«Ελπ�-ζω…»
«Απ� πε�σμα και τρ�λα θα ζω
σε το�τη τη χ�ρα
�σπου να ‘βρω νερ�
γιατ� αν�κω εδ�…»
Ν�κος Πορτοκ�λογλου
Φτ�νοντας στη Θεσσαλον�κη �στερα απ� ταξ�δι μακριν�. Απ� τη μια �κρη της Ελλ�δας στην �λλη. Απ� τη μια αγαπημ�νη γη στην �λλη. Και π�λι χ�θηκα μ�σα στην αγκαλι� της γεν�θλιας π�λης μου. Κι εκε�νη, με υποδ�χθηκε και π�λι, γεμ�τη φως, καρτερ�ντας του Χριστο� τη γ�ννηση, διαχ�οντας παντο� τη μοναδικ� γοητε�α της. Η ομορφ�τερη π�λη του κ�σμου… Κι �στερα, η μυστ�ρια και τ�σο οικε�α θαλπωρ� του σπιτιο�, η ανε�πωτη ζεστασι� της μ�νας, η μοναδικ� εκε�νη α�σθηση της οικογ�νειας, τα γ�λια και τα πειρ�γματα των φ�λων να με ξεκουφα�νουν γλυκ�, τ’ αγαπημ�να πρ�σωπα που π�ντα με περιμ�νουν εκε�… Το μανταρ�νι στη ξ�λινη σ�μπα κι η μυρωδι� του να εισχωρε� ως τα τρ�σβαθα της ψυχ�ς μου… Θαλπωρ�. Για εμ�να. Αλλ� για �λους εκε�νους… Τους απεγνωσμ�νους, καθ�ς λ�ει ο ποιητ�ς; Να κρατ�σουμε εν�ς λεπτο� σιγ�; � αντιθ�τως να διαλ�σουμε κ�θε �νοχη σιωπ� με την κραυγ� της λευτερι�ς;
«Υπ�ρχει ελπ�δα. Αρκε� να μην ζο�με σαν να μην γενν�θηκε ο Χριστ�ς...», μας λ�ει ο Αρχιεπ�σκοπος Τιρ�νων και π�σης Αλβαν�ας Αναστ�σιος. Και συνεχ�ζοντας, μαρτυρ� πως: «Μ�νυμα ελπ�δος εκπ�μπει στον ταραγμ�νο κ�σμο μας, στην ταλαιπωρημ�νη χ�ρα μας, στην αν�συχη καρδι� μας, η Γ�ννηση του Χριστο�». Υπ�ρχει λοιπ�ν ελπ�δα. Γιατ� γεννι�ται ο Χριστ�ς. Κι �τσι γεννι�ται ο κ�θε �νθρωπος. Εφ�σον αφ�σει πρ�τα το Χριστ� να γεννηθε� μ�σα του. Γιατ� ο Χριστ�ς ε�ναι η κατεξοχ�ν ελπ�δα και η αληθιν� αγ�πη και η �ντως Ζω�. Μια Ζω� που δεν ε�ναι �ξω απ� εμ�ς, αλλ� ως πρ�σωπο αγαπημ�νο ζει και αναπν�ει στο πρ�σωπο του κ�θε ανθρ�που. �τσι, αν θ�λουμε να πλησι�σουμε τον �διο το Θε�, πρ�τα οφε�λουμε να πλησι�σουμε τον �διο τον �νθρωπο. Να ενωθο�με μαζ� του, για να ενωθο�με και με τον Δημιουργ� των π�ντων.
Κι αυτ� τα Χριστο�γεννα, ας ξεπερ�σουμε κ�θε φ�βο κι ας αφ�σουμε την ελπ�δα ν’ αναπνε�σει μ�σα μας. Ας κρατ�σουμε φωτειν� το αστ�ρι που οδηγε� προς τη Βηθλε�μ της καρδι�ς μας κι ας οδηγηθο�με κι’ εμε�ς προς το μ�νο φως, το φως το αληθιν�. Μον�χα �τσι θα διασ�σουμε την ανθρωπι� μας, μον�χα �τσι θα ξ�ρουμε πως ζο�με αληθιν�. Καν�νας φ�βος δεν ε�ναι αρκετ�ς για να σκοτ�σει την ελπ�δα μ�σα μας, καν�νας φ�βος δεν ε�ναι πιο δυνατ�ς απ� την αγ�πη μας. Γιατ� η αληθιν� αγ�πη καταλ�ει κ�θε φ�βο και μας οδηγε� στην �νωση με το συν�νθρωπο και κατ’ επ�κτασιν με το Θε�. Ας ανο�ξουμε λοιπ�ν τις καρδι�ς μας, γεμ�ζοντ�ς τες με αγ�πη κι’ ας αφ�σουμε μ�σα τους το Χριστ� να γεννηθε� και π�λι. Ας μην αφ�σουμε μ�νο του καν�να συν�νθρωπο. Γιατ� μον�χα �τσι θα μπορ�σει και π�λι να γεννηθε� ο Σαρκωμ�νος Λ�γος του Θεο�, ο Λ�γος που προσ�λαβε την ανθρ�πινη φ�ση μας και μας �κανε αθ�νατους. Καταπ�ς λ�ει και ο μεγ�λος Καζαντζ�κης: «ï¿½λλη Αν�σταση δεν υπ�ρχει, παρ� μ�νο η αγ�πη».
Αυτ� τα Χριστο�γεννα ας αγκαλι�σουμε τον �διο τον �νθρωπο, αυτ�ν τον κ�σμο τον μικρ� το μ�γα, κατ� τον αιγαιοπελαγ�τη Ελ�τη. Ας μεταμορφ�σουμε τη χ�ρα της απελπισ�ας σε χ�ρα της αν�σπερης ελπ�δας, �πως εκε�νη, το κορ�τσι απ� την Παλαιστ�νη, μεταμορφ�θηκε σε Χ�ρα του Αχωρ�του. Ας γεμ�σουμε την καρδι� μας με την αγ�α ευαισθησ�α, αφ�νοντας �ξω καθετ� που διαλ�ει την �παρξ� μας. Ας θυμηθο�με και π�λι την αγ�α απλ�τητα του Γι�ννη του Ευλογημ�νου που χα�ρονταν της παρουσ�ας του αγ�ου των φτωχ�ν και των απ�κληρων, Βασιλε�ου του Μεγ�λου κι’ ας μη το ‘ξερε καν… Ας…
