Η Ιω�ννα Μουσελιμ�δου ([email protected]) γενν�θηκε στην �δεσσα. Αποφο�τησε με �ριστα απ� το Τμ�μα Φιλολογ�ας του Αριστοτελε�ου Πανεπιστημ�ου Θεσσαλον�κης και συν�χισε με μεταπτυχιακ�ς σπουδ�ς στη φιλοσοφ�α. Εργ�ζεται στη Δευτεροβ�θμια Εκπα�δευση. Ποι�ματ� της �χουν συμπεριληφθε� σε ανθολογ�α ν�ων ποιητ�ν και �χουν δημοσιευθε� σε λογοτεχνικ� περιοδικ�.
Ο «Ανο�κειος ν�στος» ε�ναι η πρ�τη της ποιητικ� συλλογ�. Σε αυτ�ν, πραγματε�εται τον π�νο της μν�μης και το ανο�κειο ταξ�δι της ανθρ�πινης �παρξης που εν μ�σω πληγ�ν και παρελθοντικ�ν αγ�νων επιστρ�φει στην αρχ� της. �νας ν�στος ανο�κειος, ε�ναι κ�θε υπαρξιακ� κατ�δυση στα μ�χια της ψυχ�ς και κ�θε �ρωτας τρυφερ�ς που συντελε�ται σε παρελθ�ντα χρ�νο.
ex-ομολογ�σεις:
Αναστασ�α Γκ�τση: Η πρ�τη σκ�ψη που σας �ρχεται στο μυαλ� �ταν ξυπν�τε;
Ιω�ννα Μουσελιμ�δου: Να βιαστ� να φορ�σω τη μ�ρα. Π�λι.
Α.Γ.: Ποιο μουσικ� τραγο�δι σας τριβελ�ζει τ�ρα τελευτα�α το μυαλ�;
Ι.Μ.: Το «La vie en rose» της Edith Piaf.
Α.Γ.: Ο ποιητ�ς που σας �κανε να χ�σετε τον �πνο σας;
Ι.Μ.: Ευτυχ�ς ε�ναι πολλο�. Μεταξ� αυτ�ν ο Ελ�της, ο Λειβαδ�της, η Χατζηλαζ�ρου, ο Ελυ�ρ, ο Παβ�ζε.
Α.Γ.: Αγαπημ�νο μ�ρος της π�λης (και ποιας);
Ι.Μ.: Η Ν�α Παραλ�α της π�λης μου της Θεσσαλον�κης για την υπ�ροχη θ�α και την α�ρα ελευθερ�ας που μου χαρ�ζει. Ε�ναι π�ντα το προσφιλ�ς μου καταφ�γιο.
Α.Γ.: Η πιο �ντονη στιγμ� της μ�ρας σας;
Ι.Μ.: Το ταξ�δι στην �κρη της ν�χτας.
Α.Γ.: Χρ�μα χωρ�ς το οπο�ο δεν θα μπορο�σατε να φανταστε�τε τον κ�σμο σας...
Ι.Μ.: Το μπλε του ουρανο� και της θ�λασσας να αφρ�ζει στις φλ�βες των χερι�ν μου.
Α.Γ.: Φιλανθρωπ�α για σας σημα�νει...
Ι.Μ.: Ο κ�σμος μ�νο �ταν τον μοιρ�ζεσαι υπ�ρχει
Α.Γ.: Ποια εποχ� πιστε�ετε σας ταιρι�ζει;
Ι.Μ.: Η περ�φημη δεκαετ�α του ’60 με τον εκρηκτικ� της οργασμ� σε �λο το φ�σμα της ζω�ς, της θεωρ�ας και της τ�χνης. Και το σ�νθημα «Κ�τω απ� το πεζοδρ�μιο η παραλ�α».
Α.Γ.: Ποιο βιβλ�ο τελει�σατε πριν καν το αρχ�σετε;
Ι.Μ.: Ουκ εστιν αριθμ�ς.
Α.Γ.: Τι θα επιτρ�πατε στον εαυτ� σας χωρ�ς να το μετανι�σετε;
Ι.Μ.: Την απ�δραση σε �ναν ακριβ� μα πολυπ�θητο προορισμ�.
Α.Γ.: Μια λ�ξη για την φρ�ση «η ομορφι� θα σ�σει τον κ�σμο»...
