Β�λε το τραγο�δι στο ρ�διο να πα�ζει και δι�βαζε...
Κρατ� �να στυλ�. � �να μολ�βι; � μ�πως τελικ� αυτ� που κρατ� ε�ναι το �διο μου το χ�ρι που επεκτε�νεται σε μια ατ�λειωτη �ναστρη ληστε�α που πλ�κει λ�ξεις και προτ�σεις για να ζωγραφ�σει το «σ�μερα»; Αλ�θεια; Ποια απ�ληξη του νου, σαν κορφ� βουνο�, μπορε� να αντ�ξει �λο το β�ρος της σκ�ψης; Ποιο κουφ�ρι σαν σ�μα πλ�ον μπορε� να συμμαζ�ψει στα ενδ�τερα �λο μου το «ε�ναι»; Που π�γαν οι δρ�μοι οι πιο πολ� αγαπημ�νοι; Οι γειτονι�ς σαν να μ�κρυναν κι ας μεγ�λωσαν τα σπ�τια… Το μυαλ� συγκρο�εται, συσπ�ται, συστρ�φεται… Ολομ�ναχο. Αυτ� κι ο εαυτ�ς του. Κι �ξω κ�νει π�λεμο. Συρρ�ξεις στα σ�νορα κρατ�ν. Μ�σα, κ�νει ειρ�νη. Ατ�λειωτη, ατ�ρμονη, χωρ�ς αρχ� και τ�λος. Λες και �λα ε�ναι �να σ�ρμα τεντωμ�νο και π�νω του ακροβατε� μια αντ�ληψη. Πως πρ�πει �λα να ε�ναι �ρεμα για να συναρμολογε�ς απτ�ητος και απερ�σπαστος το «σ�μερα», το «α�ριο», το «χθες», το «τ�ρα».
Βγα�νεις απ� το σπ�τι, κλε�νεις με οργ� την π�ρτα, συγκεντρ�νεσαι στο ταξ�δι σου. Θα βγεις στον δρ�μο για τη μεγ�λη σου πορε�α. Πριν, θα κ�νεις μια πα�ση μπροστ� στον κ�δο απορριμμ�των και σαν σε ιεροτελεστ�α, θα πετ�ξεις τον �λλο σου εαυτ�, τα �χρηστα, τα αναλ�σιμα… Εκε�να που σου δ�σανε απολα�σεις, τα �λλα που σου κρ�τησαν συντροφι� το προηγο�μενο βρ�δυ. Ε�ναι μ�ρα πλ�ον και τα πρ�τα αυτοκ�νητα κ�νουν αισθητ� την παρουσ�α τους στους δρ�μους. Η ï¿½σφαλτος αγκομαχε�. Οι διαβ�σεις, τρ�ζουν. Που π�γε �μως ο κ�σμος; Κοιτ�ς γ�ρω σου και απορε�ς. Που εξαφαν�στηκαν οι �λλοι; Κι εσ�; Σε ποια στο�βα αν�κεις; Σε εκε�νους � στους απ�ναντι; Πως γ�ναμε �τσι; Πως χωριστ�καμε σε παρατ�ξεις, σε στρατ�πεδα, σε αντ�παλες ομ�δες;
Σπουδα�ο ε�ρημα οι δρ�μοι. Λες και φτι�χτηκαν για να χαρ�ζουν διαχωριστικ�ς λωρ�δες. Λες και κρατ�νε την ισορροπ�α στην σιωπ�, απ�ναντι στις φων�ς που τραντ�ζουν τη μ�ρα. Τους ακο�ς; Φων�ζουν. Διεκδικο�ν. Συσπ�νται σαν �νεμος που διαπερν� τις μεμβρ�νες των τυμπ�νων. Κ�ποτε �μασταν παρ�ες σε συναυλ�ες. Τ�ρα συναντι�μαστε στης ζω�ς μας το τερ�ν να φων�ξουμε το σ�νθημα. Και πορευ�μαστε, συστρατευ�μαστε, συντροφε�ουμε, συγκεντρων�μαστε σε μια γροθι� και… διεκδικο�με.
Το χ�ρι συνεχ�ζει να γρ�φει. Π�σα εκτ�ρια απορ�ας θα δροσ�σει αυτ� το μελ�νι; Π�σες στ�λες βροχ�ς �τσι �πως π�φτουν απ� το μυαλ� μπορο�ν να ξεδιψ�σουν τα ερωτηματικ� που πλ�θονται με δ�χτυλα στο υγρ� τζ�μι; �ξω βρ�χει. Και μ�σα βρ�χει. Παντο� νερ�. Στοιχε�ο που κρατ� την ζω� σε δρ�ση. Την ποτ�ζει, την αναθρ�φει, της φροντ�ζει το δ�ρμα… Μ�σα ε�ναι το σ�πιο μας. Εκε� που ξεχ�σαμε να μιλ�με, εκε� το χ�σαμε το… ρυ�κι. Γ�ναμε �λοι �να προφ�λ. Σφηνωμ�νοι σε μια οθ�νη κ�ποιων ιντσ�ν, καλωδιωμ�νοι σε μια κοινων�α που μας κρυφοκοιτ�ζει απ� την κλειδαρ�τρυπα. Το α�μα στις διαδηλ�σεις, π�φτει σαν βροχ�. Η οργ� ξεφαντ�νει σαν γιορτ�. Και οι συγκρο�σεις, συμμετ�χουν στο πλ�νο σαν απαρα�τητο δι�λειμμα στην ζω�. Αλ�θεια, π�σα διαλε�μματα κρατ�ει μια ζω�; Τι υπ�ρχει πριν την σιωπ� και την θλ�ψη; Και αλ�θεια, ποιο μετα�χμιο κρατ� την αλ�θεια σε �τι βαφτ�ζουμε «αντ�ληψη δικαιοσ�νης»;
Θα ξαναβρεθο�με. Μ�σα μας, ακουμπ� �νας αητ�ς τα φτερ� του στο μυαλ� και το χα�δε�ει. Κ�τω απ� την στ�ρφα αγκαλι� της π�λης, μεγαλ�νουμε τον θυμ� μας. Μ�θαμε να μετρ�με τα π�ντα σε αριθμο�ς. Και εκε�νοι και οι �λλοι, αριθμο� �λοι. Κι εμε�ς, ο καθ�νας μας, �νας αριθμ�ς. Μα πως χαθ�καμε �τσι; Πως θα σταθο�με π�λι κ�τω απ� τα �δια λ�για, να μεγαλ�σουμε τις προτ�σεις μας, να γ�νουμε παρ�ες, να π�με μπροστ�, στο φως; Και να αντ�ξουμε; Θ�λει πολ� φως η ζω� και πολλ� ζευγ�ρια μ�τια, για να αντ�ξουμε τ�ση αλ�θεια…
