ΠοΏ½ρτες. ΣυνειδητοποιοΏ½ τελευταοΏ½α ποΏ½σο σημαντικοΏ½ς εοΏ½ναι. ΣυναντοΏ½με ποΏ½ρτες σ' οΏ½λη μας τη ζωοΏ½. Η μοΏ½α ποΏ½ρτα ανοοΏ½γει μια οΏ½λλη και αυτοΏ½ οΏ½λλη μοΏ½α. ΜοΏ½α αλυσοΏ½δα επιλογοΏ½ν. Η ζωοΏ½, μας δοΏ½νει απλοΏ½χερα τοΏ½σες πολλοΏ½ς. ΚοΏ½νουμε τις επιλογοΏ½ς μας, εοΏ½τε εοΏ½ναι λοΏ½θος εοΏ½τε σωστοΏ½ς. ΑλλοΏ½ οτιδοΏ½ποτε κι αν κοΏ½νουμε, να  ‘μαστε ποΏ½λι, στεκοοΏ½μενοι μπροστοΏ½ αποΏ½ δοΏ½ο ποΏ½ρτες – οΏ½ και παραποΏ½νω. Αν εοΏ½ναι παραποΏ½νω, εοΏ½ναι εντοΏ½ξει. Οι δοΏ½ο ποΏ½ρτες, εοΏ½ναι δοΏ½σκολο να αντιμετωπιστοοΏ½ν. Με κοΏ½ποιες αποΏ½ αυτοΏ½ς εοΏ½ναι εοΏ½κολο – απλοΏ½ τις ανοοΏ½γουμε και προχωροΏ½με παρακοΏ½τω, στην εποΏ½μενη. Με κοΏ½ποιες οΏ½λλες… απλοΏ½ προΏ½πει να βροοΏ½με οΏ½να κλειδοΏ½.

Οι καιροοΏ½ οΏ½χουν πραγματικοΏ½ γοΏ½νει δοΏ½σκολοι. Δεν οΏ½θελα να το παραδεχτοΏ½, μοΏ½χρι προΏ½σφατα. Δεν εοΏ½ναι μοΏ½νο η οΏ½λλειψη χρημοΏ½των που μας πλοΏ½ττει. ΑρχοΏ½ζω να καταλαβαοΏ½νω οΏ½τι οι οΏ½νθρωποι χοΏ½νουν τη δοΏ½ναμοΏ½ τους, τη θοΏ½ληση για ζωοΏ½. ΑρνοοΏ½νται να παλοΏ½ψουν για κοΏ½τι καλοΏ½τερο – απλοΏ½ς συμβιβοΏ½ζονται με οΏ½σα οΏ½χουν. ΜοΏ½σα σ’ οΏ½λη την εκμετοΏ½λλευση, τις περικοποΏ½ς, τα δανεικοΏ½, τη βοΏ½α, τον αγοΏ½να, οι οΏ½νθρωποι οΏ½χουν χοΏ½σει κοΏ½τι που χαρακτηροΏ½ζει το εοΏ½δος μας αποΏ½ την εμφοΏ½νισοΏ½ του: την ελποΏ½δα τους. ΠαρατηροΏ½ οΏ½τι η οΏ½φεση που πιοΏ½ζει την ανθρωποΏ½τητα σε οΏ½λους τους τομεοΏ½ς, δεν μας αφοΏ½νει να αναπνεοΏ½σουμε. ΠοΏ½ντα μας αναγκοΏ½ζει να χαιροΏ½μαστε λοΏ½γο. Να κοΏ½νουμε λοΏ½γες μοΏ½ρες διακοποΏ½ς, γιατοΏ½ οΏ½χουμε οΏ½λλειψη χρημοΏ½των, να καθοΏ½σουμε λοΏ½γο στην παραλοΏ½α, για να μην καοοΏ½με απ’ τον οΏ½λιο, να αναβοΏ½λουμε εκεοΏ½νη την βοΏ½λτα με το αμοΏ½ξι, γιατοΏ½ η βενζοΏ½νη οΏ½χει ακριβοΏ½νει, να μην δοκιμοΏ½σουμε το φαγητοΏ½ στο καινοοΏ½ργιο εστιατοΏ½ριο, για να μαγειροΏ½ψουμε στο σποΏ½τι. ΠοτοΏ½ να μην απολαμβοΏ½νουμε αρκετοΏ½ τη ζωοΏ½. Και ποοΏ½ εοΏ½ναι η ζωοΏ½ μας; οΏ½χουμε ξεχοΏ½σει πως προΏ½πει να τη ζοοΏ½με, ακοΏ½μα και με τα λοΏ½γα. Να τη χαιροΏ½μαστε στο οΏ½πακρο. Με την οικογοΏ½νειοΏ½ μας. Τους φοΏ½λους μας. Τον οΏ½νθρωποΏ½ μας. οΏ½χουμε ξεχοΏ½σει πως αυτοΏ½ που δεν προΏ½πει ποτοΏ½ και για κανοΏ½ναν λοΏ½γο να χοΏ½σουμε, εοΏ½ναι οι στοΏ½χοι μας.  

οΏ½σο υποΏ½ρχουν οΏ½νθρωποι που οΏ½χουν στοΏ½χους και δεν φοβοοΏ½νται να τους κυνηγοΏ½σουν, οΏ½χω ποΏ½στη οΏ½τι θα ξαναβροοΏ½με τη θοΏ½λησοΏ½ μας. οΏ½νοιξε τις ποΏ½ρτες! ΠοτοΏ½ δεν ξοΏ½ρεις τι θα βρεις αποΏ½ ποΏ½σω. Και δεν θα μοΏ½θεις ποτοΏ½, αν κοιτοΏ½ς μοΏ½νο απ την κλειδαροΏ½τρυπα. ΑπλοΏ½ θα παοΏ½ρνεις μοΏ½α μικροΏ½ γεοΏ½ση, ποτοΏ½ οΏ½μως οΏ½λη την εμπειροΏ½α. ΑκοΏ½μα κι αν κινδυνεοΏ½εις να τα χοΏ½σεις οΏ½λα, δεν αξοΏ½ζει να προσπαθοΏ½σεις για τον στοΏ½χο σου; Στην τελικοΏ½, εοΏ½ναι οι στοΏ½χοι μας που μας προσδιοροΏ½ζουν. Που καθοροΏ½ζουν ποιοι εοΏ½μαστε και ποιοι θοΏ½λουμε να γοΏ½νουμε. Με αυτοοΏ½ς κοιμοΏ½μαστε και ξυπνοΏ½με, απ’ αυτοοΏ½ς παοΏ½ρνουμε δοΏ½ναμη.

Σε οΏ½ναν… πηγαιμοΏ½ μου στη ΝοΏ½ξο, η ιστορικοΏ½ ΠορτοΏ½ρα, εοΏ½χε να μου διδοΏ½ξει πολλοΏ½. ΠρωτοΏ½στως οΏ½μως, την οπτικοΏ½ γωνοΏ½α αποΏ½ την οποοΏ½α απολαμβοΏ½νεις αυτοΏ½ την κρυφοΏ½ θοΏ½α που σου παροΏ½χει η ποΏ½ρτα. ΑναλοΏ½γως αποΏ½ ποοΏ½ βλοΏ½πεις, προκοΏ½πτει αδιοΏ½ξοδο οΏ½ ατοΏ½λειωτο ταξοΏ½δι. ΑρκεοΏ½, να ξοΏ½ρεις που θα σταθεοΏ½ς μπροστοΏ½ στο μεγαλεοΏ½ο μιας ποΏ½ρτας.