�να τοπ�ο στο πουθεν�, πεταμ�νο στο σ�μπαν. Ο χρ�νος, απουσι�ζει. Δ�ο �στεγοι σαλτιμπ�γκοι � μ�πως π�μπτωχοι διανοο�μενοι, περιμ�νουν στη μ�ση μιας ν�χτας �χρονης, �τοπης, ριγμ�νης σε �να μ�ρος, σαν τα χιλι�δες μικρ� και μεγ�λα κομμ�τια σκ�ψης του μυαλο�. Περιμ�νουν �ναν �γνωστο. Που θα �ρθει να τους σ�σει απ� την μαρτυρικ� αναμον� του τ�ποτε. Ο χρ�νος �χει σταματ�σει. Κι αυτο� πορε�ονται σε μια επαν�ληψη της �διας τους της �νοιας και της αν�ας. Ωστ�σο, �σο περιμ�νουν, πρ�πει να γεμ�σουν το κεν� του χρ�νου. Πρ�πει να συμφιλιωθο�ν με την ουσ�α της συντροφι�ς τους και να ψ�ξουν καλ�τερα μ�σα τους το σ�μερα, το α�ριο, το χθες... Στο α�ριστο περιβ�λλον τους, εισβ�λλουν ξαφνικ�, δ�ο μορφ�ς απ� το πουθεν�, που τους αποδεικν�ουν πως κ�ποια πρ�γματα γ�ρω τους αλλ�ζουν. Εξελ�σσονται. Δ�ο γν�ριμες μορφ�ς αλληλεξ�ρτησης. Ο εξουσιαστ�ς κι ο εξουσιαζ�μενος. Κι εν� τους καλο�ν να αποκτ�σουν δρ�ση, οι δ�ο φ�λοι, συνεχ�ζουν τη δικ� τους �χρονη σχ�ση, εν αναμον� του Σωτ�ρα κ. Γκοντ�. Κι �λα αλλ�ζουν σε �να τοπ�ο στ�σιμο. Η αναμον� τελικ� θα νικ�σει. Κι ο Γκοντ�, σ�γουρα, θα �ρθει α�ριο...
Ο Σ�μιουελ Μπ�κετ, χ�ρισε στα τ�σσερα πλ�σματα του �ργου του, τον ορ�ζοντα. Οι �ρωες καλο�νται μ�νο να διαγρ�ψουν την πορε�α τους προς την σωτηρ�α. Γραμμ�νο στην εποχ� που ακολο�θησε τον τραγικ� Β’ Παγκ�σμιο π�λεμο, κουβαλ�ντας την εμπειρ�α του ολ�θρου και της απουσ�ας χ�ρου σκ�ψης και πρ�ξης, αν�μεσα σε χαλ�σματα, πορε�εται 60 χρ�νια τ�ρα στις σκην�ς αναζητ�ντας τον... Γκοντ�. Πασχ�ζει να υπογρ�ψει μια κοινωνικ� σ�μβαση με το κοιν�, καλ�ντας τον κ�σμο σε δρ�ση κι �χι μ�νο σε ελπ�δα και αναμον� για αλλαγ�. �ργο βαθι� πολιτικ�, με κοινωνικ� διαστρωμ�τωση πλο�σιων - θυτ�ν και καλ�βουλων φτωχ�ν - θυμ�των, αναμοχλε�ει το σ�μερα της Ελλ�δος, ως οιων�ς και προφ�της για τα δικ� μας χαλ�σματα. Τα κοινωνικ� ερε�πια, τα κατ�λοιπα του βομβαρδισμο� των μ�σων ενημ�ρωσης που αποσ�θρωσαν μυαλ�, συνε�δηση, σκ�ψη και πνε�μα για να μας εξουσι�σουν. Επ�καιρο �σο ποτ�, ανεβα�νει στην σκην� μ�σα απ� την σκηνοθετικ� οδηγ�α του Κωστ� Καπελ�νη, με 4 εξα�ρετες γυναικε�ες μορφ�ς, καταξιωμ�νες στον χ�ρο του θε�τρου. Κ�τια Γ�ρου, Δ�μητρα Χατο�πη, Λουκ�α Πιστι�λα, Μυρτ� Αλικ�κη. Σημαντικ� συνεισφορ� και η Αρι�δνη Καβαλι�ρου που υποδ�εται τον αγγελιοφ�ρο του κ. Γκοντ� με το τ�χνασμα της απε�θυνσης προς το κοιν� για να υπαγορε�σει �μμεσα το ερ�τημα για την αναμον� του Γκοντ�, σ�μερα � α�ριο... Με αφορμ� τις πετυχημ�νες παραστ�σεις του Θε�τρου Τ�χνης Κ�ρολος Κουν στο Θ�ατρο Μελ�να Μερκο�ρη της Καλαμαρι�ς, συναντηθ�καμε με τις Λουκ�α Πιστι�λα και Μυρτ� Αλικ�κη... περιμ�νοντας τον Γκοντ�...
