Χρ�νια τ�ρα κυλ�νε οι φων�ς γ�ργαρες, ζωνταν�ς, δυνατ�ς και ψ�χνουν χ�δι. Οι εποχ�ς αλλ�ζουν, οι γκρ�ζες π�λεις δανε�ζονται χρ�ματα απ� την �νοιξη, β�φοντας πιο ζωηρ� το συνα�σθημα των ανθρ�πων κι οι δ�ο αυτ�ς μελιστ�λαχτες φων�ς, μας ταξιδε�ουν μ�σα απ� βελο�δινες λ�ξεις, μεταξ�νιες μελωδ�ες και ατσαλ�νια θ�ληση. Στον «κ�πο της αλ�θειας», το αλσ�λλιο των ονε�ρων, μας επιβιβ�ζουν στο σ�ννεφο των α�ρινων σκ�ψε�ν μας. Κρυμμ�να νο�ματα, ολ�ιδια θαρρε�ς κρυπτογραφημ�να ιερ� λ�για, ρ�ουν μαζ� με τον καημ� π�νω στις στροφ�ς των τραγουδι�ν τους.
Απ� την «Ελ�νη της επαρχ�ας της Αθ�νας Κοιμωμ�νη» μ�χρι τις οδηγ�ες προς… ερωτευμ�νους, που σαν �γιο φυλαχτ� σε ενημερ�νουν πως «αν θ�λεις την αγ�πη, φτι�ξε καινο�ργιο χ�ρτη», μ�θυσε το συνα�σθημα κι �γινε αυτ�ματη μελωδ�α στο μυαλ�. Απ� την κραυγ� που εσ�ψυχα φων�ζει πως «ï¿½σπου η γη να μη γυρ�ζει πια, �σπου το φως να γ�νει σκοτεινι�, Θα σ' αγαπ�..» μ�χρι την αγαν�κτηση που β�ζει «φωτι� για να καο�ν τα χ�ρτινα», αν�βει σπ�θες με το γκαζ�κι του �ρωτα στα εντ�ς σου. Δεν χρει�ζονται πολλ�ς συστ�σεις. Δεν χρει�ζονται καν τα επ�νυμ� τους. Με την απλ�τητα και την λιτ�τητα που δομο�ν την επαφ� τους με τον κ�σμο, �γιναν �να με το κοιν�, ως Χαρο�λα και Δ�μητρα.
Με τον �χο τους, ταξιδε�ω στις βαθι�ς μου σκ�ψεις, �σο θυμ�μαι τον εαυτ� μου να αντιλαμβ�νεται τον κ�σμο γ�ρω. Προβληματ�ζομαι, αφουγκρ�ζομαι τον καημ� του κ�θε �λληνα, ερωτε�ομαι, μαλ�νω, θυμ�νω, συγχωρ�, δακρ�ζω και γελ� και χωρ�ω στους στ�χους και την φων� τους. Τα λ�για τους χα�δε�ουν την οργ� μου, αναπτερ�νουν το ηθικ� μου και γαληνε�ουν την φουρτο�να μ�σα μου. Αναμφισβ�τητα, �χουν τραγουδ�σει την Ελλ�δα και τις ομορφι�ς της, απ’ �κρου εις �κρον. Τις μικρ�ς γειτονι�ς των μεγαλουπ�λεων που επ�ζησαν απ� την �ναρχη δ�μηση, τις ψυχ�ς που επιζο�ν μ�σα στις εργατικ�ς γειτονι�ς, τα παιδι� που πα�ζουν στις αλ�νες, τον αγχωμ�νο υπ�λληλο που στριμ�χνεται στην ουρ�…
Μ�λησαν με τα λ�για τους, πεντακ�θαρα μ�σα στην ψυχ� �λων μας με το πιο αν�δυνο �πλο που �χουν, το μικρ�φωνο. Χρ�νια τ�ρα, ταξιδε�ουν οι λ�ξεις με το τρα�νο των αισθ�σεων, περιγρ�φοντας φεγγαρ�δες ερωτευμ�νων ζευγαρι�ν, σχηματοποι�ντας περ�τεχνα την διαδρομ� εν�ς φοβισμ�νου φαντ�ρου που… εκτ�ς των �λλων αγαπ�ει… Σκην�ς, λ�ξεις, καθημεριν� λ�για, συνηθισμ�νες κιν�σεις και αυτ�ματες αντιδρ�σεις, γ�νονται τραγο�δι. Φ�βοι, π�θοι, αναμον�ς, επιθυμ�ες �ρα τρεις τη ν�χτα που «ανεβα�νω τα σκαλι�», εικ�νες που μπα�νουν στο κ�δρο μαζ� με τους δικο�ς μας ξ�νους… Κουβ�ντες που δεν ε�παμε, λ�για που διστ�ζουμε να πο�με, αγκαλι�ς που δεν ανο�ξαμε να π�ρει ο κ�σμος απ� �να ζευγ�ρι φτερ�… �νειρα που �μειναν ξεχασμ�να δ�πλα σε μια «ραπτομηχαν�».
