Ορφαν�ς ο ουραν�ς απ� αστ�ρια. Και π�ρα, η θ�λασσα. Μανιασμ�νη. Πιο π�σω η π�λη, αδει�ζει τις μ�ρες της γοργ� στην αποβ�θρα. Σαν κ�σμος που ξεφε�γει απ� την αμμουδι� της μοναξι�ς του... Μουδιασμ�νος, αφημ�νος σε �ναν α�ρα να σεργιαν� το «μ�σα» του. Η π�λη στο πλ�νο, μοι�ζει μαγικ�. Με την παρ�α της να πλ�κει ιστορ�ες στα σοκ�κια, τους ανθρ�πους να �χουν μ�λις καταφτ�σει στον προορισμ� τους και τους ν�ους της προσκεκλημ�νους να ψ�χνουν το σπ�τι που θα φιλοξεν�σει τη ν�α τους ζω� για το επ�μενο χρονικ� δι�στημα. Σαν να ξεθ�ρεψε η �σφαλτος... Κ�τω απ� τα π�δια του απογε�ματος, β�ματα γοργ� ξεχ�νονται σε �ναν αγ�να, να αποδε�ξουν πως μπορο�ν να κυριαρχ�σουν στο τοπ�ο πιο πολ� κι απ� τις νευρικ�ς κ�ρνες που καταπν�γουν την ηρεμ�α της ατμ�σφαιρας. Κλε�νω το τετρ�διο μπροστ� μου.
Οι τελευτα�ες λ�ξεις, τα τελευτα�α διορθ�ματα για το ν�ο τε�χος μας, �χουν κι�λας μπει. Κι �λοι μας, καλωσορ�ζουμε τον Οκτ�βρη με �να χαμμ�νο μ στον κ�ρφο του κ�που βυθισμ�νο, με �ναν �λιο ολ�χρυσο στην καδ�να του ουρανο�. Η ζω� μας περιμ�νει. Κι ε�μαστε �λοι μας, με �σες δυν�μεις περιμαζ�ψαμε απ� το καλοκα�ρι, κ�τω απ� μια κοιν� ομπρ�λα απ�ναντι στην ασταμ�τητη «βροχ�».
Σηκ�νομαι απ� το τραπ�ζι, ρ�χνω μια ματι� στον λογαριασμ�, βγ�ζω τα τελευτα�α κ�ρματ� μου. Π�ντα αγαπο�σα τα μεταλλικ� αντικε�μενα. Κ�νουν θ�ρυβο και σε ξεσηκ�νουν απ� τον �πνο που �χει βασιλ�ψει τριγ�ρω. Κροταλ�ζουν και τα τελευτα�α κ�ρματα στο πι�το... �ξω, η π�λη περιμ�νει να την ανακαλ�ψεις. Τα πρ�τα φ�λλα, σε λ�γο θα π�σουν, μ�σα σε μελωδ�ες, στις λ�σπες. Μα δεν θα λερωθο�ν! Θα ε�μαι εκε�, να τα προστατ�ψω. �στω, νοητ�! Με το μυαλ�. Κι ας ε�ναι τα χ�ρια καθηλωμ�να στον φωτογραφικ� φακ�, να ρυθμ�ζουν το δι�φραγμα του φωτ�ς... Κ�θε δρ�μος κι �να μικρ� πλ�νο ζω�ς. Η συν�χεια, στις οθ�νες του μυαλο� μας. Ο Οκτ�βρης μ�λις ξημ�ρωσε κι ε�ναι πυρωμ�νος απ� πορφ�ρα στο δ�ρμα του... Καλ�ς μας αναγν�σεις στα μονοπ�τια των Πλατ�νων...