Ι.Μ.: Ουτοπ�α
|
TO ANOIKEIO Τα φαντ�σματ� της στον καθρ�πτη διαστ�λλονται σφην�νοντας γρ�φους σε �γρυπνες συλλαβ�ς. Τ�τε κρ�βεται σε ρ�μβους απ� ασ�γαστα ηφα�στεια και σμαραγδ�νιους καταρρ�κτες. Την κατακλ�ζει το ανο�κειο. Αφ�νεται. |
ΕΠ ΑΠΕΙΡΟΝ Απ� την αρχ� δι�νυσμα εσωστρεφ�ς που τ�μνεται κ�θετα στο �νομα του ν�στου -πριν και μετ� το φως- σε ακρα�α ταλ�ντωση της θλ�ψης και κ�θε �λλου μαρτυρ�ου επ’�πειρον η μν�μη. |
ΝΟΣΤΟΣ Αγγ�ζω το επιφ�νημα της φωτι�ς κορφολογ�ντας τα χρ�νια. Κ�ποι απ� λωτο�ς ονε�ρων ανθ�ζουν στην κ�μαρα. Δυο στ�λες μελ�νι τα μ�τια που με τον καιρ� ρ�ζωσαν στους πρ�ποδες του �λιου. Αι�νιος ν�στος μες στη συντ�λεια του κ�σμου. |
|
ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ï¿½κλειψη η αναπνο� στα σ�νορα της ν�χτας της. Ε�ναι που α�ρατες τις χαραγματι�ς κρατ� αι�νια προσμ�νοντας τα ονειρεμ�να δ�ση. Εικ�νες ερε�πια πληγ�νουν τα χρ�ματα της μ�ρας. �νας �λιος, �στω, να εκραγε� και να σκορπ�σει στους κ�πους μιας �λλης ζω�ς. Φ�λαξε ως την �στατη στιγμ� το θ�μβος της ευαισθησ�ας, τα ε�θραυστα �νθη της φαντασ�ας κι ας σ�ρθηκε η ψυχ� στα β�θη του ανεκπλ�ρωτου και ο τρ�μος απλ�θηκε στα μ�τια, β�βαιη πως χαραμ�στηκε σε α�ριστα γεγον�τα μιας ξ�νης εποχ�ς, πως αιωρ�θηκε στα ρ�γη των ποιημ�των γυμν� απ� �ρωτα και λ�θη. Ε�ναι καιρ�ς τα μυστικ� δεσμ� να λ�σει και το φως να ψηλαφ�σει του α�ματ�ς της. |
ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ Π�ς να ζωγραφ�σεις τη σιωπ� σαν τ�λεια απελπισ�α; Κρ�βεσαι διπλ�νοντας την αγρ�πνια στα δ�ση των ματι�ν. Φωλι�ζεις σε �ρημους �σκιους. Ζεστα�νεις τα μ�λη με σπ�θες πανικο�. Μα το τ�λος να γυρε�ει π�ντα απ� συν�θεια την αρχ� του. |
ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ «Ε�ναι οι σιωπ�ς χ�δια απαλ� που ταξιδε�ουν τη ν�χτα ερ�μην των μεγ�λων ερ�των». Κι �στερα φορ�ς τη μ�ρα και γλιστρ�ς σε σκι�ς και βλ�μματα. Διαρρ�εις και ζεις. «Ε�ναι οι σιωπ�ς χορδ�ς γυμν�ς, αχτ�δες που σκορπο�ν των �λλων τις φων�ς στην ερημι� του χρ�νου». Βυθ�ζεσαι στη δ�νη της π�λης προφ�ροντας καταιγ�δες και κοφτερ� ουραν�. Κοχλ�ες μυστικο� τυλ�γουν μ�σα τους την ηχ� του φ�βου. Τα �χνη σου λαβ�ρινθος απ� λ�ξεις. Λ�ξεις ρευστ�ς κι ευ�λωτες που κουβαλο�ν μν�μες φθαρμ�νες, που συμφιλι�νουν τα πρ�γματα ξεριζ�νοντ�ς τα, που ριγο�ν και ξαγρυπνο�ν σε π�θους και ποι�ματα, μορφ�ς και αιν�γματα. |