Νικ�λας : Ποια �ταν η πρ�τη αντ�δρασ� σας στην πρ�ταση για να υποδυθε�τε τους ρ�λους των Π�τζο και Λ�κυ σε �να �ργο δ�σκολο και πολ� απαιτητικ�; Αποτ�λεσε πρ�κληση για σας �νας τ�τοιος ρ�λος και π�σο σας δυσκ�λεψε;
Λουκ�α: Μεγαλ�τερη σημασ�α δεν �χει ο ρ�λος που θα κ�νεις, αλλ� η συμμετοχ� σε �να τ�τοιο �ργο. �λοι μας συμφων�σαμε πως δεν θα μπορο�σαμε να κ�νουμε κ�τι καλ�τερο, αυτ� την συγκεκριμ�νη περ�οδο. Στην Ελλ�δα ειδικ� του σ�μερα, κ�τι �λλο παρ�μοιο που να μας αγγ�ζει τ�σο πολ� και να �χει τ�σο βαθ� ν�ημα, δεν υπ�ρχει. Πρ�κειται για αριστο�ργημα. Δεν νομ�ζω πως λες �χι σε �να τ�τοιο �ργο μ�σα απ� το οπο�ο μπορε�ς να δεις φως...
Μυρτ�: Εμ�να αυτ� που με οδηγε� π�ντα ε�ναι να συναρμ�ζονται το �ργο κι η ομ�δα. Μπορ� �μως να ισχυριστ� πως η ομ�δα ε�ναι π�νω απ� το �ργο. Παρ�λα αυτ� το �ργο δεν χωρ�ει αμφισβ�τηση. Τρελα�νομαι για τις προκλ�σεις. �ταν κ�τι ε�ναι δ�σκολο με γοητε�ει π�ρα πολ�. Η ιδ�α μ�λιστα να πα�ξουμε γυνα�κες στο �ργο του Μπ�κετ φαιν�ταν π�ρα πολ� ενδιαφ�ρουσα. Απ� εκε� και π�ρα ομολογ� �τι με τον συγκεκριμ�νο ρ�λο, λ�γο ζορ�στηκα, αλλ� χα�ρομαι π�ρα πολ� γιατ� μπ�κα σε μια πολ� δημιουργικ� διαδικασ�α.
Νικ�λας: Φτασμ�νες και καταξιωμ�νες κι οι δ�ο στον χ�ρο. �νας καλλιτ�χνης, �νας ηθοποι�ς εν προκειμ�νω, �σο περνο�ν τα χρ�νια, �χει πρ�γματα να μ�θει, υπ�ρχουν περιθ�ρια να βελτιωθε�;
Λουκ�α: Σαφ�ς και π�ντα σου μαθα�νει κ�τι παραπ�νω. Θα σου πω δε, �τι �νας ηθοποι�ς δεν πα�ει ποτ� να εξελ�σσεται και να βελτι�νεται. Μ�λιστα τους καλο�ς ρ�λους, τους κατανοο�με απ� την ηλικ�α των 40 και μετ�. Ο ηθοποι�ς πρ�πει να ε�ναι διαρκ�ς μαθητ�ς. Κι αυτ� σε κρατ� π�ντα ακμα�ο.
Μυρτ�: Να συμπληρ�σω �τι αυτ� η διαρκ�ς εκπα�δευση, ε�ναι και το πιο μαγικ� πρ�γμα στην δουλει� που κ�νουμε. �σο μεγαλ�νεις, γ�νεσαι καλ�τερος, ανο�γουν οι ορ�ζοντες του μυαλο� σου. �τσι μπορε�ς να εμπλουτ�σεις τους ρ�λους που μπορε�ς να ερμηνε�σεις με περισσ�τερα υλικ� καθ�ς διαρκ�ς μαθα�νεις και εφοδι�ζεσαι. Αναπτ�σσεις τα πνευματικ� σου μ�σα, ξεπερν�ς ανασφ�λειες, ναρκισσισμο�ς, εν αντιθ�σει με την τηλε�ραση. Ε�ναι μαγικ�. Ο χορευτ�ς για παρ�δειγμα, �χει μια ημερομην�α λ�ξης. Μετ� απ� κ�ποια ηλικ�α δεν μπορε� να χρησιμοποι�σει το κορμ� του ως μ�σο για να συνεχ�σει. Εμε�ς �μως �χουμε την ευτυχ�α, η �μπνευση, να μην τελει�νει ποτ�. Υπ�ρχει εξ�λλου στον ηθοποι� �να παιδικ� στοιχε�ο. Το να υποδ�εσαι ρ�λους, ε�ναι �να παιχν�δι.
