«Μ�μνησο…»
«Μν�μη του λαο� μου
σε λ�νε Π�νδο και σε λ�νε �θω…».
Οδυσσ�α Ελ�τη, «ï¿½ξιον Εστ�».
Θυμ�μαι... Θυμ�σαι; Εκε�νο τον Οκτ�βρη της βροχ�ς και της αντ�στασης, μια χο�φτα τρελο�ς να κραυγ�ζουν Α�ρα! στα ελε�θερα βουν� της Π�νδου. Ναι, σωστ�, δεν �μουν εκε�, γενν�θηκα σ’ �λλο χωροχρ�νο. �μως θυμ�μαι.... Καθ�ς τους κουβαλ�ω π�ντα μ�σα μου. Σαν �λους τους προγ�νους, που �ρχονται μπαρουτοκαπνισμ�νοι απ� τους αι�νες, για να ταρ�ξουν τον �πνο μας και να μη μας αφ�σουν ο�τε στιγμ� σ’ εφησυχασμ�. Γιατ� ο �νθρωπος εκε�νος που δεν ε�ναι αν�συχος, ε�ναι �δη νεκρ�ς. Και μ�νο �τσι οφε�λει να ε�ναι. Αν�συχος, αν�νταχτος, ανυπ�τακτος. Π�ντα. Κι’ εκε�νος που ε�ναι αν�συχος, ε�ναι �δη λε�τερος. Στη λευτερι� του δικο� του ουρανο�. Καθ�ς, «N� ’σαι ἀν�συχος, ἀφχαρ�στητος, ἀπροσ�ρμοστος π�ντα».
Αν το �πος του 1940 παραμ�νει π�ντα διαχρονικ� κι’ επ�καιρο, δεν ε�ναι μ�νο γιατ� αποτελε� μια πρ�ξη �φταστου ηρωισμο�, αλλ� επειδ� το�τος ο ηρωισμ�ς επεκτε�νεται σε κ�θε μικρ� λεπτομ�ρεια της ζω�ς μας, σε κ�θε απ�χρωσ� της. Αν μ�θουμε να λ�με �χι σ’ �τι δεν αληθε�ει την �παρξ� μας, σ’ �τι μας κρατ� δ�σμιους στη χ�ρα του θαν�του, τ�τε η �παρξ� μας θ’ αληθε�σει μ�σα στην ελευθερ�α. Η μν�μη ε�ναι ζω�. Δ�χως εκε�νη ο �νθρωπος δεν �χει ρ�ζα, ο�τε παρ�ν, �ρα δεν �χει και μ�λλον. Αλ�θεια, π�τε βροντοφων�ξαμε τελευτα�α φορ� �χι σ’ �τι καταργε� το πρ�σωπ� μας; Μ�θαμε να λ�με π�ντα ναι σκ�βοντας υποτακτικ� το κεφ�λι. Ας βαδ�σουμε, λοιπ�ν, στα χν�ρια των ηρ�ων. Εκε�νων που κατ�ργησαν κ�θε λογικ�, μ�σα στον παραλογισμ� του πολ�μου και με μ�νο �πλο τους την καρδι� και τη δ�ψα για λευτερι� �γραψαν Ιστορ�α. Ποτ�, καν�νας λογικ�ς, δεν �λλαξε τον κ�σμο. Ο κ�σμος αλλ�ζει απ� τους τρελο�ς και τους ονειροπ�λους. Ας θυμηθο�με και π�λι ποιοι ε�μαστε. Ας νικ�σουμε το φ�βο. Γιατ� η μεγαλ�τερη ν�κη ε�ναι να νικ�σουμε τον �διο το φ�βο. Και να λευτερωθο�με.
