�ταν �ρχεται το καλοκα�ρι γ�νονται πολλ�ς αλλαγ�ς. Τα παρ�θυρα ανο�γουν, τα ρο�χα λιγοστε�ουν, οι ανεμιστ�ρες ε�ναι επ� μον�μου β�σεως στην πρ�ζα… και αναπ�φευκτα, πηγα�νω στην παραλ�α για δροσερ� μπ�νιο. Δεν ξ�ρω πως γ�νεται, αλλ� κ�θε φορ� που γυρν�ω απ� εκε�, κοιτ�ζω το σ�μα μου στον καθρ�φτη, και με πι�νω να το αμφισβητ�. Ποτ� δεν ε�χα ιδια�τερο κ�μπλεξ με τον εαυτ� μου. Καλ�ς � κακ�ς συμβιβαζ�μουν με την εικ�να μου και κατ�φερνα να την αγαπ�σω. Και μετ� �ρχεται το καλοκα�ρι, και χωρ�ς να το θ�λω μπα�νω στο «τρυπ�κι». Γιατ� το μ�νο πρ�γμα που ακο�ω απ� τις φ�λες μου στην παραλ�α ε�ναι το π�σο �χουν παχ�νει και το π�σα κιλ� πρ�πει να χ�σουν. Και ε�ναι λες και γ�ρω μου, �λες οι γυνα�κες σκ�φτονται το �διο πρ�γμα. Μ�χρι που καταλ�γω στο συμπ�ρασμα �τι τελικ� το αντ�θετο φ�λλο ε�ναι καλ�τερη παρ�α για μια βουτι� στην θ�λασσα.
Δεν λ�ω, ε�ναι καλ� να �χεις �να ωρα�ο σ�μα. Αλλ� ποιος καθορ�ζει το «ωραï¿½ο» σε αυτ� την περ�πτωση; Μ�πως �λα τα υπερβολικ� αδ�νατα μοντ�λα που προβ�λλονται απ� τα media �χουν εντρυφ�σει στο μυαλ� μας αυτ� την ψ�χωση β�ρους; � η σημεριν� αντ�ληψη �τι οποιοσδ�ποτε π�νω απ� πεν�ντα κιλ� θεωρε�ται υπ�ρβαρος; Βλ�πω γ�ρω μου γυνα�κες, τ�σο �μορφες, με υπ�ροχο σ�μα, οι οπο�ες ντρ�πονται. Και αναρωτι�μαι, γιατ�; Και μετ� θυμ�μαι �τι και εγ� �τσι ε�μαι. Π�ντα �χω 2-3 παραπαν�σια κιλ� που πρ�πει να χ�σω. Ποτ� το ιδανικ� β�ρος. Και �ταν ακο�ω κ�τι τ�τοιο απ� τις υπ�λοιπες γυνα�κες γ�νομαι �ξω φρεν�ν. Μα γιατ� δεν μπορο�ν να δουν π�σο �μορφες ε�ναι και να αγαπ�σουν τον εαυτ� τους, σκ�φτομαι; Και μετ�, απ� κ�τι τ�τοιες αντιλ�ψεις, προκ�πτουν αρρ�στιες �πως η νευρικ� ανορεξ�α.
Φυσικ�, ε�ναι πρ�τα θ�μα υγε�ας, να προσ�χεις το σ�μα σου. Να αθλε�σαι, να τρως υγιειν�. Αλλ� �ταν το φαγητ� γ�νεται πρ�βλημα, τ�τε πλ�ον δεν ε�σαι υγε�ας. Και τα πρ�τυπα της κοινων�ας επιδειν�νουν ακ�μη περισσ�τερο αυτ�ν την κατ�σταση. Το πρ�βλημα δεν ε�ναι αμελητ�ο. Ε�ναι αντιθ�τως αρκετ� σημαντικ�. Υπ�ρχουν �νθρωποι που περνο�ν �λη τη ζω� τους, την καθημεριν�τητ� τους, με το �γχος των κιλ�ν. Μετρο�ν την ποσ�τητα του φαγητο� τους, σαν να εξαρτ�ται η ζω� τους απ� αυτ�. Και �ταν φτι�ξουν πλ�ον την επιθυμητ� εικ�να, δεν την χα�ρονται, γιατ� μετ� ζουν με το �γχος μ�πως την χ�σουν. Δεν �χει καμ�α σημασ�α το τι δε�χνει ο καθρ�φτης. Αυτ� μπορε� να αλλ�ξει απ� στιγμ� σε στιγμ�. Αυτ� που πρ�πει να μ�θουμε ε�ναι να αγαπ�με τον εαυτ� μας, �πως ε�ναι. Πρ�πει να μ�θουμε �τι ο καθ�νας μας ε�ναι �τσι �πως πρ�πει να ε�ναι, απ� την φ�ση του. Και αν αυτ� το τ�λειο το χ�σουμε, μπορο�με να το ξαναβρο�με.
Δυστυχ�ς, δεν μοιρ�ζονται �λοι απ�ψεις σαν κι αυτ�. Γι αυτ� τα κρο�σματα των διατροφικ�ν διαταραχ�ν αυξ�νονται και δεν θα σταματ�σουν ποτ�. Το κακ� ε�ναι �τι ξεκιν�νε �λα με �να απλ� «ï¿½χω παχ�νει», στην παραλ�α. Το χειρ�τερο ε�ναι η αντ�ληψη πως �να σ�μα με δ�ρμα και κ�κκαλα ε�ναι στην πραγματικ�τητα ωρα�ο. �πως �λεγε και η πλ�ον αε�μνηστη και αγαπημ�νη μου Μ�ριλυν Μονρο, ε�ναι η κοινων�α και �χι εμε�ς που ε�μαστε �σχημοι.