Αλ�ξανδρος: Στην σημεριν� εποχ� που δεν υπ�ρχει η οικονομικ� δυνατ�τητα τ�σο των εταιρι�ν �σο και των καναλι�ν να υποστηρ�ξουν ν�ες παραγωγ�ς, το θ�ατρο μ�πως προκ�πτει σαν �νας χ�ρος που θα αντικαταστ�σει αυτ� την φτ�χια της τηλε�ρασης; Πως μπορε� �νας ηθοποι�ς της τηλε�ρασης να ανταποκριθε� στις αν�γκες της υποκριτικ�ς του θε�τρου;
Λουκ�α : Θα σου απαντ�σω απλ�ς λ�γοντας πως δεν �χει σχ�ση �νας ηθοποι�ς της τηλε�ρασης με εκε�νον του θε�τρου. Προσωπικ�, �παιξα στην τηλε�ραση καθαρ� για βιοπορισμ�. Δεν ντρ�πομαι να το πω. Για εμ�να η τηλε�ραση ε�ναι �να μ�σο που απεχθ�νομαι. Δεν θ�λω ο�τε να βλ�πω, ο�τε να συμμετ�χω. �ταν ο μ�νος τρ�πος για να βιοποριστο�με οι ηθοποιο�, με �μεσο χρ�μα. Αν σκεφτ� την υποκριτικ� στο π�λκο που ε�ναι κι η πιο κακοπληρωμ�νη δουλει�, με β�ση το �τι �νας ηθοποι�ς, �χει κασ� απ� 700 μ�χρι τα 1200 Ευρ�, τ�τε ναι, μ�νο μ�σω τηλε�ρασης μπορε�ς να εξασφαλ�σεις εκε�να που χρει�ζεσαι για την ζω� και τις αν�γκες της. Μ�λιστα θα σου επισημ�νω πως ο ηθοποι�ς της θε�τρου μπορε� να κ�νει τηλε�ραση... Το αντ�στροφο, δ�σκολα. Ο σκηνοθ�της στην τηλε�ραση θα πουλ�σει �τι θ�λει απ� σ�να. �ταν η τηλε�ραση γ�νεται �πλο στα χ�ρια των κρατο�ντων, η �ρχουσα τ�ξη, οι �χοντες, προσπαθο�ν να εκχυδα�σουν και να διαλ�σουν το μυαλ� των πολιτ�ν. Αυτ� που θα κ�νω στην τηλε�ραση, λειτουργε� ερ�μην μου. Θεωρ� �τι δουλει� μου ε�ναι το θ�ατρο και μ�νο.
Μυρτ� : Εγ� δεν συμφων� ακριβ�ς με αυτ� που λ�ει η Λουκ�α. Καταρχ�ν για μ�να υπ�ρχει «τηλε�ραση» και «τηλε�ραση». Τ�ρα πια υπ�ρχει �σως μ�νο μια. Η κακ�. Αλλ� στο παρελθ�ν υπ�ρξε και καλ�. Απλ�ς η καλ� πλ�ον σπαν�ζει. Μα και στο θ�ατρο, υπ�ρχει αυτ�ς ο διαχωρισμ�ς. Δεν ε�ναι �λες οι παραστ�σεις το �διο καλ�ς. Δεν μιλ� αποκλειστικ� για το εμπορικ� θ�ατρο. Αναφ�ρομαι στο καλλιτεχνικ�. �χω περ�σει πολ� ωρα�ες στιγμ�ς με δουλει�ς στην τηλε�ραση. Θα συμφων�σω με την Λουκ�α πως η β�ση του ηθοποιο� ε�ναι το θ�ατρο. Η εξ�λιξ� του ε�ναι το θ�ατρο και μ�νο. Και δυστυχ�ς, �ταν βλ�πεις �ναν ηθοποι� να πα�ζει θ�ατρο αφο� �χει κ�νει πρ�τα τηλε�ραση, αναπαρ�γει τις κιν�σεις που �μαθε στην τηλε�ραση. �ρα δεν μιλ�με για ερμηνε�α, αλλ� για κακ�κτυπο. Κι ε�ναι λυπηρ� να ε�ναι σε αυτ� την κατ�σταση η τηλε�ραση.
Αλ�ξανδρος : «Περιμ�νοντας τον Γκοντ�». �να �ργο που χαρακτ�ρισε το σ�γχρονο θ�ατρο, �βαλε τα θεμ�λια, 60 χρ�νια πριν, �να �ργο που τον �κανε γνωστ� μ�σα σε μια ν�χτα. Με αυτ� το �ργο μεγ�λωσαν γενι�ς και γενι�ς. Δεν ε�ναι τραγικ� �τι ακ�μη και σ�μερα, περιμ�νεις �ναν Γκοντ� και π�σο μ�λλον που μερικο� �νθρωποι μεγ�λωσαν με αυτ� την αναμον�; Μπορε� να υπ�ρξε � να υπ�ρξει θεατ�ς που κ�ποια χρ�νια πριν, παρακολο�θησε σε μια �λλη εκτ�λεση το �ργο... περιμ�νοντας �ναν Γκοντ�. Και να τον περιμ�νει τελικ� ακ�μη...
