δικ� του, που γ�ρισα απ� την �λλη. Π�σο λ�γη και μικρ� �νιωσα! Ποτ� πριν δεν ε�χα προβληματιστε� για το π�ς ε�ναι η μετ�πειτα ζω� των αποφυλακισμ�νων και των πρ�ην χρηστ�ν. Με τι δ�ναμη ξαναγεννιο�νται και χτ�ζουν το α�ριο και τι αντιμετ�πιση τυγχ�νουν απ� εμ�ς τους «απ’ �ξω», τους «καθαρο�ς»; Αλ�θεια, εγ� �χω πει ποτ� στη μ�να μου �τι την αγαπ�; Χωρ�ς ντροπ�ς. Δυσκολε�ομαι να θυμηθ�. Π�ντα κ�που βρ�σκεται η λ�ξη, αλλ� και π�ντα κ�που σκαλ�νει, εκε�, κ�τω απ� τη γλ�σσα…
Κατεβα�νοντας απ� το λεωφορε�ο γ�ρισα να τον κοιτ�ξω καλ�, να μην ξεχ�σω το πρ�σωπ� του. �ταν με κατ�λαβε, απλ�ς του χαμογ�λασα. �μεινα να παρακολουθ� το λεωφορε�ο μ�χρι που χ�θηκε. Δεν γν�ριζα ο�τε το �νομ� του κι �μως, ο �νθρωπος εκε�νος μου ε�χε δ�σει �να απ� τα μεγαλ�τερα μαθ�ματα της ζω�ς μου. Περπ�τησα μ�χρι το σπ�τι με τη μουσικ� να πα�ζει. «People are strange» ψιθ�ριζε ο Jim στο μυαλ� μου… �να σ�μα σταμ�τησε τα β�ματ� μου. �νιωσα μια οικε�α παρουσ�α γ�ρω μου. Σ�κωσα το κεφ�λι μου και ε�δα τον πατ�ρα μου να με υποδ�χεται στην ε�σοδο. «Γεια σου μπαμπ�!» κρ�φτηκα στην αγκαλι� του ανακουφισμ�νη που γ�ρισα σπ�τι, στο καταφ�γι� μου. «Σ’ αγαπ�!» του ε�πα, χωρ�ς ντροπ�ς. Με κο�ταξε σχεδ�ν με τρ�μο και μου ε�πε: «Ε�σαι καλ� παιδ� μου;» Γ�λασα και τον αγκ�λιασα ακ�μη πιο σφιχτ�…
Το βρ�δυ, λ�γο πριν κοιμηθ� �κλεισα τα μ�τια και υποσχ�θηκα να μην ξεχ�σω ποτ� εκε�νον τον αφαν� �ρωα… ï¿½χουν περ�σει απ� τ�τε π�ντε μ�νες… Οι �νθρωποι αυτο� αξ�ζουν μια δε�τερη ευκαιρ�α. Η ζω� ε�ναι απρ�βλεπτη. Μπορε� κι εγ�, � εσ� � ο καθ�νας μας να π�ρει λ�θος δρ�μο. Μην τον απορρ�πτεις, μην τον καταδικ�ζεις. Το μ�νο που ζητ�ει ε�ναι μια ευκαιρ�α να ξαναφτι�ξει τη ζω� του. Μια ανθρ�πινη ζω�…
