«Πιστε�ω στα διστακτικ� αδ�ξια β�ματα των ταπειν�ν
και στον Xριστ� που διασχ�ζει την Iστορ�α...»
Τ�σος Λειβαδ�της
Κι αν το�τοι οι ανυπ�ρβλητοι στ�χοι του μοναδικο� Τ�σου Λειβαδ�τη, εν�ς ποιητ� της μαχ�μενης Αριστερ�ς, απ� την οπο�α απογοητε�τηκε στη συν�χεια, γευ�μενος την �ττα της και τη ματα�ωση των οραμ�των και των αγ�νων της, αποτελο�ν �κπληξη για �λους εκε�νους που �χουν εγκλωβιστε� μ�σα στην απολυτ�τητα και στη βεβαι�τητ� τους, �ρχονται να μας αποδε�ξουν με τον ομορφ�τερο τρ�πο, πως η �κπληξη μπορε� να συναντηθε� εκε�, �που απ� πριν �χει αποκλειστε� �κριτα η παρουσ�α της. Η Εκκλησ�α ως Σ�μα του Αναστ�ντος Χριστο� αφορ� τον κ�σμο ολ�κερο και �χι μια κλειστ� κ�στα προνομιο�χων, καθ�ς, �πως πολ� ε�στοχα ομολογε� ο Αναστ�σιος Αλβαν�ας, «Η Εκκλησ�α δεν ε�ναι μια κλειστ� εταιρε�α σεσωσμ�νων, που απολαμβ�νουν, αποκλειστικ� αυτο�, τα δ�ρα του Θεο� και διεκδικο�ν να εξασφαλ�σουν αν�σεις, προν�μια και κοσμικ� εξουσ�α».
Καταργ�ντας λοιπ�ν κ�θε στερε�τυπο, ο �ρης Βελουχι�της ομολογε�: «Ο κομμουνισμ�ς, λ�νε, θα καταργ�σει την θρησκε�α. Μα η θρησκε�α ε�ναι ζ�τημα συνε�δησης. Π�ς θα καταργηθε� λοιπ�ν; Η κατ�ργηση της θρησκευτικ�ς συνε�δησης ε�ναι πρ�μα αδ�νατο, �στω κι αν ακ�μα οι κομμουνιστ�ς θ�λανε να την καταργ�σουν. Η θρησκευτικ� συνε�δηση δεν καταργε�ται με απλ�ς διαταγ�ς». Και αποκαλ�πτοντας την υποκρισ�α ορισμ�νων αυτοαποκαλο�μενων ως «πατριωτï¿½ν» ομολογε� πως, «Αν μ�λιστα εξετ�σουμε βαθ�τερα το πρ�μα αυτ�, θα δο�με �τι αυτο� ε�ναι �θρησκοι, γιατ� σε αυτο�ς δεν υπ�ρχει ο�τε �χνος θρησκευτικ�ς συνε�δησης κι ο μ�νος που λατρε�ουν ε�ναι ο Θε�ς Μαμμων�ς, ο Θε�ς του χρ�ματος… Στην �δια γραμμ� λοιπ�ν και ο π�ντα ανατρεπτικ�ς Θαν�σης Παπαθανασ�ου, στο �κρως ενδιαφ�ρον του �ρθρο Ο παπ�ς δ�πλα στον Τσε τον�ζει πως: «Ουσιαστικ� πρ�κειται για συμβολ� στο κ�νημα του αριστερο� χριστιανισμο�, το οπο�ο εμφαν�ζεται ποικιλ�τροπα κ�θε τ�σο μ�σα στην ιστορ�α, και το οπο�ο στην καταλεηλατημ�νη Λατινικ� Αμερικ� �λαβε λ�γο αργ�τερα την ονομασï¿½α “θεολογ�α της απελευθ�ρωσης”». Και συνεχ�ζοντας τη συλλογιστικ� του πορε�α, μας θυμ�ζει μ�α ακ�μη θρυλικ� μορφ� καθ�ς, «Ο �σκαρ Ρομ�ρο, λ�γου χ�ριν, αρχιεπ�σκοπος του Ελ Σαλβαδ�ρ ο οπο�ος δολοφον�θηκε το 1980 απ� ακροδεξιο�ς παραστρατιωτικο�ς μ�σα στο να� του, κ�ρυττε μια μη-β�αιη στρ�τευση και αντ�σταση. Σε κ�θε περ�πτωση �μως, πρ�πει να προσεχτε� ο με�ζων προβληματισμ�ς που �θεσε ο Καμ�λο Τ�ρες, καθ�ς και οι �λλοι εκπρ�σωποι της θεολογ�ας της απελευθ�ρωσης: Ο κ�σμος της αδικ�ας και της εξαθλ�ωσης του ανθρ�που δεν μπορε� να ε�ναι θ�λημα Θεο�. Η ï¿½δια η χριστιανικ� ιδι�τητα αξι�νει �χι αποδοχ� κ�ποιων θεωρητικ�ν αξιωμ�των, αλλ� �μπρακτη αλληλεγγ�η στους αδυν�τους. Και η σ�γκρουση δεν γ�νεται χ�ριν της ισχ�ος και της επιβολ�ς της Εκκλησ�ας επ� των αντιπ�λων της (δεν �χει, δηλαδ�, χαρακτηριστικ� σταυροφορ�ας), αλλ� χ�ριν των οδυνωμ�νων συνανθρ�πων. Καλε�ται, δηλαδ�, να ε�ναι μια πρ�ξη θυσιαστικ� κι �χι κατακτητικ�». Χρ�ος μας λοιπ�ν ε�ναι, να προχωρ�σουμε προς το μ�λλον, αφ�νοντας τα μ�ση και τους διχασμο�ς και να οδηγηθο�με προς �να δι�λογο που δεν αποτελε� μια �νευ �ρων παρ�δοση, αλλ� μια αληθιν� κοινων�α.
Σε το�τη την προοπτικ� λοιπ�ν, πρ�σκληση σε πρ�σκληση κοινων�ας αποτελε� το συν�δριο Εκκλησ�α και Αριστερ�, που διοργαν�νει το Τμ�μα Θεολογ�ας της Θεολογικ�ς Σχολ�ς του Α.Π.Θ. και που �λαβε χ�ρα στην α�θουσα τελετ�ν της παλαι�ς Φιλοσοφικ�ς του Α.Π.Θ., στις 22 και 23 Ιανουαρ�ου. Ο καθηγητ�ς και πρ�εδρος του τμ�ματος Θεολογ�ας του Α.Π.Θ., κ. Χρυσ�στομος Σταμο�λης, σε συλλογικ� �ρθρο με τ�τλο Ο δι�λογος ρ�χνει τα τε�χη Εκκλησ�ας – Αριστερ�ς, στην εφημερ�δα �θνος στις 19 Ιανουαρ�ου, μαρτυρ� πως: «Η διοργ�νωση του συνεδρ�ου «Εκκλησ�α και Αριστερ�» �ρχεται σε συν�χεια μιας σειρ�ς �λλων εκδηλ�σεων, μ�σω των οπο�ων το Τμ�μα Θεολογ�ας αναζητ� τον δι�λογο και την ουσιαστικ� επικοινων�α με πρ�σωπα και φορε�ς που συνδιαμορφ�νουν τη σ�γχρονη πραγματικ�τητα του ε�ναι μας. Στη διοργ�νωση του συνεδρ�ου μας οδ�γησε η ιστορικ� στιγμ�. �λλωστε η θεολογ�α, ως πανεπιστημιακ� επιστ�μη, δεν ε�ναι αποκλειστικ� και μ�νο μια υπ�θεση εργαστηρ�ου αλλ� και μια κριτικ�-παρεμβατικ� φων�, η οπο�α πιστε�ει βαθι� �τι η αλ�θεια των πραγμ�των διαμορφ�νεται μ�σα απ� τη γν�ση, τη συν�ντηση και τη συμβολ�. Γεγον�ς που απομακρ�νει τη δαιμονοπο�ηση και ως εκ το�του την ε�κολη ενοχοπο�ηση της ζω�ς των �λλων».