Λουκ�α: Περισσ�τερο απ� παλι�. Το �ργο μην ξεχν�με πως �χει γραφτε� μετ� τον Β' Παγκ�σμιο Π�λεμο, μετ� απ� μια καταστροφ�. Η ιστορ�α του κ�σμου, κ�νει κ�κλους. Απ� μια καταστροφ� σε μια αναγ�ννηση και μετ� π�λι καταστροφ� και π�λι αναγ�ννηση. Και για τα χρ�νια που ζο�με, ε�ναι σχεδ�ν προφητικ�. Σκ�ψου για την δικ� μας τη γενι� που δεν ζ�σαμε τον Β' Παγκ�σμιο Π�λεμο, π�σο επ�καιρο ε�ναι. Ζο�με τ�ρα �ναν αβυσσαλ�ο π�λεμο που μα�νεται. Πολ� πιο επικ�νδυνο π�λεμο απ� τον Παγκ�σμιο, γιατ� ο εχθρ�ς δεν ε�ναι �μεσα ορατ�ς. Η μεγ�λη μας ευλογ�α, ε�ναι να ενσαρκ�σουμε τους ρ�λους εν�ς τ�σο σημαντικο� �ργου που καταγρ�φει το σ�μερα σαν χθες. Π�σο μ�λλον η επιλογ� του Καπελ�νη να κ�νει το �ργο με γυνα�κες και να �χουμε εμε�ς την τ�χη να ε�μαστε αυτ�ς. Τι θα �βρισκες σ�μερα ως πιο επ�καιρο �ργο απ� αυτ� του Μπ�κετ που καταγρ�φει τ�σο γλαφυρ� την καταστροφ�... Και την ελπ�δα �τι κ�τι θα σε βγ�λει απ� αυτ� το αδι�ξοδο της καταστροφ�ς....
Μυρτ�: Νομ�ζω πως �τι μας κρατ�ει στην ζω�, ε�ναι η �δια η αναμον� μας για κ�τι. Προσωπικ�, ε�ναι πολ� καλ� να περιμ�νεις κ�τι αλλ� πρ�πει και να κ�νεις κ�τι, περιμ�νοντας. Αν δεν �χεις �μως την ελπ�δα, δεν θα κ�νεις τ�ποτε. Η ελπ�δα ε�ναι η κινητ�ριος δ�ναμη, για να προχωρ�σεις. Χωρ�ς την ελπ�δα, �χουν τελει�σει τα π�ντα. Κι αυτ� που θεωρ� μαγικ� σε αυτ� το �ργο, ε�ναι πως εν� ο Γκοντ� ποτ� δεν �ρχεται - και βαθι� μ�σα τους ξ�ρουν πως δεν θα �ρθει - ο Βλαντιμ�ρ κι ο Εστραγκ�ν, �χουν την αγ�πη τους. �σο περισσ�τερο μεγαλ�νω, συνειδητοποι� πως δεν υπ�ρχει κ�τι πιο μαγικ� στο ταξ�δι μας, που ερχ�μαστε και φε�γουμε, παρ� μ�νο οι σχ�σεις σε κ�θε επ�πεδο. Κι εμε�ς, το θ�ατρο το κ�νουμε γιατ� μας κρατ�ει σε επικοινων�α με τον κ�σμο αλλ� και το μ�σα μας.
Λουκ�α: Αυτ�ς ε�ναι κι ο πυρ�νας του �ργου. Οι ανθρ�πινες σχ�σεις, το μ�νο που αξ�ζει. Η αγκαλι� που πρ�πει να κ�νουμε και να περιμ�νουμε να π�ρουμε. Αυτ� ε�ναι το στοιχε�ο που θριαμβε�ει στο �ργο. Η ελπ�δα κι η αναμον�, αντ�χονται με μια αγκαλι�. Μ�νο αν στρ�ψεις το βλ�μμα σου στον �λλο, τον δ�πλα σου, θα καταφ�ρεις να διαβε�ς τον... Ρουβ�κωνα της ζω�ς.
Νικ�λας: �πως ε�πατε και πριν, το �ργο �ταν η καλ�τερη στιγμ� να παιχτε� γιατ� τ�σο η σκην� μ�σα �σο και η σκην� �ξω απ� το θ�ατρο, πα�ζουν ακριβ�ς το �διο πρ�γμα. Χρειαζ�μαστε ελπ�δα για να συνεχ�σουμε, αλλ� η ελπ�δα απ� μ�νη της ε�ναι αρκετ�;
Μυρτ�: Θα απαντ�σω πολιτικ�. Η ευθ�νη για �σα πα�ζονται στην σκην�, μ�σα κι �ξω, αντικατοπτρ�ζει το σ�μερα. Η κατ�σταση στην χ�ρα, μπορε� φαινομενικ� να βαρα�νει τους πολιτικο�ς και σαφ�στατα τους βαρα�νει καθ�ς εξελ�γησαν για να κ�νουν �ργο που τελικ� δεν �πραξαν επ� πολλ� συναπτ� �τη, αλλ� με �ναν τρ�πο - �λλοτε πιο βαρ� κι �λλοτε πιο ελαφρ� - �λλους περισσ�τερο κι �λλους λιγ�τερο, βαρα�νει �λους μας. Βολευτ�καμε, αρκεστ�καμε σε μια κατ�σταση ευημερ�ας, πλασματικ�ς ευδαιμον�ας που μας �καναν να αδραν�σουμε απ�ναντι σε προβλ�ματα που εν� γνωρ�ζαμε πως υπ�ρχουν, υποκριθ�καμε πως δεν τα ε�δαμε, οπ�τε - θα τολμ�σω να πω πως - �μασταν �λοι κ�πως μαστουρωμ�νοι, κοιμ�μασταν, ζο�σαμε μ�σα σε μια δ�θεν ευμ�ρεια. Ευτυχ�ς τελε�ωσε αυτ� η περ�οδος και ξανα ξυπν�με πιο συνειδητοποιημ�νοι...
Λουκ�α: Η κατ�σταση στην σκην�, ε�ναι το �ξω. Αυτ� που ζο�με. Αυτ� αποτυπ�νεται για να μας συνειδητοποι�σει. Οι κρατο�ντες ευθ�νονται. Μας π�ταξαν �να κ�κκαλο. Το κ�κκαλο χ�ρτασε την αν�γκη μας για ε�κολο πλουτισμ�. Εμε�ς το αρπ�ξαμε και �χι μ�νο, γ�ναμε και αφ�ρητα εγωιστ�ς. Π�ψαμε να μιλ�με και να νοιαζ�μαστε ο �νας για τον �λλο, κοιτ�ξαμε μ�νο τον εαυτ� μας και προχωρ�σαμε αδιαφορ�ντας για τον δ�πλα μας, σε �ναν δρ�μο ε�κολου πλουτισμο�. Η εξουσ�α, �ξερε πολ� καλ� τι �κανε. Και τ�ρα δεν μπορο�με ο�τε μια κοιν� αντ�δραση να οργαν�σουμε. Μας δι�λυσαν, φροντ�ζοντας να διαλ�σουν τον κοινωνικ� ιστ�. Αφ�νισαν τη μεσα�α τ�ξη. Γ�ναμε �νθρωποι χωρ�ς κοινωνικ� και πολιτικ� συνε�δηση. Ε�μαστε πεταμ�να πλ�σματα σε �να σ�μπαν, ειδικ� στην Ελλ�δα. Αυτ� ακριβ�ς ε�ναι ο Εστραγκ�ν κι ο Βλαντιμ�ρ. Δ�ο αλ�τες σε �να χωροχρ�νο α�ριστο πεταμ�νοι... Εκατομμ�ρια �νθρωποι... αδ�σποτοι. Τ�ποτε πλ�ον δεν δ�νει τον �να με τον �λλο. Στο �λλο ζευγ�ρι, του Π�τζο και του Λ�κυ, μ�νο η σχ�ση του εξουσιαστ� και του εξουσιαζ�μενου τους συνδ�ει. Ο ï¿½νας δ�νεται αλληλοεξαρτ�μενα με τον �λλο. Θ�τες και θ�ματα.
Μυρτ�: Και χωρ�ς θ�ματα, δεν υπ�ρχουν θ�τες...Ο Λ�κυ σχεδ�ν δεν θ�λει να φ�γει...
Λουκ�α: Ο Π�τζο, τι ε�ναι; Η Μ�ρκελ. Η εξουσ�α. Κι ο Λ�κυ... μπορε� να ε�ναι η Ελλ�δα. Ο Λ�κυ, ε�ναι βολεμ�νος σε αυτ� τη σχ�ση. Ακ�μη κι �ταν αλλ�ζουν τα πρ�γματα στην δε�τερη σκην� - τυφλ�ς ο Π�τζο, μουγκ�ς ο Λ�κυ - ο Π�τζο τον �χει αν�γκη αλλ� ο Λ�κυ πα�ζει τον ρ�λο του κανονικ�. Οι ρ�λοι του θ�τη και του θ�ματος, ε�ναι αλληλ�νδετοι μεταξ� τους. Κι αλληλοεξαρτ�μενοι. Αν στην κοινων�α μας, αυτο� �ταν οι θ�τες, εμε�ς �μασταν π�ρα πολ� πρ�θυμα θ�ματα. Χρει�ζονται τα θ�ματα για να λειτουργ�σει το σ�στημα. Ο Εστραγκ�ν κι ο Βλαντιμ�ρ, ε�ναι αυτ� που λ�νε στο �ργο και συνταρρ�σει, «μην μου μιλ�ς, μη με ρωτ�ς, με�νε μαζ� μου». Η φρ�ση του Εστραγκ�ν, συγκλον�ζει. Δεν χρει�ζεται στην σχ�ση, ο�τε να εντυπωσι�ζεις, ο�τε να διεκδικε�ς � να εξουσι�ζεις τον �λλο... Μ�νο η αγν� αγ�πη. Αν καταφ�ρναμε �στω λ�γο να κοιτ�ξουμε δ�πλα και να δο�με τις αν�γκες του �λλου, θα μπορο�σαμε να αντιδρ�σουμε συλλογικ� απ�ναντι σε αυτ� που μας καταπλ�κωσε.