Δ�ο φων�ς που αλληλοδιαδ�χονται την χαρ� και την λ�πη, το φως και το σκοτ�δι, το μαζ� και τη μον�δα. Με την α�ρα που αποπν�ει σιγουρι�, σταθερ�τητα και βαθι� π�στη στις αξ�ες και τα ιδανικ�, αποβιβ�στηκαν και στην π�λη μας, για τ�σσερις παραστ�σεις, να ντ�σουν τις ν�χτες την ψυχ� μας με μπλε βελο�δο. Τα υλικ� τους, συγκεκριμ�να, ατ�φια, ζωνταν�, θα παρασ�ρουν, για μια ακ�μη φορ�, το κοιν� σε μια β�λτα στα παλι� κι αγαπημ�να που οι φων�ς τους ζ�σταναν και το μυαλ� μας αποτ�πωσε κ�θε λ�ξη να �χει να ακουμπ� η ψυχ� σαν με�νει μ�νη της τα βρ�δια.
Ο κ�σμος μαζ� τους, γ�νεται μια τερ�στια παρ�α, σιγοψιθυρ�ζει τα τραγο�δια που αγ�πησε, που μ�τρησε μ�σα του τον ουραν�, που τα �φτασε στα �ρια της αντοχ�ς και τα παρ�δωσε σε κ�τι αν�τερο. Στην ελευθερ�α. Στα «τ�σα χιλι�δες αστ�ρια εκε� π�νω»… Συνα�σθημα που ανεβα�νει με �ρθιο αν�στημα σε βουν�, φορτωμ�νο �λο το β�ρος του πολιτισμο� που κουβαλ�νε στις πλ�τες τους. Βλ�μμα καθ�ριο, ψυχ� γαλ�ζια, αυθεντικ�, ελληνικ�. Δεν διστ�ζουν να σχολι�σουν την επικαιρ�τητα, τα πολιτικ� δρ�μενα, �σα πον�νε τον �λληνα σ�μερα. Με την απλ�τητα και την λιτ�τητ� τους, κρ�νουν �τι συμβα�νει γ�ρω μας και μ�σα μας. Αγαπο�ν τον τ�πο που τις γ�ννησε, τις μεγ�λωσε και τις «ï¿½χτισε» με τ�ση αγ�πη και ζεστασι� γιατ� κι εκε�νες απ� την πλευρ� τους �χουν σπουδ�σει την αρχιτεκτονικ� της ειλικρ�νειας με το κοιν�.
Αφο� ακ�μα αγαπ�ς τις γκρ�ζες θ�λασσες,
αφο� μπορε�ς καμ�να δ�ση να αντικρ�ζεις
�λα αγ�πη μου, �λα
να κ�νουμε �να �λληνα ακ�μα
με το τραγο�δι να ξεχν�ει
τα λ�θη της να συγχωρ�ει, �πως κι εμε�ς,
αφο� η Ελλ�δα μας πληγ�νει �σο κανε�ς...