Παρομο�ως σε �λλο του �ρθρο στην εφημερ�δα Αυγ� στις 20 Ιανουαρ�ου 2013 με τον τ�τλο Εκκλησ�α και Αριστερ�, φανερ�νει πως: «Το Τμ�μα Θεολογ�ας του ΑΠΘ, στο πλα�σιο μιας ανειλημμ�νης ευθ�νης απομ�κρυνσης απ� οποιαδ�ποτε στανικ� και ως εκ το�του «ειδωλολατρικ�» εσωστρ�φεια, αποφ�σισε, σε συν�χεια �λλων δραστηριοτ�των του, ομ�φωνα, τη διοργ�νωση επιστημονικο� Συνεδρ�ου με γενικ� τ�τλο Εκκλησ�α και Αριστερ�. Και ε�ναι σαφ�ς πως η Ορθοδοξï¿½α «δεν ε�ναι απλ�ς κ�ποιες χρηστομ�θειες � μια απλ� θρησκευτικ� π�στη, ιδιωτικ�ς υπ�θεσης» (Ν. Ματσο�κας), αλλ� αποτελε� αναπ�σπαστο κομμ�τι αυτο� του πολιτισμο�, συνεπ�ς της κοινωνικ�ς πρ�ξης - χωρ�ς β�βαια να εξαντλε�ται σε αυτ�ν, καθ�ς ο χαρακτ�ρας της �ταν και παραμ�νει, σε πε�σμα πολλ�ν, οικουμενικ�ς». �τσι, κατ� τον κ. Χρυσ�στομο Σταμο�λη, «Σκοπ�ς του Συνεδρ�ου δεν ε�ναι να πε�σει η Εκκλησ�α την Αριστερ� για τη θε�τητα του Χριστο�. Ο�τε, β�βαια, η Αριστερ� την Εκκλησ�α για το αντ�θετο. Μπορε�, �μως, αυτ� η συν�ντηση να αξιοποι�σει τις συν�πειες εν�ς πολιτισμο� της σ�ρκωσης, ο οπο�ος συγκροτε�ται στη β�ση της κ�νωσης του εαυτο� και στην πρ�σληψη του εντελ�ς διαφορετικο�. Στο �δειασμα, δηλαδ�, των ιστορικ�ν ατομικ�ν � συλλογικ�ν βεβαιοτ�των, προκειμ�νου να με�νει χ�ρος για τη συν�ντηση με το ελ�χιστο. Και ε�ναι σαφ�ς, πως το�το το Συν�δριο δεν αναζητ� το αν�φικτο, αλλ� το εφικτ�.
Εξ�παντος δεν θ�λει να σ�σει τον κ�σμο και πολ� περισσ�τερο δεν θ�λει, καταπ�ς γρ�φει ο Τ�σος Λειβαδ�της, να τον σ�σει την ερχ�μενη Τρ�τη. Θ�λει, απλ� και μ�νο, να δ�σει μια ευκαιρ�α στην �κπληξη. Σαν εκε�νη που �νιωσαν εκπρ�σωποι της Αριστερ�ς, �ταν σε ερ�τησ� τους για τη δι�θεση της θεολογ�ας να υποστηρ�ξει την αν�γερση τζαμιο� στον τ�πο μας, τους ε�παμε �τι στη Θεολογικ� Σχολ�, εδ� και τρι�ντα περ�που χρ�νια, λειτουργε� χ�ρος προσευχ�ς των μουσουλμ�νων. �τσι, �σως να �χουμε μια δυνατ�τητα να δο�με αυτ� που «χρ�νια πολεμ�ει μ�σα στη σκοτειν� μ�τρα» των ανομι�ν της Ιστορ�ας, «να ξετυλιχθε� και να καρπ�ση» (Ν. Καζαντζ�κης)».