Αλ�ξανδρος: Στο �ργο �χουμε δ�ο σκην�ς. Σχεδ�ν η δε�τερη σκην� μοι�ζει να επαναλαμβ�νει την πρ�τη. Μ�νο το δεδομ�νο του περαστικο� ζευγαριο�, �ταν ο Π�τζο τυφλ�νεται κι ο Λ�κυ γ�νεται μουγκ�ς, φα�νεται να αλλ�ζει το πλ�νο. Με αυτ� το υπ�ροχο τ�χνασμα, ο Μπ�κετ �χει καταφ�ρει να δ�σει �να τρ�νταγμα μ�σα στο �ργο, καθ�ς οι δ�ο σκην�ς γ�νονται εντελ�ς διαφορετικ�ς μεταξ� τους. Μιλ�με για �να �χρονο, �τοπο τοπ�ο. Ωστ�σο οι σκην�ς δ�νουν χρ�νο. Συν�χεια. Το μυαλ� αδει�ζει και γεμ�ζει ταυτ�χρονα... �χει �να κουβ�ρι �λο το σκηνικ�.
Λουκ�α: Ε�ναι αυτ� που λ�ει ο Μπ�κετ, «τ�σα μ�ρη ριγμ�να στο σ�μπαν». Δεν υπ�ρχει χρ�νος. Ο συμπαντικ�ς χρ�νος δεν �χει σχ�ση με τον ανθρ�πινο. Το δικ� μου σ�μερα ε�ναι �να παρ�λληλο σ�μερα και χθες με �σα ζεις εσ�. Στο συμπαντικ� χρ�νο, �χουμε την �δια ηλικ�α. Κι �λα συνοψ�ζονται σε αυτ� που λ�ει ο Π�ντζο «γεννι�μαστε καβ�λα σε �ναν τ�φο». Ο Λ�κυ ακ�μα και να μιλο�σε, �ταν μουγκ�ς π�ντα. Ο Π�τζο, η εξουσ�α, �λλοτε �βλεπε, σ�μερα τυφλ�νεται. Με τα εσωτερικ� μ�τια του, �σως βλ�πει και καλ�τερα. �λοι κ�ποια μ�ρα, θα γερ�σουμε, θα χ�σουμε την ακο� μας, την �ρασ� μας, θα γεννηθο�με, θα πεθ�νουμε... Στον συμπαντικ� �μως χρ�νο, �λοι μας, ζο�με την �δια ακαθ�ριστη μ�ρα, την �δια �χρονη στιγμ�. Ε�μαστε �λοι τοποθετημ�νοι σε μια ευθε�α γραμμ�, με πολ� μικρ� απ�σταση - σχεδ�ν μηδαμιν� - μεταξ� μας. Για την πραγματικ�τητα του σ�μπαντος, ε�μαστε μυρμ�γκια, με απειροελ�χιστο χρ�νο ζω�ς.
Μυρτ�: Το κουβ�ρι σχετ�ζεται με την επαν�ληψη. Αυτ� τουλ�χιστον που βι�νουν οι δ�ο απ�κληροι. Ο Εστραγκ�ν κι ο Βλαντιμ�ρ δεν �χουν αλλαγ�ς. Αντιθ�τως, το δε�τερο ζευγ�ρι, ο Π�τζο κι ο Λ�κυ, αλλ�ζουν τα δεδομ�να. Μοι�ζει �να σκηνικ� που �λα γ�ρω εξελ�σσονται, αλλ�ζουν, εν� στο σημε�ο που τοποθετο�νται οι δ�ο φ�λοι, δεν αλλ�ζει. Στον δικ� τους στ�σιμο χρ�νο και χ�ρο, εισβ�λλουν οι δ�ο για να φ�ρουν τον χρ�νο. Η εισβολ� αυτ�, εντε�νει την ρουτ�να που ζουν οι �λλοι δ�ο. Τ�τε συνειδητοποιο�ν πως �λλαξαν τα πρ�γματα γ�ρω τους κι αυτο� στ�κονταν στην ασυν�χεια, στο διαρκ�ς. Οι δ�ο φ�λοι, εξακολουθο�ν να ε�ναι οι �διοι. Δεν συμμετ�χουν στην αλλαγ� που αντιμετωπ�ζουν. Ο χρ�νος σταμ�τησε για αυτο�ς. Θα ταυτοποιο�σα την κατ�σταση αυτ� με στ�χο του Ρασο�λη : �λα τριγ�ρω αλλ�ζουνε κι �λα τα �δια μ�νουν.
