«Τ�ποτα δεν π�ει χαμ�νο
στη χαμ�νη σου ζω�,
τ’ �νειρ� σου αναστα�νω
και το κ�θε σου “γιατ�”…».
Αφ�νοντας π�σω μου τη θεριν� Θεσσαλον�κη μου… Φθινοπωριν� αερ�κι στην Κρ�τη. Αν και το καλοκα�ρι ακ�μη αντιστ�κεται σθεναρ�. Περπατ� στην πλατε�α Ελευθερ�ας. Παρατηρ� απ�ναντ� μου μια επιγραφ�… �να σ�νθημα απ� μια πορε�α ξεχασμ�νη… Απ� �ναν αγ�να που δεν πρ�λαβε καν να δοθε�, καθ�ς του �ξιζε… «Πολ�τες εναντ�ον χρ�ους». «Δαυ�δ εναντ�ον Γολιï¿½θ…». Σκ�φτομαι μ�σα μου… «Ναι… Αλλ� τελικ�ς», ξανασκ�φτομαι, «ο σχεδ�ν �οπλος Δαυ�δ ν�κησε τον ισχυρ�τατο και αλαζονικ� Γολιï¿½θ…». Μ�πως τελικ� η �λη μας δ�ναμη κρ�βεται στην αδυναμ�α μας; Ο Πα�λος, ο των Εθν�ν απ�στολος, κ�τι �ξερε…
«Σου ε�παν ψ�ματα πολλ�…», καθ�ς λ�ει ο ποιητ�ς… Αγαν�χτησες… �φησες την αναπαυτικ� πολυθρ�να σου, που κο�μιζε καλ� τη συνε�δησ� σου για χρ�νια και βγ�κες στην πλατεï¿½α… Συν�ντησες και τον �λλον στην πλατεï¿½α… Εκε�νον που τον ε�χες αφ�σει π�σω σου σε μια �λλη πορεï¿½α… Σ’ �να καφενε�ο καθ�ς π�νατε ρακ�μελα… Τ�τε που ακ�μη μπορο�σατε να ερωτε�εστε… Π�λεψες ν’ αντισταθε�ς… Μαζ� παλ�ψατε… ï¿½ξιζε και μ�νο η συν�ντηση… ï¿½ξιζε και μ�νο ο αγ�νας…
�θελες να τιμωρ�σεις τους εν�χους… �διωξες τους κλ�φτες… �τσι ν�μιζες… Αλλ� �φερες τους δολοφ�νους… �βαλες το λ�κο να φυλ�ει τα πρ�βατα… Νοστ�λγησες �σως �λλες εποχ�ς… Που φ�ρνουν ανατριχ�λα στη θ�μησ� σου… Και η μν�μη σου; Που π�γε η μν�μη σου που την �λεγαν «Π�νδο και �θω» καταπ�ς λ�ει ο ποιητ�ς;
�χασες την ομορφι� της κ�θε στιγμ�ς… Την ομορφι� της �κπληξης…�χασες τον �λλον… Το �διο σου το πρ�σωπο…
«Μ�σα στη θλ�ψη της απ�ραντης μετρι�τητας, που μας πν�γει απ� παντο�, παρηγορι�μαι �τι κ�που, σε κ�ποιο καμαρ�κι, κ�ποιοι πεισματ�ρηδες αγων�ζονται να εξουδετερ�σουν τη φθορ�...». Ελ�της. Και π�λι. Καιρ�ς να ξεχ�σουμε το χρ�ος… Και να θυμηθο�με και π�λι το αληθιν� χρ�ος μας… Τα χρ�ος μας απ�ναντι στη ζω�… Σταματ� να γρ�φω. Φε�γω… Π�ω στη θ�λασσα…
«Π�με μαζ� κι’ ας μας λιθοβολο�ν.
Κι’ ας μας φων�ζουν αεροβ�τες...
Φ�λε μου �σοι δεν �νιωσαν ποτ� με τι
Σ�δερο με τι π�τρες τι α�μα τι φωτι�
Χτ�ζουμε ονειρευ�μαστε και τραγουδο�με!».
Οδυσσ�ας Ελ�της
