Στέφη Πουλοπούλου: Είμαστε οι αναμνήσεις των προγόνων μας…

Απλή, λιτή, όπως την φαντάστηκα. Ήμουν σίγουρη από την πρώτη κιόλας στιγμή που έκλεισα την συνέντευξη μαζί της, μετά από την πολύ κατατοπιστική συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν οι συντελεστές της παράστασης Γιοί και Κόρες στο Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ.

Η παράσταση, μοναδική. Τα είπαμε εξάλλου και στην κριτική που πραγματοποιήσαμε στο περιοδικό μας. Ανάμεσα σε ένα γενικό χαμό από πρόβες κι ένα κουβάρι πρόγραμμα, η Στέφη Πουλοπούλου, εμφανίστηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο στο café Rideaux στο φουαγιέ του θεάτρου Αυλαία. Η αναμονή ήταν όμορφη αφού ξέραμε με τι άνθρωπο είχαμε να κάνουμε. Συνεπέστατη και με ίχνος συννεφιάς στην καρδιά της, εμφανίστηκε η Στέφη στην παρέα μας, εκπροσωπώντας μία από τις σημερινές «Κόρες» του θεάτρου Αυλαία. Από’ κει και μετά όλα κύλησαν όμορφα και αρμονικά, με τη μοναδική αρμονία που μπορεί να σου μεταδώσει η Στέφη…

Γιοι και κόρες. Οι μετέπειτα κι οι προηγούμενοι. Οι μεσαίοι, οι παράμεσοι και οι από το παρόν κι έπειτα… Κάτι σαν την ιστορία. Χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Κάποτε την ιστορία, τη μάθαινες μέσα από τα βιβλία. Τουλάχιστον αυτή που οι ιθύνοντες και οι «από πάνω» σου επιτρέπουν να διδαχθείς. Μα τελικά, η συγκεκριμένη ομάδα νέων ανθρώπων, με τη φρεσκάδα της ματιάς τους, αποδίδουν στην ίδια την ιστορία, τις διαστάσεις και την καθαρότητα που της αξίζουν. Μια σύντομη επαφή με το παρελθόν σου, ένα κοίταγμα βαθιά στα μάτια σου, μέσα στην ψυχή σου ένα ψαχούλεμα και όλα έρχονται στο φως. Αρκεί να πηγαίνεις ολάνοιχτος στα παλιά, κάθε φορά που θες κάτι να ξεσκαλίσεις και να θυμηθείς. Κάπως έτσι στήθηκε κι η παράσταση. Με ένα ερώτημα που τέθηκε από τους πέντε ηθοποιούς σε 80 νέους του τότε ένδοξου της Ελλάδος και της Κύπρου, παρελθόντος, παππούδες και γιαγιάδες δηλαδή. Τις ρίζες μας. Τα κιτάπια της ιστορίας μας. Αυτής που εμείς δεν ζήσαμε, παρά μόνο αφεθήκαμε να φανταζόμαστε μέσα από εικόνες του φωτογραφικού φακού και των αφηγήσεων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