Λουκ�α: Ε�ναι ο κ�κλος της ζω�ς. Η εξουσ�α καταρρ�ει, τυφλ�νεται, πασχ�ζει ωστ�σο να κυριαρχ�σει... Ο κ�σμος ζει, αναπν�ει, μ�χεται να ελπ�σει. �ταν συνειδητοποι�σεις την ταυτ�τητα της μαται�τητας για αλλαγ� των πραγμ�των γ�ρω σου, τ�τε κερδ�ζεις την ταπειν�τητα. Τι κ�νει λοιπ�ν διαφορετικ�, τι διαχωρ�ζει τον �να μας απ� τον �λλο, αφο� �λοι μας ε�μαστε μυρμηγκ�κια στο σ�μπαν; Πιο σ�γουρος ε�ναι ο θ�νατος, παρ� η γ�ννα μας. Στο ενδι�μεσ� �μως; Τι κ�νουμε για να γ�νει καλ�τερη η ζω� μας; Η σχ�ση κι η αγ�πη μας προς τον �λλο. Η αν�γκη να �χουμε πλ�ι μας κ�ποιον. Η αγ�πη θα μας σ�σει απ� χ�ρο και χρ�νο. Για τον �λλο, για τον �νθρωπ� μας, για την δουλει� μας, την πατρ�δα μας. Το π�θος.
Αλ�ξανδρος : Θ�λω να σταθ� στον Λ�κυ που κινε�ται ως μαριον�τα επ�νω στην σκην�. «Χ�ρεψε να μας διασκεδ�σεις, στοχ�σου για να μας πεις τις σοφ�ες σου», αλλ� μ�χρι εκε� που σου επιτρ�πω εγ�. Το καπ�λο θα στο β�λω και θα στο βγ�λω εγ�. Το παιχν�δι το ξ�ρεις. Το �χουμε ξαναπα�ξει...
Μυρτ�: Αφο� ε�χε αν�βει η παρ�σταση, �κανα την σκ�ψη πως τελικ� ο Λ�κυ ε�ναι π�ντα μουγκ�ς. Μιλ�ει μ�νο στον μον�λογ� του. Ακ�μα και το κλ�μα του στην πρ�τη σκην�, ε�ναι σαν τον �χο που κ�νει �νας μουγκ�ς, �ταν πασχ�ζει να μιλ�σει. Ε�ναι το ον με την κατακερματισμ�νη σκ�ψη. �ταν μ�λιστα δο�λευα τον ρ�λο του, μου �ρθαν οι εικ�νες που ε�χα δει σε στρατ�πεδα συγκ�ντρωσης. Μου θ�μισε σκην�ς απ� την Λ�στα του Σ�ντλερ, με το τ�ρας των SS που πα�ζει ο Φ�ινς. �χει �ναν κρατο�μενο και τον β�ζει να πα�ξει πι�νο και συγκινε�ται. Παρ�λα αυτ�, το τ�ρας αυτ�, σκοτ�νει Εβρα�ους λες και πα�ζει ηλεκτρονικ� και συνεχ�ζει τις θηριωδε�ες. Ο κρατο�μενος αυτ�ς του ξυπν� �να κομμ�τι ανθρ�πινο που ε�χε ο Εξουσιαστ�ς μ�σα του. Αυτ� κ�νει κι ο Λ�κυ. Ξαναθυμ�ζει στον Π�τζο πως υπ�ρχει �να κομμ�τι ανθρωπι�ς μ�σα του. Ο Π�τζο εξ�λλου γενν�θηκε �πως �λοι οι �νθρωποι, σεμν�ς, αγαθ�ς, περιποιημ�νος και απλ�ς. Αργ�τερα πονηρε�εται και γ�νεται εξουσ�α. Αυτ� τον �νθρωπο πλ�ον ξαναξυπν� ως μν�μη ο Λ�κυ. Ο Λ�κυ λ�ει λοιπον αυτ� που θ�λει να πει ακ�μη κι ο Π�τζο. Αυτ� που θ�λει να θυμηθε� ο Π�τζο. Και του τα θυμ�ζει. Τον αποδεσμε�ει απ� το θηρ�ο, το τ�ρας, τον �θλιο εξουσιαστ�. Κι ο Π�τζο, την �δια �ρα που τα θυμ�ται, θ�λει να τα σκοτ�σει γιατ� δεν τα αντ�χει. Για αυτ� και τραβ� το σκοιν�, για αυτ� και δ�νει εντολ� να του βγ�λουν το καπ�λο. Να σταματ�σει να σκ�φτεται.
Λουκ�α: Ο Λ�κυ ε�ναι το κεντρικ� τραγικ� πρ�σωπο. Ε�ναι ο διανοο�μενος. Ο λ�γος. Το μυαλ�, η διαν�ηση, η δυνατ�τητα της σκ�ψης. Το πνε�μα που η εξουσ�α θ�λει να διαλ�σει και να χρησιμοποι�σει. Η σχ�ση τους, ε�ναι �να αντικαθρ�πτισμα μιας σαδομαζοχιστικ�ς σχ�σης. Ο Λ�κυ παρ�λη την σκληρ�τητα του Π�τζο, μ�νει κοντ� του. Η ταυτ�τητα αυτ�, ε�ναι η ανθρ�πινη δι�σταση. Αυτ� �χουν και τα μεγ�λα �ργα. �χουν πολλ�ς πανανθρ�πινες υποστ�σεις και πολλ�ς διαφορετικ�ς ερμηνε�ες. Ακ�μη και το γεγον�ς �τι σπε�δουν ο Βλαντιμ�ρ κι ο Εστραγκ�ν να του σκουπ�σουν τα δ�κρυα, δε�χνει �ντονα τον κ�δικα επικοινων�ας μεταξ� του Π�τζο και του Λ�κυ, αφο� ο Λ�κυ κλωτσ�ει τον Εστραγκ�ν αποτρ�ποντ�ς τον να τον βο�θησει.
Νικ�λας: Ο Λ�κυ θυμ�ζει τους φυλακισμ�νους, που καταδικασμ�νοι στην σιωπ� και τη μοναξι�, �ταν θα �ρθει η �ρα να μιλ�σουν, θ�λουν να ξανακερδ�σουν την αξ�α της σκ�ψης και να προλ�βουν να ζ�σουν... Πρ�σφατα, στην Αθ�να, πα�ξατε στις φυλακ�ς. Τι εντυπ�σεις �χετε απ� την παρ�σταση στις φυλακ�ς στην Αθ�να;
Λουκ�α: Το ωραι�τερο κοιν� που �γινε ποτ�. Τ�τε κατ�λαβα γιατ� �γινε μεγ�λη επιτυχ�α στους βαρυποιν�τες που πρωτοπα�χτηκε στις Φυλακ�ς San Quentin. Το φοβερ� ε�ναι �τι οι �νθρωποι αυτο�, κατανοο�ν κ�θε μικρ� κομμ�τι του �ργου, κ�θε μικρ� ατ�κα του �ργου, καταλ�βαιναν πλ�ρως τι σημα�νει �χρονο, �λλειψη ελπ�δας, τι σημα�νει να περιμ�νεις αι�νια. Η αν�α, η πλ�ξη. Το τρομερ� για μ�να ε�ναι μια ερ�τηση που �γινε στις φυλακ�ς. �να παιδ� 25 χρον�ν, ρωτ�ει, «γιατ� �ταν ο Εστραγκ�ν ονειρε�εται, ο Βλαντιμ�ρ αρνε�ται την δι�γηση του ονε�ρου του, «μην μου πεις» και τον μαλ�νει... γιατ� δεν θ�λουμε να θυμ�μαστε, να πληγων�μαστε»... Τ�τε αντιδρ� �νας συγκρατο�μεν�ς του και λ�ει : «Για μ�να η σκην� αυτ� ε�ναι πολ� θετικ� εξ�λιξη. Ε�ναι αμ�ρτημα να νοσταλγε�ς, να αναπολε�ς, να ρεμβ�ζεις. Να δρας ε�ναι το θ�μα! Ο ρεμβασμ�ς σε π�ει π�σω.» Η αλ�θεια για το σ�μερα, ε�ναι το «στοπ» που πρ�πει να πατ�σεις στο παρελθ�ν και το �νδοξο ιστορικ� της Ελλ�δος. Τ�ρα τι κ�νουμε; Ο φ�βος του μ�λλοντος κι η αναπ�ληση του παρελθ�ντος, μας εμποδ�ζουν απ� το να λειτουργο�με στο «τ�ρα». Μας εμποδ�ζουν απ� την δρ�ση…
Μυρτ�: Αν δεν �χεις �μως επαφ� με το παρελθ�ν και την ιστορ�α, χ�θηκες. Σαφ�ς το να μ�νεις μ�νο στην τακτικ� της παρελθο�σης κατ�στασης της χ�ρας, της �νδοξης ιστορ�ας και του σημαντικο� μας �θνους και τελικ� να αφ�νουμε την πληγ� ανοιχτ�... μας αρρωστα�νει. Η πληγ� συνεχ�ζει και στ�ζει, μολ�νεται �σο εμε�ς περιμ�νουμε τον δικ� μας Γκοντ�, που θ�λουμε να ελπ�ζουμε πως... ναι σ�γουρα θα �ρθει α�ριο…
